ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸਾਂਤ੍ਵਯਨ੍ਪ੍ਰਾਹ ਤਾਂ ਹਰਿਃ । ਸ਼ृਣੁ ਵृਂਦਾਰਿਕੇ ਤ੍ਵਂ ਮਾਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਮਨੋਹਰਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਵ੍ਰਿੰਦਾਰਿਕਾ, ਸੁਣ, ਮੈਨੂੰ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਜਾਣ।"
ਤਵ ਭਰ੍ਤਾ ਹਰਂ ਜੇਤੁਂ ਗੌਰੀਮਾਨਯਿਤੁਂ ਗਤਃ । ਅਹਂ ਸ਼ਿਵਃ ਸ਼ਿਵਸ਼੍ਚਾਹਂ ਪृਥਕ੍ਤ੍ਵੇ ਨ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤੌ 6.15.
"ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਹਰਾ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਤੇ ਗੌਰੀ ਨੂੰ ਲਿਆਉਣ ਗਿਆ ਸੀ। ਮੈਂ ਹੀ ਸ਼ਿਵ ਹਾਂ, ਸ਼ਿਵ ਹੀ ਮੈਂ ਹਾਂ—ਸਾਡੇ ਵਿਚ ਕੋਈ ਵੱਖਰਾ ਪਾਉਂ ਨਹੀਂ।"
ਜਾਲਂਧਰੋ ਹਤਃ ਸਂਖ੍ਯੇ ਭਜ ਮਾਮਧੁਨਾਨਘੇ । ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਇਤਿ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿषਣ੍ਣਵਦਨਾਭਵਤ੍ । ਤਤੋ ਵृਂਦਾਰਿਕਾ ਰਾਜਨ੍ਕੁਪਿਤਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹ
"ਜਾਲੰਧਰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ; ਹੁਣ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਮੇਰੇ ਆਸਰੇ ਆ।" ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਉੱਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਵ੍ਰਿੰਦਾਰਿਕਾ ਨੇ, ਰਾਜਨ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਰਣੇ ਬਦ੍ਧੋऽਸਿ ਯੇਨ ਤ੍ਵਂ ਜੀਵਨ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਪਿਤੁਰ੍ਗਿਰਾ । ਵਿਵਿਧੈਃ ਸਤ੍ਕृਤੋ ਰਤ੍ਨੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਤਸ੍ਯ ਹृਤਾ ਵਧੂਃ
"ਜਿਸ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਸੀ, ਪਿਉ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਜਿਉਂਦਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ; ਤੈਨੂੰ ਕਈ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਆ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਵਹੁਟੀ ਲੈ ਲਈ ਗਈ।"
ਪਤਿਰ੍ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਯੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪਰਦਾਰਰਤਃ ਕਥਮ੍ । ਈਸ਼੍ਵਰੋऽਪਿ ਕृਤਂ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਕਰ੍ਮੇਤ੍ਯਾਹੁਰ੍ਮਨੀषਿਣਃ
"ਜੋ ਪਤੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਰਾਈ ਇਸਤਰੀ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਚਾਹੇ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਭੋਗਦਾ ਹੀ ਹੈ, ਇਹ ਗਿਆਨੀ ਆਖਦੇ ਹਨ।"
ਅਹਂ ਮੋਹਂ ਯਥਾਨੀਤਾ ਤ੍ਵਯਾ ਮਾਯਾ ਤਪਸ੍ਵਿਨਾ । ਤਥਾ ਤਵ ਵਧੂਂ ਮਾਯਾ ਤਪਸ੍ਵੀਕੋऽਪਿ ਨੇष੍ਯਤਿ
"ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਮੋਹ ਨਾਲ ਤਪਸਵੀ ਬਣ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਭੁਲਾਇਆ, ਤਿਵੇਂ ਤੇਰੀ ਵਹੁਟੀ ਨੂੰ ਵੀ ਕੋਈ ਮੋਹ ਵਾਲਾ ਤਪਸਵੀ ਲੈ ਜਾਵੇਗਾ।"
ਇਤਿ ਸ਼ਪ੍ਤਸ੍ਤਥਾ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਜਗਾਮਾਦृਸ਼੍ਯਤਾਂ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ । ਸਾ ਚਿਤ੍ਰਸ਼ਾਲਾਪਰ੍ਯਂਕਃ ਸ ਚ ਤੇऽਥਪ੍ਲਵਂਗਮਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਾਪ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਓਝਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਸੋਹਣੀ ਹਵੈਲੀ, ਉਸਦੇ ਪਲੰਗ ਤੇ ਉਹ ਪੰਛੀ ਵੀ ਸਾਰੇ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਏ।
ਨष੍ਟਂ ਸਰ੍ਵਂ ਹਰੌ ਯਾਤੇ ਵਨਂ ਸ਼ੂਨ੍ਯਂ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਸਾ । ਵृਂਦਾ ਪ੍ਰਾਹ ਸਖੀਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਜਿਹ੍ਮਂ ਤਦ੍ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਕृਤਮ੍
ਹਰਿ ਦੇ ਚਲੇ ਜਾਣ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਮਿੱਟ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੇ ਜੰਗਲ ਸੁੰਨ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਸਖੀ ਨੂੰ ਮਿਲੀ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਧੋਖਾ ਕਰਕੇ ਕੀਤਾ ਹੈ।'
ਤ੍ਯਕ੍ਤਂ ਪੁਰਂ ਗਤਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਕਾਂਤਃ ਸਂਦੇਹਤਾਂ ਗਤਃ । ਅਹਂ ਵਨੇ ਵਿਦਿਤ੍ਵੈਤਤ੍ਕ੍ਵ ਯਾਮਿ ਵਿਧਿਨਿਰ੍ਮਿਤਾ
ਸ਼ਹਿਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਰਾਜ ਵੀ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ, ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਵੀ ਹੁਣ ਅਣਸੁੱਧ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਕਿਸ ਵੱਲ ਜਾਵਾਂ, ਜੇਕਰ ਮੇਰੀ ਕਿਸਮਤ ਇੰਝ ਬਣੀ ਹੈ?
ਮਨੋਰਥਾਨਾਂ ਵਿषਯਮਭੂਨ੍ਮੇ ਪ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ । ਪ੍ਰਾਹ ਨਿਃਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਚੈਵੋष੍ਣਂ ਰਾਜ੍ਞੀ ਵृਂਦਾਤਿਦੁਃਖਿਤਾ
ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੀ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਰਾਣੀ ਵ੍ਰਿੰਦਾ, ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਡੂੰਘਾ ਸਾਹ ਲੈ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗੀ।
ਮਮ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਹਿ ਮਰਣਂ ਤ੍ਵਯਾ ਹਿ ਸ੍ਮਰਦੂਤਿਕੇ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਸਾ ਤਯਾ ਪ੍ਰਾਹ ਮਮ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਣਰੂਪਿਣੀ
ਹੁਣ ਤਾਂ ਮੌਤ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਪਹੁੰਚੀ ਹੈ, ਕਾਮ ਦੇ ਦੂਤ, ਤੇਰਾ ਕਰਕੇ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸਖੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਤੂੰ ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਜਿੰਦ ਹੀ ਹੈਂ।'
ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਥੋਕ੍ਤਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਇਤਿਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਤਾਂ ਤਤਃ । ਵਨੇ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਸਾ ਵृਂਦਾ ਗਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਮਹਤ੍ਸਰਃ
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੇ ਸੋਚ ਲਿਆ ਕਿ ਹੁਣ ਕੀ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੀ ਸਖੀ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਚਲ ਪਈ ਤੇ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਸਰੋਵਰ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਗਈ।
ਵਿਹਾਯ ਦੁਃਖਮਕਰੋਦ੍ਗਾਤ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲਨਮਂਬੁਨਾ । ਤੀਰੇ ਪਦ੍ਮਾਸਨਂ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਿਰ੍ਵਿषਯਂ ਮਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਦੁੱਖ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਧੋ ਲਿਆ। ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਪਦਮ ਆਸਨ ਲਾ ਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਵਿਅਸਨਾਂ ਤੋਂ ਹਟਾ ਲਿਆ।
ਸ਼ੋषਯਾਮਾਸ ਦੇਹਂ ਸ੍ਵਂ ਵਿष੍ਣੁਸਂਗੇਨ ਦੂषਿਤਮ੍ । ਤਪਸ਼੍ਚਚਾਰਸਾਤ੍ਯੁਗ੍ਰਂ ਨਿਰਾਹਾਰਾ ਸਖੀਸਮਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕਰਕੇ ਮੈਲਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਸੁਕਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਆਪਣੀ ਸਖੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਕਠਿਨ ਤਪ ਕਰਨਾ ਲੱਗ ਪਈ ਤੇ ਖਾਣਾ ਪੀਣਾ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਗਂਧਰ੍ਵਲੋਕਤੋ ਵृਂਦਾਮਥਾਗਤ੍ਯਾਪ੍ਸਰੋਗਣਃ । ਪ੍ਰਾਹ ਯਾਹੀਤਿ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਮਾ ਤ੍ਯਜ ਵਿਗ੍ਰਹਮ੍
ਫਿਰ ਗੰਧਰਵ ਲੋਕ ਤੋਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਕੋਲ ਆਇਆ ਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗੀਆਂ, 'ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲ, ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਨਾ ਛੱਡ।'
ਗਾਂਧਰ੍ਵਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਮੇਤਤ੍ਤ੍ਰਿਭੁਵਨਵਿਜਯਂ ਸ਼੍ਰੀਪਤਿਸ੍ਤੋषਮਗ੍ਰ੍ਯਂ। ਨੀਤੋ ਯੇਨੇਹ ਵृਂਦੇ ਤ੍ਯਜਸਿ ਕਥਮਿਦਂ ਤਦ੍ਵਪੁਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਕਾਮਮ੍ । ਕਾਂਤਂ ਤੇ ਵਿਦ੍ਧਿ ਸ਼ੂਲਿਪ੍ਰਵਰਸ਼ਰਹਤਂ ਪੁਣ੍ਯਲਾਭਸ੍ਯ ਭੂषਾਸ੍ਵਰ੍ਗਸ੍ਯ ਤ੍ਵਂ। ਭਵਾਦ੍ਯ ਦ੍ਰੁਤਮਮਰਵਨਂ ਚਂਡਿਭਦ੍ਰੇ ਭਜ ਤ੍ਵਮ੍
ਇਹ ਗੰਧਰਵ ਵਿਦਿਆ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਤੇ ਸ੍ਰੀਪਤੀ ਦੀ ਵੱਡੀ ਕਿਰਪਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਮਿਲ ਗਈ ਹੈ, ਹੇ ਵ੍ਰਿੰਦਾ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਇਹ ਸਰੀਰ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲਈ, ਕਿਉਂ ਛੱਡ ਰਹੀ ਹੈਂ? ਜਾਣ ਲੈ ਕਿ ਤੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਇਹ ਤੇਰੇ ਪੁੰਨ ਦਾ ਗਹਣਾ ਹੈ ਤੇ ਸਵਰਗ ਦਾ ਰਸਤਾ। ਹੁਣ, ਹੇ ਵੱਡੀ ਹਿੰਮਤ ਵਾਲੀ, ਜਲਦੀ ਅਮਰ ਲੋਕ ਨੂੰ ਚਲ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਵਧੂਨਾਂ ਜਲਧਿਜਦਯਿਤਾ ਵਾਕ੍ਯਮਾਹ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ । ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਦਾਹृਤ੍ਯ ਮੁਕ੍ਤਾਤ੍ਰਿਦਸ਼ਪਤਿ ਵਧੂਸ਼੍ਚਾਤਿਵੀਰੇਣ ਪਤ੍ਯਾ । ਆਦੌ ਪਾਤ੍ਰਂ ਸੁਖਾਨਾਮਹਮਮਰਜਿਤਾ ਪ੍ਰੇਯਸਾ ਤਦ੍ਵਿਯੁਕ੍ਤਾਨਿਰ੍ਦੁष੍ਟਾ ਤਦ੍ਯ। ਤਿष੍ਯੇ ਪ੍ਰਿਯਮਮृਤਗਤਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਯਾਂ ਯੇਨ ਚੈਵ
ਇਹ ਵਧੂਆਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਹੱਸ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗੀ, 'ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਲਿਆ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਵਧੂਆਂ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਵੀਰ ਪਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸੁਖਾਂ ਦੀ ਪਾਤਰ ਹਨ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਪਿਆਰੇ ਤੋਂ ਵਿੱਛੜ ਕੇ, ਹੁਣ ਉਸ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨੂੰ ਮਿਲਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ, ਜੋ ਅਮਰਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਸਖੀ ਵृਂਦਾ ਵਿਸਸਰ੍ਜਾਪ੍ਸਰੋਗਣਾਨ੍ । ਤਤ੍ਪ੍ਰੀਤਿਪਾਸ਼ਬਦ੍ਧਾਸ੍ਤਾ ਨਿਤ੍ਯਮਾਯਾਂਤਿ ਯਾਂਤਿ ਚ
ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਆਪਣੀ ਸਖੀ ਨਾਲ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਭੇਜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਬੰਧਨ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਆਉਂਦੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਯੋਗਾਭ੍ਯਾਸੇਨ ਵृਂਦਾਥ ਦਗ੍ਧ੍ਵਾ ਜ੍ਞਾਨਾਗ੍ਨਿਨਾ ਗੁਣਾਨ੍ । ਵਿषਯੇਭ੍ਯਃ ਸਮਾਹृਤ੍ਯ ਮਨਃ ਪ੍ਰਾਪ ਤਤਃ ਪਰਮ੍
ਯੋਗ ਅਭਿਆਸ ਨਾਲ, ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਗੁਣ ਸਾੜ ਦਿੱਤੇ। ਵਿਅਸਨਾਂ ਤੋਂ ਮਨ ਹਟਾ ਕੇ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਈ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵृਂਦਾਰਿਕਾਂ ਤਤ੍ਰ ਮਹਾਂਤਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸਰੋਗਣਾਃ । ਤੁष੍ਟੁਵੁਰ੍ਨਭਸਸ੍ਤੁष੍ਟਾ ਵਵृषੁਃ ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਭਿਃ
ਉਥੇ ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਸਮੂਹ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ।
ਸ਼ੁष੍ਕਕਾष੍ਠਚਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਵृਂਦਾਕਲੇਵਰਮ੍ । ਨਿਧਾਯਾਗ੍ਨਿਂ ਚ ਪ੍ਰਜ੍ਵਾਲ੍ਯ ਸ੍ਮਰਦੂਤੀ ਵਿਵੇਸ਼ ਤਮ੍
ਉਥੇ ਸੁੱਕੀ ਲੱਕੜ ਇਕੱਠੀ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਦਾ ਸਰੀਰ ਉਸ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ। ਅੱਗ ਬਾਲ ਕੇ, ਕਾਮ ਦੇ ਦੂਤ ਨੇ ਉਸ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ।
ਦਗ੍ਧਂ ਵृਂਦਾਂਗਰਜਸਾਂ ਬਿਂਬਂ ਤਦ੍ਗੋਲਕਾਤ੍ਮਕਮ੍ । ਕृਤ੍ਵਾ ਤਦ੍ਭਸ੍ਮਨਃ ਸ਼ੇषਂ ਮਂਦਾਕਿਨ੍ਯਾਂ ਵਿਚਿਕ੍ਸ਼ਿਪੁਃ
ਜਦ ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਦਾ ਸਰੀਰ ਸਾੜਿਆ ਗਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਰਾਖ ਨਾਲ ਗੋਲ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਈ ਤੇ ਬਾਕੀ ਰਾਖ ਮੰਦਾਕਿਨੀ ਦਰਿਆ ਵਿੱਚ ਵਹਾ ਦਿੱਤੀ।
ਯਤ੍ਰ ਵृਂਦਾ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਦੇਹਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਪਥਂ ਗਤਾ । ਆਸੀਦ੍ਵृਂਦਾਵਨਂ ਤਤ੍ਰ ਗੋਵਰ੍ਦ੍ਧਨਸਮੀਪਤਃ
ਜਿਥੇ ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਮਾਰਗ ਲਿਆ, ਓਥੇ, ਗੋਵਰਧਨ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਬਣ ਗਿਆ।
ਦੇਵ੍ਯੋऽਥ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮੇਤ੍ਯ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਪਤਿਵਧੂਸਤ੍ਤ੍ਵਸਂਪਤ੍ਤਿਮਾਹੁਰ੍ਦੇਵੀਭ੍ਯਸ੍ਤਨ੍ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਪ੍ਰਮੁਦਿਤਮਨਸੋ ਨਿਰ੍ਜਰਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੇ । ਸ਼ਤ੍ਰੋਰ੍ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਯ ਹਿਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਬਲਤਰਭਯਂ ਭੀਮਭੇਰ੍ਯੋ ਨਿਜਘ੍ਨੁਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰਾਸਨਸ੍ਥਃ । ਪਰਿਜਨਨਿਵਹੋਵਾਪਸ਼ੋਭਾਂ ਸ਼ੁਭਸ੍ਯ
ਫਿਰ ਦੇਵੀਆਂ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਵਧੂਆਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਤੇ ਚੰਗਿਆਈ ਬਿਆਨ ਕਰਨ ਲੱਗੀਆਂ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਅਮਰ ਲੋਕ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਦੈਤ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦਾ ਡਰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਓਥੇ ਬੈਠੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਚੰਗੇ ਸੁਭਾਉ ਨਾਲ ਚਮਕਣ ਲੱਗੀ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ ਉਵਾਚ। ਕਥਂ ਜਾਲਂਧਰੋ ਗੌਰੀਂ ਹਰਰੂਪਧਰੋ ਮੁਨੇ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਕਾਰ ਕਿਂ ਤਤ੍ਰ ਤਨ੍ਮੇ ਕਥਯ ਵਿਸ੍ਤਰਾਤ੍
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਹੇ ਮੁਨੀ, ਜਾਲੰਧਰ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਗੌਰੀ ਦੇ ਕੋਲ ਕਿਵੇਂ ਗਿਆ? ਉਸ ਨੇ ਉਥੇ ਕੀ ਕੀਤਾ? ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਯਦਾ ਮਾਯਾਸ਼ਿਵਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਦ੍ਗਿਰਿਜਾਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਤਤਃ ਸਾ ਚੁਕ੍ਸ਼ੁਭੇ ਰਾਜਨ੍ਕਿਂਚਿਨ੍ਨੋਵਾਚ ਤਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦੋਂ ਮਾਇਆ ਵਾਲਾ ਸ਼ਿਵ ਉਥੇ ਗਿਰਿਜਾ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕਰਨ ਲੱਗਾ, ਤਦੋਂ ਰਾਜਨ, ਉਹ ਘਬਰਾ ਗਈ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕੁਝ ਸ਼ਬਦ ਆਖੇ।
ਅਨਾਤੁਰਸ੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਯ ਤਪਸਾ ਮਯਾ । ਨ ਯੁਕ੍ਤਮਿਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਨਾਹ ਤਂ ਨृਪ
ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਜੋ ਦੇਵਤਾ ਮੇਰੇ ਤਪ ਨਾਲ ਮਿਲ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਤਕਲੀਫ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਲਈ ਇਹ ਠੀਕ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਨ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਜਵਾਬ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ।
ਸਾ ਨ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਤੀਕਾਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯ ਚ ਪਸ਼੍ਯਤਃ । ਨਿਰ੍ਗਤਾ ਤਤ ਉਤ੍ਥਾਯ ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਕਾਸ਼ਵਾਹਿਨੀਮ੍
ਉਥੇ ਕੋਈ ਉਪਾਅ ਨਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਨਿਗਾਹ ਹੇਠ, ਉਹ ਉੱਠੀ ਤੇ ਬਾਹਰ ਚਲੀ ਗਈ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਤੁਰਣ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਗਂਗਾਂ ਵਾਸੋਚਿਤਾਂ ਮਤ੍ਵਾ ਭਵਾਨੀ ਤਪਸੇ ਯਯੌ । ਪੁਰਾਪਿ ਤਪਸਾ ਲਬ੍ਧੋ ਮਯੇਸ਼ਃ ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਤਥਾ
ਭਵਾਨੀ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਹ ਗੰਗਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਯੋਗ ਰੂਪ ਵਿਚ ਹੈ। ਉਹ ਤਪ ਕਰਨ ਲਈ ਚਲੀ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਤਪ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਹੁਣ ਵੀ ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਕੀਤਾ।
ਇਤ੍ਯਵ੍ਰਜਚ੍ਚਿਂਤਯਤੀ ਸਖੀਭਿਃ ਸਹਿਤਾ ਤਤਃ । ਪੁਰਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰਨਿਭਾਂ ਰਾਜਨ੍ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਗਗਨਾਤ੍ਪਰਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਦੀ ਹੋਈ ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ, ਪਾਰਵਤੀ, ਜੋ ਦੁੱਧ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਚੀ ਚਲੀ ਗਈ, ਹੇ ਰਾਜਨ।