ਛਿਨ੍ਨਂ ਤਦਤ੍ਰ ਚਾਨੀਤਂ ਜੀਵਿਤਂ ਤੇਂਗਸਂਗਤਃ । ਪ੍ਰਿਯੇ ਤ੍ਵਂ ਮਦ੍ਵਿਯੋਗੇਨ ਬਾਲੇ ਜਾਤਾਸਿ ਦੁਃਖਿਤਾ
ਉਹ ਵੱਖ ਹੋਇਆ ਸਿਰ ਇੱਥੇ ਲਿਆਇਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਜਿੰਦ ਮੁੜ ਆ ਗਈ। ਪਿਆਰੀਏ, ਮੇਰੇ ਵਿਛੋੜੇ ਕਰਕੇ ਤੂੰ, ਬਾਲੇ, ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਗਈ ਸੀ।
ਕ੍ਸ਼ਂਤਵ੍ਯਂ ਵਿਪ੍ਰਿਯਂ ਮਹ੍ਯਂ ਯਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਣਂ ਗਤਃ । ਇਤ੍ਯਾਦਿ ਵਚਨੈਸ੍ਤੇਨ ਵृਂਦਾ ਸਂਸ੍ਮਾਰਿਤਾ ਤਦਾ
"ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰੀਂ, ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਮੈਂ ਜੰਗ ਤੇ ਗਿਆ।" ਐਸੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਯਾਦ ਕਰਵਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਾਂਬੂਲੈਸ਼੍ਚ ਵਿਨੋਦੈਸ਼੍ਚ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਲਂਕਰਣੈਃ ਸ਼ੁਭੈਃ । ਅਥ ਵृਂਦਾਰਿਕਾ ਦੇਵੀ ਸਰ੍ਵਭੋਗਸਮਨ੍ਵਿਤਾ
ਤਾਂਬੂਲ, ਖੇਡਾਂ, ਸੋਹਣੇ ਕੱਪੜੇ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ, ਫਿਰ ਵ੍ਰਿੰਦਾਰਿਕਾ ਦੇਵੀ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਗਈ।
ਪ੍ਰਿਯਂ ਗਾਢਂ ਸਮਾਲਿਂਗ੍ਯ ਚੁਚੁਂਬ ਰਤਿਲੋਲੁਪਾ । ਮੋਕ੍ਸ਼ਾਦਪ੍ਯਧਿਕਂ ਸੌਖ੍ਯਂ ਵृਂਦਾ ਮੋਹਨਸਂਭਵਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਚਾਹ ਨਾਲ ਚੁੰਮਿਆ; ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੇ ਐਸਾ ਮੋਹ ਵਾਲਾ ਸੁੱਖ ਪਾਇਆ ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਸੀ।
ਮੇਨੇ ਨਾਰਾਯਣੋ ਦੇਵੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਪ੍ਰੇਮਰਸਾਧਿਕਮ੍ । ਵृਂਦਾਂ ਵਿਯੋਗਜਂ ਦੁਃਖਂ ਵਿਨੋਦਯਤਿ ਮਾਧਵੇ
ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਰਸ ਵੀ ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਦੇ ਸੁੱਖ ਤੋਂ ਘੱਟ ਹੈ। ਮਾਧਵ ਨੇ ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਦਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤ੍ਕ੍ਰੀਡਾਚਾਰੁਵਿਲਸਦ੍ਵਾਪਿਕਾ ਰਾਜਹਂਸਕੇ । ਤਦ੍ਰੂਪਭਾਵਾਤ੍ਕृष੍ਣੋऽਸੌ ਪਦ੍ਮਾਯਾਂ ਵਿਗਤਸ੍ਪृਹਃ
ਉਸ ਸੋਹਣੀ, ਖੇਡਾਂ ਵਾਲੀ ਝੀਲ ਵਿਚ, ਜਿੱਥੇ ਰਾਜਹੰਸ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਸ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਸੂਰਤ ਤੇ ਸੁਭਾਅ ਕਰਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਪਦਮਾ ਵੱਲੋਂ ਮਨ ਹਟ ਗਿਆ।
ਅਭੂਦ੍ਵृਂਦਾਵਨੇ ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੁਲਸੀਰੂਪ ਧਾਰਿਣੀ । ਵृਂਦਾਂਗਸ੍ਵੇਦਤੋ ਭੂਮ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭੂਤਾਤਿ ਪਾਵਨੀ
ਉਥੇ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਵਿਚ, ਉਹ ਤੁਲਸੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਆਈ; ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਪਸੀਨੇ ਤੋਂ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ।
ਵृਂਦਾਂਗ ਸਂਗਜਂ ਚੇਦਮਨੁਭੂਯ ਸੁਂਖਂ ਹਰਿਃ । ਦਿਨਾਨਿ ਕਤਿਚਿਨ੍ਮੇਨੇ ਸ਼ਿਵਕਾਰ੍ਯਂ ਜਗਤ੍ਪਤਿਃ
ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਤੋਂ ਮਿਲੇ ਸੁੱਖ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਕੇ, ਹਰੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਕੁਝ ਦਿਨ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਕੰਮ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ।
ਏਕਦਾ ਸੁਰਤਸ੍ਯਾਂਤੇ ਸਾ ਸ੍ਵਕਂਠੇ ਤਪਸ੍ਵਿਨਮ੍ । ਵृਂਦਾ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸਂਲਗ੍ਨਂ ਦ੍ਵਿਭੁਜਂ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਪ੍ਰੇਮ-ਮਿਲਾਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗਲੇ ਨਾਲ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ, ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਤਪਸਵੀ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਵੇਖਿਆ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਹ ਸਾ ਕਂਠਾਦ੍ਵਿਮੁਚ੍ਯ ਭੁਜਬਂਧਨਮ੍ । ਕਥਂ ਤਾਪਸਰੂਪੇਣ ਤ੍ਵਂ ਮਾਂ ਮੋਹਿਤੁਮਾਗਤਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਲੋਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੂੰ ਤਪਸਵੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਮੋਹ ਲਿਆ?"
ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸਾਂਤ੍ਵਯਨ੍ਪ੍ਰਾਹ ਤਾਂ ਹਰਿਃ । ਸ਼ृਣੁ ਵृਂਦਾਰਿਕੇ ਤ੍ਵਂ ਮਾਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਮਨੋਹਰਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਵ੍ਰਿੰਦਾਰਿਕਾ, ਸੁਣ, ਮੈਨੂੰ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਜਾਣ।"
ਤਵ ਭਰ੍ਤਾ ਹਰਂ ਜੇਤੁਂ ਗੌਰੀਮਾਨਯਿਤੁਂ ਗਤਃ । ਅਹਂ ਸ਼ਿਵਃ ਸ਼ਿਵਸ਼੍ਚਾਹਂ ਪृਥਕ੍ਤ੍ਵੇ ਨ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤੌ 6.15.
"ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਹਰਾ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਤੇ ਗੌਰੀ ਨੂੰ ਲਿਆਉਣ ਗਿਆ ਸੀ। ਮੈਂ ਹੀ ਸ਼ਿਵ ਹਾਂ, ਸ਼ਿਵ ਹੀ ਮੈਂ ਹਾਂ—ਸਾਡੇ ਵਿਚ ਕੋਈ ਵੱਖਰਾ ਪਾਉਂ ਨਹੀਂ।"
ਜਾਲਂਧਰੋ ਹਤਃ ਸਂਖ੍ਯੇ ਭਜ ਮਾਮਧੁਨਾਨਘੇ । ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਇਤਿ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿषਣ੍ਣਵਦਨਾਭਵਤ੍ । ਤਤੋ ਵृਂਦਾਰਿਕਾ ਰਾਜਨ੍ਕੁਪਿਤਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹ
"ਜਾਲੰਧਰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ; ਹੁਣ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਮੇਰੇ ਆਸਰੇ ਆ।" ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਉੱਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਵ੍ਰਿੰਦਾਰਿਕਾ ਨੇ, ਰਾਜਨ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਰਣੇ ਬਦ੍ਧੋऽਸਿ ਯੇਨ ਤ੍ਵਂ ਜੀਵਨ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਪਿਤੁਰ੍ਗਿਰਾ । ਵਿਵਿਧੈਃ ਸਤ੍ਕृਤੋ ਰਤ੍ਨੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਤਸ੍ਯ ਹृਤਾ ਵਧੂਃ
"ਜਿਸ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਸੀ, ਪਿਉ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਜਿਉਂਦਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ; ਤੈਨੂੰ ਕਈ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਆ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਵਹੁਟੀ ਲੈ ਲਈ ਗਈ।"
ਪਤਿਰ੍ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਯੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪਰਦਾਰਰਤਃ ਕਥਮ੍ । ਈਸ਼੍ਵਰੋऽਪਿ ਕृਤਂ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਕਰ੍ਮੇਤ੍ਯਾਹੁਰ੍ਮਨੀषਿਣਃ
"ਜੋ ਪਤੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਰਾਈ ਇਸਤਰੀ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਚਾਹੇ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਭੋਗਦਾ ਹੀ ਹੈ, ਇਹ ਗਿਆਨੀ ਆਖਦੇ ਹਨ।"
ਅਹਂ ਮੋਹਂ ਯਥਾਨੀਤਾ ਤ੍ਵਯਾ ਮਾਯਾ ਤਪਸ੍ਵਿਨਾ । ਤਥਾ ਤਵ ਵਧੂਂ ਮਾਯਾ ਤਪਸ੍ਵੀਕੋऽਪਿ ਨੇष੍ਯਤਿ
"ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਮੋਹ ਨਾਲ ਤਪਸਵੀ ਬਣ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਭੁਲਾਇਆ, ਤਿਵੇਂ ਤੇਰੀ ਵਹੁਟੀ ਨੂੰ ਵੀ ਕੋਈ ਮੋਹ ਵਾਲਾ ਤਪਸਵੀ ਲੈ ਜਾਵੇਗਾ।"
ਇਤਿ ਸ਼ਪ੍ਤਸ੍ਤਥਾ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਜਗਾਮਾਦृਸ਼੍ਯਤਾਂ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ । ਸਾ ਚਿਤ੍ਰਸ਼ਾਲਾਪਰ੍ਯਂਕਃ ਸ ਚ ਤੇऽਥਪ੍ਲਵਂਗਮਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਾਪ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਓਝਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਸੋਹਣੀ ਹਵੈਲੀ, ਉਸਦੇ ਪਲੰਗ ਤੇ ਉਹ ਪੰਛੀ ਵੀ ਸਾਰੇ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਏ।
ਨष੍ਟਂ ਸਰ੍ਵਂ ਹਰੌ ਯਾਤੇ ਵਨਂ ਸ਼ੂਨ੍ਯਂ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਸਾ । ਵृਂਦਾ ਪ੍ਰਾਹ ਸਖੀਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਜਿਹ੍ਮਂ ਤਦ੍ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਕृਤਮ੍
ਹਰਿ ਦੇ ਚਲੇ ਜਾਣ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਮਿੱਟ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੇ ਜੰਗਲ ਸੁੰਨ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਸਖੀ ਨੂੰ ਮਿਲੀ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਧੋਖਾ ਕਰਕੇ ਕੀਤਾ ਹੈ।'
ਤ੍ਯਕ੍ਤਂ ਪੁਰਂ ਗਤਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਕਾਂਤਃ ਸਂਦੇਹਤਾਂ ਗਤਃ । ਅਹਂ ਵਨੇ ਵਿਦਿਤ੍ਵੈਤਤ੍ਕ੍ਵ ਯਾਮਿ ਵਿਧਿਨਿਰ੍ਮਿਤਾ
ਸ਼ਹਿਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਰਾਜ ਵੀ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ, ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਵੀ ਹੁਣ ਅਣਸੁੱਧ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਕਿਸ ਵੱਲ ਜਾਵਾਂ, ਜੇਕਰ ਮੇਰੀ ਕਿਸਮਤ ਇੰਝ ਬਣੀ ਹੈ?
ਮਨੋਰਥਾਨਾਂ ਵਿषਯਮਭੂਨ੍ਮੇ ਪ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ । ਪ੍ਰਾਹ ਨਿਃਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਚੈਵੋष੍ਣਂ ਰਾਜ੍ਞੀ ਵृਂਦਾਤਿਦੁਃਖਿਤਾ
ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੀ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਰਾਣੀ ਵ੍ਰਿੰਦਾ, ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਡੂੰਘਾ ਸਾਹ ਲੈ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗੀ।
ਮਮ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਹਿ ਮਰਣਂ ਤ੍ਵਯਾ ਹਿ ਸ੍ਮਰਦੂਤਿਕੇ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਸਾ ਤਯਾ ਪ੍ਰਾਹ ਮਮ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਣਰੂਪਿਣੀ
ਹੁਣ ਤਾਂ ਮੌਤ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਪਹੁੰਚੀ ਹੈ, ਕਾਮ ਦੇ ਦੂਤ, ਤੇਰਾ ਕਰਕੇ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸਖੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਤੂੰ ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਜਿੰਦ ਹੀ ਹੈਂ।'
ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਥੋਕ੍ਤਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਇਤਿਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਤਾਂ ਤਤਃ । ਵਨੇ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਸਾ ਵृਂਦਾ ਗਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਮਹਤ੍ਸਰਃ
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੇ ਸੋਚ ਲਿਆ ਕਿ ਹੁਣ ਕੀ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੀ ਸਖੀ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਚਲ ਪਈ ਤੇ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਸਰੋਵਰ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਗਈ।
ਵਿਹਾਯ ਦੁਃਖਮਕਰੋਦ੍ਗਾਤ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲਨਮਂਬੁਨਾ । ਤੀਰੇ ਪਦ੍ਮਾਸਨਂ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਿਰ੍ਵਿषਯਂ ਮਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਦੁੱਖ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਧੋ ਲਿਆ। ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਪਦਮ ਆਸਨ ਲਾ ਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਵਿਅਸਨਾਂ ਤੋਂ ਹਟਾ ਲਿਆ।
ਸ਼ੋषਯਾਮਾਸ ਦੇਹਂ ਸ੍ਵਂ ਵਿष੍ਣੁਸਂਗੇਨ ਦੂषਿਤਮ੍ । ਤਪਸ਼੍ਚਚਾਰਸਾਤ੍ਯੁਗ੍ਰਂ ਨਿਰਾਹਾਰਾ ਸਖੀਸਮਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕਰਕੇ ਮੈਲਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਸੁਕਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਆਪਣੀ ਸਖੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਕਠਿਨ ਤਪ ਕਰਨਾ ਲੱਗ ਪਈ ਤੇ ਖਾਣਾ ਪੀਣਾ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਗਂਧਰ੍ਵਲੋਕਤੋ ਵृਂਦਾਮਥਾਗਤ੍ਯਾਪ੍ਸਰੋਗਣਃ । ਪ੍ਰਾਹ ਯਾਹੀਤਿ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਮਾ ਤ੍ਯਜ ਵਿਗ੍ਰਹਮ੍
ਫਿਰ ਗੰਧਰਵ ਲੋਕ ਤੋਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਕੋਲ ਆਇਆ ਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗੀਆਂ, 'ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲ, ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਨਾ ਛੱਡ।'
ਗਾਂਧਰ੍ਵਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਮੇਤਤ੍ਤ੍ਰਿਭੁਵਨਵਿਜਯਂ ਸ਼੍ਰੀਪਤਿਸ੍ਤੋषਮਗ੍ਰ੍ਯਂ। ਨੀਤੋ ਯੇਨੇਹ ਵृਂਦੇ ਤ੍ਯਜਸਿ ਕਥਮਿਦਂ ਤਦ੍ਵਪੁਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਕਾਮਮ੍ । ਕਾਂਤਂ ਤੇ ਵਿਦ੍ਧਿ ਸ਼ੂਲਿਪ੍ਰਵਰਸ਼ਰਹਤਂ ਪੁਣ੍ਯਲਾਭਸ੍ਯ ਭੂषਾਸ੍ਵਰ੍ਗਸ੍ਯ ਤ੍ਵਂ। ਭਵਾਦ੍ਯ ਦ੍ਰੁਤਮਮਰਵਨਂ ਚਂਡਿਭਦ੍ਰੇ ਭਜ ਤ੍ਵਮ੍
ਇਹ ਗੰਧਰਵ ਵਿਦਿਆ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਤੇ ਸ੍ਰੀਪਤੀ ਦੀ ਵੱਡੀ ਕਿਰਪਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਮਿਲ ਗਈ ਹੈ, ਹੇ ਵ੍ਰਿੰਦਾ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਇਹ ਸਰੀਰ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲਈ, ਕਿਉਂ ਛੱਡ ਰਹੀ ਹੈਂ? ਜਾਣ ਲੈ ਕਿ ਤੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਇਹ ਤੇਰੇ ਪੁੰਨ ਦਾ ਗਹਣਾ ਹੈ ਤੇ ਸਵਰਗ ਦਾ ਰਸਤਾ। ਹੁਣ, ਹੇ ਵੱਡੀ ਹਿੰਮਤ ਵਾਲੀ, ਜਲਦੀ ਅਮਰ ਲੋਕ ਨੂੰ ਚਲ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਵਧੂਨਾਂ ਜਲਧਿਜਦਯਿਤਾ ਵਾਕ੍ਯਮਾਹ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ । ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਦਾਹृਤ੍ਯ ਮੁਕ੍ਤਾਤ੍ਰਿਦਸ਼ਪਤਿ ਵਧੂਸ਼੍ਚਾਤਿਵੀਰੇਣ ਪਤ੍ਯਾ । ਆਦੌ ਪਾਤ੍ਰਂ ਸੁਖਾਨਾਮਹਮਮਰਜਿਤਾ ਪ੍ਰੇਯਸਾ ਤਦ੍ਵਿਯੁਕ੍ਤਾਨਿਰ੍ਦੁष੍ਟਾ ਤਦ੍ਯ। ਤਿष੍ਯੇ ਪ੍ਰਿਯਮਮृਤਗਤਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਯਾਂ ਯੇਨ ਚੈਵ
ਇਹ ਵਧੂਆਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਹੱਸ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗੀ, 'ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਲਿਆ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਵਧੂਆਂ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਵੀਰ ਪਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸੁਖਾਂ ਦੀ ਪਾਤਰ ਹਨ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਪਿਆਰੇ ਤੋਂ ਵਿੱਛੜ ਕੇ, ਹੁਣ ਉਸ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨੂੰ ਮਿਲਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ, ਜੋ ਅਮਰਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਸਖੀ ਵृਂਦਾ ਵਿਸਸਰ੍ਜਾਪ੍ਸਰੋਗਣਾਨ੍ । ਤਤ੍ਪ੍ਰੀਤਿਪਾਸ਼ਬਦ੍ਧਾਸ੍ਤਾ ਨਿਤ੍ਯਮਾਯਾਂਤਿ ਯਾਂਤਿ ਚ
ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਆਪਣੀ ਸਖੀ ਨਾਲ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਭੇਜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਬੰਧਨ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਆਉਂਦੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਯੋਗਾਭ੍ਯਾਸੇਨ ਵृਂਦਾਥ ਦਗ੍ਧ੍ਵਾ ਜ੍ਞਾਨਾਗ੍ਨਿਨਾ ਗੁਣਾਨ੍ । ਵਿषਯੇਭ੍ਯਃ ਸਮਾਹृਤ੍ਯ ਮਨਃ ਪ੍ਰਾਪ ਤਤਃ ਪਰਮ੍
ਯੋਗ ਅਭਿਆਸ ਨਾਲ, ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਗੁਣ ਸਾੜ ਦਿੱਤੇ। ਵਿਅਸਨਾਂ ਤੋਂ ਮਨ ਹਟਾ ਕੇ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਈ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵृਂਦਾਰਿਕਾਂ ਤਤ੍ਰ ਮਹਾਂਤਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸਰੋਗਣਾਃ । ਤੁष੍ਟੁਵੁਰ੍ਨਭਸਸ੍ਤੁष੍ਟਾ ਵਵृषੁਃ ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਭਿਃ
ਉਥੇ ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਸਮੂਹ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ।