ਭੀਤਤ੍ਰਾਣਾਤ੍ਪਰਂ ਨਾਨ੍ਯਤ੍ਪੁਣ੍ਯਮਸ੍ਤਿ ਤਪੋਧਨ । ਏਵਮੁਕ੍ਤਵਤੀ ਭੀਤਾ ਸਾਲਸਾਂਗੀ ਤਪਸ੍ਵਿਨਮ੍
ਹੇ ਤਪ ਦੇ ਧਨੀ, ਡਰੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੋਈ ਪੁੰਨ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਡਰੀ ਹੋਈ ਉਹ ਤਪੱਸਵੀ ਨੂੰ ਜਾ ਲੱਗੀ।
ਤਾਵਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਸਰ੍ਵਜੀਵਪ੍ਰਬਂਧਕਃ । ਵृਂਦਾਦੇਵੀ ਭਯਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਹਰਿਕਂਠੇ ਸਮਾਸ਼੍ਲਿषਤ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਹ ਮੰਦਬੁੱਧੀ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਫੜਨ ਵਾਲਾ ਆ ਗਿਆ। ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਦੇਵੀ ਡਰ ਕੇ ਹਰੀ ਦੇ ਗਲ ਲੱਗ ਗਈ।
ਸੁਖਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਂ ਭੁਜਾਭ੍ਯਾਂ ਸਾ ਸ਼ੋਕਵਲ੍ਲੀਵ ਲਿਂਗਿਤਾ । ਤਵਾਲਿਂਗਨਭਾਵੇਨ ਪੁਨਰੇਵ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਉਹ ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿਚ ਸੁਖੀ ਛੂਹ ਨਾਲ, ਗਮ ਦੀ ਵੱਲੀ ਵਾਂਗ ਲਿਪਟ ਗਈ। ਤੇਰੇ ਗਲੇ ਲੱਗਣ ਨਾਲ ਉਹ ਮੁੜ ਵੀ ਐਸੇ ਹੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।
ਸ਼ਿਰਃ ਸਰ੍ਵਾਂਗਸਂਪਨ੍ਨਂ ਤ੍ਵਦ੍ਭਰ੍ਤੁਰਧਿਕਂ ਗੁਣੈਃ । ਅਥ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਮਦੇ ਗਚ੍ਛ ਪਤ੍ਯਰ੍ਥੇ ਚਿਤ੍ਰਸ਼ਾਲਿਕਾਮ੍
ਸਿਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ, ਤੇਰੇ ਪਤੀ ਤੋਂ ਗੁਣਾਂ ਵਿਚ ਵਧੀਆ—ਹੁਣ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਲਈ ਅਜੀਬ ਮਹਲ ਵਿਚ ਚਲੀ ਜਾ।
ਸਾ ਚਿਤ੍ਰਸ਼ਾਲਾਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਵਿਵੇਸ਼ ਮੁਨਿਨਾ ਤਦਾ । ਦਿਵ੍ਯਪਰ੍ਯਂਕਮਾਰੂਢਾ ਗृਹ੍ਯ ਕਾਂਤਸ੍ਯ ਤਚ੍ਛਿਰਃ
ਮੁਨੀ ਨੇ ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ, ਉਹ ਉਸ ਅਜੀਬ ਮਹਲ ਵਿਚ ਚਲੀ ਗਈ। ਰੁਹਾਨੀ ਮੰਜੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਦਾ ਸਿਰ ਫੜ ਲਿਆ।
ਚਕਾਰਾਧਰਪਾਨਂ ਸਾ ਮੀਲਿਤਾਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿਲੋਲੁਪਾ । ਯਾਵਤ੍ਤਾਵਦਭੂਦ੍ਰਾਜਨ੍ਰੂਪਂ ਜਾਲਂਧਰਾਕृਤਿ
ਉਹ ਉਸਦੇ ਹੋਠਾਂ ਤੋਂ ਪੀ ਰਹੀ ਸੀ, ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰਕੇ ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ। ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜਾਲੰਧਰ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਉੱਥੇ ਆ ਗਈ।
ਤਤ੍ਕਾਂਤਸਦृਸ਼ਾਕਾਰਸ੍ਤਦ੍ਵਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤਦ੍ਵਦੁਨ੍ਨਤਿਃ । ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਸ੍ਤਨ੍ਮਨੋਭਾਵਸ੍ਤਦਾਸੀਜ੍ਜਗਦੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਉਹ ਰੂਪ ਉਸ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਵਰਗਾ ਸੀ—ਉਸਦਾ ਸੀਨਾ, ਉਸਦੀ ਉੱਚਾਈ, ਉਸਦੇ ਬੋਲ, ਉਸਦਾ ਮਨ—ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਹ ਜਗਤ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਸੀ।
ਅਥ ਸਂਪੂਰ੍ਣਕਾਯਂ ਤਂ ਪ੍ਰਿਯਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਜਗਾਦ ਸਾ । ਤਵ ਕੁਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਿਯਂ ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ਬ੍ਰੂਹਿ ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਵਰਣਂ ਚ ਮੇ
ਫਿਰ, ਪੂਰਾ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ ਪਿਆਰਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗੀ, 'ਮਾਲਕ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਾਂਗੀ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਵੀ ਦੱਸ।'
ਵृਂਦਾਵਚਨਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਪ੍ਰਾਹ ਮਾਯਾਸਮੁਦ੍ਰਜਃ । ਸ਼ृਣੁ ਦੇਵਿ ਯਥਾ ਯੁਦ੍ਧਂ ਵृਤ੍ਤਂ ਸ਼ਂਭੋਰ੍ਮਯਾ ਸਹ
ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਾਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਦੇਵੀ, ਸੁਣ, ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਸ਼ੰਭੂ ਤੇ ਮੇਰੇ ਵਿਚਕਾਰ ਜੰਗ ਕਿਵੇਂ ਹੋਈ ਸੀ।"
ਪ੍ਰਿਯੇ ਰੁਦ੍ਰੇਣ ਰੌਦ੍ਰੇਣ ਛਿਨ੍ਨਂ ਚਕ੍ਰੇਣ ਮੇ ਸ਼ਿਰਃ । ਤਾਵਤ੍ਵਤ੍ਸਿਦ੍ਧਿਯੋਗਾਚ੍ਚ ਤ੍ਵਦ੍ਗਤੇਨ ਮਮਾਤ੍ਮਨਾ
ਪਿਆਰੀਏ, ਰੁਦਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤਿੱਖੇ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਪਰ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਤੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ,
ਛਿਨ੍ਨਂ ਤਦਤ੍ਰ ਚਾਨੀਤਂ ਜੀਵਿਤਂ ਤੇਂਗਸਂਗਤਃ । ਪ੍ਰਿਯੇ ਤ੍ਵਂ ਮਦ੍ਵਿਯੋਗੇਨ ਬਾਲੇ ਜਾਤਾਸਿ ਦੁਃਖਿਤਾ
ਉਹ ਵੱਖ ਹੋਇਆ ਸਿਰ ਇੱਥੇ ਲਿਆਇਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਜਿੰਦ ਮੁੜ ਆ ਗਈ। ਪਿਆਰੀਏ, ਮੇਰੇ ਵਿਛੋੜੇ ਕਰਕੇ ਤੂੰ, ਬਾਲੇ, ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਗਈ ਸੀ।
ਕ੍ਸ਼ਂਤਵ੍ਯਂ ਵਿਪ੍ਰਿਯਂ ਮਹ੍ਯਂ ਯਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਣਂ ਗਤਃ । ਇਤ੍ਯਾਦਿ ਵਚਨੈਸ੍ਤੇਨ ਵृਂਦਾ ਸਂਸ੍ਮਾਰਿਤਾ ਤਦਾ
"ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰੀਂ, ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਮੈਂ ਜੰਗ ਤੇ ਗਿਆ।" ਐਸੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਯਾਦ ਕਰਵਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਾਂਬੂਲੈਸ਼੍ਚ ਵਿਨੋਦੈਸ਼੍ਚ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਲਂਕਰਣੈਃ ਸ਼ੁਭੈਃ । ਅਥ ਵृਂਦਾਰਿਕਾ ਦੇਵੀ ਸਰ੍ਵਭੋਗਸਮਨ੍ਵਿਤਾ
ਤਾਂਬੂਲ, ਖੇਡਾਂ, ਸੋਹਣੇ ਕੱਪੜੇ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ, ਫਿਰ ਵ੍ਰਿੰਦਾਰਿਕਾ ਦੇਵੀ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਗਈ।
ਪ੍ਰਿਯਂ ਗਾਢਂ ਸਮਾਲਿਂਗ੍ਯ ਚੁਚੁਂਬ ਰਤਿਲੋਲੁਪਾ । ਮੋਕ੍ਸ਼ਾਦਪ੍ਯਧਿਕਂ ਸੌਖ੍ਯਂ ਵृਂਦਾ ਮੋਹਨਸਂਭਵਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਚਾਹ ਨਾਲ ਚੁੰਮਿਆ; ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੇ ਐਸਾ ਮੋਹ ਵਾਲਾ ਸੁੱਖ ਪਾਇਆ ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਸੀ।
ਮੇਨੇ ਨਾਰਾਯਣੋ ਦੇਵੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਪ੍ਰੇਮਰਸਾਧਿਕਮ੍ । ਵृਂਦਾਂ ਵਿਯੋਗਜਂ ਦੁਃਖਂ ਵਿਨੋਦਯਤਿ ਮਾਧਵੇ
ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਰਸ ਵੀ ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਦੇ ਸੁੱਖ ਤੋਂ ਘੱਟ ਹੈ। ਮਾਧਵ ਨੇ ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਦਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤ੍ਕ੍ਰੀਡਾਚਾਰੁਵਿਲਸਦ੍ਵਾਪਿਕਾ ਰਾਜਹਂਸਕੇ । ਤਦ੍ਰੂਪਭਾਵਾਤ੍ਕृष੍ਣੋऽਸੌ ਪਦ੍ਮਾਯਾਂ ਵਿਗਤਸ੍ਪृਹਃ
ਉਸ ਸੋਹਣੀ, ਖੇਡਾਂ ਵਾਲੀ ਝੀਲ ਵਿਚ, ਜਿੱਥੇ ਰਾਜਹੰਸ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਸ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਸੂਰਤ ਤੇ ਸੁਭਾਅ ਕਰਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਪਦਮਾ ਵੱਲੋਂ ਮਨ ਹਟ ਗਿਆ।
ਅਭੂਦ੍ਵृਂਦਾਵਨੇ ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੁਲਸੀਰੂਪ ਧਾਰਿਣੀ । ਵृਂਦਾਂਗਸ੍ਵੇਦਤੋ ਭੂਮ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭੂਤਾਤਿ ਪਾਵਨੀ
ਉਥੇ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਵਿਚ, ਉਹ ਤੁਲਸੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਆਈ; ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਪਸੀਨੇ ਤੋਂ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ।
ਵृਂਦਾਂਗ ਸਂਗਜਂ ਚੇਦਮਨੁਭੂਯ ਸੁਂਖਂ ਹਰਿਃ । ਦਿਨਾਨਿ ਕਤਿਚਿਨ੍ਮੇਨੇ ਸ਼ਿਵਕਾਰ੍ਯਂ ਜਗਤ੍ਪਤਿਃ
ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਤੋਂ ਮਿਲੇ ਸੁੱਖ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਕੇ, ਹਰੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਕੁਝ ਦਿਨ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਕੰਮ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ।
ਏਕਦਾ ਸੁਰਤਸ੍ਯਾਂਤੇ ਸਾ ਸ੍ਵਕਂਠੇ ਤਪਸ੍ਵਿਨਮ੍ । ਵृਂਦਾ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸਂਲਗ੍ਨਂ ਦ੍ਵਿਭੁਜਂ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਪ੍ਰੇਮ-ਮਿਲਾਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗਲੇ ਨਾਲ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ, ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਤਪਸਵੀ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਵੇਖਿਆ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਹ ਸਾ ਕਂਠਾਦ੍ਵਿਮੁਚ੍ਯ ਭੁਜਬਂਧਨਮ੍ । ਕਥਂ ਤਾਪਸਰੂਪੇਣ ਤ੍ਵਂ ਮਾਂ ਮੋਹਿਤੁਮਾਗਤਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਲੋਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੂੰ ਤਪਸਵੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਮੋਹ ਲਿਆ?"
ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸਾਂਤ੍ਵਯਨ੍ਪ੍ਰਾਹ ਤਾਂ ਹਰਿਃ । ਸ਼ृਣੁ ਵृਂਦਾਰਿਕੇ ਤ੍ਵਂ ਮਾਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਮਨੋਹਰਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਵ੍ਰਿੰਦਾਰਿਕਾ, ਸੁਣ, ਮੈਨੂੰ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਜਾਣ।"
ਤਵ ਭਰ੍ਤਾ ਹਰਂ ਜੇਤੁਂ ਗੌਰੀਮਾਨਯਿਤੁਂ ਗਤਃ । ਅਹਂ ਸ਼ਿਵਃ ਸ਼ਿਵਸ਼੍ਚਾਹਂ ਪृਥਕ੍ਤ੍ਵੇ ਨ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤੌ 6.15.
"ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਹਰਾ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਤੇ ਗੌਰੀ ਨੂੰ ਲਿਆਉਣ ਗਿਆ ਸੀ। ਮੈਂ ਹੀ ਸ਼ਿਵ ਹਾਂ, ਸ਼ਿਵ ਹੀ ਮੈਂ ਹਾਂ—ਸਾਡੇ ਵਿਚ ਕੋਈ ਵੱਖਰਾ ਪਾਉਂ ਨਹੀਂ।"
ਜਾਲਂਧਰੋ ਹਤਃ ਸਂਖ੍ਯੇ ਭਜ ਮਾਮਧੁਨਾਨਘੇ । ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਇਤਿ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿषਣ੍ਣਵਦਨਾਭਵਤ੍ । ਤਤੋ ਵृਂਦਾਰਿਕਾ ਰਾਜਨ੍ਕੁਪਿਤਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹ
"ਜਾਲੰਧਰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ; ਹੁਣ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਮੇਰੇ ਆਸਰੇ ਆ।" ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਉੱਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਵ੍ਰਿੰਦਾਰਿਕਾ ਨੇ, ਰਾਜਨ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਰਣੇ ਬਦ੍ਧੋऽਸਿ ਯੇਨ ਤ੍ਵਂ ਜੀਵਨ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਪਿਤੁਰ੍ਗਿਰਾ । ਵਿਵਿਧੈਃ ਸਤ੍ਕृਤੋ ਰਤ੍ਨੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਤਸ੍ਯ ਹृਤਾ ਵਧੂਃ
"ਜਿਸ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਸੀ, ਪਿਉ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਜਿਉਂਦਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ; ਤੈਨੂੰ ਕਈ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਆ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਵਹੁਟੀ ਲੈ ਲਈ ਗਈ।"
ਪਤਿਰ੍ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਯੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪਰਦਾਰਰਤਃ ਕਥਮ੍ । ਈਸ਼੍ਵਰੋऽਪਿ ਕृਤਂ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਕਰ੍ਮੇਤ੍ਯਾਹੁਰ੍ਮਨੀषਿਣਃ
"ਜੋ ਪਤੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਰਾਈ ਇਸਤਰੀ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਚਾਹੇ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਭੋਗਦਾ ਹੀ ਹੈ, ਇਹ ਗਿਆਨੀ ਆਖਦੇ ਹਨ।"
ਅਹਂ ਮੋਹਂ ਯਥਾਨੀਤਾ ਤ੍ਵਯਾ ਮਾਯਾ ਤਪਸ੍ਵਿਨਾ । ਤਥਾ ਤਵ ਵਧੂਂ ਮਾਯਾ ਤਪਸ੍ਵੀਕੋऽਪਿ ਨੇष੍ਯਤਿ
"ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਮੋਹ ਨਾਲ ਤਪਸਵੀ ਬਣ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਭੁਲਾਇਆ, ਤਿਵੇਂ ਤੇਰੀ ਵਹੁਟੀ ਨੂੰ ਵੀ ਕੋਈ ਮੋਹ ਵਾਲਾ ਤਪਸਵੀ ਲੈ ਜਾਵੇਗਾ।"
ਇਤਿ ਸ਼ਪ੍ਤਸ੍ਤਥਾ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਜਗਾਮਾਦृਸ਼੍ਯਤਾਂ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ । ਸਾ ਚਿਤ੍ਰਸ਼ਾਲਾਪਰ੍ਯਂਕਃ ਸ ਚ ਤੇऽਥਪ੍ਲਵਂਗਮਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਾਪ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਓਝਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਸੋਹਣੀ ਹਵੈਲੀ, ਉਸਦੇ ਪਲੰਗ ਤੇ ਉਹ ਪੰਛੀ ਵੀ ਸਾਰੇ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਏ।
ਨष੍ਟਂ ਸਰ੍ਵਂ ਹਰੌ ਯਾਤੇ ਵਨਂ ਸ਼ੂਨ੍ਯਂ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਸਾ । ਵृਂਦਾ ਪ੍ਰਾਹ ਸਖੀਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਜਿਹ੍ਮਂ ਤਦ੍ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਕृਤਮ੍
ਹਰਿ ਦੇ ਚਲੇ ਜਾਣ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਮਿੱਟ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੇ ਜੰਗਲ ਸੁੰਨ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਸਖੀ ਨੂੰ ਮਿਲੀ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਧੋਖਾ ਕਰਕੇ ਕੀਤਾ ਹੈ।'
ਤ੍ਯਕ੍ਤਂ ਪੁਰਂ ਗਤਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਕਾਂਤਃ ਸਂਦੇਹਤਾਂ ਗਤਃ । ਅਹਂ ਵਨੇ ਵਿਦਿਤ੍ਵੈਤਤ੍ਕ੍ਵ ਯਾਮਿ ਵਿਧਿਨਿਰ੍ਮਿਤਾ
ਸ਼ਹਿਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਰਾਜ ਵੀ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ, ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਵੀ ਹੁਣ ਅਣਸੁੱਧ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਕਿਸ ਵੱਲ ਜਾਵਾਂ, ਜੇਕਰ ਮੇਰੀ ਕਿਸਮਤ ਇੰਝ ਬਣੀ ਹੈ?
ਮਨੋਰਥਾਨਾਂ ਵਿषਯਮਭੂਨ੍ਮੇ ਪ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ । ਪ੍ਰਾਹ ਨਿਃਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਚੈਵੋष੍ਣਂ ਰਾਜ੍ਞੀ ਵृਂਦਾਤਿਦੁਃਖਿਤਾ
ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੀ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਰਾਣੀ ਵ੍ਰਿੰਦਾ, ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਡੂੰਘਾ ਸਾਹ ਲੈ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗੀ।