ਸ੍ਮਰਦੂਤਿ ਕ੍ਵ ਯਾਸ੍ਯਾਮੋ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਸਿਂਹਭਯਂ ਵਨਮ੍ । ਨ ਗृਹੇ ਨ ਸੁਖਂ ਰਾਜ੍ਯੇ ਮਮ ਜਾਤਂ ਵਨੇ ਸਖਿ
ਪਿਆਰ ਦੀ ਦੂਤੀ, ਅਸੀਂ ਕਿੱਥੇ ਜਾਵਾਂ? ਇਹ ਜੰਗਲ ਸ਼ੇਰ ਤੇ ਬਾਘ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਨਾ ਘਰ ਵਿਚ, ਨਾ ਰਾਜ ਵਿਚ ਮੈਨੂੰ ਸੁਖ ਮਿਲਿਆ, ਸਖੀ, ਮੈਨੂੰ ਤਾਂ ਜੰਗਲ ਹੀ ਪਸੰਦ ਆਇਆ।
ਸ੍ਮਰਦੂਤਿਰੁਵਾਚ- ਸ਼ृਣੁष੍ਵ ਦੇਵਿ ਪਸ਼੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਪੁਰਃ ਸ਼ੈਲੋऽਤਿਦਾਰੁਣਃ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾਗ੍ਰਤੋ ਨ ਗਚ੍ਛਂਤਿ ਤੁਰਂਗ੍ਯੋ ਭਯਵਿਹ੍ਵਲਾਃ
ਸਮਰਦੂਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ- ਸੁਣੋ ਦੇਵੀ, ਵੇਖੋ, ਸਾਹਮਣੇ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣਾ ਪਹਾੜ ਖੜਾ ਹੈ; ਅੱਗੇ ਵੇਖ ਕੇ ਘੋੜੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਅੱਗੇ ਨਹੀਂ ਵਧਦੇ।
ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਂਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਸਾ ਨृਪਾਂਗਨਾ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਾਰਂ ਸ੍ਵਕਂਠਸ੍ਥਂ ਸ੍ਯਂਦਨਾਚ੍ਛੀਘ੍ਰਮੁਤ੍ਥਿਤਾ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਉਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਡਰ ਗਈ; ਆਪਣੀ ਗਲ ਵਿਚ ਪਾਇਆ ਹਾਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਰਥ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਗਈ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋ ਭੀषਣਾਕृਤਿਃ । ਤ੍ਰਿਪਾਦਃ ਪਂਚਹਸ੍ਤਸ਼੍ਚ ਸਪ੍ਤਨੇਤ੍ਰੋऽਤਿਦਾਰੁਣਃ
ਇਸ ਵੇਲੇ ਇੱਕ ਡਰਾਉਣੀ ਸ਼ਕਲ ਵਾਲਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਆ ਗਿਆ; ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੱਤਾਂ, ਪੰਜ ਹੱਥਾਂ ਤੇ ਸੱਤ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਸੀ।
ਪਿਂਗਲੋ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਕਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਸਿਂਹਸ੍ਕਂਧਸ੍ਤਥਾਨਨਃ । ਵਿਹਂਗੇਸ਼ਸਮਾਃ ਕੇਸ਼ਾ ਲਂਬਂਤੇ ਰੁਧਿਰਾਰੁਣਾਃ
ਉਹ ਪੀਲਾ ਸੀ, ਬਾਘ ਦੇ ਕੰਨ, ਸ਼ੇਰ ਦੇ ਮੋਢੇ ਤੇ ਮੂੰਹ, ਤੇ ਪੰਛੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਰਗੇ ਲੰਮੇ, ਲਾਲ ਰੱਤ ਵਾਲੇ ਵਾਲ ਉਸਦੇ ਲਟਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਦ੍ਮਕੋਸ਼ਾਂਗੀ ਸਹਸਾ ਸਭਯਾਭਵਤ੍ । ਨੇਤ੍ਰੇ ਕਰਾਭ੍ਯਾਮਾਚ੍ਛਾਦ੍ਯ ਚਕਂਪੇ ਕਦਲੀਵ ਸਾ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੰਗਾਂ ਕਮਲ ਦੇ ਡੰਡੇ ਵਰਗੀਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਡਰ ਗਈ; ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਕੇ, ਕੇਲੇ ਦੇ ਪੌਦੇ ਵਾਂਗ ਕੰਬਣ ਲੱਗੀ।
ਪ੍ਰਤਿਹਾਰੀ ਪ੍ਰਤੋਦਂ ਤੁ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਾਜ੍ਞੀਮਭਾषਤ । ਭੀਤਾਂ ਮਾਂ ਤ੍ਰਾਹਿ ਦੇਵਿ ਤ੍ਵਮਯਂ ਧਾਵਤਿ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤੁਮ੍
ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵਾਲੀ, ਆਪਣਾ ਕੋੜਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਆਖੀ: 'ਮੈਂ ਡਰ ਗਈ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਓ ਦੇਵੀ, ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਖਾਣ ਲਈ ਦੌੜ ਰਿਹਾ ਹੈ।'
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋ ਰਥਸਂਨਿਧੌ । ਰਥਮੁਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਹਸ੍ਤੇਨ ਭ੍ਰਾਮਯਂਸ਼੍ਚਾਸ਼੍ਵਿਨੀਯੁਤਮ੍
ਇਸ ਵੇਲੇ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਰਥ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਰਥ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਘੋੜਿਆਂ ਸਮੇਤ ਘੁਮਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸਾ ਰਾਜ੍ਞੀ ਪਤਿਤਾ ਭੂਮੌ ਮृਗੀ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਭਯਾਦਿਵ । ਸ੍ਮਰਦੂਤੀ ਤਰੋਰ੍ਮੂਲੇ ਛਿਨ੍ਨਾਸ਼ੋਕਲਤਾ ਯਥਾ
ਰਾਣੀ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਸ਼ੇਰ ਤੋਂ ਡਰਦੀ ਮਿਰਗੀ ਵਾਂਗ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ; ਸਮਰਦੂਤੀ ਰੁੱਖ ਦੇ ਹੇਠਾਂ, ਕੱਟੀ ਅਸ਼ੋਕ ਲਤਾ ਵਾਂਗ ਪਈ ਸੀ।
ਤਤਸ੍ਤਾਸ਼੍ਚਾਸ਼੍ਵਿਨੀਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਭਕ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ । ਤੇਨ ਰਾਜ੍ਞੀ ਧृਤਾ ਹਸ੍ਤੇ ਸਿਂਹੇਨੈਣਵਧੂਰਿਵ
ਫਿਰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਘੋੜੇ ਖਾ ਲਏ; ਉਸ ਨੇ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੜ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੇਰ ਮਿਰਗੀ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਾਮੁਵਾਚ ਤਤੋ ਰਕ੍ਸ਼ਃ ਪ੍ਰਾਣੈਸ੍ਤੇ ਕਾਰਣਂ ਯਦਿ । ਤਵ ਭਰ੍ਤਾ ਹਤਃ ਸਂਖ੍ਯੇ ਹਰੇਣੇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਮਯਾ
ਫਿਰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਜੇ ਤੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਕੋਈ ਮਕਸਦ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਹਰੀ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਮੈਂ ਇਹ ਸੁਣਿਆ ਹੈ।'
ਮਾਮਾਸਾਦ੍ਯਾਦ੍ਯ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਚਿਰਂਜੀਵਾਕੁਤੋਭਯਾ । ਪਿਬਾਥ ਵਾਰੁਣੀਂ ਸ੍ਵਾਦ੍ਵੀਂ ਮਹਾਮਾਂਸਸਮਨ੍ਵਿਤਾਮ੍ । ਸ਼ृਣ੍ਵਂਤੀਤਿ ਵਚੋ ਰਾਜ੍ਞੀ ਗਤਸਤ੍ਵਾ ਇਵਾਭਵਤ੍
'ਜੇ ਤੂੰ ਅੱਜ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਤੇ ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ; ਮਿੱਠੀ ਵਾਰੁਣੀ ਪੀ ਲੈ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਮਾਸ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।' ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਣੀ ਐਸਾ ਹੋ ਗਿਆ ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਦੀ ਜਾਨ ਹੀ ਨਿਕਲ ਗਈ ਹੋਵੇ।
ਨਾਰਦਉਵਾਚ- ਨਾਰਾਯਣਸ੍ਤਦਾ ਦੇਵੋ ਜਟਾਵਲ੍ਕਲਧਾਰ੍ਯਥ । ਦ੍ਵਿਤੀਯੋऽਨੁਚਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਹ੍ਯਾਯਯੌ ਫਲਹਸ੍ਤਵਾਨ੍
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਉਸ ਵੇਲੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇਵਤਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜਟਾਵਾਂ ਅਤੇ ਛਾਲਾਂ ਵਾਲਾ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ ਨਾਲ ਆਏ। ਉਹ ਸਾਥੀ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫਲ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ ਸੀ।
ਤੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਮਰਦੂਤੀ ਸਾ ਵਿਲਲਾਪ ਮृਗੇਕ੍ਸ਼ਣਾ । ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰੋਚਤੁਸ੍ਤਾਂ ਚ ਤਾਵੁਭੌ
ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਕਾਮ ਦੇ ਦੂਤ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਮਿਰਗੀ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਰੋਈ। ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਭਯਂ ਮਾ ਗਚ੍ਛ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਤ੍ਵਾਮਾਵਾਂ ਤ੍ਰਾਤੁਮਾਗਤੌ । ਵਨੇ ਘੋਰੇ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾਸਿ ਕਥਂ ਦੁष੍ਟਨਿषੇਵਿਤੇ
ਕੋਈ ਡਰ ਨਾ ਕਰ, ਸੁਭਾਗਣੀ। ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਆਏ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਇਸ ਡਰਾਉਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਬੁਰੇ ਲੋਕ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਕਿਵੇਂ ਆਈ?
ਏਵਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਤਾਂ ਤਨ੍ਵੀਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਪ੍ਰਾਹ ਮਾਧਵਃ । ਮੁਂਚੇਮਾਮਧਮਾਚਾਰ ਮृਦ੍ਵਂਗੀਂ ਚਾਰੁਹਾਸਿਨੀਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਨਾਜੁਕ ਨਾਰੀ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦੇ ਕੇ, ਮਾਧਵ ਨੇ ਰਾਖਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ— ਆਪਣੀ ਮੰਦ ਕਰਤੂਤ ਛੱਡ, ਤੇ ਇਸ ਮ੍ਰਿਦੂ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਸੋਹਣੀ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ ਨਾਰੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ।
ਰੇਰੇ ਮੂਰ੍ਖ ਦੁਰਾਚਾਰ ਕਿਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਤ੍ਵਂ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ । ਸਰ੍ਵਸ੍ਵਂ ਲੋਕਨੇਤ੍ਰਾਣਾਮਾਹਾਰਂ ਕਰ੍ਤੁਮੁਦ੍ਯਤਃ
ਰੇ ਮੂਰਖ, ਬੁਰਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਕੀ ਕਰਨ ਦੀ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਕੀ ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਭੁੱਖ ਲਈ ਖਾਣਾ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ?
ਭਵ ਪੁਣ੍ਯਪ੍ਰਭਾਵੇਯਂ ਹਂਸ੍ਯੇਤਾਂ ਮਂਡਨਂ ਭੁਵਃ । ਅਦ੍ਯਲੋਕਂ ਨਿਰਾਲੋਕਂ ਕਂਦਰ੍ਪਂ ਦਰ੍ਪਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਪੁੰਨ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਇਹ ਧਰਤੀ ਦੀ ਸੋਭਾ ਬਚ ਜਾਵੇ। ਅੱਜ ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਕੋਈ ਹਨੇਰਾ ਨਾ ਰਹੇ, ਤੇ ਕਾਮ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਵੀ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਕਰਿष੍ਯਸ੍ਯਧੁਨਾ ਤ੍ਵਂ ਚ ਹਤ੍ਵਾ ਵृਂਦਾਰਿਕਾਂ ਵਨੇ । ਤਸ੍ਮਾਦਿਮਾਂ ਵਿਮੁਂਚਾਸ਼ੁ ਸੁਖਪ੍ਰਾਸਾਦਦੇਵਤਾਮ੍
ਜੇ ਤੂੰ ਹੁਣ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇਂਗਾ, ਤਾਂ ਇਹੀ ਹੋਵੇਗਾ। ਇਸ ਲਈ, ਤੁਰੰਤ ਇਸ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਮਹਿਲ ਦੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਹਰੇਰ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ ਕੁਪਿਤੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਸਮਰ੍ਥਸ੍ਤ੍ਵਂ ਯਦਿ ਤਦਾ ਮੋਚਯਾਦ੍ਯੈਵ ਮਤ੍ਕਰਾਤ੍
ਹਰੀ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਖਸ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ— ਜੇ ਤੂੰ ਸਮਰਥ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਅੱਜ ਹੀ ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਇਸ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰਾ ਲੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਮਾਤ੍ਰੇ ਵਚਨੇ ਮਾਧਵੇਨ ਕ੍ਰੁਧੇਕ੍ਸ਼ਿਤਃ । ਪਪਾਤ ਭਸ੍ਮਸਾਦ੍ਭੂਤਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵृਂਦਾਂ ਸੁਦੂਰਤਃ
ਮਾਧਵ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਕਹਿਣ ਨਾਲ ਹੀ, ਰਾਖਸ ਉਸ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਭਰੇ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਤੋਂ ਦੂਰ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਤੇ ਸੁਆਹ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਥੋਵਾਚ ਪ੍ਰਮੁਗ੍ਧਾ ਸਾ ਮਾਯਯਾ ਜਗਦੀਸ਼ਿਤੁਃ । ਕਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕਾਰੁਣ੍ਯਜਲਧਿਰ੍ਯੇਨਾਹਮਿਹ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾ
ਫਿਰ, ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਨਾਰੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ— ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਦਇਆ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਬਚਾਇਆ?
ਸ਼ਾਰੀਰਂ ਮਾਨਸਂ ਦੁਃਖਂ ਸਤਾਪਂ ਤਪਸਾਂ ਨਿਧੇ । ਤ੍ਵਯਾ ਮਧੁਰਯਾ ਵਾਚਾ ਹृਤਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਨਾਸ਼ਨਾਤ੍
ਮੇਰਾ ਸਰੀਰਕ ਤੇ ਮਨ ਦਾ ਦੁੱਖ, ਮੇਰੀ ਪੀੜ੍ਹ ਦੀ ਜਲਨ, ਤਪ ਦੇ ਖਜਾਨੇ, ਤੇਰੀ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਅਤੇ ਰਾਖਸ ਦੇ ਨਾਸ ਨਾਲ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ।
ਤਵਾਸ਼੍ਰਮੇ ਤਪਃ ਸੌਮ੍ਯ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਤਪੋਧਨ
ਸੁਭਾਵਕ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਤਪ ਕਰਾਂਗੀ, ਤਪ ਦੀ ਦੌਲਤ ਵਾਲੇ।
ਤਾਪਸ ਉਵਾਚ- ਭਰਦ੍ਵਾਜਾਤ੍ਮਜਸ਼੍ਚਾਹਂ ਦੇਵਸ਼ਰ੍ਮੇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ । ਵਿਹਾਯ ਭੋਗਾਨਖਿਲਾਨ੍ਵਨਂ ਘੋਰਮੁਪਾਗਤਃ
ਤਪਸੀ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਮੈਂ ਭਰਦਵਾਜ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ, ਦੇਵਸ਼ਰਮ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ। ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਛੱਡ ਕੇ, ਇਸ ਡਰਾਉਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਅਨੇਨ ਬਟੁਨਾਸਾਰ੍ਧਂ ਮਮ ਸ਼ਿष੍ਯੇਣ ਕਾਮਗਾਃ । ਬਹੁਸ਼ਃ ਸਂਤਿ ਚਾਨ੍ਯੇऽਪਿ ਮਚ੍ਛਿष੍ਯਾਃ ਕਾਮਰੂਪਿਣਃ
ਇਸ ਨੌਜਵਾਨ ਨੱਕ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਹੋਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਹਨ, ਮੇਰੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਰੂਪ ਬਦਲ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਵਂ ਚੇਨ੍ਮਮਾਸ਼੍ਰਮੇ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਚਿਕੀਰ੍षਸਿ ਤਪਃ ਸ਼ੁਭੇ । ਏਹਿ ਰਾਜ੍ਞ੍ਯਪਰਂ ਯਾਮੋ ਵਨਂ ਦੂਰਸ੍ਥਿਤਂ ਯਤਃ
ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ ਤਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਸੁਭਾਗਾ, ਆ। ਚਲ, ਅਸੀਂ ਹੋਰ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚੱਲੀਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਜੰਗਲ ਦੂਰ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਾਜਪਤ੍ਨੀਂ ਤਾਂ ਯਯੌ ਪ੍ਰਾਚੀਂ ਦਿਸ਼ਂ ਹਰਿਃ । ਵਨਂ ਪ੍ਰੇਤਪਿਸ਼ਾਚਾਢ੍ਯਂ ਮਂਦਗਤ੍ਯਾ ਨਰਾਧਿਪ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਜਾਣ ਲਈ ਕਿਹਾ। ਉਹ ਰਾਜਾ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ, ਭੂਤ-ਪਰੇਤਾਂ ਵਾਲੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚੱਲਿਆ।
ਵृਂਦਾਰਿਕਾਸ਼੍ਰੁਪੂਰ੍ਣਾਕ੍ਸ਼ੀ ਤਸ੍ਯ ਪृष੍ਠਾਨੁਗਾ ਯਯੌ । ਸ੍ਮਰਦੂਤੀ ਚ ਤਤ੍ਪृष੍ਠੇ ਮਾਂ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ੇਤਿ ਵਾਦਿਨੀ
ਵ੍ਰਿੰਦਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲੀ। ਤੇ ਕਾਮ ਦੀ ਦੂਤ, ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਦੀ ਹੋਈ, ਕਹਿੰਦੀ— 'ਮੈਨੂੰ ਉਡੀਕੋ।'
ਅਤ੍ਰਾਂਤਰੇ ਦੁਰਾਚਾਰਃ ਕੋਪਿ ਪਾਪਾਕृਤਿਰ੍ਵਨੇ । ਜਾਲਂ ਪ੍ਰਸਾਰਯਾਮਾਸ ਤਦ੍ਯਦਾ ਜੀਵਪੂਰਿਤਮ੍
ਇਸ ਵਿਚਕਾਰ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਪਾਪੀ, ਬੁਰਾ ਆਦਮੀ, ਜਾਲ ਪਸਾਰਿਆ। ਉਹ ਜਾਲ ਜਲਦੀ ਹੀ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।