ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪਸ਼ੁਪਤਿਂ ਜਿਤ੍ਵਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਂ ਵਸ਼੍ਯਮਾਤ੍ਮਨਃ । ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਪ੍ਰਯਾਹਿ ਗੋਵਿਂਦਂ ਯਦਿ ਜਾਨਾਸਿ ਤਤ੍ਪਦਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਪਸ਼ੁਪਤੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਗੋਵਿੰਦ ਵੱਲ ਜਾ, ਜੇ ਤੂੰ ਉਹ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ।
ਅਧੁਨਾ ਸਤ੍ਵਰਂ ਵੀਰ ਯਾਹਿ ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ਮਹਾਬਲਾਨ੍ । ਰਣਂ ਕੁਰੁ ਮਹਾਘੋਰਂ ਯਥਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਸੁਪਚ੍ਯਤੇ
ਹੁਣ, ਸ਼ੇਰ ਦਿਲ, ਤੁਰੇ ਤੁਰੇ ਵੱਡੇ ਦੈਤਿਆਂ ਕੋਲ ਜਾ; ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਭਿਆਨਕ ਲੜਾਈ ਕਰ, ਤਾਂ ਕਿ ਤੈਨੂੰ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਵਡਿਆਈ ਮਿਲੇ।
ਦੇਸ਼ਕਾਲੋਚਿਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੁਰ੍ਵਾਰਣਵਚਸ੍ਤਦਾ । ਯਯੌ ਜਾਲਂਧਰੋ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਸਹ ਰੁਦ੍ਰੇਣ ਯੋਗਿਨਾ
ਉਹ ਸਮੇਂ ਤੇ ਥਾਂ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ, ਰੋਕ ਨਾ ਸਕਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਾਲੰਧਰ ਰੁਦ੍ਰ ਯੋਗੀ ਦੇ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲਈ ਚਲ ਪਿਆ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਅਥ ਜਾਲਂਧਰੋऽਪਸ਼੍ਯਤ੍ਕਬਂਧਚਯਭੀषਣਮ੍ । ਰਣਂ ਰੁਧਿਰਮਾਂਸੌਘ ਮਜ੍ਜਾ ਮੇਦੋऽਸ੍ਥਿਦੁਰ੍ਗਮਮ੍
ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਫਿਰ ਜਾਲੰਧਰ ਨੇ ਡਰਾਉਣੀ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਲਾਸਾਂ ਦੇ ਢੇਰ, ਖੂਨ ਤੇ ਮਾਸ ਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ, ਤੇ ਹੱਡੀ, ਚਰਬੀ ਤੇ ਮੱੱਜਾ ਦੇ ਕਿਲੇ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਤਤ੍ਰ ਜਾਲਂਧਰੋ ਦੈਤ੍ਯਃ ਪ੍ਰਿਯਾਹਰਣਦੁਃਖਿਤਃ । ਰਣੇ ਵਿਲੋਕਯਾਮਾਸ ਵृषਸ੍ਥਂ ਪਾਰ੍ਵਤੀਪਤਿਮ੍
ਉਥੇ, ਦੈਤ ਜਾਲੰਧਰ, ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਦੇ ਅਗਵਾਹ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਦੁਖੀ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵृष ਤੇ ਬੈਠੇ ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਤੱਕਦਾ ਰਿਹਾ।
ਘੋਰਾਹਿਭੋਗੇਨਵਿਭੂषਿਤਾਂਗਂ ਜਟਾਕਲਾਪੇ ਸ਼ਸ਼ਿਭੂषਣਾਂਕਿਤਮ੍ । ਨੇਤ੍ਰਾਗ੍ਨਿਕੀਲੋਪਰਿਸ਼ੋਭਿਤਾਂਗਂ ਵਿਨਾ ਰਣਂ ਸਂਪ੍ਰਦਦਰ੍ਸ਼ ਸਿਂਧੁਜਃ
ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣੇ ਸੱਪਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਟਾਂ ਉੱਤੇ ਚੰਦ ਦੀ ਚਮਕ ਸੀ, ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਕ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ—ਸਿੰਧੁਜ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਜੰਗ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ ਹੀ ਵੇਖਿਆ।
ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਸ੍ਵਰਥਮਾਰੁਹ੍ਯ ਸਮੁਦ੍ਰਤਨਯਸ੍ਤਦਾ । ਸਂਰੁष੍ਟਃ ਪ੍ਰਾਹ ਤਂ ਸ਼ੁਂਭਂ ਤਾਪਸੋ ਨ ਹਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ
ਫ਼ੌਰਨ ਆਪਣੀ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸੁੰਭ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਤੂੰ ਤਪਸੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰਿਆ।'
ਪ੍ਰਾਹ ਜਾਲਂਧਰਂ ਸ਼ੁਂਭਸ੍ਤਪਸ੍ਤੇਨ ਮਹਤ੍ਕृਤਮ੍ । ਹਂਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇऽਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਹਰਃ ਸਂਗ੍ਰਾਮਦੁਰ੍ਜਯਃ
ਸੁੰਭ ਨੇ ਜਾਲੰਧਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਉਹ ਵੱਡੇ ਤਪ ਨਾਲ ਅਜਿਹੇ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਉਸਨੂੰ ਮਾਰ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ; ਹਰਾ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹੇ ਹੈ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਜਿੱਤਣਾ ਔਖਾ ਹੈ।'
ਇਤਿਸ਼ੁਂਭੋਕ੍ਤਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯਸਿਂਧੁਜਃਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ । ਹਰਂ ਪਦ੍ਮਸਹਸ੍ਰੇਣ ਦੈਤ੍ਯਸੈਨ੍ਯੇਨ ਸਂਵृਤਮ੍
ਸੁੰਭ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਿੰਧੁਜ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਤੇ ਹਰਾ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਪਦਮਾਂ ਤੇ ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਕਾਲਕੇਦਾਰਂ ਧਨੁਰ੍ਜਾਲਂਧਰੋ ਯਯੌ । ਬਾਣਾਂਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਨਤਿਸ੍ਥੂਲਾਨ੍ਲੋਹਸ੍ਤਂਭਾਨ੍ਤਥਾ ਬਹੂਨ੍
ਕਾਲਕੇਦਾਰ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ, ਜਾਲੰਧਰ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ, ਤੇ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਵੱਡੇ ਤੀਰ, ਲੋਹੇ ਦੇ ਸਤੰਭ ਵੀ ਲੈ ਗਿਆ।
ਮੁਮੋਚ ਯੁਧਿ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षੋ ਵਰ੍षਨ੍ਮੇਘ ਇਵਾਗਮੇ । ਆਯਾਂਤਂ ਰੁਰੁਧੁਃ ਸਿਂਧੁਸੂਨੁਂ ਸ਼ਂਭੁਗਣਾ ਯੁਧਿ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਰੋਕਣ ਲਾਇਕ ਨਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਬਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਵਰ੍ਹਾ ਦਿੱਤਾ; ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਤਤੋ ਰੁਦ੍ਰੇਣ ਰੌਦ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ਰੌਘੈਸ੍ਤਾਡਿਤੋ ਰੁषਾ । ਰੁਦ੍ਰਬਾਣੈਸ੍ਤਦਾ ਤਸ੍ਯ ਕਵਚਂ ਭੁਵਿ ਪਾਤਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਤੇ ਆਪਣੇ ਭਿਆਨਕ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰ੍ਹਾ ਨਾਲ, ਜਾਲੰਧਰ ਦਾ ਕਵਚ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਵਰ੍ਮਾਪਿ ਬਭੌ ਸੋऽਥ ਮੇਘਮੁਕ੍ਤੋ ਯਥਾਚਲਃ । ਪੁਨਰ੍ਜਾਲਂਧਰਸ੍ਯਾਂਗਂ ਸ਼ਂਭੁਨਾ ਕੀਲਿਤਂ ਸ਼ਰੈਃ
ਕਵਚ ਨਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਬਦਲ ਹਟ ਜਾਣ; ਫਿਰ ਜਾਲੰਧਰ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦ ਦਿੱਤਾ।
ਰੁਧਿਰਂ ਬਹੁ ਸੁਸ੍ਰਾਵ ਜਾਲਂਧਰਸ਼ਰੀਰਤਃ । ਤੇਨਾਸ਼ੁ ਰੁਧਿਰੌਘੇਣ ਪ੍ਲਾਵਿਤਾ ਸਕਲਾ ਮਹੀ
ਜਾਲੰਧਰ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਖੂਨ ਵਹਿ ਪਿਆ; ਉਸ ਖੂਨ ਦੀ ਲਹਿਰ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਛੇਤੀ ਹੀ ਡੁੱਬ ਗਈ।
ਤਤੋ ਦੇਵਾ ਭਯਂ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਦਾਨਵਾਸ਼੍ਚ ਚਕਂਪਿਰੇ । ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੇ ਪ੍ਰਮਥਾ ਵੀਰਾ ਰਣਭੂਮਿਂ ਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ
ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰ ਲੱਗ ਗਿਆ, ਤੇ ਦਾਨਵ ਕੰਬ ਗਏ; ਪ੍ਰਮਥਾ ਵੀਰ ਜੰਗ ਦਾ ਮੈਦਾਨ ਛੱਡ ਕੇ ਭੱਜ ਪਏ।
ਨਦ੍ਯਾ ਇਵ ਪਰਾ ਮੂਰ੍ਤ੍ਤਿਃ ਪ੍ਰਸृਤਾ ਸਰ੍ਵਤੋऽਪਿ ਚ । ਅਥਾਹਾਰ੍ਣਵਜੋ ਰੁਦ੍ਰਂ ਧਨੁਰ੍ਧਰ ਵਰੋ ਹ੍ਯਸਿ
ਨਦੀ ਵਾਂਗ ਉਸ ਦੀ ਮੂਰਤ ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਗਈ; ਫਿਰ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਧਨੁਸ਼ ਫੜਨ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਵਾਕਈ ਵਧੀਆ ਹੈਂ।'
ਇਦਾਨੀਂ ਤਤ੍ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਯੇਨ ਗਚ੍ਛਸਿ ਸਂਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕਾਲਕੇਦਾਰਂ ਸਸ਼ਰਂ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਤਤ੍
'ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਹ ਕਰਾਂਗਾ ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇਂ।' ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਕਾਲਕੇਦਾਰ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਫੜ ਲਏ।
ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਸਂਪੂਰਯਾਮਾਸ ਸ਼ਰੈਰ੍ਨਾਨਾਵਿਧੈਃ ਸ਼ਿਵਮ੍ । ਸ਼ਿਵਃ ਸਹਸ੍ਰਕੋਟੀਭਿਃ ਪੂਰਿਤਾਂਗੋ ਰਣੇ ਬਭੌ
ਉਹਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ; ਸ਼ਿਵ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਅਰਬਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਰਿਹਾ।
ਵਿਹਂਗਮੈਰ੍ਯਥਾਕਾਸ਼ਂ ਵृਕ੍ਸ਼ੈਰਿਵ ਮਹਾਗਿਰਿਃ । ਦੈਤ੍ਯਮੁਕ੍ਤੈਸ੍ਤੁਤੈਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੈਤਿਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸਤੁਤੀਆਂ ਅਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਵੀਰਭਦ੍ਰਸ੍ਤਥਾ ਕੋਪਾਜ੍ਜਾਲਂਧਰਮਧਾਵਤ । ਅਪੀਡਯਦਮੇਯਾਤ੍ਮਾ ਸਮੁਦ੍ਰਤਨਯਂ ਬਲੀ
ਫਿਰ ਵੀਰਭਦਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਜਾਲੰਧਰ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਅਜਿੱਤ ਆਤਮਾ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਜਾਲਂਧਰੋऽਥ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਵਿਧ੍ਯਨ੍ਬਾਣੈਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ । ਧਨੁਃ ਸ਼ਰਾਨ੍ਰਥਂ ਛਤ੍ਰਂ ਸਾਰਥਿਂ ਤਿਲਸ਼ਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਜਾਲੰਧਰ ਹੁਣ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੀਰਭਦਰ ਦਾ ਧਨੁ, ਤੀਰ, ਰਥ, ਛਤਰੀ ਅਤੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਛੇਦ ਕੇ ਟੁਕੜੇ-ਟੁਕੜੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਚਕਾਰ ਵੀਰਭਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸਿਂਧੁਸੂਨੁਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ । ਵੀਰਭਦ੍ਰੋऽਥ ਵਿਰਥੋ ਹਤਵਾਨ੍ਗਦਯਾਬ੍ਧਿਜਮ੍
ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਵੀਰਭਦਰ ਨਾਲ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀਰਭਦਰ, ਰਥ ਤੋਂ ਵੰਝਾ ਹੋ ਕੇ, ਗਦਾ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ-ਜਨਮ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ।
ਤਥੈਵ ਗਦਯਾ ਸੋऽਪਿ ਤਂ ਹਤ੍ਵਾਪਾਤਯਦ੍ਭੁਵਿ । ਗਦਾਪ੍ਰਹਾਰਪਤਿਤਮਾਲੋਕ੍ਯਾਤਿਵਿਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਵੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਗਦਾ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਡਿੱਗਿਆ ਦੇਖ ਕੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਮਣਿਭਦ੍ਰੋऽਥ ਸਮਰੇ ਜਾਲਂਧਰਮਧਾਵਤ । ਅਤਿਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਤਮਾਯਾਂਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੈਤ੍ਯੋ ਮਹਾਰਣੇ
ਫਿਰ ਮਣਿਭਦਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਾਲੰਧਰ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ; ਉਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੈਤ ਨੇ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ—
ਸ਼ਰੈਰ੍ਵ੍ਯਸ੍ਤੋਪਕਰਣਂ ਸ ਚਕਾਰ ਨਦੀਸੁਤਃ । ਅਥ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਉਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਸਿਂਹਵਨ੍ਨਦਨ੍
ਨਦੀ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿਰੋਧੀ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਬੇਅਸਰ ਕਰ ਦਿੱਤੇ; ਫਿਰ, ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ ਉੱਠ ਗਿਆ।
ਵੀਰਭਦ੍ਰਸ੍ਤਤਃ ਕੋਪਾਨ੍ਮਣਿਭਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ । ਜਘ੍ਨਤੁਃ ਪਰ੍ਵਤਾਭ੍ਯਾਂ ਤੌ ਵ੍ਯੋਮਸ੍ਥਂ ਤਟਿਨੀਸੁਤਮ੍
ਫਿਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਵੀਰਭਦਰ ਅਤੇ ਮਣਿਭਦਰ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਨਦੀ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਤਦਂਗੇ ਪਤਿਤੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਰ੍ਵਤੌ ਵਿਨਿਨਦ੍ਯ ਚ । ਜਘਾਨ ਮੁष੍ਟਿਪਾਤੇਨ ਵੀਰਭਦ੍ਰੋ ਨਦੀਸੁਤਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਪਹਾੜ ਡਿੱਗਦੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੀਰਭਦਰ ਨੇ ਨਦੀ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਮੁੱਠੀ ਦੇ ਵੱਜ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਮਣਿਭਦ੍ਰਸ਼੍ਚਰਣਯੋਰ੍ਧृਤ੍ਵਾ ਸਾਗਰਨਂਦਨਮ੍ । ਸ੍ਯਂਦਨਾਦ੍ਭ੍ਰਾਮਯਾਮਾਸ ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍
ਮਣਿਭਦਰ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦੇ ਪੈਰ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਰਥ ਤੋਂ ਘੁੰਮਾਇਆ; ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਅਜਬ ਜਿਹਾ ਲੱਗਿਆ।
ਮਣਿਭਦ੍ਰ ਗृਹੀਤੋऽਪਿ ਦੈਤ੍ਯਰਾਟ੍ਸ ਮਹਾਬਲਃ । ਹਤ੍ਵਾ ਚਰਣਘਾਤੇਨ ਮਣਿਭਦ੍ਰਮਪਾਤਯਤ੍
ਮਣਿਭਦਰ ਵਲੋਂ ਫੜੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਪੈਰ ਦੇ ਵੱਜ ਨਾਲ ਮਣਿਭਦਰ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਜਾਲਂਧਰੋ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਵੀਰਭਦ੍ਰਂ ਚ ਮੁष੍ਟਿਨਾ । ਅਥਾਗਤਃ ਪਰਿਵृਤੋ ਗਣੈਰ੍ਵੈ ਨਂਦਿਕੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਜਾਲੰਧਰ, ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਵੀਰਭਦਰ ਨੂੰ ਮੁੱਠੀ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ; ਫਿਰ ਨੰਦਿਕੇਸ਼ਵਰ ਆਪਣੇ ਗਣਾਂ ਨਾਲ ਆ ਗਿਆ।