ਤਤਸ੍ਤਾਨ੍ਸਕਲਾਨ੍ਸ਼੍ਰਾਂਤਾਨ੍ਧਨਂ ਦਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਸਾਦਜਮ੍ । ਨਿਵਾਰ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰਾਨਾਹੂਯ ਸ੍ਵਪ੍ਨਂ ਦृष੍ਟਂ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍ । ਤਂ ਸ੍ਵਪ੍ਨਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਾਮੂਚੁਃ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਪਾਰਗਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦਇਆ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਦੌਲਤ ਦੇ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕੀਤਾ, ਫਿਰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਸੁਪਨਾ ਦੱਸਿਆ। ਉਹ ਸੁਪਨਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ—
ਦ੍ਵਿਜਾ ਊਚੁਃ - ਦੇਵਿ ਦੁਃਸ੍ਵਪ੍ਨਮਤ੍ਯੁਗ੍ਰਮਚਿਂਤ੍ਯਂ ਭਯਦਾਯਕਮ੍ । ਦੇਹਿ ਦਾਨਂ ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਭ੍ਯੋ ਹ੍ਯਚਿਂਤ੍ਯ ਭਯਨਾਸ਼ਕਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ— 'ਦੇਵੀ, ਇਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਅਜੋਖਾ ਡਰਾਉਣਾ ਮੰਦਾ ਸੁਪਨਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿਓ, ਇਹ ਅਜੋਖਾ ਡਰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।'
ਧੇਨੁਰ੍ਵਾਸਾਂਸਿ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਗਜਾਂਸ਼੍ਚਾਭਰਣਾਨਿ ਚ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਪਰਿਸਂਤੁष੍ਟਾਃ ਸਿषਿਚੁਸ੍ਤਾਂ ਨृਪਸ੍ਤ੍ਰਿਯਮ੍
ਗਾਂ, ਕਪੜੇ, ਰਤਨ, ਹਾਥੀ ਤੇ ਗਹਿਣੇ—ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਛਿੜਕਣ ਲੱਗੇ।
ਅਭਿषਿਕ੍ਤਾਪਿ ਸਾ ਵृਂਦਾ ਜ੍ਵਰੇਣ ਪਰਿਤਪ੍ਯਤੇ । ਵਿਸृਜ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰਪ੍ਰਵਰਾਨ੍ਪ੍ਰਾਸਾਦਮਗਮਤ੍ਤਦਾ
ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੂੰ ਛਿੜਕਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਬੁਖਾਰ ਨੇ ਪੀੜ੍ਹਿਆ; ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮਹਲ ਵਿਚ ਗਈ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਥਿਤਾਪਿ ਸ੍ਵਪੁਰਂ ਦਦृਸ਼ੇ ਦੀਪ੍ਤਮਂਗਲਾ । ਤਤਃ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ ਰਾਜਨ੍ਨਾਕृष੍ਟਾ ਹਰਿਣਾ ਤੁ ਸਾ
ਉਥੇ ਖੜੀ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸ਼ਹਿਰ ਚਮਕਦਾ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਵੇਖਿਆ; ਪਰ, ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਹਰੀ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਹੋਈ।
ਨ ਸ਼ਸ਼ਾਕ ਗृਹੇ ਸ੍ਥਾਤੁਂ ਤਤੋ ਰਾਜ੍ਞੀ ਵਨਂ ਯਯੌ । ਰਥਮਸ਼੍ਵਤਰੀਯੁਕ੍ਤਂ ਸ੍ਮਰਦੂਤੀਸਖੀਵਹਮ੍
ਉਹ ਘਰ ਵਿਚ ਰਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕੀ, ਇਸ ਲਈ ਰਾਣੀ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲੀ, ਖਚਰਾਂ ਵਾਲੀ ਰਥ ਤੇ, ਆਪਣੀ ਸਹੇਲੀ ਸ੍ਮਰਦੂਤੀ ਨਾਲ।
ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ਤਨ੍ਵੀ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਸੌਭਾਗ੍ਯਕਾਨਨਮ੍ । ਨਾਨਾਵृਕ੍ਸ਼ਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਨਾਨਾਪਕ੍ਸ਼ਿਗਣਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਚਲਦੀ ਚਲਦੀ, ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਨਾਰੀ ਜਲਦੀ ਹੀ ਸੋਭਾ ਵਾਲੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਗਈ, ਜਿੱਥੇ ਕਈ ਰੁੱਖ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਸਨ।
ਪੁष੍ਪਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣੋਪੇਤਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਨਾਰੀਵਿਭੂषਿਤਮ੍ । ਮਂਦਾਨਿਲਪ੍ਰਵੇਸ਼ੋऽਸ੍ਤਿ ਯਤ੍ਰ ਨਾਨ੍ਯਸ੍ਯ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍
ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਸਵਰਗ ਦੀ ਨਾਰੀ ਵਾਂਗ ਸਜਾਇਆ, ਹੌਲੀ ਹਵਾ ਆਉਂਦੀ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਵਨਂ ਵृਂਦਾਰਿਕਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਸ੍ਮਾਰ ਪਤਿਮਾਤ੍ਮਨਃ । ਕਥਂ ਜਾਲਂਧਰਂ ਵੀਰਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮਗ੍ਰਤਃ
ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੇ ਉਹ ਜੰਗਲ ਵੇਖ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ: 'ਕਿਵੇਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਾਹਸੀ ਜਾਲੰਧਰ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਵੇਖਾਂ?'
ਸਾ ਤਤ੍ਰ ਨ ਸੁਖਂ ਲੇਭੇ ਵਿਵੇਸ਼ਾਨ੍ਯਤਮਂ ਵਨਮ੍ । ਸਖੀਰਥਸਮਾਯੁਕ੍ਤਾ ਵਿष੍ਣੁਮਾਯਾਵਿਮੋਹਿਤਾ
ਉਥੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ, ਉਹ ਹੋਰ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਗਈ, ਆਪਣੀਆਂ ਸਹੇਲੀਆਂ ਤੇ ਰਥ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਵਿਚ ਭਟਕ ਰਹੀ।
ਤਤੋ ਵਿਲੋਕਯਾਮਾਸ ਵਿਪਿਨਂ ਤਰੁਸਂਕੁਲਮ੍ । ਉਰੁਪਾषਾਣਸਂਰੁਦ੍ਧਂ ਕੁਰਂਗਾਕ੍ਸ਼ੀ ਭਯਾਵਹਮ੍ 6.14.
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਘਣੀ, ਵੱਡੇ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਰੁਕੀ ਹੋਈ, ਡਰਾਉਣੀ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਤੱਕਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਹਿਰਣ-ਅੱਖ ਵਾਲੀ ਡਰ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸਿਂਹਵ੍ਯਾਘ੍ਰਭਯਾਕੀਰ੍ਣਂਸ਼ृਗਾਲਵ੍ਯਾਲਸੇਵਿਤਮ੍ । ਦ੍ਰੁਮੈਃ ਸ੍ਪृਸ਼ਚ੍ਛਿਖਾਕਾਸ਼ੈਰ੍ਗੁਹਾਸੁ ਧ੍ਵਾਂਤਪੂਰਿਤਮ੍
ਸਿੰਘ ਤੇ ਬਾਘ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਗਿੱਦੜ ਤੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਆਬਾਦ, ਰੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਛੁਹਦੀਆਂ, ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿਚ ਹਨੇਰਾ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਵਨਂ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਸਾ ਭੀਮਂ ਚਕਿਤਾ ਚਪਲੇਕ੍ਸ਼ਣਾ । ਸ੍ਮਰਦੂਤੀਂ ਸਖੀਂ ਵृਂਦਾ ਜਗਾਦ ਰਥਵਾਹਿਨੀਮ੍ । ਰਥਂ ਪ੍ਰੇषਯ ਮੇ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਸ੍ਮਰਦੂਤਿ ਗृਹਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਡਰੀ ਹੋਈ ਤੇ ਚੰਚਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਹੇਲੀ ਸ੍ਮਰਦੂਤੀ, ਜੋ ਰਥ ਚਲਾਉਂਦੀ ਸੀ, ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਸ੍ਮਰਦੂਤੀ, ਰਥ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਘਰ ਵੱਲ ਭੇਜੋ।'
ਸ੍ਮਰਦੂਤਿਰੁਵਾਚ- ਨਾਹਂ ਜਾਨਾਮਿ ਦਿਗ੍ਭਾਗਂ ਨ ਯਾਮਿ ਕ੍ਵ ਰਥਂ ਸਖਿ । ਸ਼੍ਰਾਂਤਾ ਅਸ਼੍ਵ੍ਯਃ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਂਤੇ ਮਾਰ੍ਗਸ਼੍ਚਾਤ੍ਰ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਸ੍ਮਰਦੂਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ— 'ਮੈਂ ਦਿਸ਼ਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ, ਨਾ ਹੀ ਰਥ ਕਿੱਥੇ ਲੈ ਜਾਵਾਂ, ਸਹੇਲੀ। ਘੋੜੇ ਥੱਕ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਹੈ।'
ਪ੍ਰੇਰਿਤੋ ਦੈਵਕੇਨਾਪਿ ਸ੍ਯਂਦਨੋ ਯਾਤੁ ਯਤ੍ਰ ਚ । ਅਤ੍ਰ ਕੋਪਿ ਚ ਮਾਂਸਾਦੋ ਭਕ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਤਿ ਨਾਨ੍ਯਥਾ
ਜੇ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਹਕਮ ਨਾਲ ਰਥ ਨੂੰ ਜਿਥੇ ਜਾਣਾ ਪਵੇ, ਉਹ ਉਥੇ ਹੀ ਜਾਵੇਗਾ; ਇਥੇ ਕੋਈ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਮੈਨੂੰ ਖਾ ਲਵੇਗਾ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਸਾ ਦ੍ਰੁਤਤਰਾ ਰਥਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਵਾਹਯਤ੍ । ਸ ਰਥੋ ਵੇਗਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਯਤ੍ਰ ਸਿਦ੍ਧਾ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਉਹ ਨੇ ਰਥ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਾਇਆ; ਰਥ ਤੇਜ਼ ਰਫ਼ਤਾਰ ਨਾਲ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਜਿਥੇ ਸਿੱਧ ਲੋਕ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਤਤ੍ਰ ਸਿਦ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ਦृਸ਼੍ਯਂਤੇ ਕਾਨਨਂ ਚ ਭਯਾਵਹਮ੍ । ਨ ਯਤ੍ਰ ਪ੍ਰਬਲੋ ਵਾਯੁਰ੍ਨ ਸ਼ਬ੍ਦਃ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮਪਿ
ਉਥੇ ਸਿੱਧ ਲੋਕ ਦਿਸਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਇੱਕ ਡਰਾਉਣਾ ਜੰਗਲ ਵੀ ਹੈ; ਜਿਥੇ ਨਾ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਵਗਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਨ ਚ ਤੇਜਃ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ੋऽਸ੍ਤਿ ਨ ਜਲਂ ਪ੍ਰਦਿਸ਼ੋ ਦਿਸ਼ਃ । ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਰਥਸ੍ਯਾਪਿ ਲਕ੍ਸ਼ਣੇऽਭੂਦ੍ਵਿਪਰ੍ਯਯਃ
ਉਥੇ ਨਾ ਰੋਸ਼ਨੀ ਹੈ, ਨਾ ਚਮਕ, ਨਾ ਪਾਣੀ, ਨਾ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ; ਰਥ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵੀ ਉਥੇ ਉਲਟੇ ਹੋ ਗਏ ਸਨ।
ਅਸ਼੍ਵਤਰ੍ਯੋ ਨ ਹੇषਂਤੇ ਨ ਚ ਸ਼ਬ੍ਦਸ਼੍ਚ ਨੇਮਿਜਃ । ਨ ਚਲਂਤਿ ਪਤਾਕਾਸ੍ਤਾ ਘਂਟਿਕਾ ਨ ਕ੍ਵਣਂਤਿ ਚ
ਘੋੜੇ ਨਾ ਚੀਕਦੇ, ਨਾ ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਏ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਉਂਦੀ; ਝੰਡੇ ਨਾ ਹਿਲਦੇ, ਘੰਟੀਆਂ ਵੀ ਨਾ ਵੱਜਦੀਆਂ।
ਨ ਸ੍ਵਨਂਤਿ ਮਹਾਘਂਟਾ ਧ੍ਵਜਸ੍ਤਂਭੇ ਨਿਵੇਸ਼ਿਤਾਃ । ਵਿਲੋਕ੍ਯੈਵਂਵਿਧਂ ਪ੍ਰਾਹ ਤਤ੍ਰ ਵृਂਦਾ ਸਖੀਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਝੰਡੇ ਦੇ ਡੰਡੇ ਉੱਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਘੰਟੀਆਂ ਲੱਗੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਪਰ ਉਹ ਵੀ ਨਾ ਵੱਜਦੀਆਂ; ਇਹ ਹਾਲਤ ਵੇਖ ਕੇ ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਖੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਸ੍ਮਰਦੂਤਿ ਕ੍ਵ ਯਾਸ੍ਯਾਮੋ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਸਿਂਹਭਯਂ ਵਨਮ੍ । ਨ ਗृਹੇ ਨ ਸੁਖਂ ਰਾਜ੍ਯੇ ਮਮ ਜਾਤਂ ਵਨੇ ਸਖਿ
ਪਿਆਰ ਦੀ ਦੂਤੀ, ਅਸੀਂ ਕਿੱਥੇ ਜਾਵਾਂ? ਇਹ ਜੰਗਲ ਸ਼ੇਰ ਤੇ ਬਾਘ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਨਾ ਘਰ ਵਿਚ, ਨਾ ਰਾਜ ਵਿਚ ਮੈਨੂੰ ਸੁਖ ਮਿਲਿਆ, ਸਖੀ, ਮੈਨੂੰ ਤਾਂ ਜੰਗਲ ਹੀ ਪਸੰਦ ਆਇਆ।
ਸ੍ਮਰਦੂਤਿਰੁਵਾਚ- ਸ਼ृਣੁष੍ਵ ਦੇਵਿ ਪਸ਼੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਪੁਰਃ ਸ਼ੈਲੋऽਤਿਦਾਰੁਣਃ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾਗ੍ਰਤੋ ਨ ਗਚ੍ਛਂਤਿ ਤੁਰਂਗ੍ਯੋ ਭਯਵਿਹ੍ਵਲਾਃ
ਸਮਰਦੂਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ- ਸੁਣੋ ਦੇਵੀ, ਵੇਖੋ, ਸਾਹਮਣੇ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣਾ ਪਹਾੜ ਖੜਾ ਹੈ; ਅੱਗੇ ਵੇਖ ਕੇ ਘੋੜੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਅੱਗੇ ਨਹੀਂ ਵਧਦੇ।
ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਂਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਸਾ ਨृਪਾਂਗਨਾ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਾਰਂ ਸ੍ਵਕਂਠਸ੍ਥਂ ਸ੍ਯਂਦਨਾਚ੍ਛੀਘ੍ਰਮੁਤ੍ਥਿਤਾ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਉਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਡਰ ਗਈ; ਆਪਣੀ ਗਲ ਵਿਚ ਪਾਇਆ ਹਾਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਰਥ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਗਈ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋ ਭੀषਣਾਕृਤਿਃ । ਤ੍ਰਿਪਾਦਃ ਪਂਚਹਸ੍ਤਸ਼੍ਚ ਸਪ੍ਤਨੇਤ੍ਰੋऽਤਿਦਾਰੁਣਃ
ਇਸ ਵੇਲੇ ਇੱਕ ਡਰਾਉਣੀ ਸ਼ਕਲ ਵਾਲਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਆ ਗਿਆ; ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੱਤਾਂ, ਪੰਜ ਹੱਥਾਂ ਤੇ ਸੱਤ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਸੀ।
ਪਿਂਗਲੋ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਕਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਸਿਂਹਸ੍ਕਂਧਸ੍ਤਥਾਨਨਃ । ਵਿਹਂਗੇਸ਼ਸਮਾਃ ਕੇਸ਼ਾ ਲਂਬਂਤੇ ਰੁਧਿਰਾਰੁਣਾਃ
ਉਹ ਪੀਲਾ ਸੀ, ਬਾਘ ਦੇ ਕੰਨ, ਸ਼ੇਰ ਦੇ ਮੋਢੇ ਤੇ ਮੂੰਹ, ਤੇ ਪੰਛੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਰਗੇ ਲੰਮੇ, ਲਾਲ ਰੱਤ ਵਾਲੇ ਵਾਲ ਉਸਦੇ ਲਟਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਦ੍ਮਕੋਸ਼ਾਂਗੀ ਸਹਸਾ ਸਭਯਾਭਵਤ੍ । ਨੇਤ੍ਰੇ ਕਰਾਭ੍ਯਾਮਾਚ੍ਛਾਦ੍ਯ ਚਕਂਪੇ ਕਦਲੀਵ ਸਾ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੰਗਾਂ ਕਮਲ ਦੇ ਡੰਡੇ ਵਰਗੀਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਡਰ ਗਈ; ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਕੇ, ਕੇਲੇ ਦੇ ਪੌਦੇ ਵਾਂਗ ਕੰਬਣ ਲੱਗੀ।
ਪ੍ਰਤਿਹਾਰੀ ਪ੍ਰਤੋਦਂ ਤੁ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਾਜ੍ਞੀਮਭਾषਤ । ਭੀਤਾਂ ਮਾਂ ਤ੍ਰਾਹਿ ਦੇਵਿ ਤ੍ਵਮਯਂ ਧਾਵਤਿ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤੁਮ੍
ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵਾਲੀ, ਆਪਣਾ ਕੋੜਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਆਖੀ: 'ਮੈਂ ਡਰ ਗਈ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਓ ਦੇਵੀ, ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਖਾਣ ਲਈ ਦੌੜ ਰਿਹਾ ਹੈ।'
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋ ਰਥਸਂਨਿਧੌ । ਰਥਮੁਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਹਸ੍ਤੇਨ ਭ੍ਰਾਮਯਂਸ਼੍ਚਾਸ਼੍ਵਿਨੀਯੁਤਮ੍
ਇਸ ਵੇਲੇ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਰਥ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਰਥ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਘੋੜਿਆਂ ਸਮੇਤ ਘੁਮਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸਾ ਰਾਜ੍ਞੀ ਪਤਿਤਾ ਭੂਮੌ ਮृਗੀ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਭਯਾਦਿਵ । ਸ੍ਮਰਦੂਤੀ ਤਰੋਰ੍ਮੂਲੇ ਛਿਨ੍ਨਾਸ਼ੋਕਲਤਾ ਯਥਾ
ਰਾਣੀ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਸ਼ੇਰ ਤੋਂ ਡਰਦੀ ਮਿਰਗੀ ਵਾਂਗ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ; ਸਮਰਦੂਤੀ ਰੁੱਖ ਦੇ ਹੇਠਾਂ, ਕੱਟੀ ਅਸ਼ੋਕ ਲਤਾ ਵਾਂਗ ਪਈ ਸੀ।
ਤਤਸ੍ਤਾਸ਼੍ਚਾਸ਼੍ਵਿਨੀਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਭਕ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ । ਤੇਨ ਰਾਜ੍ਞੀ ਧृਤਾ ਹਸ੍ਤੇ ਸਿਂਹੇਨੈਣਵਧੂਰਿਵ
ਫਿਰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਘੋੜੇ ਖਾ ਲਏ; ਉਸ ਨੇ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੜ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੇਰ ਮਿਰਗੀ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।