ਮਮ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਹਿ ਮਰਣਂ ਤ੍ਵਯਾ ਹਿ ਸ੍ਮਰਦੂਤਿਕੇ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਸਾ ਤਯਾ ਪ੍ਰਾਹ ਮਮ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਣਰੂਪਿਣੀ
ਹੁਣ ਤਾਂ ਮੌਤ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਪਹੁੰਚੀ ਹੈ, ਕਾਮ ਦੇ ਦੂਤ, ਤੇਰਾ ਕਰਕੇ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸਖੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਤੂੰ ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਜਿੰਦ ਹੀ ਹੈਂ।'
ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਥੋਕ੍ਤਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਇਤਿਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਤਾਂ ਤਤਃ । ਵਨੇ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਸਾ ਵृਂਦਾ ਗਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਮਹਤ੍ਸਰਃ
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੇ ਸੋਚ ਲਿਆ ਕਿ ਹੁਣ ਕੀ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੀ ਸਖੀ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਚਲ ਪਈ ਤੇ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਸਰੋਵਰ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਗਈ।
ਵਿਹਾਯ ਦੁਃਖਮਕਰੋਦ੍ਗਾਤ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲਨਮਂਬੁਨਾ । ਤੀਰੇ ਪਦ੍ਮਾਸਨਂ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਿਰ੍ਵਿषਯਂ ਮਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਦੁੱਖ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਧੋ ਲਿਆ। ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਪਦਮ ਆਸਨ ਲਾ ਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਵਿਅਸਨਾਂ ਤੋਂ ਹਟਾ ਲਿਆ।
ਸ਼ੋषਯਾਮਾਸ ਦੇਹਂ ਸ੍ਵਂ ਵਿष੍ਣੁਸਂਗੇਨ ਦੂषਿਤਮ੍ । ਤਪਸ਼੍ਚਚਾਰਸਾਤ੍ਯੁਗ੍ਰਂ ਨਿਰਾਹਾਰਾ ਸਖੀਸਮਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕਰਕੇ ਮੈਲਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਸੁਕਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਆਪਣੀ ਸਖੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਕਠਿਨ ਤਪ ਕਰਨਾ ਲੱਗ ਪਈ ਤੇ ਖਾਣਾ ਪੀਣਾ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਗਂਧਰ੍ਵਲੋਕਤੋ ਵृਂਦਾਮਥਾਗਤ੍ਯਾਪ੍ਸਰੋਗਣਃ । ਪ੍ਰਾਹ ਯਾਹੀਤਿ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਮਾ ਤ੍ਯਜ ਵਿਗ੍ਰਹਮ੍
ਫਿਰ ਗੰਧਰਵ ਲੋਕ ਤੋਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਕੋਲ ਆਇਆ ਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗੀਆਂ, 'ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲ, ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਨਾ ਛੱਡ।'
ਗਾਂਧਰ੍ਵਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਮੇਤਤ੍ਤ੍ਰਿਭੁਵਨਵਿਜਯਂ ਸ਼੍ਰੀਪਤਿਸ੍ਤੋषਮਗ੍ਰ੍ਯਂ। ਨੀਤੋ ਯੇਨੇਹ ਵृਂਦੇ ਤ੍ਯਜਸਿ ਕਥਮਿਦਂ ਤਦ੍ਵਪੁਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਕਾਮਮ੍ । ਕਾਂਤਂ ਤੇ ਵਿਦ੍ਧਿ ਸ਼ੂਲਿਪ੍ਰਵਰਸ਼ਰਹਤਂ ਪੁਣ੍ਯਲਾਭਸ੍ਯ ਭੂषਾਸ੍ਵਰ੍ਗਸ੍ਯ ਤ੍ਵਂ। ਭਵਾਦ੍ਯ ਦ੍ਰੁਤਮਮਰਵਨਂ ਚਂਡਿਭਦ੍ਰੇ ਭਜ ਤ੍ਵਮ੍
ਇਹ ਗੰਧਰਵ ਵਿਦਿਆ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਤੇ ਸ੍ਰੀਪਤੀ ਦੀ ਵੱਡੀ ਕਿਰਪਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਮਿਲ ਗਈ ਹੈ, ਹੇ ਵ੍ਰਿੰਦਾ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਇਹ ਸਰੀਰ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲਈ, ਕਿਉਂ ਛੱਡ ਰਹੀ ਹੈਂ? ਜਾਣ ਲੈ ਕਿ ਤੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਇਹ ਤੇਰੇ ਪੁੰਨ ਦਾ ਗਹਣਾ ਹੈ ਤੇ ਸਵਰਗ ਦਾ ਰਸਤਾ। ਹੁਣ, ਹੇ ਵੱਡੀ ਹਿੰਮਤ ਵਾਲੀ, ਜਲਦੀ ਅਮਰ ਲੋਕ ਨੂੰ ਚਲ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਵਧੂਨਾਂ ਜਲਧਿਜਦਯਿਤਾ ਵਾਕ੍ਯਮਾਹ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ । ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਦਾਹृਤ੍ਯ ਮੁਕ੍ਤਾਤ੍ਰਿਦਸ਼ਪਤਿ ਵਧੂਸ਼੍ਚਾਤਿਵੀਰੇਣ ਪਤ੍ਯਾ । ਆਦੌ ਪਾਤ੍ਰਂ ਸੁਖਾਨਾਮਹਮਮਰਜਿਤਾ ਪ੍ਰੇਯਸਾ ਤਦ੍ਵਿਯੁਕ੍ਤਾਨਿਰ੍ਦੁष੍ਟਾ ਤਦ੍ਯ। ਤਿष੍ਯੇ ਪ੍ਰਿਯਮਮृਤਗਤਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਯਾਂ ਯੇਨ ਚੈਵ
ਇਹ ਵਧੂਆਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਹੱਸ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗੀ, 'ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਲਿਆ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਵਧੂਆਂ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਵੀਰ ਪਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸੁਖਾਂ ਦੀ ਪਾਤਰ ਹਨ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਪਿਆਰੇ ਤੋਂ ਵਿੱਛੜ ਕੇ, ਹੁਣ ਉਸ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨੂੰ ਮਿਲਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ, ਜੋ ਅਮਰਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਸਖੀ ਵृਂਦਾ ਵਿਸਸਰ੍ਜਾਪ੍ਸਰੋਗਣਾਨ੍ । ਤਤ੍ਪ੍ਰੀਤਿਪਾਸ਼ਬਦ੍ਧਾਸ੍ਤਾ ਨਿਤ੍ਯਮਾਯਾਂਤਿ ਯਾਂਤਿ ਚ
ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਆਪਣੀ ਸਖੀ ਨਾਲ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਭੇਜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਬੰਧਨ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਆਉਂਦੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਯੋਗਾਭ੍ਯਾਸੇਨ ਵृਂਦਾਥ ਦਗ੍ਧ੍ਵਾ ਜ੍ਞਾਨਾਗ੍ਨਿਨਾ ਗੁਣਾਨ੍ । ਵਿषਯੇਭ੍ਯਃ ਸਮਾਹृਤ੍ਯ ਮਨਃ ਪ੍ਰਾਪ ਤਤਃ ਪਰਮ੍
ਯੋਗ ਅਭਿਆਸ ਨਾਲ, ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਗੁਣ ਸਾੜ ਦਿੱਤੇ। ਵਿਅਸਨਾਂ ਤੋਂ ਮਨ ਹਟਾ ਕੇ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਈ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵृਂਦਾਰਿਕਾਂ ਤਤ੍ਰ ਮਹਾਂਤਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸਰੋਗਣਾਃ । ਤੁष੍ਟੁਵੁਰ੍ਨਭਸਸ੍ਤੁष੍ਟਾ ਵਵृषੁਃ ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਭਿਃ
ਉਥੇ ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਸਮੂਹ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ।
ਸ਼ੁष੍ਕਕਾष੍ਠਚਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਵृਂਦਾਕਲੇਵਰਮ੍ । ਨਿਧਾਯਾਗ੍ਨਿਂ ਚ ਪ੍ਰਜ੍ਵਾਲ੍ਯ ਸ੍ਮਰਦੂਤੀ ਵਿਵੇਸ਼ ਤਮ੍
ਉਥੇ ਸੁੱਕੀ ਲੱਕੜ ਇਕੱਠੀ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਦਾ ਸਰੀਰ ਉਸ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ। ਅੱਗ ਬਾਲ ਕੇ, ਕਾਮ ਦੇ ਦੂਤ ਨੇ ਉਸ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ।
ਦਗ੍ਧਂ ਵृਂਦਾਂਗਰਜਸਾਂ ਬਿਂਬਂ ਤਦ੍ਗੋਲਕਾਤ੍ਮਕਮ੍ । ਕृਤ੍ਵਾ ਤਦ੍ਭਸ੍ਮਨਃ ਸ਼ੇषਂ ਮਂਦਾਕਿਨ੍ਯਾਂ ਵਿਚਿਕ੍ਸ਼ਿਪੁਃ
ਜਦ ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਦਾ ਸਰੀਰ ਸਾੜਿਆ ਗਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਰਾਖ ਨਾਲ ਗੋਲ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਈ ਤੇ ਬਾਕੀ ਰਾਖ ਮੰਦਾਕਿਨੀ ਦਰਿਆ ਵਿੱਚ ਵਹਾ ਦਿੱਤੀ।
ਯਤ੍ਰ ਵृਂਦਾ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਦੇਹਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਪਥਂ ਗਤਾ । ਆਸੀਦ੍ਵृਂਦਾਵਨਂ ਤਤ੍ਰ ਗੋਵਰ੍ਦ੍ਧਨਸਮੀਪਤਃ
ਜਿਥੇ ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਮਾਰਗ ਲਿਆ, ਓਥੇ, ਗੋਵਰਧਨ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਬਣ ਗਿਆ।
ਦੇਵ੍ਯੋऽਥ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮੇਤ੍ਯ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਪਤਿਵਧੂਸਤ੍ਤ੍ਵਸਂਪਤ੍ਤਿਮਾਹੁਰ੍ਦੇਵੀਭ੍ਯਸ੍ਤਨ੍ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਪ੍ਰਮੁਦਿਤਮਨਸੋ ਨਿਰ੍ਜਰਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੇ । ਸ਼ਤ੍ਰੋਰ੍ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਯ ਹਿਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਬਲਤਰਭਯਂ ਭੀਮਭੇਰ੍ਯੋ ਨਿਜਘ੍ਨੁਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰਾਸਨਸ੍ਥਃ । ਪਰਿਜਨਨਿਵਹੋਵਾਪਸ਼ੋਭਾਂ ਸ਼ੁਭਸ੍ਯ
ਫਿਰ ਦੇਵੀਆਂ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਵਧੂਆਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਤੇ ਚੰਗਿਆਈ ਬਿਆਨ ਕਰਨ ਲੱਗੀਆਂ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਅਮਰ ਲੋਕ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਦੈਤ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦਾ ਡਰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਓਥੇ ਬੈਠੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਚੰਗੇ ਸੁਭਾਉ ਨਾਲ ਚਮਕਣ ਲੱਗੀ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ ਉਵਾਚ। ਕਥਂ ਜਾਲਂਧਰੋ ਗੌਰੀਂ ਹਰਰੂਪਧਰੋ ਮੁਨੇ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਕਾਰ ਕਿਂ ਤਤ੍ਰ ਤਨ੍ਮੇ ਕਥਯ ਵਿਸ੍ਤਰਾਤ੍
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਹੇ ਮੁਨੀ, ਜਾਲੰਧਰ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਗੌਰੀ ਦੇ ਕੋਲ ਕਿਵੇਂ ਗਿਆ? ਉਸ ਨੇ ਉਥੇ ਕੀ ਕੀਤਾ? ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਯਦਾ ਮਾਯਾਸ਼ਿਵਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਦ੍ਗਿਰਿਜਾਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਤਤਃ ਸਾ ਚੁਕ੍ਸ਼ੁਭੇ ਰਾਜਨ੍ਕਿਂਚਿਨ੍ਨੋਵਾਚ ਤਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦੋਂ ਮਾਇਆ ਵਾਲਾ ਸ਼ਿਵ ਉਥੇ ਗਿਰਿਜਾ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕਰਨ ਲੱਗਾ, ਤਦੋਂ ਰਾਜਨ, ਉਹ ਘਬਰਾ ਗਈ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕੁਝ ਸ਼ਬਦ ਆਖੇ।
ਅਨਾਤੁਰਸ੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਯ ਤਪਸਾ ਮਯਾ । ਨ ਯੁਕ੍ਤਮਿਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਨਾਹ ਤਂ ਨृਪ
ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਜੋ ਦੇਵਤਾ ਮੇਰੇ ਤਪ ਨਾਲ ਮਿਲ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਤਕਲੀਫ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਲਈ ਇਹ ਠੀਕ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਨ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਜਵਾਬ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ।
ਸਾ ਨ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਤੀਕਾਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯ ਚ ਪਸ਼੍ਯਤਃ । ਨਿਰ੍ਗਤਾ ਤਤ ਉਤ੍ਥਾਯ ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਕਾਸ਼ਵਾਹਿਨੀਮ੍
ਉਥੇ ਕੋਈ ਉਪਾਅ ਨਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਨਿਗਾਹ ਹੇਠ, ਉਹ ਉੱਠੀ ਤੇ ਬਾਹਰ ਚਲੀ ਗਈ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਤੁਰਣ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਗਂਗਾਂ ਵਾਸੋਚਿਤਾਂ ਮਤ੍ਵਾ ਭਵਾਨੀ ਤਪਸੇ ਯਯੌ । ਪੁਰਾਪਿ ਤਪਸਾ ਲਬ੍ਧੋ ਮਯੇਸ਼ਃ ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਤਥਾ
ਭਵਾਨੀ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਹ ਗੰਗਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਯੋਗ ਰੂਪ ਵਿਚ ਹੈ। ਉਹ ਤਪ ਕਰਨ ਲਈ ਚਲੀ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਤਪ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਹੁਣ ਵੀ ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਕੀਤਾ।
ਇਤ੍ਯਵ੍ਰਜਚ੍ਚਿਂਤਯਤੀ ਸਖੀਭਿਃ ਸਹਿਤਾ ਤਤਃ । ਪੁਰਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰਨਿਭਾਂ ਰਾਜਨ੍ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਗਗਨਾਤ੍ਪਰਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਦੀ ਹੋਈ ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ, ਪਾਰਵਤੀ, ਜੋ ਦੁੱਧ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਚੀ ਚਲੀ ਗਈ, ਹੇ ਰਾਜਨ।
ਮਂਦਾਕਿਨੀਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਥ ਪਤਂਤੀਂ ਮਾਨਸੋਤ੍ਤਰੇ । ਹਾਰਮਾਲਾਮਿਵਾਯਾਂਤੀਂ ਵਿਵਿਕ੍ਤਾਂ ਗਗਨਸ੍ਰਜਃ
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਮੰਦਾਕਿਨੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਮਾਨਸਰੋਵਰ ਦੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਡਿੱਗ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵੱਖਰੀ, ਮੋਤੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ।
ਮਂਦਾਕਿਨ੍ਯਾਃ ਪਯਃਪੂਰੋ ਹ੍ਯਾਕृष੍ਟਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਤੋ ਯਥਾ । ਸ਼੍ਰੁਤੀਨਾਂ ਪੂਰਧਾਰੇਵ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਵਦਨਚ੍ਯੁਤਾ
ਮੰਦਾਕਿਨੀ ਦਾ ਪਾਣੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਖਿੱਚਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਜਿਵੇਂ ਗਿਆਨ ਦੀ ਧਾਰਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਵਗਦੀ ਹੋਵੇ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੁਮੋਦ ਤਾਂ ਗਂਗਾਂ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਚਾਲਿਸਮਨ੍ਵਿਤਾ । ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਸ੍ਵਤਨੁਂ ਪਸ਼੍ਚਾਨ੍ਨਿਵਿष੍ਟਾ ਸ੍ਵਰ੍ਣਦੀਤਟੇ
ਉਹ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਈ, ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ, ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਤੇ ਫਿਰ ਸੁਵਰਣ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਬੈਠ ਗਈ।
ਪਰਸ੍ਪਰਮਥਾਲੋਕ੍ਯ ਗੌਰੀ ਪ੍ਰਾਹ ਸਖੀਂ ਜਯਾਮ੍ । ਤ੍ਵਂ ਗਚ੍ਛ ਮਦ੍ਵਪੁਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਸਮੀਪਂ ਸਖੀ ਤ੍ਵਰਾ
ਫਿਰ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਗੌਰੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਖੀ ਜਯਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਜਲਦੀ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ, ਸਖੀ।'
ਜਾਨੀਹਿ ਤਤ੍ਵਂ ਕਿਂ ਸ਼ਂਭੁਰ੍ਯਦਿ ਵਾਨ੍ਯੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਯਦ੍ਯਸੌ ਤ੍ਵਾਂ ਸਮਾਲਿਂਗ੍ਯ ਕੁਰੁਤੇ ਚੁਂਬਨਾਦਿਕਮ੍
'ਸੱਚਾਈ ਪਤਾ ਕਰ—ਕੀ ਉਹ ਸ਼ੰਭੂ ਹੈ ਜਾਂ ਕੋਈ ਹੋਰ। ਜੇ ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਂਦਾ ਜਾਂ ਚੁੰਮਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ,'
ਤਦਾ ਮਾਯਾਂ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਜਾਨੀਹ੍ਯਸੁਰਮਾਗਤਮ੍ । ਯਦਿ ਚੇਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਤਿਬ੍ਰੂਯਾਨ੍ਮਨ੍ਨਿਮਿਤ੍ਤਂ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਮ੍
'ਤਾਂ ਸਮਝ ਲੈ ਕਿ ਉਹ ਅਸੁਰ ਹੀ ਆਇਆ ਹੈ। ਜੇ ਉਹ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਬਾਰੇ ਚੰਗੀ ਜਾਂ ਮਾੜੀ ਗੱਲ ਕਰੇ,'
ਅਸਂਸ਼ਯਂ ਪਿਨਾਕੀ ਸ੍ਯਾਦਤ੍ਰਾਗਤ੍ਯ ਬ੍ਰਵੀਹਿ ਮਾਮ੍ । ਇਤ੍ਯਾਦਿष੍ਟਾ ਜਯਾ ਦੇਵ੍ਯਾ ਗਤਾ ਗਂਗਾਧਰਾਂਤਿਕਮ੍
'ਤਾਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਜਾਣ ਕਿ ਉਹ ਪਿਨਾਕੀ ਹੈ। ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਆ ਕੇ ਦੱਸੀਂ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵੀ ਵਲੋਂ ਆਦੇਸ਼ ਮਿਲ ਕੇ, ਜਯਾ ਗੰਗਾਧਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਚਲੀ ਗਈ।
ਤਾਮਾਯਾਂਤੀਂ ਸ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਭृਸ਼ਂ ਮਨ੍ਮਥਪੀਡਿਤਃ । ਚਕਾਰਾਲਿਂਗਨਂ ਤਸ੍ਯਾ ਗੌਰੀਰੂਪੇਣ ਭਾਵਯਨ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਾਲੰਧਰ ਜੋ ਕਾਮ ਵਲੋਂ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਗੌਰੀ ਸਮਝ ਕੇ ਗਲੇ ਲਾ ਲਿਆ।
ਤਤੋ ਜਾਲਂਧਰਃ ਸਦ੍ਯੋ ਵੀਰ੍ਯਂ ਸ੍ਵਂ ਪ੍ਰਮੁਮੋਚਹ । ਅਲ੍ਪੇਂਦ੍ਰਿਯਸ਼੍ਚ ਸਂਜਾਤੋ ਵੇਗਤਃ ਕੁਰੁਨਂਦਨ
ਫਿਰ ਜਾਲੰਧਰ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣਾ ਬੀਜ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਕੁਰੁਨੰਦਨ, ਤੇ ਕਾਮ ਵਲੋਂ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਘਟ ਗਈ।
ਤਯਾ ਸਪ੍ਰੋਦਿਤੋ ਦੈਤ੍ਯ ਨ ਤ੍ਵਂ ਰੁਦ੍ਰੋ ਭਵਿष੍ਯਸਿ । ਅਲ੍ਪਵੀਰ੍ਯੋऽਧਮਾਚਾਰੋ ਨਾਹਂ ਗੌਰੀ ਹਿ ਤਤ੍ਸਖੀ
ਉਸ ਸਖੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਝਿੜਕ ਕੇ ਆਖਿਆ: 'ਤੂੰ ਰੁਦ੍ਰ ਨਹੀਂ, ਤੂੰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਮਾੜੇ ਚਾਲਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਮੈਂ ਗੌਰੀ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਦੀ ਸਖੀ ਹਾਂ।'