ਗੁਟਿਕਾਂ ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਾਂ ਚ ਗਰੁਡਾਯ ਦਦੌ ਹਰਿਃ । ਅਨਯਾ ਨ ਭ੍ਰਮੋ ਵੀਰ ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮੁਖੇਕ੍ਸ਼ਿਪਤ੍
ਹਰੀ ਨੇ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਸਭ ਸਿੱਧੀਆਂ ਵਾਲੀ ਗੋਲੀ ਦਿੱਤੀ, ਆਖਿਆ, 'ਇਸ ਨਾਲ, ਵਿਰੋਧੀ, ਤੂੰ ਭਟਕਿਆ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ।' ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਗੋਲੀ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ।
ਏਵਂ ਸਂਪ੍ਰੇਰਿਤਃ ਪਤ੍ਰੀ ਹਰਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍ । ਨਿਸ਼੍ਚਕ੍ਰਾਮ ਖਮਾਵਿਸ਼੍ਯ ਜਗਾਮਾਦ੍ਭੁਤਵੇਗਵਾਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ, ਪੰਛੀ ਨੇ ਹਰੀ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ, ਉੱਡ ਗਿਆ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ ਤੇ ਅਜੋਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਰਣਂ ਘੋਰਂ ਦੈਤ੍ਯਸਂਘੈਃ ਸ ਦੁਃਸਹਮ੍ । ਦृष੍ਟਵਾਨਖਿਲੇਨਾਸੌ ਨ ਕਿਂਚਿਜ੍ਜ੍ਞਾਤਵਾਨ੍ਕਿਲ
ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਕਰਕੇ ਔਖਾ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਵੇਖੀ; ਪਰ, ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖ ਕੇ ਵੀ, ਉਹ ਕੁਝ ਸਮਝ ਨਾ ਸਕਿਆ।
ਤਸ੍ਮਾਦੁਤ੍ਪਤ੍ਯ ਵੇਗੇਨ ਗਤੋऽਸੌ ਮਾਨਸੋਤ੍ਤਰਮ੍ । ਸ਼ੈਲਂ ਤੁਂਗਤਰਂ ਦੁਰ੍ਗਮਗਮ੍ਯਂ ਮਰੁਤਾਮਪਿ
ਉਥੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਮਨ ਦੇ ਉੱਤਰ ਪਾਸੇ, ਇਕ ਉੱਚਾ ਤੇ ਔਖਾ ਪਹਾੜ, ਜਿੱਥੇ ਹਵਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀ, ਉੱਥੇ ਗਿਆ।
ਵਿਲੋਕਯਨ੍ਨ ਦਦृਸ਼ੇ ਗੌਰੀਸ੍ਥਾਨਂ ਪਤਂਗਰਾਟ੍ । ਤਤ੍ਰਾਗਤ੍ਯ ਭੁਜਂਗਾਰਿਰ੍ਧ੍ਵਨਿਂ ਸਂਸ਼੍ਰੁਤਵਾਨ੍ਕਿਲ
ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਪੰਛੀਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਗੌਰੀ ਦਾ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਿਆ; ਪਰ ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਸੱਪਾਂ ਦਾ ਸਾਥੀ ਇੱਕ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ।
ਗਤ੍ਵਾ ਸਮੀਪੇ ਦਦृਸ਼ੇ ਮਾਯਾਪਸ਼ੁਪਤਿਂ ਤਤਃ । ਗਰੁਡੋ ਗੁਟਿਕਾਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਮੁਖੇਨ ਭ੍ਰਮਮਾਪ ਸਃ
ਨੇੜੇ ਜਾ ਕੇ, ਗਰੁੜ ਨੇ ਮਾਯਾ-ਪਸ਼ੁਪਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ; ਗੋਲੀ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਭਟਕਣ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾਥ ਦੈਤ੍ਯੋऽਯਮਿਤਿ ਨਾਯਂ ਵृषਧ੍ਵਜਃ । ਹਾ ਕष੍ਟਮਿਤਿ ਚੋਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਰੁਦਨ੍ਨਾਗਤ੍ਯ ਚਾਰ੍ਣਵਮ੍
ਜਾਣ ਕੇ ਤੇ ਸਮਝ ਕੇ, 'ਇਹ ਦੈਤ ਹੈ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਧਵਜ ਨਹੀਂ,' ਉਹ ਆਖਿਆ, 'ਹਾਏ, ਕਿੰਨਾ ਦੁਖਦਾਈ!' ਤੇ ਰੋਦਾ ਹੋਇਆ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਗਿਆ।
ਕਥਯਾਮਾਸ ਵृਤ੍ਤਾਂਤਂ ਪੁਰਤਃ ਕੈਟਭਦ੍ਵਿषਃ । ਦੇਵ ਜਾਲਂਧਰੇਣਾਯਂ ਹਰੋ ਦੇਵੋ ਵਿਡਂਬਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਕੈਟਭ ਦੇ ਵੈਰੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਾਰਾ ਹਾਲ ਦੱਸਿਆ: 'ਦੇਵਤਾ, ਜਲੰਧਰ ਨੇ ਹਰਾ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।'
ਉਮਾ ਪ੍ਰਤਾਰਿਤਾ ਤੇਨ ਪਾਪੇਨ ਛਦ੍ਮਰੂਪਿਣਾ । ਸੁਰਸ੍ਤ੍ਵਂ ਯਦਿ ਗੋਵਿਂਦ ਸਮਰਂ ਪ੍ਰਤਿਯਾਹ੍ਯਤਃ
ਉਮਾ ਨੂੰ ਉਸ ਪਾਪੀ ਨੇ ਠੱਗ ਲਿਆ, ਜੋ ਝੂਠੀ ਸ਼ਕਲ ਵਿਚ ਆਇਆ ਸੀ। ਗੋਵਿੰਦ, ਜੇ ਤੂੰ ਦੇਵਤਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾ।
ਮਾਯਾਯੁਦ੍ਧਂ ਤੁ ਦੇਵੇਸ਼ ਕੁਰੁ ਜਾਲਂਧਰਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਤਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞੀ ਮਯਾ ਦृष੍ਟਾ ਪੀਠੇ ਜਾਲਂਧਰੇ ਸ਼ੁਭੇ
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਜਾਲੰਧਰ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਾਇਆ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਰਤ। ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਜਾਲੰਧਰ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਸਿੰਘਾਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠੇ ਦੇਖਿਆ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਸਾਦਭੂਮ੍ਯਾਂ ਕ੍ਰੀਡਂਤੀ ਵਾਦ੍ਯਗੀਤਾਦਿਵਰ੍ਤ੍ਤਨੈਃ । ਸਾ ਸੁਂਦਰਤਰਾ ਗੌਰ੍ਯਾ ਰਂਭੋਰ੍ਵਸ਼੍ਯੋਃ ਸ਼ਤਾਦਪਿ
ਉਹ ਮਹਲ ਦੇ ਆੰਗਣ ਵਿਚ ਸੰਗੀਤ ਤੇ ਗੀਤ ਨਾਲ ਖੇਡ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਗੌਰੀ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਸੁੰਦਰ ਹੈ, ਰੰਭਾ ਤੇ ਉਰਵਸ਼ੀ ਤੋਂ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵਧ।
ਨੇਦਾਨੀਂ ਮਾਨੁषੇ ਲੋਕੇ ਨ ਪਾਤਾਲੇषੁ ਤਤ੍ਸਮਾ । ਭਾਰ੍ਯਾ ਤੇਨ ਸਮਾ ਵੇਸ਼੍ਯਾ ਨਾਰੀਣਾਂ ਕਾ ਕਥਾ ਹਰੇ
ਮਾਨਵ ਲੋਕ ਜਾਂ ਪਾਤਾਲ ਵਿਚ ਕੋਈ ਉਸ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਵੈਸ਼ਿਆ, ਕੋਈ ਔਰਤ ਉਸ ਨਾਲ ਤੁਲਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ, ਹਰੇ।
ਯਸ੍ਤਾਂ ਸ੍ਪृਸ਼ਤਿ ਦੇਹੇਨ ਸਕृਤਾਰ੍ਥਃ ਪੁਮਾਨ੍ਭਵੇਤ੍ । ਤਵ ਸ਼੍ਯਾਲਕਪਤ੍ਨੀ ਚ ਹਰ ਤ੍ਵਂ ਤਾਂ ਰਮ ਪ੍ਰਿਯਾਮ੍ । ਸ਼ਂਕਰਸ੍ਯੋਪਕਾਰਂ ਚ ਕੁਰੁ ਚੈਵਾਤ੍ਮਨਃ ਸੁਖਮ੍
ਜੋ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਇਕ ਵਾਰੀ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਛੂਹ ਲੈਂਦਾ, ਉਹ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਹਰਾ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਸਾਲੇ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੈ; ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਬਣਾ ਲੈ। ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਤੇ ਆਪਣੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਇਹ ਕਰ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਾਰ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਤਂ ਨਿਰ੍ਭਰ੍ਤ੍ਸ੍ਯ ਰਮਾਪ੍ਰਿਯਃ । ਸਮ੍ਯਗ੍ਵ੍ਯਵਸ੍ਯ ਚੋਪਾਯਂ ਵਿਸਸਰ੍ਜ ਦ੍ਰੁਤਂ ਦ੍ਵਿਜਮ੍
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਤਾਰਕਸ਼ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਡਾਂਟਿਆ, ਫਿਰ ਪੂਰੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਕੇ, ਜਲਦੀ ਹੀ ਉਸ ਦੁਜਾ ਨੂੰ ਰੁਖਸਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼੍ਰਿਯਂਪਤਾਰ੍ਯ੍ਯ ਸਂਛਾਦ੍ਯ ਮਂਚਕੇ ਪੀਤਵਾਸਸਾ । ਨਿਰ੍ਗਤੋऽਨ੍ਯੇਨ ਰੂਪੇਣ ਯੋਗਿ ਮਾਯਾਬਲੇਨ ਚ
ਸ਼੍ਰੀ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੀਲੇ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਮੰਚ ਤੇ ਢੱਕਿਆ, ਤੇ ਯੋਗ ਮਾਇਆ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਦੂਜੀ ਸ਼ਕਲ ਵਿਚ ਨਿਕਲ ਗਿਆ।
ਵृਂਦਾਰਿਕਾਨੁਰਾਗੇਣ ਮੋਹਿਤੋ ਮਧੁਸੂਦਨਃ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਰਿਂ ਤੁ ਗਚ੍ਛਂਤਂ ਪ੍ਰਤਿਛਨ੍ਨਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ
ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਲਈ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਮਧੁਸੂਦਨ ਮਗਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਹਰੇ ਨੂੰ ਲੁਕ ਕੇ ਜਾਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ—
ਸ਼ੇषੋਪ੍ਯਨ੍ਯਤਮੇਨਾਸੌ ਰੂਪੇਣਾਗਤ੍ਯ ਕੇਸ਼ਵਮ੍ । ਜਗਾਦ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤ੍ਵਂ ਤਿष੍ਠ ਮਮਾਨੁਜ੍ਞਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਸ਼ੇਸ਼ ਵੀ ਦੂਜੀ ਸ਼ਕਲ ਵਿਚ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, 'ਤੂੰ ਰੁਕ ਜਾ, ਮੈਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦੇ।'
ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਕ੍ਵ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਬ੍ਰੂਹਿ ਕਾਰ੍ਯਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨ । ਸਦਾ ਤਵ ਮੁਖਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮੀਤਿ ਭਵੇਤ੍ਸੁਖਮ੍
'ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਕਿੱਥੇ ਜਾਵਾਂ? ਦੱਸ, ਜਨਾਰਦਨ। ਤੇਰਾ ਮੁਖ ਵੇਖ ਕੇ ਤੇਰੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨਾ ਹੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਖੁਸ਼ੀ ਹੈ।'
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ- ਜਾਲਂਧਰਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਰਮ੍ਯਾਂ ਹਰਿष੍ਯੇ ਹਰਕਾਰਣਾਤ੍ । ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚੋਪਕਾਰਾਯ ਸਂਛਾਦ੍ਯ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਨਸ੍ਤਨੁਮ੍
ਸ਼੍ਰੀ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ— 'ਹਰਾ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਮੈਂ ਜਾਲੰਧਰ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਪਾਰਵਤੀ ਦੀ ਮਦਦ ਲਈ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਛੁਪਾ ਕੇ।'
ਏਹਿ ਯਾਮੋ ਵਯਂ ਬਂਧੋ ਕਾਂਤਾਰਂ ਦੁਰਤਿਕ੍ਰਮਮ੍ । ਵृਂਦਾਕਰ੍षਣਸਿਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੌ ਵਨਂ ਗਤੌ
'ਆ, ਦੋਸਤ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਚੱਲੀਏ ਜੋ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ, ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੂੰ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਕਰਨ ਲਈ।' ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਏ।
ਤਤੋ ਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ਚ ਸ਼ੇषਸ਼੍ਚ ਜਟਾਵਲ੍ਕਲਧਾਰਿਣੌ । ਆਸ਼੍ਰਮਂ ਚਕ੍ਰਤੁਃ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਕਾਮਫਲਪ੍ਰਦਮ੍
ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਤੇ ਸ਼ੇਸ਼, ਜਟਾਵਾਂ ਤੇ ਛਾਲਿਆਂ ਵਾਲੇ ਕਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਇਕ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ ਬਣਾਇਆ ਜੋ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਯੋਃ ਸ਼ਿष੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਸ਼ਿष੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਬਭੂਵੁਃ ਕਾਮਰੂਪਿਣਃ । ਸਿਂਹਵ੍ਯਾਘ੍ਰਵਰਾਹਾਸ਼੍ਚ ऋਕ੍ਸ਼ਵਾਨਰਮਰ੍ਕਟਾਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸ਼ਿਸ਼ ਤੇ ਅਨੁਯਾਈ ਆਪਣੀ ਮਰਜੀ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਧਾਰ ਲੈਂਦੇ— ਸਿੰਘ, ਬਾਘ, ਸੂਰ, ਰੀਛ, ਬਾਂਦਰ ਤੇ ਲੰਗੂਰ।
ਅਥ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਨੇ ਵृਂਦਾਂ ਮਂਤ੍ਰੇਣਾਕਰ੍षਯਦ੍ਧਰਿਃ । ਤਸ੍ਯਾ ਹृਦਯਸਂਤਾਪਂ ਚਕਾਰ ਮਧੁਸੂਦਨਃ
ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿਚ, ਹਰੀ ਨੇ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਲ ਖਿੱਚ ਲਿਆ, ਤੇ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਪੀੜ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਰਾਜ੍ਞੀ ਤਾਪਮੁਗ੍ਰਮੁਪਾਗਤਾ । ਚਾਮਰਾਂਸ਼੍ਚਾਲਯਾਮਾਸ ਦਿਵ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰੀਕਰਚਾਲਿਤਾਨ੍
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਰਾਣੀ ਤੇਜ਼ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਆ ਗਈ, ਤੇ ਦੇਵੀ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਚਲਦੇ ਦਿਵਿਆ ਪੰਖੇ ਹਲਾਉਣ ਲੱਗੀ।
ਪ੍ਰਿਯਸ੍ਯਾਗਮਨਂ ਤਨ੍ਵੀਂ ਚਿਂਤਯਂਤੀ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ । ਚਂਦਨਾਗੁਰੁਲਿਪ੍ਤਾਂਗੀ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਂ ਯਾਤਿ ਹਿ ਸਤ੍ਵਰਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਦੀ ਆਉਣ ਦੀ ਸੋਚ ਵਾਰ ਵਾਰ ਕਰਦੀ, ਚੰਦਨ ਤੇ ਅਗਰ ਦੀ ਲੇਪ ਲਾਈ ਹੋਈ, ਤੇ ਜਲਦੀ ਹੀ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਈ।
ਤੁਰ੍ਯਯਾਮੇ ਵਿਭਾਵਰ੍ਯਾਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯਾਂ ਨृਪਾਂਗਨਾ । ਸ੍ਵਪ੍ਨਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਭਯਦਂ ਵੈਧਵ੍ਯਭਯਸੂਚਕਮ੍
ਚੌਥੀ ਪਹਰ, ਚੌਦਵੀ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨੇ ਡਰਾਉਣਾ ਸੁਪਨਾ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਵਿਧਵਾ ਹੋਣ ਦੇ ਡਰ ਦੀ ਚਿਤਾਵਨੀ ਸੀ।
ਜਾਲਂਧਰਸ਼ਿਰਃ ਸ਼ੁष੍ਕਂ ਮਰ੍ਦਿਤਂ ਪਾਂਡੁਭਸ੍ਮਨਾ । ਗृਧ੍ਰੇਣ ਕृष੍ਟਨਯਨਂ ਛਿਨ੍ਨਕਰ੍ਣਾਗ੍ਰਨਾਸਿਕਮ੍
ਜਾਲੰਧਰ ਦਾ ਸੁੱਕਾ ਸਿਰ, ਪੀਲੇ ਰਾਖ ਨਾਲ ਮਲਿਆ ਹੋਇਆ, ਗ੍ਰਿਧ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਨਿਕਾਲ ਲਈਆਂ, ਕੰਨ ਤੇ ਨੱਕ ਦੇ ਕੋਨੇ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਮੁਕ੍ਤਕੇਸ਼ੀ ਕਰਾਲਾਸ੍ਯਾ ਕृष੍ਣਵਰ੍ਣਾਰੁਣਾਂਬਰਾ । ਚਖਾਦ ਕਾਲੀ ਰਕ੍ਤਾਸ੍ਯਾ ਹਸ੍ਤੇ ਵਿਧृਤਖਰ੍ਪਰਾ
ਖੁੱਲੀ ਵਾਂਗ ਵਾਲੀ, ਡਰਾਉਣੀ ਮੂੰਹ ਵਾਲੀ, ਕਾਲੀ ਚਮੜੀ ਤੇ ਲਾਲ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ, ਕਾਲੀ, ਜਿਸਦਾ ਮੂੰਹ ਖੂਨ ਨਾਲ ਲਤਪਤ ਸੀ, ਹੱਥ ਵਿਚ ਖੋਪੜੀ ਫੜੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਖਾ ਗਈ।
ਈਦृਸ਼ਂ ਦਦृਸ਼ੇ ਸ੍ਵਪ੍ਨਂ ਤਥਾਤ੍ਮਾਨਂ ਵਿਡਂਬਿਤਮ੍ । ਦੈਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਯਗੁਣੋਪੇਤਂ ਸਾ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਨृਪਾਂਗਨਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸੁਪਨਾ ਉਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ—ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮਖੌਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੈਤ ਦੇ ਨਾਸ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਨਾਲ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜਾ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਦੇਖਿਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧਾऽਸੁਰਰਾਜਪਤ੍ਨੀ ਗੀਤੇਨ ਵਾਦ੍ਯੇਨ ਚ ਮਾਗਧਾਨਾਮ੍ । ਗੇਯਪ੍ਰਬਂਧੈਃ ਸ੍ਤਵਨੈਰ੍ਵ ਚੋਭਿਰ੍ਵਂ ਸ਼ਸ੍ਤਵੈਃ ਕਿਂਪੁਰੁषਪ੍ਰਪਾਠਿਤੈਃ
ਫਿਰ ਜਦੋਂ ਅਸੁਰ ਰਾਜ ਦੀ ਪਤਨੀ ਜਾਗੀ, ਉਸ ਨੇ ਮਾਗਧ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਗੀਤ ਤੇ ਵਾਜਾ ਸੁਣਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੀਤਾਂ, ਸਤੁਤੀਆਂ ਤੇ ਕਿੰਪੁਰੁਸ਼ਾਂ ਵੱਲੋਂ ਗਾਏ ਹੋਏ ਭਜਨ।