ਤਤਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚੋ ਦੇਵ੍ਯਾ ਨਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯੋਵਾਚ ਸ਼ਂਕਰਃ । ਦੀਰ੍ਘਂ ਵਿਨਿਹਤੌ ਪੁਤ੍ਰੌ ਵृਥਾ ਸ਼ੋਚਸਿ ਕਿਂ ਪ੍ਰਿਯੇ
ਫਿਰ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਲੰਮਾ ਸਾਹ ਲਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ: 'ਹੁਣ ਪੁੱਤਰ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ, ਤੂੰ ਵਿਅਰਥ ਕਿਉਂ ਦੁਖ ਕਰਦੀ ਹੈਂ, ਹੇ ਪ੍ਰੀਤਮ?'
ਅਧੁਨਾ ਤੇਂਗਸਂਗੇਨ ਦੇਵਿ ਮਾਂ ਤ੍ਰਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ । ਸ਼ਂਕਰਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾऽਸਮਯੋਚਿਤਮਾਤੁਰਮ੍ । ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚਾਂਬਿਕਾ ਦੇਵਂ ਬਭਾषੇ ਨੋਚਿਤਂ ਵਚਃ
ਹੁਣ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ ਸਕਦੀ ਹੈਂ। ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਬੇਵਕਤੀ ਤੇ ਚਿੰਤਤ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਅੰਬਿਕਾ ਨੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਉਚਿਤ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਬੋਲ ਆਖੇ।
ਮਹਾਵਿषਾਦੇ ਪਤਿਤੇ ਭਯੇ ਚ ਕृਤੇ ਸਮਾਧੌ ਵਮਨੇ ਮਹਾਜ੍ਵਰੇ । ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਪ੍ਰਯਾਣੇ ਗੁਰੁਵृਦ੍ਧਸਨ੍ਨਿਧੌ ਰਤਿਂ ਬੁਧਾਃ ਸ਼ਂਕਰ ਵਰ੍ਜਯਂਤਿ
ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਵੱਡੇ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਪਿਆ ਹੋਵੇ, ਡਰ ਵਿਚ ਫਸਿਆ ਹੋਵੇ, ਸਮਾਧੀ ਵਿਚ, ਉਲਟੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਭਾਰੀ ਬੁਖਾਰ ਵਿਚ, ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ, ਰਵਾਨਗੀ ਜਾਂ ਵੱਡਿਆਂ ਤੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿਚ, ਸਮਝਦਾਰ ਲੋਕ ਰਤੀ ਤੋਂ ਪਰਹੇਜ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਸ਼ੰਕਰ।
ਕਥਂ ਮਾਂ ਦੁਃਖਦੁਃਖਾਰ੍ਤਾਂ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ੋਕੇਨ ਪੀਡਿਤਾਮ੍ । ਮ੍ਲਾਨਾਂ ਬਾष੍ਪਪਰਿਮ੍ਲਾਨਾਂ ਸਂਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਸਿ ਚਾਤੁਰਾਮ੍
ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਦੁਖ ਤੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹਾਂ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਗਮ ਵਿਚ ਤੜਪ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਮੁਰਝਾਈ ਹੋਈ ਹਾਂ, ਮਿਲਾਪ ਲਈ ਕਿਵੇਂ ਮੰਗਦੀ ਹੈਂ?
ਭਵਾਨ੍ਯਾ ਇਤਿ ਵਾਕ੍ਯਾਨਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਾਯਾਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਉਵਾਚ ਸ੍ਵਾਰ੍ਥਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਗੌਰ੍ਯਾਰੂਪੇਣ ਮੋਹਿਤਃ
ਭਵਾਨੀ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਾਇਆ ਦੇ ਮਹਾਂਸ਼ਵਰ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਸੁਆਰਥ ਲਈ, ਗੌਰੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਬੋਲਿਆ।
ਪੁਰੁषਸ੍ਯਾਰ੍ਤਿਯੁਕ੍ਤਸ੍ਯ ਨ ਯਚ੍ਛਂਤਿ ਰਤਿਂ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ । ਤਥੈਵ ਰੌਰਵੇ ਘੋਰੇ ਪਤਿष੍ਯਂਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜਦੋਂ ਮਰਦ ਦੁਖੀ ਹੋਵੇ, ਔਰਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਰਤੀ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀਆਂ। ਇੱਥੇ ਤੱਕ ਕਿ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਉਹ ਜਰੂਰ ਡਿੱਗ ਜਾਣਗੀਆਂ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਗਣਸ਼ੂਨ੍ਯਃ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ੂਨ੍ਯੋ ਧੀਸ਼ੂਨ੍ਯੋऽਹਂ ਵਰਾਨਨੇ । ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਗृਹ੍ਯ ਸ਼ੂਨ੍ਯੋऽਹਂ ਸਰ੍ਵਸ਼ੂਨ੍ਯੋऽਸ੍ਮਿ ਭਾਮਿਨਿ
ਮੈਂ ਗਣਿਆਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ, ਬੁਧੀ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹਾਂ, ਹੇ ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ। ਹੁਣ, ਸਭ ਕੁਝ ਗਵਾ ਕੇ, ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਚਮਕਦਾਰ ਮਹਿਲਾ।
ਸੁਜੀਵਿਤਂ ਵਿਹੀਨੋऽਹਂ ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰष੍ਟੁਮਿਹ ਚਾਗਤਃ । ਸ੍ਵਂ ਗृਹਂ ਤੁ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯਾਸ਼ੁ ਤ੍ਯਜਾਮਿ ਪ੍ਰਕृਤਿਂ ਸ੍ਵਕਾਮ੍
ਮੈਂ ਚੰਗੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਤੋਂ ਵੰਝਿਆ ਹੋ ਕੇ, ਇੱਥੇ ਤੈਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਪਰ ਹੁਣ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿਚ ਜਲਦੀ ਜਾ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਛੱਡ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਉਤ੍ਤਿष੍ਠ ਨਂਦਿਨ੍ਸਂਯਾਵਸ੍ਤੀਰ੍ਥੇ ਭਵ ਪੁਰਃਸਰਃ । ਤ੍ਵਂ ਯਾਹਿ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਯਾ ਕਾਂਤੇ ਪ੍ਰਕृਤਿਂ ਸ੍ਵਾਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ
ਉੱਠੋ, ਨੰਦੀ, ਤੀਰਥ ਤੇ ਇਕੱਠ ਹੋਵੋ, ਅੱਗੇ ਚੱਲੋ। ਤੂੰ, ਹੇ ਪਿਆਰੀ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਜਾ, ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਛੱਡ ਦੇ।
ਇਤਿ ਮਾਯਾਮਹੇਸ਼ਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾਂਬਿਕਾ ਤਤਃ । ਦੀਰ੍ਘਂ ਦਧ੍ਯੋ ਮਹਾਸ਼੍ਵਾਸਂ ਸ਼ੋਕੇਨ ਚ ਜਡੀਕृਤਾ 6.13.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਾਇਆ ਦੇ ਮਹਾਂਸ਼ਵਰ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਅੰਬਿਕਾ ਨੇ, ਦੁਖ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਲੰਮਾ ਤੇ ਡੂੰਘਾ ਸਾਹ ਲਿਆ।
ਤਸ੍ਯੈਵਂ ਪਰਮੇ ਕ੍ਸ਼ੋਭੇ ਕਿਂਚਿਨ੍ਨੋਵਾਚ ਸਾ ਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਯਯਾ ਸਂਮੋਹਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਜਗਤ੍ਸ੍ਥਾਵਰਜਂਗਮਮ੍ । ਸੈਵ ਸਂਮੋਹਿਤਾ ਤੇਨ ਨ ਜਾਨੇ ਦੁਃਖਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਉਲਝਣ ਵਿਚ, ਉਹ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਸਮਾਂ ਬੋਲਿਆ; ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਰਾ ਜਗਤ—ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ—ਨੂੰ ਭਟਕਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਖੁਦ ਉਸ ਦੇ ਵਲੋਂ ਭਟਕ ਗਈ, ਤੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ ਉਵਾਚ- ਇਤਿ ਮਾਯਾਮਹੇਸ਼ੇਨ ਮੋਹਿਤਾ ਗਿਰਿਜਾ ਯਦਾ । ਅਤਃ ਕਿਂ ਸਮਭੂਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਤਨ੍ਮਮਾਖ੍ਯਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਜਦ ਗਿਰਿਜਾ ਨੂੰ ਮਹਾਂ ਮਾਯਾ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਭਟਕਾ ਦਿੱਤਾ, ਫਿਰ ਕੀ ਹੋਇਆ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ? ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਕ੍ਸ਼ੀਰਾਬ੍ਧੌ ਤੁ ਸ਼ਯਾਨਸ੍ਯ ਚੁਕ੍ਸ਼ੋਭ ਹृਦਯਂ ਹਰੇਃ । ਅਕਸ੍ਮਾਦੇਵ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਨਯਨੇऽਸ਼੍ਰੁਪਰਿਪ੍ਲੁਤੇ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦ ਹਰੀ ਦੁੱਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ 'ਤੇ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਅਚਾਨਕ ਉਲਝ ਗਿਆ, ਰਾਜਾ, ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਨ੍ਮਹਦੁਤ੍ਪਾਤਲਕ੍ਸ਼ਣਂ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤਤਃ । ਉਤ੍ਥਾਯ ਸ਼ੇषਪਰ੍ਯਂਕਾਨ੍ਮਾਂ ਚ ਵਾਯੁਂ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਚ
ਉਹ ਵੱਡਾ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਆਪਣੇ ਸੱਪ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੋਂ ਉਠਿਆ, ਮੈਨੂੰ ਤੇ ਵਾਯੂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਕਿਂ ਕਾਰ੍ਯਮਿਤਿ ਗੋਵਿਂਦਸ੍ਤਨ੍ਨਾਗਾਰਿਮਥਾਸ੍ਮਰਤ੍ । ਸ ਚਾਗ੍ਰੇ ਸ੍ਮृਤਿਮਾਤ੍ਰੇਣ ਤਸ੍ਥੌ ਬਦ੍ਧਾਂਜਲਿਃ ਪ੍ਰਭੋ
ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਫਿਰ ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ; ਸਿਰਫ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵਿਨਤਾਨਂਦਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੁਰਤਃ ਪ੍ਰਾਹ ਕੇਸ਼ਵਃ । ਸੁਪਰ੍ਣ ਤਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਯਤ੍ਰ ਯੁਦ੍ਧਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ
ਵਿਨਤਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਸੁਪਰਣ, ਉੱਥੇ ਜਾ ਜਿੱਥੇ ਜੰਗ ਚੱਲ ਰਹੀ ਹੈ।'
ਹਤੋ ਜਾਲਂਧਰੋ ਵੀਰੋ ਹਰੋ ਵਾ ਤੇਨ ਮੋਹਿਤਃ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਾਗਤ੍ਯ ਕਥਯਸ੍ਵ ਮਮਾਖਿਲਮ੍
'ਜੇ ਜਲੰਧਰ ਵਿਰੋਧੀ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਜਾਂ ਹਰਾ ਉਸ ਦੇ ਵਲੋਂ ਭਟਕ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਜਲਦੀ ਆ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ।'
ਜਾਲਂਧਰੇਸ਼ਯੋਰ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਮੇਵ ਹਿ । ਕੋऽਨ੍ਯੋ ਮਹਾਹਵੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਯਾਤਿ ਸ਼ਰੀਰਵਾਨ੍
'ਜਲੰਧਰ ਤੇ ਈਸ਼ਵਰ ਦੇ ਜੰਗ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਸਿਰਫ ਤੈਨੂੰ ਹੈ; ਹੋਰ ਕੌਣ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਯੁੱਧ ਜਾਣ ਕੇ, ਉੱਥੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ?'
ਕਦਾਚਿਦ੍ਦੁਰ੍ਗਮਂ ਤਤ੍ਰ ਯੁਦ੍ਧਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਵृष੍ਟਿਭਿਃ । ਅਥ ਤ੍ਵਂ ਬਾਣਸਂਚਾਰਂ ਗਤ੍ਵਾਪਿ ਹਿਤਵਿਗ੍ਰਹਃ
'ਕਈ ਵਾਰੀ ਉਹ ਜੰਗ ਬਹੁਤ ਔਖੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ; ਪਰ ਤੂੰ, ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਜਾ ਕੇ, ਸਦਾ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸਾਥੀ ਹੈਂ।'
ਸਂਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਵਤੀਵृਤ੍ਤਿਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਾਯਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ । ਦੈਤ੍ਯਮਾਯਾਨਿਰਾਸਾਰ੍ਥਂ ਵਿਚਿਂਤ੍ਯ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤ੍ਵਰਨ੍
'ਪਾਰਵਤੀ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਵਾਪਸ ਆ; ਭਗਵਾਨ, ਦੈਤ ਦੀ ਮਾਯਾ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਤੈਨੂੰ ਤੁਰਨ ਲਈ ਆਖਿਆ।'
ਗੁਟਿਕਾਂ ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਾਂ ਚ ਗਰੁਡਾਯ ਦਦੌ ਹਰਿਃ । ਅਨਯਾ ਨ ਭ੍ਰਮੋ ਵੀਰ ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮੁਖੇਕ੍ਸ਼ਿਪਤ੍
ਹਰੀ ਨੇ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਸਭ ਸਿੱਧੀਆਂ ਵਾਲੀ ਗੋਲੀ ਦਿੱਤੀ, ਆਖਿਆ, 'ਇਸ ਨਾਲ, ਵਿਰੋਧੀ, ਤੂੰ ਭਟਕਿਆ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ।' ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਗੋਲੀ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ।
ਏਵਂ ਸਂਪ੍ਰੇਰਿਤਃ ਪਤ੍ਰੀ ਹਰਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍ । ਨਿਸ਼੍ਚਕ੍ਰਾਮ ਖਮਾਵਿਸ਼੍ਯ ਜਗਾਮਾਦ੍ਭੁਤਵੇਗਵਾਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ, ਪੰਛੀ ਨੇ ਹਰੀ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ, ਉੱਡ ਗਿਆ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ ਤੇ ਅਜੋਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਰਣਂ ਘੋਰਂ ਦੈਤ੍ਯਸਂਘੈਃ ਸ ਦੁਃਸਹਮ੍ । ਦृष੍ਟਵਾਨਖਿਲੇਨਾਸੌ ਨ ਕਿਂਚਿਜ੍ਜ੍ਞਾਤਵਾਨ੍ਕਿਲ
ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਕਰਕੇ ਔਖਾ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਵੇਖੀ; ਪਰ, ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖ ਕੇ ਵੀ, ਉਹ ਕੁਝ ਸਮਝ ਨਾ ਸਕਿਆ।
ਤਸ੍ਮਾਦੁਤ੍ਪਤ੍ਯ ਵੇਗੇਨ ਗਤੋऽਸੌ ਮਾਨਸੋਤ੍ਤਰਮ੍ । ਸ਼ੈਲਂ ਤੁਂਗਤਰਂ ਦੁਰ੍ਗਮਗਮ੍ਯਂ ਮਰੁਤਾਮਪਿ
ਉਥੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਮਨ ਦੇ ਉੱਤਰ ਪਾਸੇ, ਇਕ ਉੱਚਾ ਤੇ ਔਖਾ ਪਹਾੜ, ਜਿੱਥੇ ਹਵਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀ, ਉੱਥੇ ਗਿਆ।
ਵਿਲੋਕਯਨ੍ਨ ਦਦृਸ਼ੇ ਗੌਰੀਸ੍ਥਾਨਂ ਪਤਂਗਰਾਟ੍ । ਤਤ੍ਰਾਗਤ੍ਯ ਭੁਜਂਗਾਰਿਰ੍ਧ੍ਵਨਿਂ ਸਂਸ਼੍ਰੁਤਵਾਨ੍ਕਿਲ
ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਪੰਛੀਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਗੌਰੀ ਦਾ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਿਆ; ਪਰ ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਸੱਪਾਂ ਦਾ ਸਾਥੀ ਇੱਕ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ।
ਗਤ੍ਵਾ ਸਮੀਪੇ ਦਦृਸ਼ੇ ਮਾਯਾਪਸ਼ੁਪਤਿਂ ਤਤਃ । ਗਰੁਡੋ ਗੁਟਿਕਾਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਮੁਖੇਨ ਭ੍ਰਮਮਾਪ ਸਃ
ਨੇੜੇ ਜਾ ਕੇ, ਗਰੁੜ ਨੇ ਮਾਯਾ-ਪਸ਼ੁਪਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ; ਗੋਲੀ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਭਟਕਣ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾਥ ਦੈਤ੍ਯੋऽਯਮਿਤਿ ਨਾਯਂ ਵृषਧ੍ਵਜਃ । ਹਾ ਕष੍ਟਮਿਤਿ ਚੋਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਰੁਦਨ੍ਨਾਗਤ੍ਯ ਚਾਰ੍ਣਵਮ੍
ਜਾਣ ਕੇ ਤੇ ਸਮਝ ਕੇ, 'ਇਹ ਦੈਤ ਹੈ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਧਵਜ ਨਹੀਂ,' ਉਹ ਆਖਿਆ, 'ਹਾਏ, ਕਿੰਨਾ ਦੁਖਦਾਈ!' ਤੇ ਰੋਦਾ ਹੋਇਆ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਗਿਆ।
ਕਥਯਾਮਾਸ ਵृਤ੍ਤਾਂਤਂ ਪੁਰਤਃ ਕੈਟਭਦ੍ਵਿषਃ । ਦੇਵ ਜਾਲਂਧਰੇਣਾਯਂ ਹਰੋ ਦੇਵੋ ਵਿਡਂਬਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਕੈਟਭ ਦੇ ਵੈਰੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਾਰਾ ਹਾਲ ਦੱਸਿਆ: 'ਦੇਵਤਾ, ਜਲੰਧਰ ਨੇ ਹਰਾ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।'
ਉਮਾ ਪ੍ਰਤਾਰਿਤਾ ਤੇਨ ਪਾਪੇਨ ਛਦ੍ਮਰੂਪਿਣਾ । ਸੁਰਸ੍ਤ੍ਵਂ ਯਦਿ ਗੋਵਿਂਦ ਸਮਰਂ ਪ੍ਰਤਿਯਾਹ੍ਯਤਃ
ਉਮਾ ਨੂੰ ਉਸ ਪਾਪੀ ਨੇ ਠੱਗ ਲਿਆ, ਜੋ ਝੂਠੀ ਸ਼ਕਲ ਵਿਚ ਆਇਆ ਸੀ। ਗੋਵਿੰਦ, ਜੇ ਤੂੰ ਦੇਵਤਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾ।
ਮਾਯਾਯੁਦ੍ਧਂ ਤੁ ਦੇਵੇਸ਼ ਕੁਰੁ ਜਾਲਂਧਰਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਤਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞੀ ਮਯਾ ਦृष੍ਟਾ ਪੀਠੇ ਜਾਲਂਧਰੇ ਸ਼ੁਭੇ
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਜਾਲੰਧਰ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਾਇਆ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਰਤ। ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਜਾਲੰਧਰ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਸਿੰਘਾਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠੇ ਦੇਖਿਆ ਹੈ।