ਤਾਮੁਵਾਚ ਤਤੋ ਰਕ੍ਸ਼ਃ ਪ੍ਰਾਣੈਸ੍ਤੇ ਕਾਰਣਂ ਯਦਿ । ਤਵ ਭਰ੍ਤਾ ਹਤਃ ਸਂਖ੍ਯੇ ਹਰੇਣੇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਮਯਾ
ਫਿਰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਜੇ ਤੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਕੋਈ ਮਕਸਦ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਹਰੀ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਮੈਂ ਇਹ ਸੁਣਿਆ ਹੈ।'
ਮਾਮਾਸਾਦ੍ਯਾਦ੍ਯ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਚਿਰਂਜੀਵਾਕੁਤੋਭਯਾ । ਪਿਬਾਥ ਵਾਰੁਣੀਂ ਸ੍ਵਾਦ੍ਵੀਂ ਮਹਾਮਾਂਸਸਮਨ੍ਵਿਤਾਮ੍ । ਸ਼ृਣ੍ਵਂਤੀਤਿ ਵਚੋ ਰਾਜ੍ਞੀ ਗਤਸਤ੍ਵਾ ਇਵਾਭਵਤ੍
'ਜੇ ਤੂੰ ਅੱਜ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਤੇ ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ; ਮਿੱਠੀ ਵਾਰੁਣੀ ਪੀ ਲੈ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਮਾਸ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।' ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਣੀ ਐਸਾ ਹੋ ਗਿਆ ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਦੀ ਜਾਨ ਹੀ ਨਿਕਲ ਗਈ ਹੋਵੇ।
ਨਾਰਦਉਵਾਚ- ਨਾਰਾਯਣਸ੍ਤਦਾ ਦੇਵੋ ਜਟਾਵਲ੍ਕਲਧਾਰ੍ਯਥ । ਦ੍ਵਿਤੀਯੋऽਨੁਚਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਹ੍ਯਾਯਯੌ ਫਲਹਸ੍ਤਵਾਨ੍
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਉਸ ਵੇਲੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇਵਤਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜਟਾਵਾਂ ਅਤੇ ਛਾਲਾਂ ਵਾਲਾ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ ਨਾਲ ਆਏ। ਉਹ ਸਾਥੀ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫਲ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ ਸੀ।
ਤੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਮਰਦੂਤੀ ਸਾ ਵਿਲਲਾਪ ਮृਗੇਕ੍ਸ਼ਣਾ । ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰੋਚਤੁਸ੍ਤਾਂ ਚ ਤਾਵੁਭੌ
ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਕਾਮ ਦੇ ਦੂਤ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਮਿਰਗੀ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਰੋਈ। ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਭਯਂ ਮਾ ਗਚ੍ਛ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਤ੍ਵਾਮਾਵਾਂ ਤ੍ਰਾਤੁਮਾਗਤੌ । ਵਨੇ ਘੋਰੇ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾਸਿ ਕਥਂ ਦੁष੍ਟਨਿषੇਵਿਤੇ
ਕੋਈ ਡਰ ਨਾ ਕਰ, ਸੁਭਾਗਣੀ। ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਆਏ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਇਸ ਡਰਾਉਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਬੁਰੇ ਲੋਕ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਕਿਵੇਂ ਆਈ?
ਏਵਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਤਾਂ ਤਨ੍ਵੀਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਪ੍ਰਾਹ ਮਾਧਵਃ । ਮੁਂਚੇਮਾਮਧਮਾਚਾਰ ਮृਦ੍ਵਂਗੀਂ ਚਾਰੁਹਾਸਿਨੀਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਨਾਜੁਕ ਨਾਰੀ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦੇ ਕੇ, ਮਾਧਵ ਨੇ ਰਾਖਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ— ਆਪਣੀ ਮੰਦ ਕਰਤੂਤ ਛੱਡ, ਤੇ ਇਸ ਮ੍ਰਿਦੂ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਸੋਹਣੀ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ ਨਾਰੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ।
ਰੇਰੇ ਮੂਰ੍ਖ ਦੁਰਾਚਾਰ ਕਿਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਤ੍ਵਂ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ । ਸਰ੍ਵਸ੍ਵਂ ਲੋਕਨੇਤ੍ਰਾਣਾਮਾਹਾਰਂ ਕਰ੍ਤੁਮੁਦ੍ਯਤਃ
ਰੇ ਮੂਰਖ, ਬੁਰਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਕੀ ਕਰਨ ਦੀ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਕੀ ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਭੁੱਖ ਲਈ ਖਾਣਾ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ?
ਭਵ ਪੁਣ੍ਯਪ੍ਰਭਾਵੇਯਂ ਹਂਸ੍ਯੇਤਾਂ ਮਂਡਨਂ ਭੁਵਃ । ਅਦ੍ਯਲੋਕਂ ਨਿਰਾਲੋਕਂ ਕਂਦਰ੍ਪਂ ਦਰ੍ਪਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਪੁੰਨ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਇਹ ਧਰਤੀ ਦੀ ਸੋਭਾ ਬਚ ਜਾਵੇ। ਅੱਜ ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਕੋਈ ਹਨੇਰਾ ਨਾ ਰਹੇ, ਤੇ ਕਾਮ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਵੀ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਕਰਿष੍ਯਸ੍ਯਧੁਨਾ ਤ੍ਵਂ ਚ ਹਤ੍ਵਾ ਵृਂਦਾਰਿਕਾਂ ਵਨੇ । ਤਸ੍ਮਾਦਿਮਾਂ ਵਿਮੁਂਚਾਸ਼ੁ ਸੁਖਪ੍ਰਾਸਾਦਦੇਵਤਾਮ੍
ਜੇ ਤੂੰ ਹੁਣ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇਂਗਾ, ਤਾਂ ਇਹੀ ਹੋਵੇਗਾ। ਇਸ ਲਈ, ਤੁਰੰਤ ਇਸ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਮਹਿਲ ਦੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਹਰੇਰ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ ਕੁਪਿਤੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਸਮਰ੍ਥਸ੍ਤ੍ਵਂ ਯਦਿ ਤਦਾ ਮੋਚਯਾਦ੍ਯੈਵ ਮਤ੍ਕਰਾਤ੍
ਹਰੀ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਖਸ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ— ਜੇ ਤੂੰ ਸਮਰਥ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਅੱਜ ਹੀ ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਇਸ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰਾ ਲੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਮਾਤ੍ਰੇ ਵਚਨੇ ਮਾਧਵੇਨ ਕ੍ਰੁਧੇਕ੍ਸ਼ਿਤਃ । ਪਪਾਤ ਭਸ੍ਮਸਾਦ੍ਭੂਤਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵृਂਦਾਂ ਸੁਦੂਰਤਃ
ਮਾਧਵ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਕਹਿਣ ਨਾਲ ਹੀ, ਰਾਖਸ ਉਸ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਭਰੇ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਤੋਂ ਦੂਰ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਤੇ ਸੁਆਹ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਥੋਵਾਚ ਪ੍ਰਮੁਗ੍ਧਾ ਸਾ ਮਾਯਯਾ ਜਗਦੀਸ਼ਿਤੁਃ । ਕਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕਾਰੁਣ੍ਯਜਲਧਿਰ੍ਯੇਨਾਹਮਿਹ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾ
ਫਿਰ, ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਨਾਰੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ— ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਦਇਆ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਬਚਾਇਆ?
ਸ਼ਾਰੀਰਂ ਮਾਨਸਂ ਦੁਃਖਂ ਸਤਾਪਂ ਤਪਸਾਂ ਨਿਧੇ । ਤ੍ਵਯਾ ਮਧੁਰਯਾ ਵਾਚਾ ਹृਤਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਨਾਸ਼ਨਾਤ੍
ਮੇਰਾ ਸਰੀਰਕ ਤੇ ਮਨ ਦਾ ਦੁੱਖ, ਮੇਰੀ ਪੀੜ੍ਹ ਦੀ ਜਲਨ, ਤਪ ਦੇ ਖਜਾਨੇ, ਤੇਰੀ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਅਤੇ ਰਾਖਸ ਦੇ ਨਾਸ ਨਾਲ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ।
ਤਵਾਸ਼੍ਰਮੇ ਤਪਃ ਸੌਮ੍ਯ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਤਪੋਧਨ
ਸੁਭਾਵਕ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਤਪ ਕਰਾਂਗੀ, ਤਪ ਦੀ ਦੌਲਤ ਵਾਲੇ।
ਤਾਪਸ ਉਵਾਚ- ਭਰਦ੍ਵਾਜਾਤ੍ਮਜਸ਼੍ਚਾਹਂ ਦੇਵਸ਼ਰ੍ਮੇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ । ਵਿਹਾਯ ਭੋਗਾਨਖਿਲਾਨ੍ਵਨਂ ਘੋਰਮੁਪਾਗਤਃ
ਤਪਸੀ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਮੈਂ ਭਰਦਵਾਜ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ, ਦੇਵਸ਼ਰਮ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ। ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਛੱਡ ਕੇ, ਇਸ ਡਰਾਉਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਅਨੇਨ ਬਟੁਨਾਸਾਰ੍ਧਂ ਮਮ ਸ਼ਿष੍ਯੇਣ ਕਾਮਗਾਃ । ਬਹੁਸ਼ਃ ਸਂਤਿ ਚਾਨ੍ਯੇऽਪਿ ਮਚ੍ਛਿष੍ਯਾਃ ਕਾਮਰੂਪਿਣਃ
ਇਸ ਨੌਜਵਾਨ ਨੱਕ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਹੋਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਹਨ, ਮੇਰੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਰੂਪ ਬਦਲ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਵਂ ਚੇਨ੍ਮਮਾਸ਼੍ਰਮੇ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਚਿਕੀਰ੍षਸਿ ਤਪਃ ਸ਼ੁਭੇ । ਏਹਿ ਰਾਜ੍ਞ੍ਯਪਰਂ ਯਾਮੋ ਵਨਂ ਦੂਰਸ੍ਥਿਤਂ ਯਤਃ
ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ ਤਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਸੁਭਾਗਾ, ਆ। ਚਲ, ਅਸੀਂ ਹੋਰ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚੱਲੀਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਜੰਗਲ ਦੂਰ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਾਜਪਤ੍ਨੀਂ ਤਾਂ ਯਯੌ ਪ੍ਰਾਚੀਂ ਦਿਸ਼ਂ ਹਰਿਃ । ਵਨਂ ਪ੍ਰੇਤਪਿਸ਼ਾਚਾਢ੍ਯਂ ਮਂਦਗਤ੍ਯਾ ਨਰਾਧਿਪ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਜਾਣ ਲਈ ਕਿਹਾ। ਉਹ ਰਾਜਾ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ, ਭੂਤ-ਪਰੇਤਾਂ ਵਾਲੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚੱਲਿਆ।
ਵृਂਦਾਰਿਕਾਸ਼੍ਰੁਪੂਰ੍ਣਾਕ੍ਸ਼ੀ ਤਸ੍ਯ ਪृष੍ਠਾਨੁਗਾ ਯਯੌ । ਸ੍ਮਰਦੂਤੀ ਚ ਤਤ੍ਪृष੍ਠੇ ਮਾਂ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ੇਤਿ ਵਾਦਿਨੀ
ਵ੍ਰਿੰਦਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲੀ। ਤੇ ਕਾਮ ਦੀ ਦੂਤ, ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਦੀ ਹੋਈ, ਕਹਿੰਦੀ— 'ਮੈਨੂੰ ਉਡੀਕੋ।'
ਅਤ੍ਰਾਂਤਰੇ ਦੁਰਾਚਾਰਃ ਕੋਪਿ ਪਾਪਾਕृਤਿਰ੍ਵਨੇ । ਜਾਲਂ ਪ੍ਰਸਾਰਯਾਮਾਸ ਤਦ੍ਯਦਾ ਜੀਵਪੂਰਿਤਮ੍
ਇਸ ਵਿਚਕਾਰ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਪਾਪੀ, ਬੁਰਾ ਆਦਮੀ, ਜਾਲ ਪਸਾਰਿਆ। ਉਹ ਜਾਲ ਜਲਦੀ ਹੀ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸਂਕੋਚਯਾਮਾਸ ਤਜ੍ਜਾਲਂ ਪਾਪਨਾਯਕਃ । ਜਾਲਸ੍ਥਾਂਸ੍ਤੁ ਤਦਾ ਜੀਵਾਨੁਪਾਹृਤ੍ਯ ਮੁਮੋਚ ਹ
ਫਿਰ ਉਹ ਪਾਪੀਆਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਉਸ ਜਾਲ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਲਿਆ, ਤੇ ਜਾਲ ਵਿਚ ਫਸੇ ਹੋਏ ਜੀਵ ਲੈ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਚ ਵ੍ਯਾਧਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਮਰਦੂਤੀ ਜਗਾਦ ਤਾਮ੍ । ਦੇਵਿ ਮਾਮਤ੍ਤੁਮਾਯਾਤਿ ਕਰੇ ਗृਹ੍ਣਾਤੁ ਮਾਂ ਸਖੀ
ਉਹ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਜਦੋਂ ਦੋਨੋ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਦੂਤਣੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਦੇਵੀ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਲੈਣ ਆ ਰਹੀ ਹੈ—ਤੇਰੀ ਸਖੀ ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਵੇ।'
ਵृਂਦਾ ਤਯੋਕ੍ਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਨਂ ਵਿਕृਤਾਸ੍ਯਂ ਵ੍ਯਲੋਕਯਤ੍ । ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯਤਂ ਭਯਵਾਤੇਨ ਨਿਰ੍ਧੂਤਾ ਸਿਂਧੁਜਪ੍ਰਿਯਾ
ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਵਿਗੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਡਰ ਦੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਕੰਬ ਰਹੀ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਉਥੇ ਦਿਸੀ।
ਦੁਦ੍ਰਾਵ ਵਿਕਲਂ ਸ਼ੁਭ੍ਰਂ ਸ੍ਮਰਦੂਤ੍ਯਾ ਸਮਂ ਵਨੇ । ਵਿਦ੍ਰਵਂਤੀ ਸਮਂ ਸਖ੍ਯਾ ਤਾਪਸਾਸ਼੍ਰਮਮਾਗਤਾ
ਉਹ ਸੁੱਚੀ ਦਿਲੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਦੂਤਣੀ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਭੱਜ ਗਈ। ਆਪਣੀ ਸਖੀ ਨਾਲ ਭੱਜਦੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਤਪੱਸੀਆਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਪਹੁੰਚ ਗਈ।
ਸਾ ਤਾਪਸਵਨੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਤ੍ਯਂਤਮਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਃ ਕਾਂਚਨੀਯਾਂਗਾਨ੍ਨਾਨਾਸ਼ਬ੍ਦਸਮਾਕੁਲਾਨ੍
ਉਸ ਤਪੋਵਨ ਵਿਚ, ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਵੇਖਿਆ—ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਬੋਲ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸਾਪਸ਼੍ਯਦ੍ਧੇਮਪਦ੍ਮਾਢ੍ਯਾਂ ਵਾਪੀਂ ਤੁ ਸ੍ਵਰ੍ਣਭੂਮਿਕਾਮ੍ । ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਵਹਂਤਿ ਸਰਿਤਃ ਸ੍ਰਵਂਤਿ ਮਧੁ ਭੂਰੁਹਃ
ਉਸ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਜ਼ਮੀਨ ਵਾਲੀ ਝੀਲ ਵੇਖੀ। ਦਰਿਆ ਦੁੱਧ ਵਗਾ ਰਹੇ ਸਨ ਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਸ਼ਹਦ ਟਪਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸ਼ਰ੍ਕਰਾਰਾਸ਼ਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਮੋਦਕਾਨਾਂ ਚ ਸਂਚਯਾਃ । ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਣਿ ਸ੍ਵਾਦੁਸਰ੍ਵਾਣਿ ਬਹੂਨ੍ਯਾਭਰਣਾਨਿ ਚ
ਉਥੇ ਚੀਨੀ ਦੇ ਢੇਰ, ਮਿਠਿਆਈਆਂ ਦੇ ਢੇਰ, ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਸੁਆਦਲੇ ਖਾਣੇ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਗਹਿਣੇ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਬਹੁਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਨਭਸਃ ਸਂਪਤਂਤਿ ਚ । ਕ੍ਰੀਡਂਤਿ ਹਰਯਸ੍ਤृਪ੍ਤਾ ਉਤ੍ਪਤਂਤਿ ਪਤਂਤਿ ਚ
ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਅਨੇਕ ਰੁਹਾਨੀ ਹਥਿਆਰ ਉੱਡ ਰਹੇ ਸਨ। ਤ੍ਰਿਪਤ ਬੰਦਰ ਖੇਡ ਰਹੇ ਸਨ, ਕਦੇ ਉੱਡਦੇ, ਕਦੇ ਥੱਲੇ ਆਉਂਦੇ।
ਮਠੇਤਿ ਸੁਂਦਰਂ ਵृਂਦਾ ਤਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਪਸ੍ਵਿਨਮ੍ । ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਚਰ੍ਮਾਸਨਗਤਂ ਭਾਸਯਂਤਂ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯਮ੍
ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਮਠ ਵਿੱਚ, ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੇ ਉਸ ਤਪੱਸਵੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਬਾਘ ਦੀ ਖਾਲ ਉੱਤੇ ਬੈਠਿਆ ਸੀ ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਮੁਵਾਚ ਵਿਭੋ ਪਾਹਿ ਪਾਹਿ ਪਾਪਰ੍ਦ੍ਧਿਕਾਦਥ । ਤਪਸਾ ਕਿਂ ਚ ਧਰ੍ਮੇਣ ਮੌਨੇਨ ਚ ਜਪੇਨ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਪਾਪੀ ਵੈਰੀ ਤੋਂ ਬਚਾ ਲਓ; ਤਪ, ਧਰਮ, ਚੁੱਪ ਜਾਂ ਜਪ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ?'