ਤਵ ਜਾਲਂਧਰਾਤ੍ਪੀਠਾਦ੍ਧृਤਾ ਰਾਜ੍ਞੀ ਮੁਰਾਰਿਣਾ । ਇਤਿ ਸਂਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਵਾਰ੍ਤਾ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਕੁਰੁ ਸਂਗਰਮ੍
ਤੇਰੇ ਪੀਠ ਤੋਂ ਤੇਰੀ ਰਾਣੀ ਮੁਰਾਰੀ ਨੇ ਲੈ ਲਈ ਹੈ; ਇਹੀ ਖਬਰ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਜੰਗ ਕਰ।
ਰਣੇ ਸ਼ਰ੍ਵਂ ਵਿਜਿਤ੍ਯਾਸ਼ੁ ਭਵ ਸਰ੍ਵੇਸ਼੍ਵਰੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਅਥਵਾ ਸ਼ਿਵਨਾਰਾਚੈਃ ਖਂਡਿਤੋ ਯਾਸਿ ਤਤ੍ਪਦਮ੍
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਵ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਜਿੱਤ ਕੇ ਸਭ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਬਣ ਜਾ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਉੱਚੇ ਦਰਜੇ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਵੇਂਗਾ।
ਇਤਿ ਜਾਲਂਧਰਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭਾषਿਤਂ ਚਂਡਮੁਂਡਯੋਃ । ਨਿਃਸਸਾਰ ਗਿਰੇਸ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਕ੍ਰੋਧਂ ਰਕ੍ਤਲੋਚਨਃ
ਚੰਡ ਅਤੇ ਮੁੰਡ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਾਲੰਧਰ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਕਰਕੇ, ਬਾਹਰ ਆ ਗਿਆ।
ਚਂਡਮੁਂਡੌ ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰੂਪਂ ਹਰਸ੍ਯ ਚ । ਗਚ੍ਛਞ੍ਜਾਲਂਧਰੋ ਮਾਰ੍ਗੇ ਦੁਰ੍ਵਾਰਣਮੁਵਾਚ ਹ
ਚੰਡ ਅਤੇ ਮੁੰਡ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦੇ ਕੇ, ਹਰਾ ਦਾ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਜਾਲੰਧਰ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਦੁਰਵਾਰਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਪਸ਼੍ਯ ਦੁਰ੍ਵਾਰਣੇਦਾਨੀਂ ਤਤ੍ਰ ਯਦ੍ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਕृਤਮ੍ । ਮਾਯਾਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਸਾ ਰਾਜ੍ਞੀ ਵृਂਦਾ ਨੀਤਾਤ੍ਮਨਃ ਪਦਮ੍
ਦੁਰਵਾਰਣ, ਵੇਖ ਕਿ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਉਥੇ ਹੁਣ ਕੀ ਕੀਤਾ ਹੈ; ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ, ਉਹ ਰਾਣੀ ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਅਸਲੀ ਥਾਂ ਲੈ ਗਿਆ।
ਗृਹੇ ਸ੍ਥਿਤਸ੍ਯ ਜਾਮਾਤੁਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਸੇਨ੍ਨੈਵ ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍ । ਨੂਨਂ ਤਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਦਤ੍ਵਾ ਚ ਕਨ੍ਯਕਾਂ ਵਿਸृਜੇਦ੍ਬੁਧਃ
ਅਕਲਮੰਦ ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਜਵਾਈ 'ਤੇ ਕਦੇ ਪੂਰੀ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਉਹਨੂੰ ਧੀ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਵਾਈ ਨੂੰ ਘਰੋਂ ਭੇਜ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਜਾਮਾਤਰਂ ਗृਹੇ ਨੈਵ ਸ੍ਥਾਪਯੇਤ੍ਸਰ੍ਵਥਾ ਨਰਃ । ਧਨਦਾਰਾਦਿਕਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸ ਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਸ਼ਨੈਃ ਸ਼ਨੈਃ
ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਜਵਾਈ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਉਹ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਸਾਰਾ ਧਨ, ਵਹੁਟੀਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਕੁਝ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਦੁਰ੍ਵਾਰਣ ਉਵਾਚ- ਰਾਜਨ੍ਯਤ੍ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਕਰ੍ਮ ਤਤ੍ਤਥੈਵ ਤੁ ਭੁਜ੍ਯਤੇ । ਤ੍ਵਂ ਹਰ੍ਤੁਮਾਗਤੋ ਗੌਰੀਂ ਹਰਿਣਾ ਤੇ ਹृਤਾ ਵਧੂਃ । ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਪष੍ਟਂ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਮੌਨੀ ਵ੍ਯਚਿਂਤਯਤ੍
ਦੁਰਵਾਰਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਰਾਜਾ ਜੀ, ਜੋ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਭੋਗਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੂੰ ਗੌਰੀ ਨੂੰ ਲੈਣ ਆਇਆ ਸੀ, ਪਰ ਹਰੀ ਨੇ ਤੇਰੀ ਵਧੂ ਲੈ ਲਈ। ਇਹ ਸਾਫ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ।'
ਜਾਲਂਧਰ ਉਵਾਚ- ਕਿਂ ਪ੍ਰਯਾਮਿ ਹਰਂ ਜੇਤੁਮਥਵਾ ਹਰਿਮੁਲ੍ਬਣਮ੍ । ਕਾਰ੍ਯਦ੍ਵਯੇ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨੇ ਯਤ੍ਪਰਂ ਤਤ੍ਪ੍ਰਕਥ੍ਯਤਾਮ੍
ਜਾਲੰਧਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਕੀ ਮੈਂ ਹਰਾ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਜਾਵਾਂ ਜਾਂ ਹਰੀ, ਜੋ ਬੜਾ ਤੇਜ਼ ਹੈ, ਨੂੰ ਵੱਜਾਂ? ਦੋ ਕੰਮ ਆ ਗਏ ਹਨ—ਦੱਸ ਕਿ ਕਿਹੜਾ ਵੱਡਾ ਹੈ।'
ਦੁਰ੍ਵਾਰਣ ਉਵਾਚ- ਯਦਿ ਯਾਸਿ ਹਰਿਂ ਜੇਤੁਂ ਹਰਃ ਪृष੍ਠੇ ਹਨਿष੍ਯਤਿ । ਹਨਿष੍ਯਂਤਿ ਰਣੇ ਸ਼ੂਰਾ ਯਾਤੁਂ ਰੁਦ੍ਰੋ ਨ ਦਾਸ੍ਯਤਿ
ਦੁਰਵਾਰਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਜੇ ਤੂੰ ਹਰੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਜਾਵੇਂ, ਹਰਾ ਪਿੱਛੋਂ ਤੈਨੂੰ ਵੱਜੇਗਾ; ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੀਰ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਣਗੇ, ਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਤੈਨੂੰ ਅੱਗੇ ਨਹੀਂ ਜਾਣ ਦੇਵੇਗਾ।'
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪਸ਼ੁਪਤਿਂ ਜਿਤ੍ਵਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਂ ਵਸ਼੍ਯਮਾਤ੍ਮਨਃ । ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਪ੍ਰਯਾਹਿ ਗੋਵਿਂਦਂ ਯਦਿ ਜਾਨਾਸਿ ਤਤ੍ਪਦਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਪਸ਼ੁਪਤੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਗੋਵਿੰਦ ਵੱਲ ਜਾ, ਜੇ ਤੂੰ ਉਹ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ।
ਅਧੁਨਾ ਸਤ੍ਵਰਂ ਵੀਰ ਯਾਹਿ ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ਮਹਾਬਲਾਨ੍ । ਰਣਂ ਕੁਰੁ ਮਹਾਘੋਰਂ ਯਥਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਸੁਪਚ੍ਯਤੇ
ਹੁਣ, ਸ਼ੇਰ ਦਿਲ, ਤੁਰੇ ਤੁਰੇ ਵੱਡੇ ਦੈਤਿਆਂ ਕੋਲ ਜਾ; ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਭਿਆਨਕ ਲੜਾਈ ਕਰ, ਤਾਂ ਕਿ ਤੈਨੂੰ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਵਡਿਆਈ ਮਿਲੇ।
ਦੇਸ਼ਕਾਲੋਚਿਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੁਰ੍ਵਾਰਣਵਚਸ੍ਤਦਾ । ਯਯੌ ਜਾਲਂਧਰੋ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਸਹ ਰੁਦ੍ਰੇਣ ਯੋਗਿਨਾ
ਉਹ ਸਮੇਂ ਤੇ ਥਾਂ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ, ਰੋਕ ਨਾ ਸਕਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਾਲੰਧਰ ਰੁਦ੍ਰ ਯੋਗੀ ਦੇ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲਈ ਚਲ ਪਿਆ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਅਥ ਜਾਲਂਧਰੋऽਪਸ਼੍ਯਤ੍ਕਬਂਧਚਯਭੀषਣਮ੍ । ਰਣਂ ਰੁਧਿਰਮਾਂਸੌਘ ਮਜ੍ਜਾ ਮੇਦੋऽਸ੍ਥਿਦੁਰ੍ਗਮਮ੍
ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਫਿਰ ਜਾਲੰਧਰ ਨੇ ਡਰਾਉਣੀ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਲਾਸਾਂ ਦੇ ਢੇਰ, ਖੂਨ ਤੇ ਮਾਸ ਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ, ਤੇ ਹੱਡੀ, ਚਰਬੀ ਤੇ ਮੱੱਜਾ ਦੇ ਕਿਲੇ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਤਤ੍ਰ ਜਾਲਂਧਰੋ ਦੈਤ੍ਯਃ ਪ੍ਰਿਯਾਹਰਣਦੁਃਖਿਤਃ । ਰਣੇ ਵਿਲੋਕਯਾਮਾਸ ਵृषਸ੍ਥਂ ਪਾਰ੍ਵਤੀਪਤਿਮ੍
ਉਥੇ, ਦੈਤ ਜਾਲੰਧਰ, ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਦੇ ਅਗਵਾਹ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਦੁਖੀ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵृष ਤੇ ਬੈਠੇ ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਤੱਕਦਾ ਰਿਹਾ।
ਘੋਰਾਹਿਭੋਗੇਨਵਿਭੂषਿਤਾਂਗਂ ਜਟਾਕਲਾਪੇ ਸ਼ਸ਼ਿਭੂषਣਾਂਕਿਤਮ੍ । ਨੇਤ੍ਰਾਗ੍ਨਿਕੀਲੋਪਰਿਸ਼ੋਭਿਤਾਂਗਂ ਵਿਨਾ ਰਣਂ ਸਂਪ੍ਰਦਦਰ੍ਸ਼ ਸਿਂਧੁਜਃ
ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣੇ ਸੱਪਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਟਾਂ ਉੱਤੇ ਚੰਦ ਦੀ ਚਮਕ ਸੀ, ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਕ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ—ਸਿੰਧੁਜ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਜੰਗ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ ਹੀ ਵੇਖਿਆ।
ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਸ੍ਵਰਥਮਾਰੁਹ੍ਯ ਸਮੁਦ੍ਰਤਨਯਸ੍ਤਦਾ । ਸਂਰੁष੍ਟਃ ਪ੍ਰਾਹ ਤਂ ਸ਼ੁਂਭਂ ਤਾਪਸੋ ਨ ਹਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ
ਫ਼ੌਰਨ ਆਪਣੀ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸੁੰਭ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਤੂੰ ਤਪਸੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰਿਆ।'
ਪ੍ਰਾਹ ਜਾਲਂਧਰਂ ਸ਼ੁਂਭਸ੍ਤਪਸ੍ਤੇਨ ਮਹਤ੍ਕृਤਮ੍ । ਹਂਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇऽਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਹਰਃ ਸਂਗ੍ਰਾਮਦੁਰ੍ਜਯਃ
ਸੁੰਭ ਨੇ ਜਾਲੰਧਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਉਹ ਵੱਡੇ ਤਪ ਨਾਲ ਅਜਿਹੇ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਉਸਨੂੰ ਮਾਰ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ; ਹਰਾ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹੇ ਹੈ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਜਿੱਤਣਾ ਔਖਾ ਹੈ।'
ਇਤਿਸ਼ੁਂਭੋਕ੍ਤਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯਸਿਂਧੁਜਃਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ । ਹਰਂ ਪਦ੍ਮਸਹਸ੍ਰੇਣ ਦੈਤ੍ਯਸੈਨ੍ਯੇਨ ਸਂਵृਤਮ੍
ਸੁੰਭ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਿੰਧੁਜ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਤੇ ਹਰਾ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਪਦਮਾਂ ਤੇ ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਕਾਲਕੇਦਾਰਂ ਧਨੁਰ੍ਜਾਲਂਧਰੋ ਯਯੌ । ਬਾਣਾਂਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਨਤਿਸ੍ਥੂਲਾਨ੍ਲੋਹਸ੍ਤਂਭਾਨ੍ਤਥਾ ਬਹੂਨ੍
ਕਾਲਕੇਦਾਰ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ, ਜਾਲੰਧਰ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ, ਤੇ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਵੱਡੇ ਤੀਰ, ਲੋਹੇ ਦੇ ਸਤੰਭ ਵੀ ਲੈ ਗਿਆ।
ਮੁਮੋਚ ਯੁਧਿ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षੋ ਵਰ੍षਨ੍ਮੇਘ ਇਵਾਗਮੇ । ਆਯਾਂਤਂ ਰੁਰੁਧੁਃ ਸਿਂਧੁਸੂਨੁਂ ਸ਼ਂਭੁਗਣਾ ਯੁਧਿ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਰੋਕਣ ਲਾਇਕ ਨਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਬਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਵਰ੍ਹਾ ਦਿੱਤਾ; ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਤਤੋ ਰੁਦ੍ਰੇਣ ਰੌਦ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ਰੌਘੈਸ੍ਤਾਡਿਤੋ ਰੁषਾ । ਰੁਦ੍ਰਬਾਣੈਸ੍ਤਦਾ ਤਸ੍ਯ ਕਵਚਂ ਭੁਵਿ ਪਾਤਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਤੇ ਆਪਣੇ ਭਿਆਨਕ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰ੍ਹਾ ਨਾਲ, ਜਾਲੰਧਰ ਦਾ ਕਵਚ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਵਰ੍ਮਾਪਿ ਬਭੌ ਸੋऽਥ ਮੇਘਮੁਕ੍ਤੋ ਯਥਾਚਲਃ । ਪੁਨਰ੍ਜਾਲਂਧਰਸ੍ਯਾਂਗਂ ਸ਼ਂਭੁਨਾ ਕੀਲਿਤਂ ਸ਼ਰੈਃ
ਕਵਚ ਨਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਬਦਲ ਹਟ ਜਾਣ; ਫਿਰ ਜਾਲੰਧਰ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦ ਦਿੱਤਾ।
ਰੁਧਿਰਂ ਬਹੁ ਸੁਸ੍ਰਾਵ ਜਾਲਂਧਰਸ਼ਰੀਰਤਃ । ਤੇਨਾਸ਼ੁ ਰੁਧਿਰੌਘੇਣ ਪ੍ਲਾਵਿਤਾ ਸਕਲਾ ਮਹੀ
ਜਾਲੰਧਰ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਖੂਨ ਵਹਿ ਪਿਆ; ਉਸ ਖੂਨ ਦੀ ਲਹਿਰ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਛੇਤੀ ਹੀ ਡੁੱਬ ਗਈ।
ਤਤੋ ਦੇਵਾ ਭਯਂ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਦਾਨਵਾਸ਼੍ਚ ਚਕਂਪਿਰੇ । ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੇ ਪ੍ਰਮਥਾ ਵੀਰਾ ਰਣਭੂਮਿਂ ਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ
ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰ ਲੱਗ ਗਿਆ, ਤੇ ਦਾਨਵ ਕੰਬ ਗਏ; ਪ੍ਰਮਥਾ ਵੀਰ ਜੰਗ ਦਾ ਮੈਦਾਨ ਛੱਡ ਕੇ ਭੱਜ ਪਏ।
ਨਦ੍ਯਾ ਇਵ ਪਰਾ ਮੂਰ੍ਤ੍ਤਿਃ ਪ੍ਰਸृਤਾ ਸਰ੍ਵਤੋऽਪਿ ਚ । ਅਥਾਹਾਰ੍ਣਵਜੋ ਰੁਦ੍ਰਂ ਧਨੁਰ੍ਧਰ ਵਰੋ ਹ੍ਯਸਿ
ਨਦੀ ਵਾਂਗ ਉਸ ਦੀ ਮੂਰਤ ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਗਈ; ਫਿਰ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਧਨੁਸ਼ ਫੜਨ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਵਾਕਈ ਵਧੀਆ ਹੈਂ।'
ਇਦਾਨੀਂ ਤਤ੍ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਯੇਨ ਗਚ੍ਛਸਿ ਸਂਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕਾਲਕੇਦਾਰਂ ਸਸ਼ਰਂ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਤਤ੍
'ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਹ ਕਰਾਂਗਾ ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇਂ।' ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਕਾਲਕੇਦਾਰ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਫੜ ਲਏ।
ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਸਂਪੂਰਯਾਮਾਸ ਸ਼ਰੈਰ੍ਨਾਨਾਵਿਧੈਃ ਸ਼ਿਵਮ੍ । ਸ਼ਿਵਃ ਸਹਸ੍ਰਕੋਟੀਭਿਃ ਪੂਰਿਤਾਂਗੋ ਰਣੇ ਬਭੌ
ਉਹਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ; ਸ਼ਿਵ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਅਰਬਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਰਿਹਾ।
ਵਿਹਂਗਮੈਰ੍ਯਥਾਕਾਸ਼ਂ ਵृਕ੍ਸ਼ੈਰਿਵ ਮਹਾਗਿਰਿਃ । ਦੈਤ੍ਯਮੁਕ੍ਤੈਸ੍ਤੁਤੈਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੈਤਿਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸਤੁਤੀਆਂ ਅਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਵੀਰਭਦ੍ਰਸ੍ਤਥਾ ਕੋਪਾਜ੍ਜਾਲਂਧਰਮਧਾਵਤ । ਅਪੀਡਯਦਮੇਯਾਤ੍ਮਾ ਸਮੁਦ੍ਰਤਨਯਂ ਬਲੀ
ਫਿਰ ਵੀਰਭਦਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਜਾਲੰਧਰ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਅਜਿੱਤ ਆਤਮਾ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।