ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਮਾਤ੍ਰੇ ਵਚਨੇ ਮਾਧਵੇਨ ਕ੍ਰੁਧੇਕ੍ਸ਼ਿਤਃ । ਪਪਾਤ ਭਸ੍ਮਸਾਦ੍ਭੂਤਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵृਂਦਾਂ ਸੁਦੂਰਤਃ
ਮਾਧਵ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਕਹਿਣ ਨਾਲ ਹੀ, ਰਾਖਸ ਉਸ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਭਰੇ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਤੋਂ ਦੂਰ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਤੇ ਸੁਆਹ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਥੋਵਾਚ ਪ੍ਰਮੁਗ੍ਧਾ ਸਾ ਮਾਯਯਾ ਜਗਦੀਸ਼ਿਤੁਃ । ਕਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕਾਰੁਣ੍ਯਜਲਧਿਰ੍ਯੇਨਾਹਮਿਹ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾ
ਫਿਰ, ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਨਾਰੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ— ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਦਇਆ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਬਚਾਇਆ?
ਸ਼ਾਰੀਰਂ ਮਾਨਸਂ ਦੁਃਖਂ ਸਤਾਪਂ ਤਪਸਾਂ ਨਿਧੇ । ਤ੍ਵਯਾ ਮਧੁਰਯਾ ਵਾਚਾ ਹृਤਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਨਾਸ਼ਨਾਤ੍
ਮੇਰਾ ਸਰੀਰਕ ਤੇ ਮਨ ਦਾ ਦੁੱਖ, ਮੇਰੀ ਪੀੜ੍ਹ ਦੀ ਜਲਨ, ਤਪ ਦੇ ਖਜਾਨੇ, ਤੇਰੀ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਅਤੇ ਰਾਖਸ ਦੇ ਨਾਸ ਨਾਲ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ।
ਤਵਾਸ਼੍ਰਮੇ ਤਪਃ ਸੌਮ੍ਯ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਤਪੋਧਨ
ਸੁਭਾਵਕ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਤਪ ਕਰਾਂਗੀ, ਤਪ ਦੀ ਦੌਲਤ ਵਾਲੇ।
ਤਾਪਸ ਉਵਾਚ- ਭਰਦ੍ਵਾਜਾਤ੍ਮਜਸ਼੍ਚਾਹਂ ਦੇਵਸ਼ਰ੍ਮੇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ । ਵਿਹਾਯ ਭੋਗਾਨਖਿਲਾਨ੍ਵਨਂ ਘੋਰਮੁਪਾਗਤਃ
ਤਪਸੀ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਮੈਂ ਭਰਦਵਾਜ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ, ਦੇਵਸ਼ਰਮ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ। ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਛੱਡ ਕੇ, ਇਸ ਡਰਾਉਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਅਨੇਨ ਬਟੁਨਾਸਾਰ੍ਧਂ ਮਮ ਸ਼ਿष੍ਯੇਣ ਕਾਮਗਾਃ । ਬਹੁਸ਼ਃ ਸਂਤਿ ਚਾਨ੍ਯੇऽਪਿ ਮਚ੍ਛਿष੍ਯਾਃ ਕਾਮਰੂਪਿਣਃ
ਇਸ ਨੌਜਵਾਨ ਨੱਕ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਹੋਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਹਨ, ਮੇਰੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਰੂਪ ਬਦਲ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਵਂ ਚੇਨ੍ਮਮਾਸ਼੍ਰਮੇ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਚਿਕੀਰ੍षਸਿ ਤਪਃ ਸ਼ੁਭੇ । ਏਹਿ ਰਾਜ੍ਞ੍ਯਪਰਂ ਯਾਮੋ ਵਨਂ ਦੂਰਸ੍ਥਿਤਂ ਯਤਃ
ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ ਤਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਸੁਭਾਗਾ, ਆ। ਚਲ, ਅਸੀਂ ਹੋਰ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚੱਲੀਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਜੰਗਲ ਦੂਰ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਾਜਪਤ੍ਨੀਂ ਤਾਂ ਯਯੌ ਪ੍ਰਾਚੀਂ ਦਿਸ਼ਂ ਹਰਿਃ । ਵਨਂ ਪ੍ਰੇਤਪਿਸ਼ਾਚਾਢ੍ਯਂ ਮਂਦਗਤ੍ਯਾ ਨਰਾਧਿਪ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਜਾਣ ਲਈ ਕਿਹਾ। ਉਹ ਰਾਜਾ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ, ਭੂਤ-ਪਰੇਤਾਂ ਵਾਲੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚੱਲਿਆ।
ਵृਂਦਾਰਿਕਾਸ਼੍ਰੁਪੂਰ੍ਣਾਕ੍ਸ਼ੀ ਤਸ੍ਯ ਪृष੍ਠਾਨੁਗਾ ਯਯੌ । ਸ੍ਮਰਦੂਤੀ ਚ ਤਤ੍ਪृष੍ਠੇ ਮਾਂ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ੇਤਿ ਵਾਦਿਨੀ
ਵ੍ਰਿੰਦਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲੀ। ਤੇ ਕਾਮ ਦੀ ਦੂਤ, ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਦੀ ਹੋਈ, ਕਹਿੰਦੀ— 'ਮੈਨੂੰ ਉਡੀਕੋ।'
ਅਤ੍ਰਾਂਤਰੇ ਦੁਰਾਚਾਰਃ ਕੋਪਿ ਪਾਪਾਕृਤਿਰ੍ਵਨੇ । ਜਾਲਂ ਪ੍ਰਸਾਰਯਾਮਾਸ ਤਦ੍ਯਦਾ ਜੀਵਪੂਰਿਤਮ੍
ਇਸ ਵਿਚਕਾਰ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਪਾਪੀ, ਬੁਰਾ ਆਦਮੀ, ਜਾਲ ਪਸਾਰਿਆ। ਉਹ ਜਾਲ ਜਲਦੀ ਹੀ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸਂਕੋਚਯਾਮਾਸ ਤਜ੍ਜਾਲਂ ਪਾਪਨਾਯਕਃ । ਜਾਲਸ੍ਥਾਂਸ੍ਤੁ ਤਦਾ ਜੀਵਾਨੁਪਾਹृਤ੍ਯ ਮੁਮੋਚ ਹ
ਫਿਰ ਉਹ ਪਾਪੀਆਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਉਸ ਜਾਲ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਲਿਆ, ਤੇ ਜਾਲ ਵਿਚ ਫਸੇ ਹੋਏ ਜੀਵ ਲੈ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਚ ਵ੍ਯਾਧਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਮਰਦੂਤੀ ਜਗਾਦ ਤਾਮ੍ । ਦੇਵਿ ਮਾਮਤ੍ਤੁਮਾਯਾਤਿ ਕਰੇ ਗृਹ੍ਣਾਤੁ ਮਾਂ ਸਖੀ
ਉਹ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਜਦੋਂ ਦੋਨੋ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਦੂਤਣੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਦੇਵੀ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਲੈਣ ਆ ਰਹੀ ਹੈ—ਤੇਰੀ ਸਖੀ ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਵੇ।'
ਵृਂਦਾ ਤਯੋਕ੍ਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਨਂ ਵਿਕृਤਾਸ੍ਯਂ ਵ੍ਯਲੋਕਯਤ੍ । ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯਤਂ ਭਯਵਾਤੇਨ ਨਿਰ੍ਧੂਤਾ ਸਿਂਧੁਜਪ੍ਰਿਯਾ
ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਵਿਗੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਡਰ ਦੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਕੰਬ ਰਹੀ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਉਥੇ ਦਿਸੀ।
ਦੁਦ੍ਰਾਵ ਵਿਕਲਂ ਸ਼ੁਭ੍ਰਂ ਸ੍ਮਰਦੂਤ੍ਯਾ ਸਮਂ ਵਨੇ । ਵਿਦ੍ਰਵਂਤੀ ਸਮਂ ਸਖ੍ਯਾ ਤਾਪਸਾਸ਼੍ਰਮਮਾਗਤਾ
ਉਹ ਸੁੱਚੀ ਦਿਲੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਦੂਤਣੀ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਭੱਜ ਗਈ। ਆਪਣੀ ਸਖੀ ਨਾਲ ਭੱਜਦੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਤਪੱਸੀਆਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਪਹੁੰਚ ਗਈ।
ਸਾ ਤਾਪਸਵਨੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਤ੍ਯਂਤਮਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਃ ਕਾਂਚਨੀਯਾਂਗਾਨ੍ਨਾਨਾਸ਼ਬ੍ਦਸਮਾਕੁਲਾਨ੍
ਉਸ ਤਪੋਵਨ ਵਿਚ, ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਵੇਖਿਆ—ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਬੋਲ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸਾਪਸ਼੍ਯਦ੍ਧੇਮਪਦ੍ਮਾਢ੍ਯਾਂ ਵਾਪੀਂ ਤੁ ਸ੍ਵਰ੍ਣਭੂਮਿਕਾਮ੍ । ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਵਹਂਤਿ ਸਰਿਤਃ ਸ੍ਰਵਂਤਿ ਮਧੁ ਭੂਰੁਹਃ
ਉਸ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਜ਼ਮੀਨ ਵਾਲੀ ਝੀਲ ਵੇਖੀ। ਦਰਿਆ ਦੁੱਧ ਵਗਾ ਰਹੇ ਸਨ ਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਸ਼ਹਦ ਟਪਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸ਼ਰ੍ਕਰਾਰਾਸ਼ਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਮੋਦਕਾਨਾਂ ਚ ਸਂਚਯਾਃ । ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਣਿ ਸ੍ਵਾਦੁਸਰ੍ਵਾਣਿ ਬਹੂਨ੍ਯਾਭਰਣਾਨਿ ਚ
ਉਥੇ ਚੀਨੀ ਦੇ ਢੇਰ, ਮਿਠਿਆਈਆਂ ਦੇ ਢੇਰ, ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਸੁਆਦਲੇ ਖਾਣੇ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਗਹਿਣੇ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਬਹੁਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਨਭਸਃ ਸਂਪਤਂਤਿ ਚ । ਕ੍ਰੀਡਂਤਿ ਹਰਯਸ੍ਤृਪ੍ਤਾ ਉਤ੍ਪਤਂਤਿ ਪਤਂਤਿ ਚ
ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਅਨੇਕ ਰੁਹਾਨੀ ਹਥਿਆਰ ਉੱਡ ਰਹੇ ਸਨ। ਤ੍ਰਿਪਤ ਬੰਦਰ ਖੇਡ ਰਹੇ ਸਨ, ਕਦੇ ਉੱਡਦੇ, ਕਦੇ ਥੱਲੇ ਆਉਂਦੇ।
ਮਠੇਤਿ ਸੁਂਦਰਂ ਵृਂਦਾ ਤਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਪਸ੍ਵਿਨਮ੍ । ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਚਰ੍ਮਾਸਨਗਤਂ ਭਾਸਯਂਤਂ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯਮ੍
ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਮਠ ਵਿੱਚ, ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੇ ਉਸ ਤਪੱਸਵੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਬਾਘ ਦੀ ਖਾਲ ਉੱਤੇ ਬੈਠਿਆ ਸੀ ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਮੁਵਾਚ ਵਿਭੋ ਪਾਹਿ ਪਾਹਿ ਪਾਪਰ੍ਦ੍ਧਿਕਾਦਥ । ਤਪਸਾ ਕਿਂ ਚ ਧਰ੍ਮੇਣ ਮੌਨੇਨ ਚ ਜਪੇਨ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਪਾਪੀ ਵੈਰੀ ਤੋਂ ਬਚਾ ਲਓ; ਤਪ, ਧਰਮ, ਚੁੱਪ ਜਾਂ ਜਪ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ?'
ਭੀਤਤ੍ਰਾਣਾਤ੍ਪਰਂ ਨਾਨ੍ਯਤ੍ਪੁਣ੍ਯਮਸ੍ਤਿ ਤਪੋਧਨ । ਏਵਮੁਕ੍ਤਵਤੀ ਭੀਤਾ ਸਾਲਸਾਂਗੀ ਤਪਸ੍ਵਿਨਮ੍
ਹੇ ਤਪ ਦੇ ਧਨੀ, ਡਰੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੋਈ ਪੁੰਨ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਡਰੀ ਹੋਈ ਉਹ ਤਪੱਸਵੀ ਨੂੰ ਜਾ ਲੱਗੀ।
ਤਾਵਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਸਰ੍ਵਜੀਵਪ੍ਰਬਂਧਕਃ । ਵृਂਦਾਦੇਵੀ ਭਯਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਹਰਿਕਂਠੇ ਸਮਾਸ਼੍ਲਿषਤ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਹ ਮੰਦਬੁੱਧੀ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਫੜਨ ਵਾਲਾ ਆ ਗਿਆ। ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਦੇਵੀ ਡਰ ਕੇ ਹਰੀ ਦੇ ਗਲ ਲੱਗ ਗਈ।
ਸੁਖਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਂ ਭੁਜਾਭ੍ਯਾਂ ਸਾ ਸ਼ੋਕਵਲ੍ਲੀਵ ਲਿਂਗਿਤਾ । ਤਵਾਲਿਂਗਨਭਾਵੇਨ ਪੁਨਰੇਵ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਉਹ ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿਚ ਸੁਖੀ ਛੂਹ ਨਾਲ, ਗਮ ਦੀ ਵੱਲੀ ਵਾਂਗ ਲਿਪਟ ਗਈ। ਤੇਰੇ ਗਲੇ ਲੱਗਣ ਨਾਲ ਉਹ ਮੁੜ ਵੀ ਐਸੇ ਹੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।
ਸ਼ਿਰਃ ਸਰ੍ਵਾਂਗਸਂਪਨ੍ਨਂ ਤ੍ਵਦ੍ਭਰ੍ਤੁਰਧਿਕਂ ਗੁਣੈਃ । ਅਥ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਮਦੇ ਗਚ੍ਛ ਪਤ੍ਯਰ੍ਥੇ ਚਿਤ੍ਰਸ਼ਾਲਿਕਾਮ੍
ਸਿਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ, ਤੇਰੇ ਪਤੀ ਤੋਂ ਗੁਣਾਂ ਵਿਚ ਵਧੀਆ—ਹੁਣ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਲਈ ਅਜੀਬ ਮਹਲ ਵਿਚ ਚਲੀ ਜਾ।
ਸਾ ਚਿਤ੍ਰਸ਼ਾਲਾਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਵਿਵੇਸ਼ ਮੁਨਿਨਾ ਤਦਾ । ਦਿਵ੍ਯਪਰ੍ਯਂਕਮਾਰੂਢਾ ਗृਹ੍ਯ ਕਾਂਤਸ੍ਯ ਤਚ੍ਛਿਰਃ
ਮੁਨੀ ਨੇ ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ, ਉਹ ਉਸ ਅਜੀਬ ਮਹਲ ਵਿਚ ਚਲੀ ਗਈ। ਰੁਹਾਨੀ ਮੰਜੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਦਾ ਸਿਰ ਫੜ ਲਿਆ।
ਚਕਾਰਾਧਰਪਾਨਂ ਸਾ ਮੀਲਿਤਾਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿਲੋਲੁਪਾ । ਯਾਵਤ੍ਤਾਵਦਭੂਦ੍ਰਾਜਨ੍ਰੂਪਂ ਜਾਲਂਧਰਾਕृਤਿ
ਉਹ ਉਸਦੇ ਹੋਠਾਂ ਤੋਂ ਪੀ ਰਹੀ ਸੀ, ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰਕੇ ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ। ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜਾਲੰਧਰ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਉੱਥੇ ਆ ਗਈ।
ਤਤ੍ਕਾਂਤਸਦृਸ਼ਾਕਾਰਸ੍ਤਦ੍ਵਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤਦ੍ਵਦੁਨ੍ਨਤਿਃ । ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਸ੍ਤਨ੍ਮਨੋਭਾਵਸ੍ਤਦਾਸੀਜ੍ਜਗਦੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਉਹ ਰੂਪ ਉਸ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਵਰਗਾ ਸੀ—ਉਸਦਾ ਸੀਨਾ, ਉਸਦੀ ਉੱਚਾਈ, ਉਸਦੇ ਬੋਲ, ਉਸਦਾ ਮਨ—ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਹ ਜਗਤ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਸੀ।
ਅਥ ਸਂਪੂਰ੍ਣਕਾਯਂ ਤਂ ਪ੍ਰਿਯਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਜਗਾਦ ਸਾ । ਤਵ ਕੁਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਿਯਂ ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ਬ੍ਰੂਹਿ ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਵਰਣਂ ਚ ਮੇ
ਫਿਰ, ਪੂਰਾ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ ਪਿਆਰਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗੀ, 'ਮਾਲਕ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਾਂਗੀ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਵੀ ਦੱਸ।'
ਵृਂਦਾਵਚਨਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਪ੍ਰਾਹ ਮਾਯਾਸਮੁਦ੍ਰਜਃ । ਸ਼ृਣੁ ਦੇਵਿ ਯਥਾ ਯੁਦ੍ਧਂ ਵृਤ੍ਤਂ ਸ਼ਂਭੋਰ੍ਮਯਾ ਸਹ
ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਾਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਦੇਵੀ, ਸੁਣ, ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਸ਼ੰਭੂ ਤੇ ਮੇਰੇ ਵਿਚਕਾਰ ਜੰਗ ਕਿਵੇਂ ਹੋਈ ਸੀ।"
ਪ੍ਰਿਯੇ ਰੁਦ੍ਰੇਣ ਰੌਦ੍ਰੇਣ ਛਿਨ੍ਨਂ ਚਕ੍ਰੇਣ ਮੇ ਸ਼ਿਰਃ । ਤਾਵਤ੍ਵਤ੍ਸਿਦ੍ਧਿਯੋਗਾਚ੍ਚ ਤ੍ਵਦ੍ਗਤੇਨ ਮਮਾਤ੍ਮਨਾ
ਪਿਆਰੀਏ, ਰੁਦਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤਿੱਖੇ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਪਰ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਤੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ,