ਮਂਦਾਕਿਨੀਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਥ ਪਤਂਤੀਂ ਮਾਨਸੋਤ੍ਤਰੇ । ਹਾਰਮਾਲਾਮਿਵਾਯਾਂਤੀਂ ਵਿਵਿਕ੍ਤਾਂ ਗਗਨਸ੍ਰਜਃ
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਮੰਦਾਕਿਨੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਮਾਨਸਰੋਵਰ ਦੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਡਿੱਗ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵੱਖਰੀ, ਮੋਤੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ।
ਮਂਦਾਕਿਨ੍ਯਾਃ ਪਯਃਪੂਰੋ ਹ੍ਯਾਕृष੍ਟਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਤੋ ਯਥਾ । ਸ਼੍ਰੁਤੀਨਾਂ ਪੂਰਧਾਰੇਵ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਵਦਨਚ੍ਯੁਤਾ
ਮੰਦਾਕਿਨੀ ਦਾ ਪਾਣੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਖਿੱਚਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਜਿਵੇਂ ਗਿਆਨ ਦੀ ਧਾਰਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਵਗਦੀ ਹੋਵੇ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੁਮੋਦ ਤਾਂ ਗਂਗਾਂ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਚਾਲਿਸਮਨ੍ਵਿਤਾ । ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਸ੍ਵਤਨੁਂ ਪਸ਼੍ਚਾਨ੍ਨਿਵਿष੍ਟਾ ਸ੍ਵਰ੍ਣਦੀਤਟੇ
ਉਹ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਈ, ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ, ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਤੇ ਫਿਰ ਸੁਵਰਣ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਬੈਠ ਗਈ।
ਪਰਸ੍ਪਰਮਥਾਲੋਕ੍ਯ ਗੌਰੀ ਪ੍ਰਾਹ ਸਖੀਂ ਜਯਾਮ੍ । ਤ੍ਵਂ ਗਚ੍ਛ ਮਦ੍ਵਪੁਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਸਮੀਪਂ ਸਖੀ ਤ੍ਵਰਾ
ਫਿਰ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਗੌਰੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਖੀ ਜਯਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਜਲਦੀ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ, ਸਖੀ।'
ਜਾਨੀਹਿ ਤਤ੍ਵਂ ਕਿਂ ਸ਼ਂਭੁਰ੍ਯਦਿ ਵਾਨ੍ਯੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਯਦ੍ਯਸੌ ਤ੍ਵਾਂ ਸਮਾਲਿਂਗ੍ਯ ਕੁਰੁਤੇ ਚੁਂਬਨਾਦਿਕਮ੍
'ਸੱਚਾਈ ਪਤਾ ਕਰ—ਕੀ ਉਹ ਸ਼ੰਭੂ ਹੈ ਜਾਂ ਕੋਈ ਹੋਰ। ਜੇ ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਂਦਾ ਜਾਂ ਚੁੰਮਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ,'
ਤਦਾ ਮਾਯਾਂ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਜਾਨੀਹ੍ਯਸੁਰਮਾਗਤਮ੍ । ਯਦਿ ਚੇਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਤਿਬ੍ਰੂਯਾਨ੍ਮਨ੍ਨਿਮਿਤ੍ਤਂ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਮ੍
'ਤਾਂ ਸਮਝ ਲੈ ਕਿ ਉਹ ਅਸੁਰ ਹੀ ਆਇਆ ਹੈ। ਜੇ ਉਹ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਬਾਰੇ ਚੰਗੀ ਜਾਂ ਮਾੜੀ ਗੱਲ ਕਰੇ,'
ਅਸਂਸ਼ਯਂ ਪਿਨਾਕੀ ਸ੍ਯਾਦਤ੍ਰਾਗਤ੍ਯ ਬ੍ਰਵੀਹਿ ਮਾਮ੍ । ਇਤ੍ਯਾਦਿष੍ਟਾ ਜਯਾ ਦੇਵ੍ਯਾ ਗਤਾ ਗਂਗਾਧਰਾਂਤਿਕਮ੍
'ਤਾਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਜਾਣ ਕਿ ਉਹ ਪਿਨਾਕੀ ਹੈ। ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਆ ਕੇ ਦੱਸੀਂ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵੀ ਵਲੋਂ ਆਦੇਸ਼ ਮਿਲ ਕੇ, ਜਯਾ ਗੰਗਾਧਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਚਲੀ ਗਈ।
ਤਾਮਾਯਾਂਤੀਂ ਸ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਭृਸ਼ਂ ਮਨ੍ਮਥਪੀਡਿਤਃ । ਚਕਾਰਾਲਿਂਗਨਂ ਤਸ੍ਯਾ ਗੌਰੀਰੂਪੇਣ ਭਾਵਯਨ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਾਲੰਧਰ ਜੋ ਕਾਮ ਵਲੋਂ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਗੌਰੀ ਸਮਝ ਕੇ ਗਲੇ ਲਾ ਲਿਆ।
ਤਤੋ ਜਾਲਂਧਰਃ ਸਦ੍ਯੋ ਵੀਰ੍ਯਂ ਸ੍ਵਂ ਪ੍ਰਮੁਮੋਚਹ । ਅਲ੍ਪੇਂਦ੍ਰਿਯਸ਼੍ਚ ਸਂਜਾਤੋ ਵੇਗਤਃ ਕੁਰੁਨਂਦਨ
ਫਿਰ ਜਾਲੰਧਰ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣਾ ਬੀਜ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਕੁਰੁਨੰਦਨ, ਤੇ ਕਾਮ ਵਲੋਂ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਘਟ ਗਈ।
ਤਯਾ ਸਪ੍ਰੋਦਿਤੋ ਦੈਤ੍ਯ ਨ ਤ੍ਵਂ ਰੁਦ੍ਰੋ ਭਵਿष੍ਯਸਿ । ਅਲ੍ਪਵੀਰ੍ਯੋऽਧਮਾਚਾਰੋ ਨਾਹਂ ਗੌਰੀ ਹਿ ਤਤ੍ਸਖੀ
ਉਸ ਸਖੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਝਿੜਕ ਕੇ ਆਖਿਆ: 'ਤੂੰ ਰੁਦ੍ਰ ਨਹੀਂ, ਤੂੰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਮਾੜੇ ਚਾਲਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਮੈਂ ਗੌਰੀ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਦੀ ਸਖੀ ਹਾਂ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨਿਜਮਾਸ੍ਥਾਯ ਰੂਪਂ ਸਾ ਪ੍ਰਾਹ ਤਂ ਪੁਨਃ । ਅਨੇਨ ਬਤ ਪਾਪੇਨ ਹਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਪਿਨਾਕਿਨਾ
ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਅਸਲ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ ਤੇ ਮੁੜ ਆਖਿਆ: 'ਇਹ ਪਾਪ ਕਰ ਕੇ, ਤੂੰ ਪਿਨਾਕੀ ਵਲੋਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈਂ।'
ਇਤਿ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਚ ਸਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾਬ੍ਰਵੀਦੁਮਾਮ੍ । ਦੇਵਿ ਜਾਲਂਧਰੋ ਹ੍ਯੇष ਨ ਸ਼ਂਭੁਸ੍ਤਵ ਵਲ੍ਲਭਃ
ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਉਥੇ ਉਮਾ ਕੋਲ ਗਈ ਤੇ ਆਖਿਆ: 'ਦੇਵੀ, ਇਹ ਜਾਲੰਧਰ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਸ਼ੰਭੂ ਨਹੀਂ।'
ਤਤੋ ਭਯਾਰ੍ਤਾ ਹਰਵਲ੍ਲਭਾਭੂਦ੍ਦ੍ਰੁਤਂ ਵਿਵੇਸ਼ਾਥ ਸਰੋਜਮਧ੍ਯੇ । ਸਖ੍ਯੋ ਭ੍ਰਮਰ੍ਯਃ ਕਮਲੇषੁ ਜਾਤਾ ਭਯੇਨ ਜਾਲਂਧਰਜੇਨ ਰਾਜਨ੍
ਫਿਰ, ਡਰ ਕੇ, ਹਰਾ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕਮਲ ਦੇ ਵਿਚਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਚਲੀ ਗਈ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਾਥਣੀਆਂ, ਜੋ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਸਨ, ਜਾਲੰਧਰ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਕਮਲ ਬਣ ਗਈਆਂ, ਰਾਜਾ ਜੀ।
ਅਤ੍ਰਾਂਤਰੇ ਵਨਗਤਾਮਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਂ ਨृਪਾਂਗਨਾਮ੍ । ਭੀਤਾਸ੍ਤੁ ਰਕ੍ਸ਼ਕਾਸ੍ਤਸ੍ਯਾਃ ਸਤ੍ਵਰਂ ਰਣਮਾਯਯੁਃ
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਜਦੋਂ ਰਾਜਸੀ ਰੱਖਵਾਲੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖ ਸਕੇ, ਉਹ ਡਰ ਗਏ ਅਤੇ ਤੁਰੰਤ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ।
ਤਤਃ ਸ਼ੁਂਭੇਨ ਤੇ ਪृष੍ਟਾਸ੍ਤਂ ਨਤ੍ਵੋਚੁਃ ਸਸਾਧ੍ਵਸਾਃ । ਆਤ੍ਮਨਃ ਪਰਿਹਾਰਾਰ੍ਥੋ ਵਿष੍ਣੁਮਿਤ੍ਯਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਫਿਰ, ਸ਼ੁੰਭ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਡਰ ਕੇ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋਏ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਪਾਸ ਗਏ ਹਨ।'
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵृਂਦਾਂ ਹृਤਾਂ ਤ੍ਰਸ੍ਤੋ ਰੁਦ੍ਰਾਤ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾਥ ਸਂਗਰਮ੍ । ਸ਼ੁਂਭੇਨ ਪ੍ਰੇषਿਤੌ ਚਂਡਮੁਂਡੌ ਜਾਲਂਧਰਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਜਦੋਂ ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਲੈ ਲਈ ਗਈ ਹੈ, ਉਹ ਡਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਜੰਗ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ; ਫਿਰ, ਸ਼ੁੰਭ ਨੇ ਚੰਡ ਅਤੇ ਮੁੰਡ ਨੂੰ ਜਾਲੰਧਰ ਕੋਲ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਮਾਨਸੋਤ੍ਤਰਮਾਗਤ੍ਯ ਦਾਨਵੌ ਵੇਗਵਤ੍ਤਰੌ । ਹਰਰੂਪਧਰਂ ਦੈਤ੍ਯਂ ਊਚਤੁਰ੍ਵਿਟਪਾਨ੍ਤਰੇ
ਦੋਵੇਂ ਤੇਜ਼ ਦਾਨਵ ਝੀਲ ਦੇ ਉੱਤਰਲੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਆਏ ਅਤੇ ਹਰਾ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਣ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਦੈਤ ਨੂੰ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇੋਂ ਆਖਿਆ।
ਕਿਂ ਤਯਾ ਨृਪਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਵਿਦੇਸ਼ਗਤਯਾ ਸ਼੍ਰਿਯਾ । ਅਰਯੋ ਯਾਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਬਂਧੁਭਿਰ੍ਯਾ ਨ ਭੁਜ੍ਯਤੇ
ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਉਸ ਦੌਲਤ ਦਾ ਕੀ ਫਾਇਦਾ ਜੋ ਪਰਦੇਸ਼ ਚਲੀ ਗਈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ ਅਤੇ ਜੋ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ?
ਜਿਤਃ ਸ਼ੁਂਭੋ ਹਤਂ ਸੈਨ੍ਯਂ ਦੇਵ ਰੁਦ੍ਰੇਣ ਤੇ ਰਣੇ । ਏਹ੍ਯੇਹਿ ਕੁਰੁ ਸਂਗ੍ਰਾਮਂ ਨ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋषਿ ਪਾਰ੍ਵਤੀਮ੍
ਸ਼ੁੰਭ ਹਾਰ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤੀ; ਆ, ਹੁਣ ਜੰਗ ਕਰ—ਤੂੰ ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦਾ।
ਪਂਚਾਨਨਸ੍ਯ ਮਹਿषੀਂ ਕਥਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਜਂਬੁਕਃ । ਅਂਧਕਾਰਃ ਕਥਂ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸਵਿਤੁਃ ਪ੍ਰਭਾਮ੍
ਪੰਜ-ਮੁਹਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਜੰਬੂਕ (ਗਿੱਧ) ਕਿਵੇਂ ਪਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਰਾਜਾ ਜੀ, ਹਨੇਰਾ ਕਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਤਵ ਜਾਲਂਧਰਾਤ੍ਪੀਠਾਦ੍ਧृਤਾ ਰਾਜ੍ਞੀ ਮੁਰਾਰਿਣਾ । ਇਤਿ ਸਂਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਵਾਰ੍ਤਾ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਕੁਰੁ ਸਂਗਰਮ੍
ਤੇਰੇ ਪੀਠ ਤੋਂ ਤੇਰੀ ਰਾਣੀ ਮੁਰਾਰੀ ਨੇ ਲੈ ਲਈ ਹੈ; ਇਹੀ ਖਬਰ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਜੰਗ ਕਰ।
ਰਣੇ ਸ਼ਰ੍ਵਂ ਵਿਜਿਤ੍ਯਾਸ਼ੁ ਭਵ ਸਰ੍ਵੇਸ਼੍ਵਰੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਅਥਵਾ ਸ਼ਿਵਨਾਰਾਚੈਃ ਖਂਡਿਤੋ ਯਾਸਿ ਤਤ੍ਪਦਮ੍
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਵ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਜਿੱਤ ਕੇ ਸਭ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਬਣ ਜਾ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਉੱਚੇ ਦਰਜੇ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਵੇਂਗਾ।
ਇਤਿ ਜਾਲਂਧਰਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭਾषਿਤਂ ਚਂਡਮੁਂਡਯੋਃ । ਨਿਃਸਸਾਰ ਗਿਰੇਸ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਕ੍ਰੋਧਂ ਰਕ੍ਤਲੋਚਨਃ
ਚੰਡ ਅਤੇ ਮੁੰਡ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਾਲੰਧਰ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਕਰਕੇ, ਬਾਹਰ ਆ ਗਿਆ।
ਚਂਡਮੁਂਡੌ ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰੂਪਂ ਹਰਸ੍ਯ ਚ । ਗਚ੍ਛਞ੍ਜਾਲਂਧਰੋ ਮਾਰ੍ਗੇ ਦੁਰ੍ਵਾਰਣਮੁਵਾਚ ਹ
ਚੰਡ ਅਤੇ ਮੁੰਡ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦੇ ਕੇ, ਹਰਾ ਦਾ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਜਾਲੰਧਰ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਦੁਰਵਾਰਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਪਸ਼੍ਯ ਦੁਰ੍ਵਾਰਣੇਦਾਨੀਂ ਤਤ੍ਰ ਯਦ੍ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਕृਤਮ੍ । ਮਾਯਾਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਸਾ ਰਾਜ੍ਞੀ ਵृਂਦਾ ਨੀਤਾਤ੍ਮਨਃ ਪਦਮ੍
ਦੁਰਵਾਰਣ, ਵੇਖ ਕਿ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਉਥੇ ਹੁਣ ਕੀ ਕੀਤਾ ਹੈ; ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ, ਉਹ ਰਾਣੀ ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਅਸਲੀ ਥਾਂ ਲੈ ਗਿਆ।
ਗृਹੇ ਸ੍ਥਿਤਸ੍ਯ ਜਾਮਾਤੁਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਸੇਨ੍ਨੈਵ ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍ । ਨੂਨਂ ਤਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਦਤ੍ਵਾ ਚ ਕਨ੍ਯਕਾਂ ਵਿਸृਜੇਦ੍ਬੁਧਃ
ਅਕਲਮੰਦ ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਜਵਾਈ 'ਤੇ ਕਦੇ ਪੂਰੀ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਉਹਨੂੰ ਧੀ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਵਾਈ ਨੂੰ ਘਰੋਂ ਭੇਜ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਜਾਮਾਤਰਂ ਗृਹੇ ਨੈਵ ਸ੍ਥਾਪਯੇਤ੍ਸਰ੍ਵਥਾ ਨਰਃ । ਧਨਦਾਰਾਦਿਕਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸ ਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਸ਼ਨੈਃ ਸ਼ਨੈਃ
ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਜਵਾਈ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਉਹ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਸਾਰਾ ਧਨ, ਵਹੁਟੀਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਕੁਝ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਦੁਰ੍ਵਾਰਣ ਉਵਾਚ- ਰਾਜਨ੍ਯਤ੍ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਕਰ੍ਮ ਤਤ੍ਤਥੈਵ ਤੁ ਭੁਜ੍ਯਤੇ । ਤ੍ਵਂ ਹਰ੍ਤੁਮਾਗਤੋ ਗੌਰੀਂ ਹਰਿਣਾ ਤੇ ਹृਤਾ ਵਧੂਃ । ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਪष੍ਟਂ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਮੌਨੀ ਵ੍ਯਚਿਂਤਯਤ੍
ਦੁਰਵਾਰਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਰਾਜਾ ਜੀ, ਜੋ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਭੋਗਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੂੰ ਗੌਰੀ ਨੂੰ ਲੈਣ ਆਇਆ ਸੀ, ਪਰ ਹਰੀ ਨੇ ਤੇਰੀ ਵਧੂ ਲੈ ਲਈ। ਇਹ ਸਾਫ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ।'
ਜਾਲਂਧਰ ਉਵਾਚ- ਕਿਂ ਪ੍ਰਯਾਮਿ ਹਰਂ ਜੇਤੁਮਥਵਾ ਹਰਿਮੁਲ੍ਬਣਮ੍ । ਕਾਰ੍ਯਦ੍ਵਯੇ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨੇ ਯਤ੍ਪਰਂ ਤਤ੍ਪ੍ਰਕਥ੍ਯਤਾਮ੍
ਜਾਲੰਧਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਕੀ ਮੈਂ ਹਰਾ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਜਾਵਾਂ ਜਾਂ ਹਰੀ, ਜੋ ਬੜਾ ਤੇਜ਼ ਹੈ, ਨੂੰ ਵੱਜਾਂ? ਦੋ ਕੰਮ ਆ ਗਏ ਹਨ—ਦੱਸ ਕਿ ਕਿਹੜਾ ਵੱਡਾ ਹੈ।'
ਦੁਰ੍ਵਾਰਣ ਉਵਾਚ- ਯਦਿ ਯਾਸਿ ਹਰਿਂ ਜੇਤੁਂ ਹਰਃ ਪृष੍ਠੇ ਹਨਿष੍ਯਤਿ । ਹਨਿष੍ਯਂਤਿ ਰਣੇ ਸ਼ੂਰਾ ਯਾਤੁਂ ਰੁਦ੍ਰੋ ਨ ਦਾਸ੍ਯਤਿ
ਦੁਰਵਾਰਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਜੇ ਤੂੰ ਹਰੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਜਾਵੇਂ, ਹਰਾ ਪਿੱਛੋਂ ਤੈਨੂੰ ਵੱਜੇਗਾ; ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੀਰ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਣਗੇ, ਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਤੈਨੂੰ ਅੱਗੇ ਨਹੀਂ ਜਾਣ ਦੇਵੇਗਾ।'