ਕੇਸ਼ੇष੍ਵਾਕृष੍ਯ ਧੁਨ੍ਵਾਨਾ ਨਗ੍ਨਮਾਲਿਂਗ੍ਯ ਭਾਰ੍ਗਵਮ੍ । ਯੋਨੌ ਦਧਾਰ ਸਾ ਕृਤ੍ਯਾ ਹਸਂਤੀ ਜਯਨਂਦਨ
ਉਸ ਨੇ ਭਾਰਗਵ ਨੂੰ ਕੇਸਾਂ ਤੋਂ ਫੜ ਕੇ ਝਟਕਿਆ, ਨੰਗੀ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾਈ। ਹੱਸਦੀ ਹੋਈ ਉਹ ਜਾਦੂਗਰਨੀ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਕੋਖ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਲਿਆ, ਜੇਤੂਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ।
ਭਗੇ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਗੁਰੁਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਯਾਵਜ੍ਜਾਲਂਧਰੋऽਸੁਰਃ । ਸਂਦਧੇ ਮਾਰ੍ਗਣਾਂਸ੍ਤਾਵਤ੍ਸਾ ਕृਤ੍ਯਾਦृਸ਼੍ਯਤਾਂ ਗਤਾ
ਜਦੋਂ ਜਾਲੰਧਰ ਅਸੁਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਭਗ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਿਆ ਦੇਖਿਆ, ਉਹ ਜਾਦੂਗਰਨੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਰਹੀ, ਜਦ ਤਕ ਜਾਲੰਧਰ ਵੇਖਦਾ ਰਿਹਾ।
ਸ਼੍ਰੀਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਅਥ ਜਾਲਂਧਰਃ ਪ੍ਰਾਹ ਰਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਮਾਨਮਿਤਃ ਸ਼ਿਵਮ੍ । ਸ਼ਿਵਾਦ੍ਯ ਤ੍ਵਾਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪਾਮ੍ਯਾਸ਼ੁ ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਮਧੁਸੂਦਨਃ
ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਫਿਰ ਜਾਲੰਧਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਿਆਂ, ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਹੁਣ, ਹੇ ਸ਼ਿਵ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜਲਦੀ ਉਸ ਥਾਂ ਸੁੱਟਾਂਗਾ ਜਿੱਥੇ ਮਧੁਸੂਦਨ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।'
ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮਾਕृष੍ਯ ਪਾਤਯਿष੍ਯਾਮਿ ਸਾਗਰੇ । ਧृਤੇषੁ ਯੁष੍ਮਾਸੁ ਯਦਾ ਤਦਾ ਸਰ੍ਵੇਸ਼੍ਵਰੋ ਹ੍ਯਹਮ੍
'ਫਿਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਾਂਗਾ; ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਮੇਰੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੋ ਜਾਵੋਗੇ, ਤਦ ਮੈਂ ਹੀ ਸਭ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹਾਂ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੈਨ੍ਯਸਂਭਾਰਂ ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਸ਼ੁਂਭਾਸੁਰਾਦਿषੁ । ਭਟੈਰ੍ਗੁਪ੍ਤਂ ਨਿਸ਼ੁਂਭਾਦ੍ਯੈਸ਼੍ਚਤੁਰਂਗਮਨਂਤਕਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਸ਼ੁੰਭ ਅਸੁਰ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤੀ; ਨਿਸੁੰਭ ਆਦਿ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਚਾਰਾਂ ਵਾਹਣਾਂ ਵਾਲੀ ਫੌਜ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ।
ਸ਼ੁਂਭੋ ਨਿਸ਼ੁਂਭਃ ਫੇਂਕਾਰੋ ਫੇਰੁਂਡੋ ਧੂਮ੍ਰਲੋਚਨਃ । ਕੇਤੁਰ੍ਬਿਡਾਲਜਂਘਸ਼੍ਚ ਰਾਹੁਰ੍ਦੁਰ੍ਵਾਰਣੋ ਯਮਃ
ਸ਼ੁੰਭ, ਨਿਸੁੰਭ, ਫੇੰਕਾਰੋ, ਫੇਰੁੰਡਾ, ਧੂਮਰਲੋਚਨ, ਕੇਤੁ, ਬਿੜਾਲਜੰਘ, ਰਾਹੁ, ਦੁਰਵਾਰਣ ਅਤੇ ਯਮ—
ਕਾਲਾਸੁਰੋऽਥ ਲਵਣੋ ਭੂਮਿਰੇਤੋਂਧਕਾਸੁਰਃ । ਰਕ੍ਤਵੀਰ੍ਯਾਦਯਸ਼੍ਚਂਡੀ ਚਾਮੁਂਡੀ ਦੈਤ੍ਯਪੁਂਗਵਾਃ
ਕਾਲਾਸੁਰ, ਲਵਣ, ਭੂਮਿਰੇਤਸ, ਅੰਧਕਾਸੁਰ, ਰਕਤਵੀਰ, ਚੰਡੀ, ਚਾਮੁੰਡੀ ਅਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ—
ਸਰ੍ਵਾਨੇਵੋਦ੍ਯਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਂਖ੍ਯੇ ਦਾਨਵਪੁਂਗਵਾਨ੍ । ਰੁਰੁਧੁਃ ਸਮਰੇ ਰਾਜਨ੍ਵੀਰਭਦ੍ਰਾਦਯੋ ਗਣਾਃ
ਇਹ ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ ਦੇਖ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਵੀਰਭਦਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗਣ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਰੋ ਪਏ।
ਤਤੋ ਯੁਦ੍ਧਮਭੂਦ੍ਧੋਰਂ ਤੁਮੁਲਂ ਲੋਮਹਰ੍षਣਮ੍ । ਪਤਂਤਿ ਪ੍ਰਥਮਾ ਯਤ੍ਰ ਦੈਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਕ੍ਸ਼ਤਾਤੁਰਾਃ
ਫਿਰ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ, ਤੂਫਾਨੀ, ਰੋਮਾਂ ਖੜੇ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦੈਤਿਆਂ, ਜ਼ਖਮੀ ਅਤੇ ਦੁਖੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਅਥ ਸ਼ੁਂਭਾਦਿਭਿਰ੍ਦੈਤ੍ਯੈਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਮਹਾਮृਧੇ । ਹਤਾਃ ਪੇਤੁਰ੍ਗਣਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ਪਲਾਯਾਂਚਕ੍ਰਿਰੇ ਨृਪ
ਫਿਰ, ਸ਼ੁੰਭ ਆਦਿ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਸਭ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ, ਕੁਝ ਗਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਹੋਰ ਭੱਜ ਗਏ, ਹੇ ਰਾਜਨ।
ਗਣਾਨ੍ਵਿਜਿਤ੍ਯ ਸਮਰੇ ਰੁਰੁਧੁਰ੍ਦਾਨਵਾਃ ਸ਼ਿਵਮ੍ । ਵਰ੍षਂਤਃ ਸ਼ਰਧਾਰਾਭਿਰ੍ਘਨਾ ਮੇਰੁਗਿਰਿਂ ਯਥਾ
ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਗਣਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ 'ਤੇ।
ਤਤਃ ਪਿਨਾਕਮਾਕृष੍ਯ ਵृषਭੋਪਰਿ ਭੈਰਵਃ । ਜਘਾਨ ਬਾਣਨਿਵਹੈਰ੍ਦਾਨਵਾਨ੍ਸਮਰਾਂਗਣੇ । ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਗ੍ਰੈਸ੍ਤੁ ਕ੍ਸ਼ੁਰਪ੍ਰੌਘੈਰ੍ਦਾਨਵਾਨਹਨਦ੍ਬਲੀ
ਫਿਰ ਭੈਰਵ ਨੇ ਵੱਛ ਉੱਤੇ ਪਿਨਾਕ ਧਨੁਸ਼ ਚੜਾ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਭੂਮੀ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਰੇਜ਼ਰ ਵਾਂਗ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛਿਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ।
ਕੇਚਿਨ੍ਨਂਦਿਪ੍ਰਹਾਰੇਣ ਪੇਤੁਃ ਸਂਗ੍ਰਾਮਮੂਰ੍ਧਨਿ । ਬਾਣੈਸ਼੍ਚ ਜਰ੍ਜਰਾਨ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਂਭਾਦੀਨ੍ਵृषਭਧ੍ਵਜਃ
ਕੁਝ ਯੋਧੇ ਗੱਡੀ ਦੇ ਹਮਲੇ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਦੇ ਮੱਧ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਏ; ਵੱਛਧਵਜ ਨੇ ਸ਼ੁੰਭ ਆਦਿ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚੁਰ-ਚੁਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ੇषਂ ਸੈਨ੍ਯਂ ਜਘਾਨਾਸ਼ੁ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰੈਃ ਸਮਰਾਂਗਣੇ । ਗਜੈਰ੍ਨਰੈਰ੍ਹਯੈਰ੍ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਪਤਿਤੈਃ ਸਮਰਾਂਗਣਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਬਾਕੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਯੁੱਧ ਭੂਮੀ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਮੈਦਾਨ ਹਾਥੀਆਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਬਭੂਵ ਵਜ੍ਰਨਿਰ੍ਭਿਨ੍ਨੈਃ ਪਰ੍ਵਤੈਰਿਵ ਭੂਤਲਮ੍ । ਅਥ ਮਾਯਾਮਯੀਂ ਗੌਰੀਂ ਵਿਦਧੇ ਸਿਂਧੁਨਂਦਨਃ
ਧਰਤੀ ਵਿਦਯੁਤ ਨਾਲ ਚੀਰਿਆ ਹੋਇਆ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਈ; ਫਿਰ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਮਾਇਆ ਵਾਲੀ ਗੌਰੀ ਬਣਾਈ।
ਸੌਂਦਰ੍ਯਗੁਣਸਂਪਨ੍ਨਾਂ ਸਰ੍ਵਾਲਂਕਾਰਭੂषਿਤਾਮ੍ । ਜਯਾਂ ਮਾਯਾਮਯੀਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਮੁਵਾਚਾਬ੍ਧਿਨਂਦਨਃ
ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ, ਉਸ ਨੇ ਮਾਇਆ ਦੀ ਜਯਾ ਬਣਾਈ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਹੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ।
ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਪੁਰਤੋ ਰੁਦ੍ਰਂ ਵਿਮੋਹਯ ਰਣੇ ਦ੍ਰੁਤਮ੍ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦੈਤ੍ਯਪਤਿਨਾ ਯਯੌ ਮਾਯਾਮਯੀ ਜਯਾ
'ਤੂੰ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜਾ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਭਟਕਾ ਦੇ।' ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਇਹ ਆਗਿਆ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਾਇਆ ਵਾਲੀ ਜਯਾ ਚਲ ਪਈ।
ਰਣੇ ਗਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯਾਗ੍ਰੇ ਮੁਕ੍ਤਕੇਸ਼ੀ ਰੁਰੋਦ ਹ । ਪृष੍ਟਾ ਹਰੇਣ ਸਾ ਪ੍ਰਾਹ ਮਾਨਸੋਤ੍ਤਰਪਰ੍ਵਤਾਤ੍
ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀ ਹੋਈ, ਕੇਸ ਖੁੱਲੇ, ਤੇ ਰੋ ਪਈ। ਹਰੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਮਾਨਸੋੱਤਰ ਪਹਾੜ ਤੋਂ...'
ਹृਤਾ ਤਵ ਪ੍ਰਿਯਾ ਦੇਵ ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਸਿਂਧੁਸੂਨੁਨਾ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੇਤਿ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਾਮੁਵਾਚ ਵृषਧ੍ਵਜਃ
ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਤੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਚੁੱਕ ਲਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੱਛ ਦੀ ਝੰਡਾ ਵਾਲਾ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਜਯੇ ਤ੍ਵਮੇਹਿ ਵृषਭਂ ਤ੍ਵਾਂ ਹਰਿष੍ਯਂਤਿ ਦਾਨਵਾਃ । ਤਤੋ ਵृषਭਮਾਰੁਹ੍ਯ ਜਯਾ ਚਾਲਿਂਗ੍ਯ ਸ਼ਂਕਰਮ੍
ਜਯਾ, ਇੱਥੇ ਆ, ਵੱਛ ਤੇ ਚੜ੍ਹ। ਦਾਨਵ ਤੈਨੂੰ ਫੜ ਲੈਣਗੇ। ਫਿਰ, ਵੱਛ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਜਯਾ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ।
ਪ੍ਰਾਹ ਪ੍ਰਯਾਮਿ ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯਾ ਨ ਜੀਵਾਮਿ ਵਿਨਾ ਹਰ । ਚਂਦ੍ਰਂ ਸ਼ਂਭੁਜਟਾਵਿष੍ਟਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਵृषਭਾਦ੍ਦ੍ਰੁਤਮ੍
ਉਹ ਆਖੀ, 'ਮੈਂ ਪਾਰਵਤੀ ਨਾਲ ਜਾਵਾਂਗੀ; ਹੇ ਹਰਾ, ਉਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਜੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ।' ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਜਟਾ ਵਿਚੋਂ ਚੰਦ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਛ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਤਰੀ।
ਅਵਾਰੋਹਤ ਸਾ ਮਾਯਾ ਮਾਯਾष੍ਵਕ੍ਤੋ ਰਣਂ ਯਯੌ । ਤਤੋ ਗੌਰੀਂ ਹृਤਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚਿਂਤਯਾਮਾਸ ਸ਼ਂਕਰਃ
ਉਹ ਮਾਇਆ, ਮਾਇਆ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਵੱਛ ਤੋਂ ਉਤਰੀ ਤੇ ਯੁੱਧ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ। ਫਿਰ, ਗੌਰੀ ਦੇ ਚੁੱਕੇ ਜਾਣ ਦੀ ਖਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਸੋਚਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਦੈਤ੍ਯਮਾਯਾਪਰਿष੍ਵਕ੍ਤੋ ਨਾਤ੍ਮਾਨਂ ਬੁਬੁਧੇ ਨृਪ । ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸੈਨ੍ਯੇਨ ਮਹਤਾ ਵृਤਃ
ਦੈਤ ਮਾਇਆ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣ ਸਕਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਾ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਕੋਈ ਆ ਗਿਆ।
ਮਾਯਾਮृਡਾਨੀਂ ਸ੍ਵਰਥੇ ਨਿਧਾਯਾਰ੍ਣਵਜਃ ਸ਼ਿਵਮ੍ । ਜਾਲਂਧਰਜਯੇ ਤਦ੍ਵਦਾਸੀਦ੍ਵਾਦਿਤ੍ਰਨਿਸ੍ਵਨਃ
ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮਾਇਆ ਮ੍ਰਿਡਾਨੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਸ਼ਿਵ ਵੱਲ ਗਿਆ। ਜਾਲੰਧਰ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਉਠੀ।
ਚਚਾਲ ਵਸੁਧਾ ਯੇਨ ਪ੍ਰਤਿਨੇਦੁਰ੍ਮਹੀਧਰਾਃ । ਹਰਸ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਪਾਰ੍ਵਤੀਂ ਸਿਂਧੁਨਂਦਨਃ
ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਧਰਤੀ ਕੰਬੀ ਤੇ ਪਹਾੜ ਗੂੰਜੇ। ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਹਰਾ ਨੂੰ ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ ਵਿਖਾਇਆ।
ਰੁਦ੍ਰੋऽਪ੍ਯਰਿਰਥਸ੍ਥਾਂ ਤਾਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਨਿਜਵਲ੍ਲਭਾਮ੍ । ਵਿਯੋਗਵਿਧੁਰਾਂ ਦੀਨਾਂ ਤਨ੍ਵੀਮਾਤੁਰਲੋਚਨਾਮ੍
ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਵੈਰੀ ਦੇ ਰਥ ਤੇ ਖੜੀ ਦੇਖਿਆ—ਉਹ ਵਿੱਛੋੜੇ ਨਾਲ ਦੁਖੀ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਚਿੰਤਤ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਹਾ ਨਾਥ ਪ੍ਰਿਯ ਰੁਦ੍ਰੇਤਿ ਪ੍ਰਜਲ੍ਪਂਤੀਂ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਪ੍ਰੌਢਵੈਰਿਰਥੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਾਖਂਡਿਸ੍ਥਾਂ ਯਥਾ ਸ਼੍ਰੁਤਿਮ੍
ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਰੋ ਕੇ ਆਖਦੀ, 'ਹਾ ਨਾਥ, ਪਿਆਰੇ ਰੁਦ੍ਰ!' ਵੱਡੇ ਵੈਰੀ ਦੇ ਰਥ ਤੇ, ਉਹ ਵਿਖੀ, ਜਿਵੇਂ ਵੈਦ ਹੇਠਾਂ ਪਾਖੰਡੀ ਵਿਚ।
ਗੌਰੀਂ ਦਧ੍ਯੌ ਤਥਾ ਸ੍ਥਾਣੁਃ ਕਥਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਾ ਪ੍ਰਿਯਾ ਮਯਾ । ਵਿਲਲਾਪ ਤਤਃ ਸ਼ਂਭੁਰ੍ਦੈਤ੍ਯਮਾਯਾਵਿਮੋਹਿਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਥਾਣੂ ਨੇ ਗੌਰੀ ਨੂੰ ਧਿਆਇਆ: 'ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਮੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲੇਗੀ?' ਫਿਰ, ਸ਼ੰਭੂ ਦੈਤ ਮਾਇਆ ਵਿਚ ਭਟਕ ਕੇ, ਵਿਲਾਪ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਮੋਹੋ ਮੇ ਦਾਨਵੈਃ ਕਾਂਤੇ ਹृਤਾਸਿ ਤ੍ਵਾਂ ਕਥਂ ਪ੍ਰਿਯੇ । ਸ਼ੋਕਮੋਹਪ੍ਲੁਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਂਕਰਂ ਸਾਗਰਾਤ੍ਮਜਃ
'ਮੈਨੂੰ ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਭਟਕਾ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਪਿਆਰੀ; ਤੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਚੁੱਕ ਲਿਆ, ਮੇਰੀ ਪ੍ਰੀਤਮ?' ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਦੁਖ ਤੇ ਭਟਕਾਵੇ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ—
ਜਗਾਦ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਕਾਰੁਣ੍ਯਵਾਨ੍ਯਥਾ । ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਮਾਣਸ਼ੂਨ੍ਯੋऽਸਿ ਸ੍ਮਰ ਸ਼ृਂਗਾਰਵਰ੍ਜਿਤਃ
—ਹੱਸ ਕੇ, ਪਰ ਕੁਝ ਦਇਆ ਨਾਲ, ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ: 'ਤੂੰ ਸਭ ਸਮਝ ਤੋਂ ਵੰਝਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਯਾਦ ਕਰ, ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਕੋਈ ਲਗਾਵਟ ਨਹੀਂ।'