ਚਿਰਾਜ੍ਜਾਲਂਧਰਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮੂਰ੍ਛਾਂ ਸੈਨ੍ਯਂ ਹਤਂ ਨृਪ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਯਾਨ੍ਵਿਤਃ ਸੇਨਾਂ ਵਿਕੀਰ੍ਣਾਂ ਚ ਤਥਾ ਰਣੇ
ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਜਾਲੰਧਰ ਨੇ ਹੋਸ਼ ਸੰਭਾਲਿਆ; ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਮਰੀ ਹੋਈ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਿਖਰੀ ਹੋਈ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਡਰ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਕਾਵ੍ਯਂ ਸ ਸਸ੍ਮਾਰ ਮਨਸਾ ਪਰਮਂ ਗੁਰੁਮ੍ । ਸ੍ਮृਤਸ੍ਤੇਨ ਤ੍ਵਰਨ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਕਵਿਰ੍ਜਾਲਂਧਰਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕਵੀ, ਆਪਣੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਗੁਰੂ, ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ; ਯਾਦ ਆਉਂਦੇ ਹੀ, ਕਵੀ ਜਲਦੀ ਜਾਲੰਧਰ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ।
ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਜਗਾਦਾਥ ਭਾਰ੍ਗਵਃ ਸਿਂਧੁਨਂਦਨਮ੍ । ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਮਹਾਰਾਜ ਤਵ ਕਾਰ੍ਯਂ ਮਹਾਬਲ
ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ ਕੇ ਭਾਰਗਵ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਕੀ ਹੈ?'
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਇਤਿ ਕਾਵ੍ਯਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭਾਰ੍ਗਵਂ ਬਹੁ ਮਾਨਯਨ੍ । ਨਤ੍ਵਾ ਗੁਰੁਮੁਵਾਚਾਥ ਰਾਜਾ ਜਾਲਂਧਰਸ੍ਤਥਾ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਕਾਵਯ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਾਰਗਵ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਇਜ਼ਤ ਦਿੱਤੀ। ਰਾਜਾ ਜਾਲੰਧਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ।
ਰਾਜੋਵਾਚ- ਜੀਵਯੈਤਾਨ੍ਮृਤਾਞ੍ਛੁਕ੍ਰ ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸਮਂਤਤਃ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸਿਂਧੁਜੇਨਾਜੌ ਸੈਨ੍ਯਂ ਤਤ੍ਰ ਵ੍ਯਲੋਕਯਤ੍
ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ—'ਸ਼ੁਕਰ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਮਰੇ ਹੋਏ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰ ਥਾਂ ਜੀਵਿਤ ਕਰ ਦੇ।' ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ੁਕਰ ਨੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਫੌਜ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਪਂਚਵਿਂਸ਼ਤ੍ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਯੋਜਨਾਨਾਂ ਪ੍ਰਮਾਣਤਃ । ਦੈਤ੍ਯਾਂਗਰਥਸਂਕੀਰ੍ਣਮੁਪਰ੍ਯੁਪਰਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵ
ਓ ਰਾਜਾ, ਉਥੇ ਪਚੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਯੋਜਨ ਤਕ ਧਰਤੀ ਦੈਤਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜੋ ਇਕ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਉਚ੍ਛ੍ਰਯੇ ਪਂਚਨਵਤਿਯੋਜਨਾਨਾਂ ਮਹੀਂ ਚਿਤਾਮ੍ । ਯੋਧਵਾਹਨਦੇਹਾਦ੍ਯੈਰਿਵ ਪੂਰ੍ਣਾਂ ਧਰਾਂ ਤਤਃ
ਉਸ ਮੈਦਾਨ 'ਚ, ਜੋ ਪਚਾਨਵੇਂ ਯੋਜਨ ਤਕ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਧਰਤੀ ਯੋਧਿਆਂ, ਵਾਹਨਾਂ ਤੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਚਿਤਾ ਲੱਗੀ ਹੋਵੇ।
ਮਂਤ੍ਰੋਦਕੇਨ ਚਾਭ੍ਯੁਕ੍ਸ਼੍ਯ ਦੈਤ੍ਯਾਨੁਤ੍ਥਾਪਯਤ੍ਕਵਿਃ । ਯਾਵਦ੍ਰੁਦ੍ਰੋ ਜਟਾਜੂਟਂ ਬਬਂਧ ਭੁਜਗੈਰ੍ਦृਢਮ੍
ਕਵੀ ਨੇ ਮੰਤਰ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕ ਕੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜੀਵਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਰੁਦ੍ਰ ਆਪਣੇ ਜਟਾਂ ਨੂੰ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬੰਨ੍ਹ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਾਵਤ੍ਕਾਵ੍ਯੇਨ ਤਤ੍ਸੈਨ੍ਯਂ ਮਂਤ੍ਰੇਣੋਤ੍ਥਾਪਿਤਂ ਨृਪ । ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾਨ੍ਯਥਾ ਕੇਸਰਿਣੋ ਗਜੇਂਦ੍ਰਾਃ ਸ਼ੂਕਰਾਨ੍ਯਥਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਕਵੀ ਦੇ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਫੌਜ ਜੀਵਿਤ ਹੋ ਗਈ, ਰਾਜਾ—ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੇਰ ਨਾਲ ਬਾਘ, ਮੁਖੀ ਨਾਲ ਹਾਥੀ, ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਵਰਗਿਆਂ ਨਾਲ ਸੂਅਰ।
ਆਗਤਾਨ੍ਦਾਨਵਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਿਂਤਯਾਮਾਸ ਸ਼ਂਕਰਃ । ਕਿਮੇਤਦਿਹ ਸਂਜਾਤਂ ਮृਤਾਨ੍ਸृਜਤਿ ਕੁਤ੍ਰਚਿਤ੍
ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਸੋਚਿਆ: 'ਇਹ ਕੀ ਹੋ ਗਿਆ? ਇੱਥੇ ਕੌਣ ਮਰੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਜੀਵਿਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ?'
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਚਿਂਤਯਨ੍ਕਾਵ੍ਯ ਇਤਿ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਰਣੇ ਭਵਃ । ਜੀਵਯਂਤਂ ਰਣੇ ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ਧਾਵਂਤਂ ਵੇਗਵਤ੍ਤਰਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਭਵ ਨੇ ਉਸ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕਾਵਯ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜੀਵਿਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜ ਪਏ।
ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਮਹਾਦੇਵਃ ਸ਼ੁਕ੍ਰਂ ਹਂਤੁਂ ਮਨੋ ਦਧੇ । ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਿਨਮਨੁਜ੍ਞਾਯ ਰਹਸ਼੍ਚੋਵਾਚ ਤਂ ਕਵਿਃ
ਫਿਰ, ਮਹਾਦੇਵ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਕਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ; ਪਰ ਕਵੀ ਨੇ ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਤ੍ਰਿਸੂਲਧਾਰੀ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਕੱਲੇ ਵਿੱਚ ਆਖਿਆ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋऽਹਂ ਕਥਂ ਹਂਸਿ ਸਰ੍ਵਵਿਦ੍ਯਾਵਿਸ਼ਾਰਦਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾ ਮਯਿ ਹਤੇ ਤਵ ਰੁਦ੍ਰ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
'ਮੈਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਾਂ—ਤੂੰ ਸਭ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਹੈਂ? ਰੁਦ੍ਰ, ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰੇਂਗਾ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆਵੇਗਾ।'
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕਵੇਰ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼ੂਲਂ ਤਤ੍ਯਾਜ ਸ਼ਂਕਰਃ । ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਪੂਰ੍ਵਵृਤ੍ਤਾਂਤਂ ਯਲ੍ਲਗ੍ਨਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਸ਼ਿਰਃ
ਕਵੀ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਪਾਸੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਸ ਪੁਰਾਣੀ ਘਟਨਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ, ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਸਿਰ ਉਸ ਉੱਤੇ ਲੱਗ ਗਿਆ ਸੀ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਨ ਹਿ ਹਂਤਵ੍ਯੋ ਹਰਨ੍ਪ੍ਰਾਣਾਨਪਿ ਪ੍ਰਿਯਾਨ੍ । ਅਯਂ ਤੁ ਜੀਵਯਨ੍ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ਨਿਗ੍ਰਾਹ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਥਾ ਮਯਾ
'ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੇ ਦੀ ਜਾਨ ਲੈ ਲਵੇ; ਪਰ ਇਹ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜੀਵਿਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਰੋਕਣਾ ਪਵੇਗਾ।'
ਤਸ੍ਮਾਦੇਨਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪਾਮ੍ਯਾਸ਼ੁ ਸ੍ਤ੍ਰੀਯੋਨੌ ਦੈਤ੍ਯਜੀਵਨਮ੍ । ਏਵਮੁਕ੍ਤਵਤਃ ਸ਼ਂਭੋਸ੍ਤृਤੀਯਨਯਨਾਦ੍ਦ੍ਰੁਤਮ੍
'ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਇਕ ਔਰਤ ਦੀ ਕੋਖ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਜਾਨ ਸਮੇਤ।' ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਇਹ ਆਖਣ 'ਤੇ, ਉਸ ਦੀ ਤੀਜੀ ਅੱਖ ਤੋਂ—
ਕृਤ੍ਯਾ ਵਿਵਾਸਾ ਚਾਤ੍ਯੁਗ੍ਰਾ ਮੁਕ੍ਤਕੇਸ਼ੀ ਮਹੋਦਰਾ । ਸ੍ਥੂਲਲਂਬਸ੍ਤਨੀ ਯੋਨੀ ਦਂष੍ਟ੍ਰਾਲੋਚਨਭੀषਣਾ
ਇਕ ਭਿਆਨਕ ਕ੍ਰਿਤਿਆ ਨਿਕਲੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਵਾਲ ਖੁਲ੍ਹੇ, ਪੇਟ ਵੱਡਾ, ਛਾਤੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਤੇ ਲਟਕਦੀਆਂ, ਡਰਾਉਣੀ ਕੋਖ, ਤੇ ਡਰਾਵਣੇ ਦੰਦ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਸਨ।
ਆਜ੍ਞਾਪਯੇਤਿ ਸ ਤਯਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਸ੍ਤਾਮਬ੍ਰਵੀਚ੍ਛਿਵਃ । ਕृਤ੍ਯੇ ਤ੍ਵਂ ਦਾਨਵਾਚਾਰ੍ਯਂ ਸ੍ਵਯੋਨੌ ਕ੍ਸ਼ਿਪ ਦੁਰ੍ਮਤਿਮ੍
'ਆਦੇਸ਼ ਦੇ!' ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਕ੍ਰਿਤਿਆ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਆਚਾਰਯ, ਉਸ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਕੋਖ ਵਿੱਚ ਪਾ।'
ਯਾਵਜ੍ਜਾਲਂਧਰਂ ਹਨ੍ਮਿ ਤਾਵਦੇਨਂ ਭਗੇ ਵਹ । ਹਤੇ ਜਾਲਂਧਰੇ ਦੈਤ੍ਯੇ ਪਸ਼੍ਚਾਨ੍ਨਿਸ੍ਤੀਰ੍ਯ ਮੋਚਯ
'ਜਦ ਤਕ ਮੈਂ ਜਾਲੰਧਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰਦਾ, ਤਦ ਤਕ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਕੋਖ ਵਿੱਚ ਰੱਖ; ਜਦ ਦੈਤਿਆ ਜਾਲੰਧਰ ਮਰ ਜਾਵੇ, ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ।'
ਹਰੇਣੋਕ੍ਤੇਤਿ ਸਾ ਕृਤ੍ਯਾ ਭਾਰ੍ਗਵਂ ਸਮਧਾਵਤ । ਪਪਾਤ ਭੂਮੌ ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਵਿਰ੍ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ
ਹਰ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ, ਕ੍ਰਿਤਿਆ ਭਾਰਗਵ ਵੱਲ ਦੌੜੀ; ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਕਵੀ ਅਤੇ ਦੈਤਿਆ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਗਏ।
ਕੇਸ਼ੇष੍ਵਾਕृष੍ਯ ਧੁਨ੍ਵਾਨਾ ਨਗ੍ਨਮਾਲਿਂਗ੍ਯ ਭਾਰ੍ਗਵਮ੍ । ਯੋਨੌ ਦਧਾਰ ਸਾ ਕृਤ੍ਯਾ ਹਸਂਤੀ ਜਯਨਂਦਨ
ਉਸ ਨੇ ਭਾਰਗਵ ਨੂੰ ਕੇਸਾਂ ਤੋਂ ਫੜ ਕੇ ਝਟਕਿਆ, ਨੰਗੀ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾਈ। ਹੱਸਦੀ ਹੋਈ ਉਹ ਜਾਦੂਗਰਨੀ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਕੋਖ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਲਿਆ, ਜੇਤੂਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ।
ਭਗੇ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਗੁਰੁਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਯਾਵਜ੍ਜਾਲਂਧਰੋऽਸੁਰਃ । ਸਂਦਧੇ ਮਾਰ੍ਗਣਾਂਸ੍ਤਾਵਤ੍ਸਾ ਕृਤ੍ਯਾਦृਸ਼੍ਯਤਾਂ ਗਤਾ
ਜਦੋਂ ਜਾਲੰਧਰ ਅਸੁਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਭਗ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਿਆ ਦੇਖਿਆ, ਉਹ ਜਾਦੂਗਰਨੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਰਹੀ, ਜਦ ਤਕ ਜਾਲੰਧਰ ਵੇਖਦਾ ਰਿਹਾ।
ਸ਼੍ਰੀਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਅਥ ਜਾਲਂਧਰਃ ਪ੍ਰਾਹ ਰਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਮਾਨਮਿਤਃ ਸ਼ਿਵਮ੍ । ਸ਼ਿਵਾਦ੍ਯ ਤ੍ਵਾਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪਾਮ੍ਯਾਸ਼ੁ ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਮਧੁਸੂਦਨਃ
ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਫਿਰ ਜਾਲੰਧਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਿਆਂ, ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਹੁਣ, ਹੇ ਸ਼ਿਵ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜਲਦੀ ਉਸ ਥਾਂ ਸੁੱਟਾਂਗਾ ਜਿੱਥੇ ਮਧੁਸੂਦਨ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।'
ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮਾਕृष੍ਯ ਪਾਤਯਿष੍ਯਾਮਿ ਸਾਗਰੇ । ਧृਤੇषੁ ਯੁष੍ਮਾਸੁ ਯਦਾ ਤਦਾ ਸਰ੍ਵੇਸ਼੍ਵਰੋ ਹ੍ਯਹਮ੍
'ਫਿਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਾਂਗਾ; ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਮੇਰੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੋ ਜਾਵੋਗੇ, ਤਦ ਮੈਂ ਹੀ ਸਭ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹਾਂ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੈਨ੍ਯਸਂਭਾਰਂ ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਸ਼ੁਂਭਾਸੁਰਾਦਿषੁ । ਭਟੈਰ੍ਗੁਪ੍ਤਂ ਨਿਸ਼ੁਂਭਾਦ੍ਯੈਸ਼੍ਚਤੁਰਂਗਮਨਂਤਕਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਸ਼ੁੰਭ ਅਸੁਰ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤੀ; ਨਿਸੁੰਭ ਆਦਿ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਚਾਰਾਂ ਵਾਹਣਾਂ ਵਾਲੀ ਫੌਜ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ।
ਸ਼ੁਂਭੋ ਨਿਸ਼ੁਂਭਃ ਫੇਂਕਾਰੋ ਫੇਰੁਂਡੋ ਧੂਮ੍ਰਲੋਚਨਃ । ਕੇਤੁਰ੍ਬਿਡਾਲਜਂਘਸ਼੍ਚ ਰਾਹੁਰ੍ਦੁਰ੍ਵਾਰਣੋ ਯਮਃ
ਸ਼ੁੰਭ, ਨਿਸੁੰਭ, ਫੇੰਕਾਰੋ, ਫੇਰੁੰਡਾ, ਧੂਮਰਲੋਚਨ, ਕੇਤੁ, ਬਿੜਾਲਜੰਘ, ਰਾਹੁ, ਦੁਰਵਾਰਣ ਅਤੇ ਯਮ—
ਕਾਲਾਸੁਰੋऽਥ ਲਵਣੋ ਭੂਮਿਰੇਤੋਂਧਕਾਸੁਰਃ । ਰਕ੍ਤਵੀਰ੍ਯਾਦਯਸ਼੍ਚਂਡੀ ਚਾਮੁਂਡੀ ਦੈਤ੍ਯਪੁਂਗਵਾਃ
ਕਾਲਾਸੁਰ, ਲਵਣ, ਭੂਮਿਰੇਤਸ, ਅੰਧਕਾਸੁਰ, ਰਕਤਵੀਰ, ਚੰਡੀ, ਚਾਮੁੰਡੀ ਅਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ—
ਸਰ੍ਵਾਨੇਵੋਦ੍ਯਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਂਖ੍ਯੇ ਦਾਨਵਪੁਂਗਵਾਨ੍ । ਰੁਰੁਧੁਃ ਸਮਰੇ ਰਾਜਨ੍ਵੀਰਭਦ੍ਰਾਦਯੋ ਗਣਾਃ
ਇਹ ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ ਦੇਖ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਵੀਰਭਦਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗਣ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਰੋ ਪਏ।
ਤਤੋ ਯੁਦ੍ਧਮਭੂਦ੍ਧੋਰਂ ਤੁਮੁਲਂ ਲੋਮਹਰ੍षਣਮ੍ । ਪਤਂਤਿ ਪ੍ਰਥਮਾ ਯਤ੍ਰ ਦੈਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਕ੍ਸ਼ਤਾਤੁਰਾਃ
ਫਿਰ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ, ਤੂਫਾਨੀ, ਰੋਮਾਂ ਖੜੇ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦੈਤਿਆਂ, ਜ਼ਖਮੀ ਅਤੇ ਦੁਖੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਅਥ ਸ਼ੁਂਭਾਦਿਭਿਰ੍ਦੈਤ੍ਯੈਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਮਹਾਮृਧੇ । ਹਤਾਃ ਪੇਤੁਰ੍ਗਣਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ਪਲਾਯਾਂਚਕ੍ਰਿਰੇ ਨृਪ
ਫਿਰ, ਸ਼ੁੰਭ ਆਦਿ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਸਭ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ, ਕੁਝ ਗਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਹੋਰ ਭੱਜ ਗਏ, ਹੇ ਰਾਜਨ।