ਤਸ੍ਯੈਵਂ ਪਰਮੇ ਕ੍ਸ਼ੋਭੇ ਕਿਂਚਿਨ੍ਨੋਵਾਚ ਸਾ ਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਯਯਾ ਸਂਮੋਹਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਜਗਤ੍ਸ੍ਥਾਵਰਜਂਗਮਮ੍ । ਸੈਵ ਸਂਮੋਹਿਤਾ ਤੇਨ ਨ ਜਾਨੇ ਦੁਃਖਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਉਲਝਣ ਵਿਚ, ਉਹ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਸਮਾਂ ਬੋਲਿਆ; ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਰਾ ਜਗਤ—ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ—ਨੂੰ ਭਟਕਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਖੁਦ ਉਸ ਦੇ ਵਲੋਂ ਭਟਕ ਗਈ, ਤੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ ਉਵਾਚ- ਇਤਿ ਮਾਯਾਮਹੇਸ਼ੇਨ ਮੋਹਿਤਾ ਗਿਰਿਜਾ ਯਦਾ । ਅਤਃ ਕਿਂ ਸਮਭੂਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਤਨ੍ਮਮਾਖ੍ਯਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਜਦ ਗਿਰਿਜਾ ਨੂੰ ਮਹਾਂ ਮਾਯਾ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਭਟਕਾ ਦਿੱਤਾ, ਫਿਰ ਕੀ ਹੋਇਆ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ? ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਕ੍ਸ਼ੀਰਾਬ੍ਧੌ ਤੁ ਸ਼ਯਾਨਸ੍ਯ ਚੁਕ੍ਸ਼ੋਭ ਹृਦਯਂ ਹਰੇਃ । ਅਕਸ੍ਮਾਦੇਵ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਨਯਨੇऽਸ਼੍ਰੁਪਰਿਪ੍ਲੁਤੇ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦ ਹਰੀ ਦੁੱਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ 'ਤੇ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਅਚਾਨਕ ਉਲਝ ਗਿਆ, ਰਾਜਾ, ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਨ੍ਮਹਦੁਤ੍ਪਾਤਲਕ੍ਸ਼ਣਂ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤਤਃ । ਉਤ੍ਥਾਯ ਸ਼ੇषਪਰ੍ਯਂਕਾਨ੍ਮਾਂ ਚ ਵਾਯੁਂ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਚ
ਉਹ ਵੱਡਾ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਆਪਣੇ ਸੱਪ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੋਂ ਉਠਿਆ, ਮੈਨੂੰ ਤੇ ਵਾਯੂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਕਿਂ ਕਾਰ੍ਯਮਿਤਿ ਗੋਵਿਂਦਸ੍ਤਨ੍ਨਾਗਾਰਿਮਥਾਸ੍ਮਰਤ੍ । ਸ ਚਾਗ੍ਰੇ ਸ੍ਮृਤਿਮਾਤ੍ਰੇਣ ਤਸ੍ਥੌ ਬਦ੍ਧਾਂਜਲਿਃ ਪ੍ਰਭੋ
ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਫਿਰ ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ; ਸਿਰਫ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵਿਨਤਾਨਂਦਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੁਰਤਃ ਪ੍ਰਾਹ ਕੇਸ਼ਵਃ । ਸੁਪਰ੍ਣ ਤਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਯਤ੍ਰ ਯੁਦ੍ਧਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ
ਵਿਨਤਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਸੁਪਰਣ, ਉੱਥੇ ਜਾ ਜਿੱਥੇ ਜੰਗ ਚੱਲ ਰਹੀ ਹੈ।'
ਹਤੋ ਜਾਲਂਧਰੋ ਵੀਰੋ ਹਰੋ ਵਾ ਤੇਨ ਮੋਹਿਤਃ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਾਗਤ੍ਯ ਕਥਯਸ੍ਵ ਮਮਾਖਿਲਮ੍
'ਜੇ ਜਲੰਧਰ ਵਿਰੋਧੀ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਜਾਂ ਹਰਾ ਉਸ ਦੇ ਵਲੋਂ ਭਟਕ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਜਲਦੀ ਆ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ।'
ਜਾਲਂਧਰੇਸ਼ਯੋਰ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਮੇਵ ਹਿ । ਕੋऽਨ੍ਯੋ ਮਹਾਹਵੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਯਾਤਿ ਸ਼ਰੀਰਵਾਨ੍
'ਜਲੰਧਰ ਤੇ ਈਸ਼ਵਰ ਦੇ ਜੰਗ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਸਿਰਫ ਤੈਨੂੰ ਹੈ; ਹੋਰ ਕੌਣ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਯੁੱਧ ਜਾਣ ਕੇ, ਉੱਥੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ?'
ਕਦਾਚਿਦ੍ਦੁਰ੍ਗਮਂ ਤਤ੍ਰ ਯੁਦ੍ਧਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਵृष੍ਟਿਭਿਃ । ਅਥ ਤ੍ਵਂ ਬਾਣਸਂਚਾਰਂ ਗਤ੍ਵਾਪਿ ਹਿਤਵਿਗ੍ਰਹਃ
'ਕਈ ਵਾਰੀ ਉਹ ਜੰਗ ਬਹੁਤ ਔਖੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ; ਪਰ ਤੂੰ, ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਜਾ ਕੇ, ਸਦਾ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸਾਥੀ ਹੈਂ।'
ਸਂਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਵਤੀਵृਤ੍ਤਿਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਾਯਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ । ਦੈਤ੍ਯਮਾਯਾਨਿਰਾਸਾਰ੍ਥਂ ਵਿਚਿਂਤ੍ਯ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤ੍ਵਰਨ੍
'ਪਾਰਵਤੀ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਵਾਪਸ ਆ; ਭਗਵਾਨ, ਦੈਤ ਦੀ ਮਾਯਾ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਤੈਨੂੰ ਤੁਰਨ ਲਈ ਆਖਿਆ।'
ਗੁਟਿਕਾਂ ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਾਂ ਚ ਗਰੁਡਾਯ ਦਦੌ ਹਰਿਃ । ਅਨਯਾ ਨ ਭ੍ਰਮੋ ਵੀਰ ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮੁਖੇਕ੍ਸ਼ਿਪਤ੍
ਹਰੀ ਨੇ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਸਭ ਸਿੱਧੀਆਂ ਵਾਲੀ ਗੋਲੀ ਦਿੱਤੀ, ਆਖਿਆ, 'ਇਸ ਨਾਲ, ਵਿਰੋਧੀ, ਤੂੰ ਭਟਕਿਆ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ।' ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਗੋਲੀ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ।
ਏਵਂ ਸਂਪ੍ਰੇਰਿਤਃ ਪਤ੍ਰੀ ਹਰਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍ । ਨਿਸ਼੍ਚਕ੍ਰਾਮ ਖਮਾਵਿਸ਼੍ਯ ਜਗਾਮਾਦ੍ਭੁਤਵੇਗਵਾਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ, ਪੰਛੀ ਨੇ ਹਰੀ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ, ਉੱਡ ਗਿਆ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ ਤੇ ਅਜੋਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਰਣਂ ਘੋਰਂ ਦੈਤ੍ਯਸਂਘੈਃ ਸ ਦੁਃਸਹਮ੍ । ਦृष੍ਟਵਾਨਖਿਲੇਨਾਸੌ ਨ ਕਿਂਚਿਜ੍ਜ੍ਞਾਤਵਾਨ੍ਕਿਲ
ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਕਰਕੇ ਔਖਾ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਵੇਖੀ; ਪਰ, ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖ ਕੇ ਵੀ, ਉਹ ਕੁਝ ਸਮਝ ਨਾ ਸਕਿਆ।
ਤਸ੍ਮਾਦੁਤ੍ਪਤ੍ਯ ਵੇਗੇਨ ਗਤੋऽਸੌ ਮਾਨਸੋਤ੍ਤਰਮ੍ । ਸ਼ੈਲਂ ਤੁਂਗਤਰਂ ਦੁਰ੍ਗਮਗਮ੍ਯਂ ਮਰੁਤਾਮਪਿ
ਉਥੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਮਨ ਦੇ ਉੱਤਰ ਪਾਸੇ, ਇਕ ਉੱਚਾ ਤੇ ਔਖਾ ਪਹਾੜ, ਜਿੱਥੇ ਹਵਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀ, ਉੱਥੇ ਗਿਆ।
ਵਿਲੋਕਯਨ੍ਨ ਦਦृਸ਼ੇ ਗੌਰੀਸ੍ਥਾਨਂ ਪਤਂਗਰਾਟ੍ । ਤਤ੍ਰਾਗਤ੍ਯ ਭੁਜਂਗਾਰਿਰ੍ਧ੍ਵਨਿਂ ਸਂਸ਼੍ਰੁਤਵਾਨ੍ਕਿਲ
ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਪੰਛੀਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਗੌਰੀ ਦਾ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਿਆ; ਪਰ ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਸੱਪਾਂ ਦਾ ਸਾਥੀ ਇੱਕ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ।
ਗਤ੍ਵਾ ਸਮੀਪੇ ਦਦृਸ਼ੇ ਮਾਯਾਪਸ਼ੁਪਤਿਂ ਤਤਃ । ਗਰੁਡੋ ਗੁਟਿਕਾਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਮੁਖੇਨ ਭ੍ਰਮਮਾਪ ਸਃ
ਨੇੜੇ ਜਾ ਕੇ, ਗਰੁੜ ਨੇ ਮਾਯਾ-ਪਸ਼ੁਪਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ; ਗੋਲੀ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਭਟਕਣ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾਥ ਦੈਤ੍ਯੋऽਯਮਿਤਿ ਨਾਯਂ ਵृषਧ੍ਵਜਃ । ਹਾ ਕष੍ਟਮਿਤਿ ਚੋਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਰੁਦਨ੍ਨਾਗਤ੍ਯ ਚਾਰ੍ਣਵਮ੍
ਜਾਣ ਕੇ ਤੇ ਸਮਝ ਕੇ, 'ਇਹ ਦੈਤ ਹੈ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਧਵਜ ਨਹੀਂ,' ਉਹ ਆਖਿਆ, 'ਹਾਏ, ਕਿੰਨਾ ਦੁਖਦਾਈ!' ਤੇ ਰੋਦਾ ਹੋਇਆ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਗਿਆ।
ਕਥਯਾਮਾਸ ਵृਤ੍ਤਾਂਤਂ ਪੁਰਤਃ ਕੈਟਭਦ੍ਵਿषਃ । ਦੇਵ ਜਾਲਂਧਰੇਣਾਯਂ ਹਰੋ ਦੇਵੋ ਵਿਡਂਬਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਕੈਟਭ ਦੇ ਵੈਰੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਾਰਾ ਹਾਲ ਦੱਸਿਆ: 'ਦੇਵਤਾ, ਜਲੰਧਰ ਨੇ ਹਰਾ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।'
ਉਮਾ ਪ੍ਰਤਾਰਿਤਾ ਤੇਨ ਪਾਪੇਨ ਛਦ੍ਮਰੂਪਿਣਾ । ਸੁਰਸ੍ਤ੍ਵਂ ਯਦਿ ਗੋਵਿਂਦ ਸਮਰਂ ਪ੍ਰਤਿਯਾਹ੍ਯਤਃ
ਉਮਾ ਨੂੰ ਉਸ ਪਾਪੀ ਨੇ ਠੱਗ ਲਿਆ, ਜੋ ਝੂਠੀ ਸ਼ਕਲ ਵਿਚ ਆਇਆ ਸੀ। ਗੋਵਿੰਦ, ਜੇ ਤੂੰ ਦੇਵਤਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾ।
ਮਾਯਾਯੁਦ੍ਧਂ ਤੁ ਦੇਵੇਸ਼ ਕੁਰੁ ਜਾਲਂਧਰਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਤਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞੀ ਮਯਾ ਦृष੍ਟਾ ਪੀਠੇ ਜਾਲਂਧਰੇ ਸ਼ੁਭੇ
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਜਾਲੰਧਰ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਾਇਆ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਰਤ। ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਜਾਲੰਧਰ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਸਿੰਘਾਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠੇ ਦੇਖਿਆ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਸਾਦਭੂਮ੍ਯਾਂ ਕ੍ਰੀਡਂਤੀ ਵਾਦ੍ਯਗੀਤਾਦਿਵਰ੍ਤ੍ਤਨੈਃ । ਸਾ ਸੁਂਦਰਤਰਾ ਗੌਰ੍ਯਾ ਰਂਭੋਰ੍ਵਸ਼੍ਯੋਃ ਸ਼ਤਾਦਪਿ
ਉਹ ਮਹਲ ਦੇ ਆੰਗਣ ਵਿਚ ਸੰਗੀਤ ਤੇ ਗੀਤ ਨਾਲ ਖੇਡ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਗੌਰੀ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਸੁੰਦਰ ਹੈ, ਰੰਭਾ ਤੇ ਉਰਵਸ਼ੀ ਤੋਂ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵਧ।
ਨੇਦਾਨੀਂ ਮਾਨੁषੇ ਲੋਕੇ ਨ ਪਾਤਾਲੇषੁ ਤਤ੍ਸਮਾ । ਭਾਰ੍ਯਾ ਤੇਨ ਸਮਾ ਵੇਸ਼੍ਯਾ ਨਾਰੀਣਾਂ ਕਾ ਕਥਾ ਹਰੇ
ਮਾਨਵ ਲੋਕ ਜਾਂ ਪਾਤਾਲ ਵਿਚ ਕੋਈ ਉਸ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਵੈਸ਼ਿਆ, ਕੋਈ ਔਰਤ ਉਸ ਨਾਲ ਤੁਲਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ, ਹਰੇ।
ਯਸ੍ਤਾਂ ਸ੍ਪृਸ਼ਤਿ ਦੇਹੇਨ ਸਕृਤਾਰ੍ਥਃ ਪੁਮਾਨ੍ਭਵੇਤ੍ । ਤਵ ਸ਼੍ਯਾਲਕਪਤ੍ਨੀ ਚ ਹਰ ਤ੍ਵਂ ਤਾਂ ਰਮ ਪ੍ਰਿਯਾਮ੍ । ਸ਼ਂਕਰਸ੍ਯੋਪਕਾਰਂ ਚ ਕੁਰੁ ਚੈਵਾਤ੍ਮਨਃ ਸੁਖਮ੍
ਜੋ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਇਕ ਵਾਰੀ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਛੂਹ ਲੈਂਦਾ, ਉਹ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਹਰਾ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਸਾਲੇ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੈ; ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਬਣਾ ਲੈ। ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਤੇ ਆਪਣੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਇਹ ਕਰ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਾਰ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਤਂ ਨਿਰ੍ਭਰ੍ਤ੍ਸ੍ਯ ਰਮਾਪ੍ਰਿਯਃ । ਸਮ੍ਯਗ੍ਵ੍ਯਵਸ੍ਯ ਚੋਪਾਯਂ ਵਿਸਸਰ੍ਜ ਦ੍ਰੁਤਂ ਦ੍ਵਿਜਮ੍
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਤਾਰਕਸ਼ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਡਾਂਟਿਆ, ਫਿਰ ਪੂਰੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਕੇ, ਜਲਦੀ ਹੀ ਉਸ ਦੁਜਾ ਨੂੰ ਰੁਖਸਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼੍ਰਿਯਂਪਤਾਰ੍ਯ੍ਯ ਸਂਛਾਦ੍ਯ ਮਂਚਕੇ ਪੀਤਵਾਸਸਾ । ਨਿਰ੍ਗਤੋऽਨ੍ਯੇਨ ਰੂਪੇਣ ਯੋਗਿ ਮਾਯਾਬਲੇਨ ਚ
ਸ਼੍ਰੀ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੀਲੇ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਮੰਚ ਤੇ ਢੱਕਿਆ, ਤੇ ਯੋਗ ਮਾਇਆ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਦੂਜੀ ਸ਼ਕਲ ਵਿਚ ਨਿਕਲ ਗਿਆ।
ਵृਂਦਾਰਿਕਾਨੁਰਾਗੇਣ ਮੋਹਿਤੋ ਮਧੁਸੂਦਨਃ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਰਿਂ ਤੁ ਗਚ੍ਛਂਤਂ ਪ੍ਰਤਿਛਨ੍ਨਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ
ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਲਈ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਮਧੁਸੂਦਨ ਮਗਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਹਰੇ ਨੂੰ ਲੁਕ ਕੇ ਜਾਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ—
ਸ਼ੇषੋਪ੍ਯਨ੍ਯਤਮੇਨਾਸੌ ਰੂਪੇਣਾਗਤ੍ਯ ਕੇਸ਼ਵਮ੍ । ਜਗਾਦ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤ੍ਵਂ ਤਿष੍ਠ ਮਮਾਨੁਜ੍ਞਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਸ਼ੇਸ਼ ਵੀ ਦੂਜੀ ਸ਼ਕਲ ਵਿਚ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, 'ਤੂੰ ਰੁਕ ਜਾ, ਮੈਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦੇ।'
ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਕ੍ਵ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਬ੍ਰੂਹਿ ਕਾਰ੍ਯਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨ । ਸਦਾ ਤਵ ਮੁਖਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮੀਤਿ ਭਵੇਤ੍ਸੁਖਮ੍
'ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਕਿੱਥੇ ਜਾਵਾਂ? ਦੱਸ, ਜਨਾਰਦਨ। ਤੇਰਾ ਮੁਖ ਵੇਖ ਕੇ ਤੇਰੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨਾ ਹੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਖੁਸ਼ੀ ਹੈ।'
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ- ਜਾਲਂਧਰਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਰਮ੍ਯਾਂ ਹਰਿष੍ਯੇ ਹਰਕਾਰਣਾਤ੍ । ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚੋਪਕਾਰਾਯ ਸਂਛਾਦ੍ਯ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਨਸ੍ਤਨੁਮ੍
ਸ਼੍ਰੀ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ— 'ਹਰਾ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਮੈਂ ਜਾਲੰਧਰ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਪਾਰਵਤੀ ਦੀ ਮਦਦ ਲਈ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਛੁਪਾ ਕੇ।'
ਏਹਿ ਯਾਮੋ ਵਯਂ ਬਂਧੋ ਕਾਂਤਾਰਂ ਦੁਰਤਿਕ੍ਰਮਮ੍ । ਵृਂਦਾਕਰ੍षਣਸਿਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੌ ਵਨਂ ਗਤੌ
'ਆ, ਦੋਸਤ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਚੱਲੀਏ ਜੋ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ, ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੂੰ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਕਰਨ ਲਈ।' ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਏ।