ਤਤਃ ਸਂਕੋਚਯਾਮਾਸ ਤਜ੍ਜਾਲਂ ਪਾਪਨਾਯਕਃ । ਜਾਲਸ੍ਥਾਂਸ੍ਤੁ ਤਦਾ ਜੀਵਾਨੁਪਾਹृਤ੍ਯ ਮੁਮੋਚ ਹ
ਫਿਰ ਉਹ ਪਾਪੀਆਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਉਸ ਜਾਲ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਲਿਆ, ਤੇ ਜਾਲ ਵਿਚ ਫਸੇ ਹੋਏ ਜੀਵ ਲੈ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਚ ਵ੍ਯਾਧਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਮਰਦੂਤੀ ਜਗਾਦ ਤਾਮ੍ । ਦੇਵਿ ਮਾਮਤ੍ਤੁਮਾਯਾਤਿ ਕਰੇ ਗृਹ੍ਣਾਤੁ ਮਾਂ ਸਖੀ
ਉਹ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਜਦੋਂ ਦੋਨੋ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਦੂਤਣੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਦੇਵੀ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਲੈਣ ਆ ਰਹੀ ਹੈ—ਤੇਰੀ ਸਖੀ ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਵੇ।'
ਵृਂਦਾ ਤਯੋਕ੍ਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਨਂ ਵਿਕृਤਾਸ੍ਯਂ ਵ੍ਯਲੋਕਯਤ੍ । ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯਤਂ ਭਯਵਾਤੇਨ ਨਿਰ੍ਧੂਤਾ ਸਿਂਧੁਜਪ੍ਰਿਯਾ
ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਵਿਗੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਡਰ ਦੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਕੰਬ ਰਹੀ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਉਥੇ ਦਿਸੀ।
ਦੁਦ੍ਰਾਵ ਵਿਕਲਂ ਸ਼ੁਭ੍ਰਂ ਸ੍ਮਰਦੂਤ੍ਯਾ ਸਮਂ ਵਨੇ । ਵਿਦ੍ਰਵਂਤੀ ਸਮਂ ਸਖ੍ਯਾ ਤਾਪਸਾਸ਼੍ਰਮਮਾਗਤਾ
ਉਹ ਸੁੱਚੀ ਦਿਲੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਦੂਤਣੀ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਭੱਜ ਗਈ। ਆਪਣੀ ਸਖੀ ਨਾਲ ਭੱਜਦੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਤਪੱਸੀਆਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਪਹੁੰਚ ਗਈ।
ਸਾ ਤਾਪਸਵਨੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਤ੍ਯਂਤਮਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਃ ਕਾਂਚਨੀਯਾਂਗਾਨ੍ਨਾਨਾਸ਼ਬ੍ਦਸਮਾਕੁਲਾਨ੍
ਉਸ ਤਪੋਵਨ ਵਿਚ, ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਵੇਖਿਆ—ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਬੋਲ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸਾਪਸ਼੍ਯਦ੍ਧੇਮਪਦ੍ਮਾਢ੍ਯਾਂ ਵਾਪੀਂ ਤੁ ਸ੍ਵਰ੍ਣਭੂਮਿਕਾਮ੍ । ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਵਹਂਤਿ ਸਰਿਤਃ ਸ੍ਰਵਂਤਿ ਮਧੁ ਭੂਰੁਹਃ
ਉਸ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਜ਼ਮੀਨ ਵਾਲੀ ਝੀਲ ਵੇਖੀ। ਦਰਿਆ ਦੁੱਧ ਵਗਾ ਰਹੇ ਸਨ ਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਸ਼ਹਦ ਟਪਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸ਼ਰ੍ਕਰਾਰਾਸ਼ਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਮੋਦਕਾਨਾਂ ਚ ਸਂਚਯਾਃ । ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਣਿ ਸ੍ਵਾਦੁਸਰ੍ਵਾਣਿ ਬਹੂਨ੍ਯਾਭਰਣਾਨਿ ਚ
ਉਥੇ ਚੀਨੀ ਦੇ ਢੇਰ, ਮਿਠਿਆਈਆਂ ਦੇ ਢੇਰ, ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਸੁਆਦਲੇ ਖਾਣੇ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਗਹਿਣੇ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਬਹੁਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਨਭਸਃ ਸਂਪਤਂਤਿ ਚ । ਕ੍ਰੀਡਂਤਿ ਹਰਯਸ੍ਤृਪ੍ਤਾ ਉਤ੍ਪਤਂਤਿ ਪਤਂਤਿ ਚ
ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਅਨੇਕ ਰੁਹਾਨੀ ਹਥਿਆਰ ਉੱਡ ਰਹੇ ਸਨ। ਤ੍ਰਿਪਤ ਬੰਦਰ ਖੇਡ ਰਹੇ ਸਨ, ਕਦੇ ਉੱਡਦੇ, ਕਦੇ ਥੱਲੇ ਆਉਂਦੇ।
ਮਠੇਤਿ ਸੁਂਦਰਂ ਵृਂਦਾ ਤਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਪਸ੍ਵਿਨਮ੍ । ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਚਰ੍ਮਾਸਨਗਤਂ ਭਾਸਯਂਤਂ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯਮ੍
ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਮਠ ਵਿੱਚ, ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੇ ਉਸ ਤਪੱਸਵੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਬਾਘ ਦੀ ਖਾਲ ਉੱਤੇ ਬੈਠਿਆ ਸੀ ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਮੁਵਾਚ ਵਿਭੋ ਪਾਹਿ ਪਾਹਿ ਪਾਪਰ੍ਦ੍ਧਿਕਾਦਥ । ਤਪਸਾ ਕਿਂ ਚ ਧਰ੍ਮੇਣ ਮੌਨੇਨ ਚ ਜਪੇਨ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਪਾਪੀ ਵੈਰੀ ਤੋਂ ਬਚਾ ਲਓ; ਤਪ, ਧਰਮ, ਚੁੱਪ ਜਾਂ ਜਪ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ?'
ਭੀਤਤ੍ਰਾਣਾਤ੍ਪਰਂ ਨਾਨ੍ਯਤ੍ਪੁਣ੍ਯਮਸ੍ਤਿ ਤਪੋਧਨ । ਏਵਮੁਕ੍ਤਵਤੀ ਭੀਤਾ ਸਾਲਸਾਂਗੀ ਤਪਸ੍ਵਿਨਮ੍
ਹੇ ਤਪ ਦੇ ਧਨੀ, ਡਰੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੋਈ ਪੁੰਨ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਡਰੀ ਹੋਈ ਉਹ ਤਪੱਸਵੀ ਨੂੰ ਜਾ ਲੱਗੀ।
ਤਾਵਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਸਰ੍ਵਜੀਵਪ੍ਰਬਂਧਕਃ । ਵृਂਦਾਦੇਵੀ ਭਯਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਹਰਿਕਂਠੇ ਸਮਾਸ਼੍ਲਿषਤ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਹ ਮੰਦਬੁੱਧੀ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਫੜਨ ਵਾਲਾ ਆ ਗਿਆ। ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਦੇਵੀ ਡਰ ਕੇ ਹਰੀ ਦੇ ਗਲ ਲੱਗ ਗਈ।
ਸੁਖਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਂ ਭੁਜਾਭ੍ਯਾਂ ਸਾ ਸ਼ੋਕਵਲ੍ਲੀਵ ਲਿਂਗਿਤਾ । ਤਵਾਲਿਂਗਨਭਾਵੇਨ ਪੁਨਰੇਵ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਉਹ ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿਚ ਸੁਖੀ ਛੂਹ ਨਾਲ, ਗਮ ਦੀ ਵੱਲੀ ਵਾਂਗ ਲਿਪਟ ਗਈ। ਤੇਰੇ ਗਲੇ ਲੱਗਣ ਨਾਲ ਉਹ ਮੁੜ ਵੀ ਐਸੇ ਹੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।
ਸ਼ਿਰਃ ਸਰ੍ਵਾਂਗਸਂਪਨ੍ਨਂ ਤ੍ਵਦ੍ਭਰ੍ਤੁਰਧਿਕਂ ਗੁਣੈਃ । ਅਥ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਮਦੇ ਗਚ੍ਛ ਪਤ੍ਯਰ੍ਥੇ ਚਿਤ੍ਰਸ਼ਾਲਿਕਾਮ੍
ਸਿਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ, ਤੇਰੇ ਪਤੀ ਤੋਂ ਗੁਣਾਂ ਵਿਚ ਵਧੀਆ—ਹੁਣ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਲਈ ਅਜੀਬ ਮਹਲ ਵਿਚ ਚਲੀ ਜਾ।
ਸਾ ਚਿਤ੍ਰਸ਼ਾਲਾਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਵਿਵੇਸ਼ ਮੁਨਿਨਾ ਤਦਾ । ਦਿਵ੍ਯਪਰ੍ਯਂਕਮਾਰੂਢਾ ਗृਹ੍ਯ ਕਾਂਤਸ੍ਯ ਤਚ੍ਛਿਰਃ
ਮੁਨੀ ਨੇ ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ, ਉਹ ਉਸ ਅਜੀਬ ਮਹਲ ਵਿਚ ਚਲੀ ਗਈ। ਰੁਹਾਨੀ ਮੰਜੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਦਾ ਸਿਰ ਫੜ ਲਿਆ।
ਚਕਾਰਾਧਰਪਾਨਂ ਸਾ ਮੀਲਿਤਾਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿਲੋਲੁਪਾ । ਯਾਵਤ੍ਤਾਵਦਭੂਦ੍ਰਾਜਨ੍ਰੂਪਂ ਜਾਲਂਧਰਾਕृਤਿ
ਉਹ ਉਸਦੇ ਹੋਠਾਂ ਤੋਂ ਪੀ ਰਹੀ ਸੀ, ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰਕੇ ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ। ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜਾਲੰਧਰ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਉੱਥੇ ਆ ਗਈ।
ਤਤ੍ਕਾਂਤਸਦृਸ਼ਾਕਾਰਸ੍ਤਦ੍ਵਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤਦ੍ਵਦੁਨ੍ਨਤਿਃ । ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਸ੍ਤਨ੍ਮਨੋਭਾਵਸ੍ਤਦਾਸੀਜ੍ਜਗਦੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਉਹ ਰੂਪ ਉਸ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਵਰਗਾ ਸੀ—ਉਸਦਾ ਸੀਨਾ, ਉਸਦੀ ਉੱਚਾਈ, ਉਸਦੇ ਬੋਲ, ਉਸਦਾ ਮਨ—ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਹ ਜਗਤ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਸੀ।
ਅਥ ਸਂਪੂਰ੍ਣਕਾਯਂ ਤਂ ਪ੍ਰਿਯਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਜਗਾਦ ਸਾ । ਤਵ ਕੁਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਿਯਂ ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ਬ੍ਰੂਹਿ ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਵਰਣਂ ਚ ਮੇ
ਫਿਰ, ਪੂਰਾ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ ਪਿਆਰਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗੀ, 'ਮਾਲਕ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਾਂਗੀ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਵੀ ਦੱਸ।'
ਵृਂਦਾਵਚਨਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਪ੍ਰਾਹ ਮਾਯਾਸਮੁਦ੍ਰਜਃ । ਸ਼ृਣੁ ਦੇਵਿ ਯਥਾ ਯੁਦ੍ਧਂ ਵृਤ੍ਤਂ ਸ਼ਂਭੋਰ੍ਮਯਾ ਸਹ
ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਾਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਦੇਵੀ, ਸੁਣ, ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਸ਼ੰਭੂ ਤੇ ਮੇਰੇ ਵਿਚਕਾਰ ਜੰਗ ਕਿਵੇਂ ਹੋਈ ਸੀ।"
ਪ੍ਰਿਯੇ ਰੁਦ੍ਰੇਣ ਰੌਦ੍ਰੇਣ ਛਿਨ੍ਨਂ ਚਕ੍ਰੇਣ ਮੇ ਸ਼ਿਰਃ । ਤਾਵਤ੍ਵਤ੍ਸਿਦ੍ਧਿਯੋਗਾਚ੍ਚ ਤ੍ਵਦ੍ਗਤੇਨ ਮਮਾਤ੍ਮਨਾ
ਪਿਆਰੀਏ, ਰੁਦਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤਿੱਖੇ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਪਰ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਤੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ,
ਛਿਨ੍ਨਂ ਤਦਤ੍ਰ ਚਾਨੀਤਂ ਜੀਵਿਤਂ ਤੇਂਗਸਂਗਤਃ । ਪ੍ਰਿਯੇ ਤ੍ਵਂ ਮਦ੍ਵਿਯੋਗੇਨ ਬਾਲੇ ਜਾਤਾਸਿ ਦੁਃਖਿਤਾ
ਉਹ ਵੱਖ ਹੋਇਆ ਸਿਰ ਇੱਥੇ ਲਿਆਇਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਜਿੰਦ ਮੁੜ ਆ ਗਈ। ਪਿਆਰੀਏ, ਮੇਰੇ ਵਿਛੋੜੇ ਕਰਕੇ ਤੂੰ, ਬਾਲੇ, ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਗਈ ਸੀ।
ਕ੍ਸ਼ਂਤਵ੍ਯਂ ਵਿਪ੍ਰਿਯਂ ਮਹ੍ਯਂ ਯਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਣਂ ਗਤਃ । ਇਤ੍ਯਾਦਿ ਵਚਨੈਸ੍ਤੇਨ ਵृਂਦਾ ਸਂਸ੍ਮਾਰਿਤਾ ਤਦਾ
"ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰੀਂ, ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਮੈਂ ਜੰਗ ਤੇ ਗਿਆ।" ਐਸੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਯਾਦ ਕਰਵਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਾਂਬੂਲੈਸ਼੍ਚ ਵਿਨੋਦੈਸ਼੍ਚ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਲਂਕਰਣੈਃ ਸ਼ੁਭੈਃ । ਅਥ ਵृਂਦਾਰਿਕਾ ਦੇਵੀ ਸਰ੍ਵਭੋਗਸਮਨ੍ਵਿਤਾ
ਤਾਂਬੂਲ, ਖੇਡਾਂ, ਸੋਹਣੇ ਕੱਪੜੇ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ, ਫਿਰ ਵ੍ਰਿੰਦਾਰਿਕਾ ਦੇਵੀ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਗਈ।
ਪ੍ਰਿਯਂ ਗਾਢਂ ਸਮਾਲਿਂਗ੍ਯ ਚੁਚੁਂਬ ਰਤਿਲੋਲੁਪਾ । ਮੋਕ੍ਸ਼ਾਦਪ੍ਯਧਿਕਂ ਸੌਖ੍ਯਂ ਵृਂਦਾ ਮੋਹਨਸਂਭਵਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਚਾਹ ਨਾਲ ਚੁੰਮਿਆ; ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੇ ਐਸਾ ਮੋਹ ਵਾਲਾ ਸੁੱਖ ਪਾਇਆ ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਸੀ।
ਮੇਨੇ ਨਾਰਾਯਣੋ ਦੇਵੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਪ੍ਰੇਮਰਸਾਧਿਕਮ੍ । ਵृਂਦਾਂ ਵਿਯੋਗਜਂ ਦੁਃਖਂ ਵਿਨੋਦਯਤਿ ਮਾਧਵੇ
ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਰਸ ਵੀ ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਦੇ ਸੁੱਖ ਤੋਂ ਘੱਟ ਹੈ। ਮਾਧਵ ਨੇ ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਦਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤ੍ਕ੍ਰੀਡਾਚਾਰੁਵਿਲਸਦ੍ਵਾਪਿਕਾ ਰਾਜਹਂਸਕੇ । ਤਦ੍ਰੂਪਭਾਵਾਤ੍ਕृष੍ਣੋऽਸੌ ਪਦ੍ਮਾਯਾਂ ਵਿਗਤਸ੍ਪृਹਃ
ਉਸ ਸੋਹਣੀ, ਖੇਡਾਂ ਵਾਲੀ ਝੀਲ ਵਿਚ, ਜਿੱਥੇ ਰਾਜਹੰਸ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਸ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਸੂਰਤ ਤੇ ਸੁਭਾਅ ਕਰਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਪਦਮਾ ਵੱਲੋਂ ਮਨ ਹਟ ਗਿਆ।
ਅਭੂਦ੍ਵृਂਦਾਵਨੇ ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੁਲਸੀਰੂਪ ਧਾਰਿਣੀ । ਵृਂਦਾਂਗਸ੍ਵੇਦਤੋ ਭੂਮ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭੂਤਾਤਿ ਪਾਵਨੀ
ਉਥੇ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਵਿਚ, ਉਹ ਤੁਲਸੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਆਈ; ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਪਸੀਨੇ ਤੋਂ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ।
ਵृਂਦਾਂਗ ਸਂਗਜਂ ਚੇਦਮਨੁਭੂਯ ਸੁਂਖਂ ਹਰਿਃ । ਦਿਨਾਨਿ ਕਤਿਚਿਨ੍ਮੇਨੇ ਸ਼ਿਵਕਾਰ੍ਯਂ ਜਗਤ੍ਪਤਿਃ
ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਤੋਂ ਮਿਲੇ ਸੁੱਖ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਕੇ, ਹਰੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਕੁਝ ਦਿਨ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਕੰਮ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ।
ਏਕਦਾ ਸੁਰਤਸ੍ਯਾਂਤੇ ਸਾ ਸ੍ਵਕਂਠੇ ਤਪਸ੍ਵਿਨਮ੍ । ਵृਂਦਾ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸਂਲਗ੍ਨਂ ਦ੍ਵਿਭੁਜਂ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਪ੍ਰੇਮ-ਮਿਲਾਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗਲੇ ਨਾਲ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ, ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਤਪਸਵੀ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਵੇਖਿਆ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਹ ਸਾ ਕਂਠਾਦ੍ਵਿਮੁਚ੍ਯ ਭੁਜਬਂਧਨਮ੍ । ਕਥਂ ਤਾਪਸਰੂਪੇਣ ਤ੍ਵਂ ਮਾਂ ਮੋਹਿਤੁਮਾਗਤਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਲੋਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੂੰ ਤਪਸਵੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਮੋਹ ਲਿਆ?"