ਮੁਮੋਚ ਯੁਧਿ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षੋ ਵਰ੍षਨ੍ਮੇਘ ਇਵਾਗਮੇ । ਆਯਾਂਤਂ ਰੁਰੁਧੁਃ ਸਿਂਧੁਸੂਨੁਂ ਸ਼ਂਭੁਗਣਾ ਯੁਧਿ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਰੋਕਣ ਲਾਇਕ ਨਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਬਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਵਰ੍ਹਾ ਦਿੱਤਾ; ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਤਤੋ ਰੁਦ੍ਰੇਣ ਰੌਦ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ਰੌਘੈਸ੍ਤਾਡਿਤੋ ਰੁषਾ । ਰੁਦ੍ਰਬਾਣੈਸ੍ਤਦਾ ਤਸ੍ਯ ਕਵਚਂ ਭੁਵਿ ਪਾਤਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਤੇ ਆਪਣੇ ਭਿਆਨਕ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰ੍ਹਾ ਨਾਲ, ਜਾਲੰਧਰ ਦਾ ਕਵਚ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਵਰ੍ਮਾਪਿ ਬਭੌ ਸੋऽਥ ਮੇਘਮੁਕ੍ਤੋ ਯਥਾਚਲਃ । ਪੁਨਰ੍ਜਾਲਂਧਰਸ੍ਯਾਂਗਂ ਸ਼ਂਭੁਨਾ ਕੀਲਿਤਂ ਸ਼ਰੈਃ
ਕਵਚ ਨਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਬਦਲ ਹਟ ਜਾਣ; ਫਿਰ ਜਾਲੰਧਰ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦ ਦਿੱਤਾ।
ਰੁਧਿਰਂ ਬਹੁ ਸੁਸ੍ਰਾਵ ਜਾਲਂਧਰਸ਼ਰੀਰਤਃ । ਤੇਨਾਸ਼ੁ ਰੁਧਿਰੌਘੇਣ ਪ੍ਲਾਵਿਤਾ ਸਕਲਾ ਮਹੀ
ਜਾਲੰਧਰ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਖੂਨ ਵਹਿ ਪਿਆ; ਉਸ ਖੂਨ ਦੀ ਲਹਿਰ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਛੇਤੀ ਹੀ ਡੁੱਬ ਗਈ।
ਤਤੋ ਦੇਵਾ ਭਯਂ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਦਾਨਵਾਸ਼੍ਚ ਚਕਂਪਿਰੇ । ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੇ ਪ੍ਰਮਥਾ ਵੀਰਾ ਰਣਭੂਮਿਂ ਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ
ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰ ਲੱਗ ਗਿਆ, ਤੇ ਦਾਨਵ ਕੰਬ ਗਏ; ਪ੍ਰਮਥਾ ਵੀਰ ਜੰਗ ਦਾ ਮੈਦਾਨ ਛੱਡ ਕੇ ਭੱਜ ਪਏ।
ਨਦ੍ਯਾ ਇਵ ਪਰਾ ਮੂਰ੍ਤ੍ਤਿਃ ਪ੍ਰਸृਤਾ ਸਰ੍ਵਤੋऽਪਿ ਚ । ਅਥਾਹਾਰ੍ਣਵਜੋ ਰੁਦ੍ਰਂ ਧਨੁਰ੍ਧਰ ਵਰੋ ਹ੍ਯਸਿ
ਨਦੀ ਵਾਂਗ ਉਸ ਦੀ ਮੂਰਤ ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਗਈ; ਫਿਰ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਧਨੁਸ਼ ਫੜਨ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਵਾਕਈ ਵਧੀਆ ਹੈਂ।'
ਇਦਾਨੀਂ ਤਤ੍ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਯੇਨ ਗਚ੍ਛਸਿ ਸਂਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕਾਲਕੇਦਾਰਂ ਸਸ਼ਰਂ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਤਤ੍
'ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਹ ਕਰਾਂਗਾ ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇਂ।' ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਕਾਲਕੇਦਾਰ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਫੜ ਲਏ।
ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਸਂਪੂਰਯਾਮਾਸ ਸ਼ਰੈਰ੍ਨਾਨਾਵਿਧੈਃ ਸ਼ਿਵਮ੍ । ਸ਼ਿਵਃ ਸਹਸ੍ਰਕੋਟੀਭਿਃ ਪੂਰਿਤਾਂਗੋ ਰਣੇ ਬਭੌ
ਉਹਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ; ਸ਼ਿਵ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਅਰਬਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਰਿਹਾ।
ਵਿਹਂਗਮੈਰ੍ਯਥਾਕਾਸ਼ਂ ਵृਕ੍ਸ਼ੈਰਿਵ ਮਹਾਗਿਰਿਃ । ਦੈਤ੍ਯਮੁਕ੍ਤੈਸ੍ਤੁਤੈਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੈਤਿਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸਤੁਤੀਆਂ ਅਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਵੀਰਭਦ੍ਰਸ੍ਤਥਾ ਕੋਪਾਜ੍ਜਾਲਂਧਰਮਧਾਵਤ । ਅਪੀਡਯਦਮੇਯਾਤ੍ਮਾ ਸਮੁਦ੍ਰਤਨਯਂ ਬਲੀ
ਫਿਰ ਵੀਰਭਦਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਜਾਲੰਧਰ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਅਜਿੱਤ ਆਤਮਾ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਜਾਲਂਧਰੋऽਥ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਵਿਧ੍ਯਨ੍ਬਾਣੈਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ । ਧਨੁਃ ਸ਼ਰਾਨ੍ਰਥਂ ਛਤ੍ਰਂ ਸਾਰਥਿਂ ਤਿਲਸ਼ਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਜਾਲੰਧਰ ਹੁਣ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੀਰਭਦਰ ਦਾ ਧਨੁ, ਤੀਰ, ਰਥ, ਛਤਰੀ ਅਤੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਛੇਦ ਕੇ ਟੁਕੜੇ-ਟੁਕੜੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਚਕਾਰ ਵੀਰਭਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸਿਂਧੁਸੂਨੁਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ । ਵੀਰਭਦ੍ਰੋऽਥ ਵਿਰਥੋ ਹਤਵਾਨ੍ਗਦਯਾਬ੍ਧਿਜਮ੍
ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਵੀਰਭਦਰ ਨਾਲ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀਰਭਦਰ, ਰਥ ਤੋਂ ਵੰਝਾ ਹੋ ਕੇ, ਗਦਾ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ-ਜਨਮ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ।
ਤਥੈਵ ਗਦਯਾ ਸੋऽਪਿ ਤਂ ਹਤ੍ਵਾਪਾਤਯਦ੍ਭੁਵਿ । ਗਦਾਪ੍ਰਹਾਰਪਤਿਤਮਾਲੋਕ੍ਯਾਤਿਵਿਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਵੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਗਦਾ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਡਿੱਗਿਆ ਦੇਖ ਕੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਮਣਿਭਦ੍ਰੋऽਥ ਸਮਰੇ ਜਾਲਂਧਰਮਧਾਵਤ । ਅਤਿਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਤਮਾਯਾਂਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੈਤ੍ਯੋ ਮਹਾਰਣੇ
ਫਿਰ ਮਣਿਭਦਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਾਲੰਧਰ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ; ਉਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੈਤ ਨੇ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ—
ਸ਼ਰੈਰ੍ਵ੍ਯਸ੍ਤੋਪਕਰਣਂ ਸ ਚਕਾਰ ਨਦੀਸੁਤਃ । ਅਥ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਉਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਸਿਂਹਵਨ੍ਨਦਨ੍
ਨਦੀ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿਰੋਧੀ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਬੇਅਸਰ ਕਰ ਦਿੱਤੇ; ਫਿਰ, ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ ਉੱਠ ਗਿਆ।
ਵੀਰਭਦ੍ਰਸ੍ਤਤਃ ਕੋਪਾਨ੍ਮਣਿਭਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ । ਜਘ੍ਨਤੁਃ ਪਰ੍ਵਤਾਭ੍ਯਾਂ ਤੌ ਵ੍ਯੋਮਸ੍ਥਂ ਤਟਿਨੀਸੁਤਮ੍
ਫਿਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਵੀਰਭਦਰ ਅਤੇ ਮਣਿਭਦਰ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਨਦੀ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਤਦਂਗੇ ਪਤਿਤੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਰ੍ਵਤੌ ਵਿਨਿਨਦ੍ਯ ਚ । ਜਘਾਨ ਮੁष੍ਟਿਪਾਤੇਨ ਵੀਰਭਦ੍ਰੋ ਨਦੀਸੁਤਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਪਹਾੜ ਡਿੱਗਦੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੀਰਭਦਰ ਨੇ ਨਦੀ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਮੁੱਠੀ ਦੇ ਵੱਜ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਮਣਿਭਦ੍ਰਸ਼੍ਚਰਣਯੋਰ੍ਧृਤ੍ਵਾ ਸਾਗਰਨਂਦਨਮ੍ । ਸ੍ਯਂਦਨਾਦ੍ਭ੍ਰਾਮਯਾਮਾਸ ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍
ਮਣਿਭਦਰ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦੇ ਪੈਰ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਰਥ ਤੋਂ ਘੁੰਮਾਇਆ; ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਅਜਬ ਜਿਹਾ ਲੱਗਿਆ।
ਮਣਿਭਦ੍ਰ ਗृਹੀਤੋऽਪਿ ਦੈਤ੍ਯਰਾਟ੍ਸ ਮਹਾਬਲਃ । ਹਤ੍ਵਾ ਚਰਣਘਾਤੇਨ ਮਣਿਭਦ੍ਰਮਪਾਤਯਤ੍
ਮਣਿਭਦਰ ਵਲੋਂ ਫੜੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਪੈਰ ਦੇ ਵੱਜ ਨਾਲ ਮਣਿਭਦਰ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਜਾਲਂਧਰੋ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਵੀਰਭਦ੍ਰਂ ਚ ਮੁष੍ਟਿਨਾ । ਅਥਾਗਤਃ ਪਰਿਵृਤੋ ਗਣੈਰ੍ਵੈ ਨਂਦਿਕੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਜਾਲੰਧਰ, ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਵੀਰਭਦਰ ਨੂੰ ਮੁੱਠੀ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ; ਫਿਰ ਨੰਦਿਕੇਸ਼ਵਰ ਆਪਣੇ ਗਣਾਂ ਨਾਲ ਆ ਗਿਆ।
ਸ਼ੁਂਭਸ੍ਤਮਾਗਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰੁਰੋਧ ਸਹ ਸੈਨਿਕੈਃ । ਦ੍ਵਂਦ੍ਵਯੁਦ੍ਧੈਰਥਾਜਗ੍ਮੁਰ੍ਗਣਾ ਦੈਤ੍ਯੈਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਸ਼ੁੰਭ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਸਮੇਤ ਰੋਕ ਲਿਆ; ਫਿਰ ਗਣ ਅਤੇ ਦੈਤ ਇਕ-ਇਕ ਹੋ ਕੇ ਲੜਨ ਲੱਗੇ।
ਸ਼ੁਂਭਃ ਸ਼ਿਲਾਦਜਂ ਰਾਹੁਰ੍ਮਹਾਕਾਲਂ ਰਣੇ ਯਯੌ । ਕੋਲਾਹਲਂ ਨਿਸ਼ੁਂਭੋऽਥ ਕੇਤੁਃ ਕਾਲਮਧਾਵਤ
ਸ਼ੁੰਭ ਨੇ ਸ਼ਿਲਾਦਜ ਨਾਲ, ਰਾਹੂ ਨੇ ਮਹਾਕਾਲ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕੀਤੀ; ਫਿਰ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਨੇ ਕੋਲਾਹਲ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਕੇਤੂ ਨੇ ਕਾਲ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ।
ਸ਼ੈਲੋਦਰੋ ਗੁਹਂ ਜਂਭੋ ਮਾਲ੍ਯਵਂਤਂ ਮਹਾਬਲਃ । ਮਹਾਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੋ ਯਯੌ ਚਂਡਂ ਚਂਡੀਸ਼ੋ ਰੋਮਕਂਟਕਮ੍
ਸ਼ੈਲੋਦਰ ਨੇ ਗੁਹਾ ਨਾਲ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਜੰਭ ਨੇ ਮਾਲਯਵੰਤ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕੀਤੀ; ਮਹਾਪਾਰਸ਼ਵ ਨੇ ਚੰਡਾ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਚੰਡੀਸ਼ ਨੇ ਰੋਮਕੰਟਕ ਨਾਲ ਲੜਿਆ।
ਵਿਕਟਾਸ੍ਯੋऽਥ ਵੈ ਭृਂਗਿਮੁਰੁਨੇਤ੍ਰੋ ਵਿਨਾਯਕਮ੍ । ਏਵਂ ਦੈਤ੍ਯੇਸ਼੍ਵਰੈਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਗਣਾਨਾਮਧਿਪਾ ਯਯੁਃ
ਫਿਰ ਵਿਕਟਾਸਯ ਨੇ ਭ੍ਰਿੰਗੀ ਨਾਲ, ਮੁਰੁਨੇਤਰ ਨੇ ਵਿਨਾਇਕ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕੀਤੀ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਣਾਂ ਦੇ ਅਧਿਪਤੀਆਂ ਨੇ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਲੜਿਆ।
ਅਥ ਸ਼ੁਂਭਾਯੁਧੈਰ੍ਬਾਣੈਃ ਪ੍ਰਹਤਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਲਾਦਜਃ । ਚੂਰ੍ਣੀਚਕਾਰਾਦ੍ਰਿਸ਼ृਂਗੈਃ ਕਪਿਤੁਂਡੋ ਮਹਤ੍ਤਰੈਃ
ਫਿਰ ਸ਼ਿਲਾਦਜ, ਸ਼ੁੰਭ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਪੰਛੀ ਦੀ ਚੋਚ ਵਾਂਗ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਚੋਟਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਟੁੱਟ-ਟੁੱਟਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ੁਂਭਸ੍ਤੇਨਾਰ੍ਦਿਤਃ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ਼ਿਲਾਦਂ ਚ ਜਘਾਨ ਤਮ੍ । ਮਹਾਕਾਲੋ ਜਘਾਨਾਥ ਤਂ ਰਾਹੁਂ ਰਣਮੂਰ੍ਦ੍ਧਨਿ
ਸ਼ੁੰਭ, ਉਸ ਵਲੋਂ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਿਲਾਦਜ ਨੂੰ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ ਮਹਾਕਾਲ ਨੇ ਰਣ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਰਾਹੂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾਥ ਤਸ੍ਯ ਹਤਵਾਨ੍ਸ੍ਯਂਦਨਂ ਸ ਮਹਾਦ੍ਰਿਣਾ । ਕੋਲਾਹਲੋ ਹਤਃ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਨਿਸ਼ੁਂਭੇਨ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਫਿਰ, ਕੋਲਾਹਲ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਨਿਸੁੰਭ ਦੇ ਰਥ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ। ਪਰ ਨਿਸੁੰਭ ਦੀ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਕੋਲਾਹਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਹ੍ਯਹਨਦ੍ਰਥਂ ਸਾਰਥਿਨਾ ਸਹ । ਵਿਰਥੇਨਾਥ ਦੈਤ੍ਯੇਨ ਭृਸ਼ਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੇਨ ਸਂਯੁਗੇ
ਉਹ ਨੇ ਭਾਲਾ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਰਥ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ। ਰਥ ਤੋਂ ਵੰਢੇ ਹੋਏ, ਦੈਤ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬੜੀ ਤੀਬਰਤਾ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ।
ਕੋਲਾਹਲੋ ਸੁਰੇਂਦ੍ਰੇਣ ਸਹਸ੍ਰਫਣਿਨਾ ਹਤਃ । ਤਂ ਹਤ੍ਵਾ ਚਾਤਿਵੇਗੇਨ ਰਥਂ ਚਾਨ੍ਯਮੁਪਾਗਤਃ
ਇੰਦ੍ਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਸੱਪ ਨਾਲ ਕੋਲਾਹਲ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮਾਰ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰ ਹੋਰ ਰਥ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਫਣਿਚਕ੍ਰਹਤਃ ਸਂਖ੍ਯੇ ਕ੍ਸ਼ਣਾਨ੍ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਂ ਵਿਹਾਯ ਚ । ਸ੍ਵਰਥਾਤ੍ਸ਼ੀਘ੍ਰਮੁਤ੍ਤੀਰ੍ਯ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਖਡ੍ਗਚਰ੍ਮਣੀ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸੱਪ-ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਵਿੱਚ ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ। ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਤਰ ਕੇ, ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਢਾਲ ਫੜ ਲਈ।