ਪ੍ਰਾਸਾਦਭੂਮ੍ਯਾਂ ਕ੍ਰੀਡਂਤੀ ਵਾਦ੍ਯਗੀਤਾਦਿਵਰ੍ਤ੍ਤਨੈਃ । ਸਾ ਸੁਂਦਰਤਰਾ ਗੌਰ੍ਯਾ ਰਂਭੋਰ੍ਵਸ਼੍ਯੋਃ ਸ਼ਤਾਦਪਿ
ਉਹ ਮਹਲ ਦੇ ਆੰਗਣ ਵਿਚ ਸੰਗੀਤ ਤੇ ਗੀਤ ਨਾਲ ਖੇਡ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਗੌਰੀ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਸੁੰਦਰ ਹੈ, ਰੰਭਾ ਤੇ ਉਰਵਸ਼ੀ ਤੋਂ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵਧ।
ਨੇਦਾਨੀਂ ਮਾਨੁषੇ ਲੋਕੇ ਨ ਪਾਤਾਲੇषੁ ਤਤ੍ਸਮਾ । ਭਾਰ੍ਯਾ ਤੇਨ ਸਮਾ ਵੇਸ਼੍ਯਾ ਨਾਰੀਣਾਂ ਕਾ ਕਥਾ ਹਰੇ
ਮਾਨਵ ਲੋਕ ਜਾਂ ਪਾਤਾਲ ਵਿਚ ਕੋਈ ਉਸ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਵੈਸ਼ਿਆ, ਕੋਈ ਔਰਤ ਉਸ ਨਾਲ ਤੁਲਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ, ਹਰੇ।
ਯਸ੍ਤਾਂ ਸ੍ਪृਸ਼ਤਿ ਦੇਹੇਨ ਸਕृਤਾਰ੍ਥਃ ਪੁਮਾਨ੍ਭਵੇਤ੍ । ਤਵ ਸ਼੍ਯਾਲਕਪਤ੍ਨੀ ਚ ਹਰ ਤ੍ਵਂ ਤਾਂ ਰਮ ਪ੍ਰਿਯਾਮ੍ । ਸ਼ਂਕਰਸ੍ਯੋਪਕਾਰਂ ਚ ਕੁਰੁ ਚੈਵਾਤ੍ਮਨਃ ਸੁਖਮ੍
ਜੋ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਇਕ ਵਾਰੀ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਛੂਹ ਲੈਂਦਾ, ਉਹ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਹਰਾ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਸਾਲੇ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੈ; ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਬਣਾ ਲੈ। ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਤੇ ਆਪਣੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਇਹ ਕਰ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਾਰ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਤਂ ਨਿਰ੍ਭਰ੍ਤ੍ਸ੍ਯ ਰਮਾਪ੍ਰਿਯਃ । ਸਮ੍ਯਗ੍ਵ੍ਯਵਸ੍ਯ ਚੋਪਾਯਂ ਵਿਸਸਰ੍ਜ ਦ੍ਰੁਤਂ ਦ੍ਵਿਜਮ੍
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਤਾਰਕਸ਼ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਡਾਂਟਿਆ, ਫਿਰ ਪੂਰੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਕੇ, ਜਲਦੀ ਹੀ ਉਸ ਦੁਜਾ ਨੂੰ ਰੁਖਸਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼੍ਰਿਯਂਪਤਾਰ੍ਯ੍ਯ ਸਂਛਾਦ੍ਯ ਮਂਚਕੇ ਪੀਤਵਾਸਸਾ । ਨਿਰ੍ਗਤੋऽਨ੍ਯੇਨ ਰੂਪੇਣ ਯੋਗਿ ਮਾਯਾਬਲੇਨ ਚ
ਸ਼੍ਰੀ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੀਲੇ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਮੰਚ ਤੇ ਢੱਕਿਆ, ਤੇ ਯੋਗ ਮਾਇਆ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਦੂਜੀ ਸ਼ਕਲ ਵਿਚ ਨਿਕਲ ਗਿਆ।
ਵृਂਦਾਰਿਕਾਨੁਰਾਗੇਣ ਮੋਹਿਤੋ ਮਧੁਸੂਦਨਃ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਰਿਂ ਤੁ ਗਚ੍ਛਂਤਂ ਪ੍ਰਤਿਛਨ੍ਨਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ
ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਲਈ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਮਧੁਸੂਦਨ ਮਗਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਹਰੇ ਨੂੰ ਲੁਕ ਕੇ ਜਾਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ—
ਸ਼ੇषੋਪ੍ਯਨ੍ਯਤਮੇਨਾਸੌ ਰੂਪੇਣਾਗਤ੍ਯ ਕੇਸ਼ਵਮ੍ । ਜਗਾਦ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤ੍ਵਂ ਤਿष੍ਠ ਮਮਾਨੁਜ੍ਞਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਸ਼ੇਸ਼ ਵੀ ਦੂਜੀ ਸ਼ਕਲ ਵਿਚ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, 'ਤੂੰ ਰੁਕ ਜਾ, ਮੈਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦੇ।'
ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਕ੍ਵ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਬ੍ਰੂਹਿ ਕਾਰ੍ਯਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨ । ਸਦਾ ਤਵ ਮੁਖਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮੀਤਿ ਭਵੇਤ੍ਸੁਖਮ੍
'ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਕਿੱਥੇ ਜਾਵਾਂ? ਦੱਸ, ਜਨਾਰਦਨ। ਤੇਰਾ ਮੁਖ ਵੇਖ ਕੇ ਤੇਰੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨਾ ਹੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਖੁਸ਼ੀ ਹੈ।'
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ- ਜਾਲਂਧਰਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਰਮ੍ਯਾਂ ਹਰਿष੍ਯੇ ਹਰਕਾਰਣਾਤ੍ । ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚੋਪਕਾਰਾਯ ਸਂਛਾਦ੍ਯ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਨਸ੍ਤਨੁਮ੍
ਸ਼੍ਰੀ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ— 'ਹਰਾ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਮੈਂ ਜਾਲੰਧਰ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਪਾਰਵਤੀ ਦੀ ਮਦਦ ਲਈ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਛੁਪਾ ਕੇ।'
ਏਹਿ ਯਾਮੋ ਵਯਂ ਬਂਧੋ ਕਾਂਤਾਰਂ ਦੁਰਤਿਕ੍ਰਮਮ੍ । ਵृਂਦਾਕਰ੍षਣਸਿਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੌ ਵਨਂ ਗਤੌ
'ਆ, ਦੋਸਤ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਚੱਲੀਏ ਜੋ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ, ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੂੰ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਕਰਨ ਲਈ।' ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਏ।
ਤਤੋ ਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ਚ ਸ਼ੇषਸ਼੍ਚ ਜਟਾਵਲ੍ਕਲਧਾਰਿਣੌ । ਆਸ਼੍ਰਮਂ ਚਕ੍ਰਤੁਃ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਕਾਮਫਲਪ੍ਰਦਮ੍
ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਤੇ ਸ਼ੇਸ਼, ਜਟਾਵਾਂ ਤੇ ਛਾਲਿਆਂ ਵਾਲੇ ਕਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਇਕ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ ਬਣਾਇਆ ਜੋ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਯੋਃ ਸ਼ਿष੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਸ਼ਿष੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਬਭੂਵੁਃ ਕਾਮਰੂਪਿਣਃ । ਸਿਂਹਵ੍ਯਾਘ੍ਰਵਰਾਹਾਸ਼੍ਚ ऋਕ੍ਸ਼ਵਾਨਰਮਰ੍ਕਟਾਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸ਼ਿਸ਼ ਤੇ ਅਨੁਯਾਈ ਆਪਣੀ ਮਰਜੀ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਧਾਰ ਲੈਂਦੇ— ਸਿੰਘ, ਬਾਘ, ਸੂਰ, ਰੀਛ, ਬਾਂਦਰ ਤੇ ਲੰਗੂਰ।
ਅਥ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਨੇ ਵृਂਦਾਂ ਮਂਤ੍ਰੇਣਾਕਰ੍षਯਦ੍ਧਰਿਃ । ਤਸ੍ਯਾ ਹृਦਯਸਂਤਾਪਂ ਚਕਾਰ ਮਧੁਸੂਦਨਃ
ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿਚ, ਹਰੀ ਨੇ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਲ ਖਿੱਚ ਲਿਆ, ਤੇ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਪੀੜ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਰਾਜ੍ਞੀ ਤਾਪਮੁਗ੍ਰਮੁਪਾਗਤਾ । ਚਾਮਰਾਂਸ਼੍ਚਾਲਯਾਮਾਸ ਦਿਵ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰੀਕਰਚਾਲਿਤਾਨ੍
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਰਾਣੀ ਤੇਜ਼ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਆ ਗਈ, ਤੇ ਦੇਵੀ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਚਲਦੇ ਦਿਵਿਆ ਪੰਖੇ ਹਲਾਉਣ ਲੱਗੀ।
ਪ੍ਰਿਯਸ੍ਯਾਗਮਨਂ ਤਨ੍ਵੀਂ ਚਿਂਤਯਂਤੀ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ । ਚਂਦਨਾਗੁਰੁਲਿਪ੍ਤਾਂਗੀ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਂ ਯਾਤਿ ਹਿ ਸਤ੍ਵਰਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਦੀ ਆਉਣ ਦੀ ਸੋਚ ਵਾਰ ਵਾਰ ਕਰਦੀ, ਚੰਦਨ ਤੇ ਅਗਰ ਦੀ ਲੇਪ ਲਾਈ ਹੋਈ, ਤੇ ਜਲਦੀ ਹੀ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਈ।
ਤੁਰ੍ਯਯਾਮੇ ਵਿਭਾਵਰ੍ਯਾਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯਾਂ ਨृਪਾਂਗਨਾ । ਸ੍ਵਪ੍ਨਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਭਯਦਂ ਵੈਧਵ੍ਯਭਯਸੂਚਕਮ੍
ਚੌਥੀ ਪਹਰ, ਚੌਦਵੀ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨੇ ਡਰਾਉਣਾ ਸੁਪਨਾ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਵਿਧਵਾ ਹੋਣ ਦੇ ਡਰ ਦੀ ਚਿਤਾਵਨੀ ਸੀ।
ਜਾਲਂਧਰਸ਼ਿਰਃ ਸ਼ੁष੍ਕਂ ਮਰ੍ਦਿਤਂ ਪਾਂਡੁਭਸ੍ਮਨਾ । ਗृਧ੍ਰੇਣ ਕृष੍ਟਨਯਨਂ ਛਿਨ੍ਨਕਰ੍ਣਾਗ੍ਰਨਾਸਿਕਮ੍
ਜਾਲੰਧਰ ਦਾ ਸੁੱਕਾ ਸਿਰ, ਪੀਲੇ ਰਾਖ ਨਾਲ ਮਲਿਆ ਹੋਇਆ, ਗ੍ਰਿਧ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਨਿਕਾਲ ਲਈਆਂ, ਕੰਨ ਤੇ ਨੱਕ ਦੇ ਕੋਨੇ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਮੁਕ੍ਤਕੇਸ਼ੀ ਕਰਾਲਾਸ੍ਯਾ ਕृष੍ਣਵਰ੍ਣਾਰੁਣਾਂਬਰਾ । ਚਖਾਦ ਕਾਲੀ ਰਕ੍ਤਾਸ੍ਯਾ ਹਸ੍ਤੇ ਵਿਧृਤਖਰ੍ਪਰਾ
ਖੁੱਲੀ ਵਾਂਗ ਵਾਲੀ, ਡਰਾਉਣੀ ਮੂੰਹ ਵਾਲੀ, ਕਾਲੀ ਚਮੜੀ ਤੇ ਲਾਲ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ, ਕਾਲੀ, ਜਿਸਦਾ ਮੂੰਹ ਖੂਨ ਨਾਲ ਲਤਪਤ ਸੀ, ਹੱਥ ਵਿਚ ਖੋਪੜੀ ਫੜੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਖਾ ਗਈ।
ਈਦृਸ਼ਂ ਦਦृਸ਼ੇ ਸ੍ਵਪ੍ਨਂ ਤਥਾਤ੍ਮਾਨਂ ਵਿਡਂਬਿਤਮ੍ । ਦੈਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਯਗੁਣੋਪੇਤਂ ਸਾ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਨृਪਾਂਗਨਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸੁਪਨਾ ਉਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ—ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮਖੌਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੈਤ ਦੇ ਨਾਸ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਨਾਲ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜਾ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਦੇਖਿਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧਾऽਸੁਰਰਾਜਪਤ੍ਨੀ ਗੀਤੇਨ ਵਾਦ੍ਯੇਨ ਚ ਮਾਗਧਾਨਾਮ੍ । ਗੇਯਪ੍ਰਬਂਧੈਃ ਸ੍ਤਵਨੈਰ੍ਵ ਚੋਭਿਰ੍ਵਂ ਸ਼ਸ੍ਤਵੈਃ ਕਿਂਪੁਰੁषਪ੍ਰਪਾਠਿਤੈਃ
ਫਿਰ ਜਦੋਂ ਅਸੁਰ ਰਾਜ ਦੀ ਪਤਨੀ ਜਾਗੀ, ਉਸ ਨੇ ਮਾਗਧ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਗੀਤ ਤੇ ਵਾਜਾ ਸੁਣਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੀਤਾਂ, ਸਤੁਤੀਆਂ ਤੇ ਕਿੰਪੁਰੁਸ਼ਾਂ ਵੱਲੋਂ ਗਾਏ ਹੋਏ ਭਜਨ।
ਤਤਸ੍ਤਾਨ੍ਸਕਲਾਨ੍ਸ਼੍ਰਾਂਤਾਨ੍ਧਨਂ ਦਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਸਾਦਜਮ੍ । ਨਿਵਾਰ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰਾਨਾਹੂਯ ਸ੍ਵਪ੍ਨਂ ਦृष੍ਟਂ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍ । ਤਂ ਸ੍ਵਪ੍ਨਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਾਮੂਚੁਃ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਪਾਰਗਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦਇਆ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਦੌਲਤ ਦੇ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕੀਤਾ, ਫਿਰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਸੁਪਨਾ ਦੱਸਿਆ। ਉਹ ਸੁਪਨਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ—
ਦ੍ਵਿਜਾ ਊਚੁਃ - ਦੇਵਿ ਦੁਃਸ੍ਵਪ੍ਨਮਤ੍ਯੁਗ੍ਰਮਚਿਂਤ੍ਯਂ ਭਯਦਾਯਕਮ੍ । ਦੇਹਿ ਦਾਨਂ ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਭ੍ਯੋ ਹ੍ਯਚਿਂਤ੍ਯ ਭਯਨਾਸ਼ਕਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ— 'ਦੇਵੀ, ਇਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਅਜੋਖਾ ਡਰਾਉਣਾ ਮੰਦਾ ਸੁਪਨਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿਓ, ਇਹ ਅਜੋਖਾ ਡਰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।'
ਧੇਨੁਰ੍ਵਾਸਾਂਸਿ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਗਜਾਂਸ਼੍ਚਾਭਰਣਾਨਿ ਚ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਪਰਿਸਂਤੁष੍ਟਾਃ ਸਿषਿਚੁਸ੍ਤਾਂ ਨृਪਸ੍ਤ੍ਰਿਯਮ੍
ਗਾਂ, ਕਪੜੇ, ਰਤਨ, ਹਾਥੀ ਤੇ ਗਹਿਣੇ—ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਛਿੜਕਣ ਲੱਗੇ।
ਅਭਿषਿਕ੍ਤਾਪਿ ਸਾ ਵृਂਦਾ ਜ੍ਵਰੇਣ ਪਰਿਤਪ੍ਯਤੇ । ਵਿਸृਜ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰਪ੍ਰਵਰਾਨ੍ਪ੍ਰਾਸਾਦਮਗਮਤ੍ਤਦਾ
ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੂੰ ਛਿੜਕਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਬੁਖਾਰ ਨੇ ਪੀੜ੍ਹਿਆ; ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮਹਲ ਵਿਚ ਗਈ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਥਿਤਾਪਿ ਸ੍ਵਪੁਰਂ ਦਦृਸ਼ੇ ਦੀਪ੍ਤਮਂਗਲਾ । ਤਤਃ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ ਰਾਜਨ੍ਨਾਕृष੍ਟਾ ਹਰਿਣਾ ਤੁ ਸਾ
ਉਥੇ ਖੜੀ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸ਼ਹਿਰ ਚਮਕਦਾ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਵੇਖਿਆ; ਪਰ, ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਹਰੀ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਹੋਈ।
ਨ ਸ਼ਸ਼ਾਕ ਗृਹੇ ਸ੍ਥਾਤੁਂ ਤਤੋ ਰਾਜ੍ਞੀ ਵਨਂ ਯਯੌ । ਰਥਮਸ਼੍ਵਤਰੀਯੁਕ੍ਤਂ ਸ੍ਮਰਦੂਤੀਸਖੀਵਹਮ੍
ਉਹ ਘਰ ਵਿਚ ਰਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕੀ, ਇਸ ਲਈ ਰਾਣੀ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲੀ, ਖਚਰਾਂ ਵਾਲੀ ਰਥ ਤੇ, ਆਪਣੀ ਸਹੇਲੀ ਸ੍ਮਰਦੂਤੀ ਨਾਲ।
ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ਤਨ੍ਵੀ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਸੌਭਾਗ੍ਯਕਾਨਨਮ੍ । ਨਾਨਾਵृਕ੍ਸ਼ਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਨਾਨਾਪਕ੍ਸ਼ਿਗਣਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਚਲਦੀ ਚਲਦੀ, ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਨਾਰੀ ਜਲਦੀ ਹੀ ਸੋਭਾ ਵਾਲੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਗਈ, ਜਿੱਥੇ ਕਈ ਰੁੱਖ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਸਨ।
ਪੁष੍ਪਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣੋਪੇਤਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਨਾਰੀਵਿਭੂषਿਤਮ੍ । ਮਂਦਾਨਿਲਪ੍ਰਵੇਸ਼ੋऽਸ੍ਤਿ ਯਤ੍ਰ ਨਾਨ੍ਯਸ੍ਯ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍
ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਸਵਰਗ ਦੀ ਨਾਰੀ ਵਾਂਗ ਸਜਾਇਆ, ਹੌਲੀ ਹਵਾ ਆਉਂਦੀ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਵਨਂ ਵृਂਦਾਰਿਕਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਸ੍ਮਾਰ ਪਤਿਮਾਤ੍ਮਨਃ । ਕਥਂ ਜਾਲਂਧਰਂ ਵੀਰਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮਗ੍ਰਤਃ
ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੇ ਉਹ ਜੰਗਲ ਵੇਖ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ: 'ਕਿਵੇਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਾਹਸੀ ਜਾਲੰਧਰ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਵੇਖਾਂ?'
ਸਾ ਤਤ੍ਰ ਨ ਸੁਖਂ ਲੇਭੇ ਵਿਵੇਸ਼ਾਨ੍ਯਤਮਂ ਵਨਮ੍ । ਸਖੀਰਥਸਮਾਯੁਕ੍ਤਾ ਵਿष੍ਣੁਮਾਯਾਵਿਮੋਹਿਤਾ
ਉਥੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ, ਉਹ ਹੋਰ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਗਈ, ਆਪਣੀਆਂ ਸਹੇਲੀਆਂ ਤੇ ਰਥ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਵਿਚ ਭਟਕ ਰਹੀ।