ਪ੍ਰਾਤਃਸ੍ਨਾਯੀ ਨਿਜਾਚਾਰਗ੍ਰਾਹੀ ਹਿਂਸਾ ਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ । ਏਕਾਦਸ਼ੀਵ੍ਰਤਰਤੋ ਜ੍ਞਾਤਿਪੂਜਾਪਰਾਯਣਃ
ਉਹ ਸਵੇਰੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਕੰਮ ਕਰਦਾ, ਹਿੰਸਾ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿੰਦਾ, ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦਾ ਵਰਤ ਰੱਖਦਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਕਦਾਚਿਤ੍ਸ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸ੍ਵਪ੍ਨੇऽਪਸ਼੍ਯਚ੍ਚ ਕੇਸ਼ਵਮ੍ । ਸ਼੍ਯਾਮਂ ਵਿਰਜਪਦ੍ਮਾਕ੍ਸ਼ਂ ਸ੍ਮੇਰਾਸ੍ਯਂ ਪੀਤਵਾਸਸਮ੍
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਸ ਨੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ—ਕਾਲਾ ਰੰਗ, ਨਿਰਮਲ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲਾ ਚਿਹਰਾ ਤੇ ਪੀਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ।
ਸ੍ਵਰ੍ਣਕੁਣ੍ਡਲਮਞ੍ਜੀਰਕਿਰੀਟੋਜ੍ਜ੍ਵਲਵਿਗ੍ਰਹਮ੍ । ਕੌਸ੍ਤੁਭੋਦ੍ਭਾਸਿਤੋਰਸ੍ਕਂ ਵਨਮਾਲਾਵਿਭੂषਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੁੰਡਲ, ਪੈਜਾਬ, ਤੇ ਮੋਹਤਾਜ਼ ਕਿਰਣ ਵਾਲਾ ਮੋੜ ਪਹਿਨਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ 'ਕੌਸਤੁਭ' ਰਤਨ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਚਤੁਰ੍ਬਾਹੁਂ ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਪਦ੍ਮਧਰਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍ । ਸਮਸ੍ਤੈਰ੍ਲਕ੍ਸ਼ਣੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਸ੍ਵਰ੍ਣਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤਿਨਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ, ਗਦਾ ਤੇ ਕਮਲ ਫੁੱਲ ਫੜੇ ਹੋਏ ਸੀ, ਸਭ ਸੁਭ ਲਕਸ਼ਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਜਨੇਊ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਸ ਵਿਪ੍ਰੋ ਜਗਤੀਪਤੇਃ । ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਸ੍ਤਮਸ੍ਤੌषੀਦ੍ਰੋਮਾਂਚਿਤਤਨੁਰ੍ਮੁਦਾ
ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰੋਮਾਂਚਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤੁਭ੍ਯਂ ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਜਗਤਃ ਸਕਲਸ੍ਯਭਰ੍ਤ੍ਤ੍ਰੇ ਸਲ੍ਲੋਕਸ਼ੋਕਭਯਰੋਗਵਿਨਾਸ਼ਨਾਯ । ਨਾਰਾਯਣਾਯ ਕਮਲਾਹृਦਯਪ੍ਰਿਯਾਯ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕਾਮਪਰਮਾਮृਤਦਾਯ ਤੁਭ੍ਯਮ੍
ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੇ ਪਾਲਣਹਾਰ, ਦੁੱਖ, ਡਰ ਤੇ ਰੋਗਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਮਨਪਸੰਦ, ਧਰਮ, ਧਨ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਪਰਮ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨਾਰਾਇਣ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਪਾਪਾਨਿ ਚੈਵ ਸਕਲਾਨਿ ਮਯਾ ਕृਤਾਨਿ ਮਤ੍ਤੇਨ ਮੋਹਵਸ਼ਗੇਨ ਸਦਾ ਮੁਰਾਰੇ । ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਬਿਭੇਮਿ ਜਗਦਂਬੁਨਿਧੇਰ੍ਗਭੀਰਾਨ੍ਮਾਮੁਦ੍ਧਰਸ੍ਵ ਨਿਜਭਕ੍ਤਿਤਰੀਂ ਪ੍ਰਦਾਯ
ਮੁਰਾ ਦੇ ਵੈਰੀ, ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਮੈਂ ਮੱਤ ਤੇ ਮੋਹ ਦੇ ਕਾਰਨ ਕੀਤੇ ਹਨ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਡੂੰਘੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਹਾਂ—ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਭਗਤੀ ਦੀ ਨੌਕ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰ ਕੇ ਉੱਠਾ ਲਵੋ।
ਜਾਨਾਮਿ ਯਦ੍ਯਪਿ ਹਰੇ ਦੁਰਿਤਂ ਮਨੁष੍ਯੋ ਵ੍ਯਾਮੋਹਮਾਸ਼ੁਚਲਭੇ ਭੁਵਿ ਕੈਟਭਾਰੇ । ਪਾਪਂ ਤਥਾਪਿ ਚ ਮੁਦਾ ਸਤਤਂ ਕਰੋਮਿ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਕੋऽਪ੍ਯਹਮਿਵਾਸ੍ਤਿ ਜਨੋ ਵਿਮੂਢਃ
ਹੇ ਹਰੀ, ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮਨੁੱਖ ਮੋਹ ਵਿਚ ਪਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਬੁਰਾਈ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਇਸ ਲਈ ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਮੂਰਖ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਪੁਣ੍ਯਦ੍ਰੁਮਃ ਸੁਖਫਲਂ ਸਹਸੈਵ ਧਤ੍ਤੇ ਕਿਂ ਵੇਦ੍ਮਿ ਨੇਤਿ ਨृਹਰੇ ਕृਤਪਾਤਕੋऽਹਮ੍ । ਪੁष੍ਪਦ੍ਰੁਮਾਰ੍ਪਣਵਿਧੌ ਨ ਮਮਾਸ੍ਤਿ ਵਿਤ੍ਤਂ ਨਾਥ ਪ੍ਰਸੀਦ ਭਗਵਨ੍ਕਿਮਹਂ ਕਰੋਮਿ
ਪੁਣ ਦੇ ਰੁੱਖ ਤੁਰੰਤ ਸੁਖ ਦਾ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਹੇ ਨਰਕਾਸੁਰ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ, ਮੈਂ ਪਾਪੀ ਹਾਂ। ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਰੁੱਖ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਲਈ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਦੌਲਤ ਨਹੀਂ ਹੈ; ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮਿਹਰ ਕਰੋ—ਮੈਂ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?
ਤ੍ਵਤ੍ਪਾਦਪਦ੍ਮਯੁਗਲਂ ਪਰਮਾਮृਤਸ੍ਯ ਸ੍ਥਾਨਂ ਵਿਹਾਯ ਮਮ ਚਿਤ੍ਤਮਧੁਵ੍ਰਤੋऽਯਮ੍ । ਨਾਰੀਮੁਖਂ ਵ੍ਰਜਤਿ ਦੇਵਮृਤਿਪ੍ਰਦਂ ਯਚ੍ਛ੍ਲੇष੍ਮਪ੍ਰਕੀਰ੍ਣਮਨਿਸ਼ਂ ਕਮਲਭ੍ਰਮੇਣ
ਤੇਰੇ ਕਮਲ ਪੈਰ, ਜੋ ਪਰਮ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਸਥਾਨ ਹਨ, ਛੱਡ ਕੇ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਮਧੁਮੱਖੀ ਵਾਂਗ ਹਮੇਸ਼ਾ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰਿਆਂ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਿਰਫ ਮੌਤ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਫ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ, ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਭਟਕਦੇ।
ਪਾਣਿਃਪ੍ਰਦਾਨਰਹਿਤੋऽਨृਤਭਾषਿਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਕਰ੍ਣੌ ਚ ਪਾਪਸ਼੍ਰਵਣਾਯ ਸਦੈਵ ਦਕ੍ਸ਼ੌ । ਦੋषਾਨਿਮਾਨ੍ਮਮ ਹਰੇ ਹਰ ਸੇਵਕਸ੍ਯ ਯਸ੍ਮਾਨ੍ਨੁ ਨਾਥ ਸ਼ਰਣਾਗਤਦੋषਹਂਤਾ
ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ, ਮੇਰਾ ਮੂੰਹ ਝੂਠ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਕੰਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬੁਰਾਈ ਸੁਣਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਨ; ਹੇ ਹਰੀ, ਆਪਣੇ ਸੇਵਕ ਦੇ ਇਹ ਗੁਣ ਲੈ ਲਵੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਸ਼ਰਨ ਆਏਆਂ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਸਂਸਾਰਘੋਰਜਲਧੌ ਨृਹਰੇ ਕਦਾਚਿਤ੍ਤ੍ਵਦ੍ਭਕ੍ਤਿਨੌਰਿਹ ਮਯਾ ਸੁਦृਢਾ ਚ ਲਬ੍ਧਾ । ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਦੈਵਵਸ਼ਗੋऽਹਮਹੋ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾ ਵਰ੍ਤੇਤ ਏਵ ਸਤਤਂ ਮਮਦੁਃਖਕਾਲਃ
ਹੇ ਨਰਕਾਸੁਰ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ, ਜੇ ਮੈਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਡਰਾਉਣੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਦੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਨੌਕ ਲੈ ਵੀ ਲਵਾਂ, ਫਿਰ ਵੀ, ਹਾਏ, ਮੈਂ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਹਾਂ, ਮੰਦਬੁਧੀ ਹਾਂ, ਤੇ ਮੇਰਾ ਸਮਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਲੰਘਦਾ ਹੈ।
ਸਂਸਾਰਪਾਰਗਮਨਾਯ ਲਸਤ੍ਪਥੋऽਸ੍ਤਿ ਕਿਂ ਸਰ੍ਵਦੁਃਖਰਹਿਤਃ ਸਦਯਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਃ । ਅਂਧੀਕृਤਸ੍ਯ ਮਮ ਮੋਹਮਹਤ੍ਤਮਿਸ੍ਰੈਰ੍ਦृष੍ਟਿਸ੍ਤ੍ਵਯੀਹ ਨ ਕਦਾਪਿ ਚ ਯਾਤਿ ਵਿष੍ਣੋ
ਕੀ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋਣ ਲਈ ਕੋਈ ਚਮਕਦਾਰ ਰਾਹ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਦਇਆਲੂ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੇ? ਮੇਰੀ ਨਜ਼ਰ, ਵੱਡੇ ਮੋਹ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਅੰਨ੍ਹੀ ਹੋਈ, ਕਦੇ ਵੀ ਇੱਥੇ ਤੇਰੇ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ।
ਪਾਪਾਤ੍ਮਨੋऽਪਿ ਮਮ ਚਿਤ੍ਤਮਿਦਂ ਮੁਰਾਰੇ ਨष੍ਟਂ ਵਿਨष੍ਟਜਨਕष੍ਟਵਿਨष੍ਟਿਕਾਰਿ । ਯਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਸਮਸ੍ਤਸੁਰਵਂਦਿਤਪਾਦਪਦ੍ਮ ਸ੍ਵਪ੍ਨੇऽਪਿ ਕੇਸ਼ਿਮਥਨਾਦ੍ਯ ਵਿਭੋ ਸਮੀਕ੍ਸ਼ੇ
ਪਾਪੀ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਿਆ, ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ, ਆਪਣੇ ਦੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਿਆ; ਪਰ, ਹੇ ਕੇਸ਼ੀ ਦੇ ਵੈਰੀ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ- ਇਤਿ ਤੇਨ ਸ੍ਤੁਤੋ ਦੇਵੋ ਭਗਵਾਨ੍ਕਮਲਾਪਤਿਃ । ਉਵਾਚ ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਾਕ੍ਯਜ੍ਞਃ ਸਂਸਾਰਾਰ੍ਣਵਤਾਰਕਃ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨ 'ਤੇ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਪਤੀ, ਵਾਕ ਦੇ ਗਿਆਨੀ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਨੇ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖੇ।
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ- ਭਕ੍ਤਿਭਿਸ੍ਤਵ ਵਿਪ੍ਰੇਂਦ੍ਰ ਤੁष੍ਟੋऽਹਂ ਨਿਤ੍ਯਮੇਵ ਚ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਵਾਚਿਰੇਣੈਵ ਸਰ੍ਵਂ ਭਦ੍ਰਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ; ਇਸ ਲਈ, ਜਲਦੀ ਹੀ ਤੇਰੇ ਲਈ ਸਾਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇਗਾ।
ਪਾਪਿਨੋऽਪਿ ਤਵੋਦ੍ਧਾਰੋ ਮਯਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਕृਤੋ ਦ੍ਵਿਜ । ਅਧੁਨਾ ਮਮ ਭਕ੍ਤੋऽਸਿ ਨ ਵਿਪਤ੍ਤਿਰ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਾਪ ਤੋਂ ਉੱਧਾਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ; ਹੁਣ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਹੈ—ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਮੁਸੀਬਤ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗੀ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ ਉਵਾਚ। ਕੋऽਹਂ ਤਸ੍ਥੌ ਪੁਰਾ ਵਿष੍ਣੋ ਕਿਂ ਵਾ ਪਾਪਂ ਮਯਾ ਕृਤਮ੍ । ਪਾਪਿਨੋऽਪਿ ਮਮੋਦ੍ਧਾਰਃ ਕਥਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਤ੍ਵਯਾ ਕृਤਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਕੌਣ ਸੀ? ਮੈਂ ਕਿਹੜਾ ਪਾਪ ਕੀਤਾ? ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਨੂੰ ਪਾਪ ਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਉੱਧਾਰਿਆ?
ਸਂਸਾਰੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਕਥਂ ਜਾਤੋ ਜਨਿਤੋऽਹਂ ਕਥਂ ਤ੍ਵਯਾ । ਏਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਭੋ ਬ੍ਰੂਹਿ ਯਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸਦਯਃ ਸਦਾ
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ? ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਇਆਲੂ ਹੋ।
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ- ਅਪ੍ਰਕਾਸ਼੍ਯਮਿਦਂ ਗੁਹ੍ਯਂ ਯਦ੍ਯਪਿ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ । ਤਥਾਪਿ ਤਵ ਵਾਤ੍ਸਲ੍ਯਾਨ੍ਨਿਗਦਾਮਿ ਨਿਸ਼ਾਮਯ
ਸ਼੍ਰੀ ਭਗਵਾਨ ਨੇ فرمایا— ਇਹ ਗੱਲ ਬਹੁਤ ਗੁਪਤ ਹੈ, ਦੱਸਣ ਵਾਲੀ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ! ਪਰ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ।
ਪੁਰਾ ਤ੍ਵਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਪਕ੍ਸ਼ਿਵਂਸ਼ਸਮੁਦ੍ਭਵਃ । ਭੂਤੋऽਸਿ ਭੂਮਿਭਾਗੇषੁ ਨਿਜਕਰ੍ਮਵਿਪਾਕਤਃ
ਪਹਿਲਾਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਤੂੰ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਕਰਤੂਤਾਂ ਦੇ ਫਲ ਕਰਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆਇਆ ਸੀ।
ਕ੍ਸ਼ੁਧਯਾ ਤृषਯਾ ਵਾਪਿ ਸਤਤਂ ਵ੍ਯਾਕੁਲੋ ਭਵਾਨ੍ । ਬਭ੍ਰਾਮ ਭਕ੍ਸ਼ਯਨ੍ਕੀਟਾਨ੍ਨਿਰ੍ਝਰੋष੍ਣੋਦਕਂ ਤਥਾ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਭੁੱਖ ਜਾਂ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਤੂੰ ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਫਿਰਦਾ ਸੀ, ਕੀੜੇ ਖਾਂਦਾ ਤੇ ਗਰਮ ਝਰਨਿਆਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਪੀਂਦਾ ਸੀ।
ਨਾਨਾਦੁਃਖਂ ਸਦਾ ਭੁਂਜਨ੍ਪਕ੍ਸ਼ਿਯੋਨੌ ਸਮੁਦ੍ਭਵਃ । ਚਤੁਰ੍ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ੍ਥਿਤੋऽਸਿ ਤ੍ਵਂ ਪੁਰਾ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ
ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਸਹਿੰਦਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੰਛੀ ਬਣ ਕੇ, ਤੂੰ ਚਾਰ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰਹਿਆ ਸੀ।
ਏਕਦਾ ਕੁਲਭਦ੍ਰਾਖ੍ਯੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਸਰ੍ਵਤਤ੍ਵਵਿਤ੍ । ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਮਾਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਨੈਵੇਦ੍ਯਾਦ੍ਯੈਰ੍ਨਦੀਤਟੇ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਕੁਲਭਦਰ ਨਾਮ ਦਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਸੱਚਾਈਆਂ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਨੈਵੇਦਿਆਂ ਆਦਿ ਦੇ ਕੇ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਸਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਸ ਵਿਪ੍ਰੇਂਦ੍ਰੋ ਮਮ ਨੈਵੇਦ੍ਯਤਂਦੁਲਮ੍ । ਯਯੌ ਤਤ੍ਰੈਵ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਭੂਯ ਏਵ ਨਿਜਂ ਗृਹਮ੍
ਉਹ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਰੱਖਿਆ ਚਾਵਲ ਉੱਥੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਸਮਾਗਤ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ੁਧਿਨਾ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਤ੍ਵਯਾ । ਮਮ ਨੈਵੇਦ੍ਯਸਂਬਂਧਿ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਸਰ੍ਵਤਂਦੁਲਮ੍
ਫਿਰ, ਇਕ ਰੁੱਖ ਤੋਂ ਆ ਕੇ, ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਤੂੰ ਪੰਛੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਨੈਵੇਦਿਆਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਸਾਰੇ ਚਾਵਲ ਖਾ ਲਏ।
ਭੁਕ੍ਤ੍ਵੈਵ ਸਦ੍ਯੋ ਮੁਕ੍ਤੋऽਸਿ ਪਾਤਕੈਰਤਿਦਾਰੁਣੈਃ । ਕਦਾਚਿਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਕਾਲਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕਾਲਧਰ੍ਮਗਤੋ ਦ੍ਵਿਜ
ਉਹ ਚਾਵਲ ਖਾ ਕੇ, ਤੂੰ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ; ਤੇ ਜਦ ਤੇਰਾ ਸਮਾਂ ਆਇਆ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੂੰ ਮੌਤ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਤ੍ਵਾਮਾਨੇਤੁਂ ਮਯਾ ਦੂਤਾਃ ਪ੍ਰੇषਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵਥਾ ਨਿਜਾਃ । ਤਤੋ ਰਥੇ ਸਮਾਰੋਪ੍ਯ ਭਵਂਤਂ ਨष੍ਟਕਲ੍ਮषਮ੍
ਤੈਨੂੰ ਲਿਆਉਣ ਲਈ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਦੂਤ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਭੇਜੇ; ਫਿਰ, ਤੈਨੂੰ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਕਰਕੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਲਿਆ ਗਿਆ।
ਸਦ੍ਯੋ ਦੂਤਗਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਮਾਯਾਤਾਃ ਪਰਂ ਪਦਮ੍ । ਯੁਗਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ੍ਥਿਤੋऽਸਿ ਮਮ ਸਨ੍ਨਿਧੌ
ਸਾਰੇ ਦੂਤ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਤੈਨੂੰ ਉੱਚੇ ਥਾਂ 'ਤੇ ਲੈ ਆਏ, ਜਿੱਥੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਲੱਖਾਂ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਰਹਿਆ।
ਭੁਂਜਨ੍ਸੁਖਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਾਨਿ ਸੁਰੈਰਪਿ । ਤਤੋ ਯਾਤੋऽਸਿ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਵਯੇ
ਸਾਰੇ ਸੁਖ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਮਿਲਣ ਔਖੇ ਹਨ, ਤੂੰ ਭੋਗੇ; ਫਿਰ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਿਆ।