ਸੋऽਪਿ ਦਸ੍ਯੁਰ੍ਦਸ੍ਯੁਭਿਸ਼੍ਚ ਜਗਾਮ ਨਿਜਮਾਸ਼੍ਰਯਮ੍ । ਏਕਦਾ ਗੁਡਕਂਡੋਲਂ ਤੇਨੈਵ ਖਲੁ ਵਰ੍ਤ੍ਮਨਾ
ਉਹ ਚੋਰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਹੋਰ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਆਪਣੇ ਠਿਕਾਣੇ ਤੇ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਉਹੀ ਰਾਹੀਂ, ਉਹ ਗੁੜਕੰਡੋਲੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਪਥਿਕਃ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਕਾਕੀਮਂਡਲਮਾਗਤਃ । ਤਤੋऽਸੌ ਸਹਸਾ ਦਸ੍ਯੁਰ੍ਨਿਰ੍ਭਯਃ ਪਰਹਿਂਸਕਃ
ਉਥੇ, ਇੱਕ ਯਾਤਰੀ, ਆਪਣੇ ਮੱਥੇ ਬੋਝ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਕਾਕੀਮੰਡਲ ਆਇਆ। ਫਿਰ, ਉਹ ਚੋਰ, ਨਿਡਰ ਤੇ ਬੇਦਰਦੀ ਹੋ ਕੇ, ਅਚਾਨਕ—
ਜਹਾਰ ਗੁਡਕਂਡੋਲਮਧ੍ਵਨੀਨਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਚ । ਅਥ ਤੇ ਦਸ੍ਯਵਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਗੁਡਕਂਡੋਲ ਭਂਜਨਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਮਧੂ ਵੇਚਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਗੁੜ ਦੀ ਡਲੀ ਛੀਣ ਲਈ। ਫਿਰ ਉਹ ਡਾਕੂਆਂ ਨੇ ਗੁੜ ਦੀ ਡਲੀ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀ।
ਉਰ੍ਵੀਸ਼ੁਸ਼੍ਚਾਪਤਦ੍ਭਾਗੇ ਸ਼ਕਟਂ ਗੁਡਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍ । ਉਰ੍ਵੀਸ਼ੁਃ ਸ਼ਕਟਂ ਗੌਡਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਉਰਵੀਸ਼ੁ ਉਸ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ ਜਿੱਥੇ ਗੁੜ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਰਥ ਰੱਖਿਆ ਸੀ। ਹੇ ਉੱਚ ਕੋਟਿ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਰਵੀਸ਼ੁ ਨੇ ਗੁੜ ਦੇ ਰਥ ਨੂੰ ਲੱਭ ਲਿਆ।
ਮਨਸਾ ਚਿਂਤਯਾਮਾਸ ਵਚਃਸ੍ਮਰਣਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ । ਅਨੋ ਮਯਾ ਪੁਰਾ ਦਤ੍ਤਂ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਮੁਰਾਰਯੇ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਿਆ ਤੇ ਉਹ ਗੱਲ ਯਾਦ ਕੀਤੀ: 'ਇਹ ਭੇਟ ਮੈਂ ਆਪ ਮੁਰਾਰੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਸੀ।'
ਤਸ੍ਮਾਦਨੋ ਨ ਮੇ ਗ੍ਰਾਹ੍ਯਂ ਕਦਾਚਿਦਿਹ ਜਨ੍ਮਨਿ । ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯੇਤਿ ਹृਦਾ ਦਾਤੁਂ ਤਦਨੋ ਗੁਡਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਭੇਟ ਮੈਂ ਇਸ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲੈ ਸਕਦਾ। ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਦਿਲੋਂ ਨਿਸਚਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਗੁੜ ਨਾਲ ਬਣੀ ਭੇਟ ਦਾਨ ਕਰੇ।
ਦਤ੍ਤਂ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਕਸ੍ਮੈਚਿਨ੍ਮਾਧਵਪ੍ਰੀਤਿਹੇਤਵੇ । ਤਾਂ ਭਕ੍ਤਿਂ ਤਸ੍ਯ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਮਹਾਪਾਤਕਿਨੋ ਦ੍ਵਿਜ
ਉਸ ਨੇ ਮਾਧਵ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ ਉਹ ਭੇਟ ਕਿਸੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਵੱਡਾ ਪਾਪੀ ਸੀ,
ਜਹਾਰ ਸਕਲਂ ਪਾਪਂ ਸਦ੍ਯਃ ਪ੍ਰੀਤੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਦਿਨੇ ਵਿਪ੍ਰ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਚ ਮਹਾਵਨਮ੍
ਜਨਾਰਦਨ ਤੁਰੰਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਉਸੇ ਦਿਨ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਹਤਃ ਪੌਰਜਨੈਃ ਸਰ੍ਵੈਰਥ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੈਃ ਸ ਉਰ੍ਵਿਸ਼ੁਃ । ਭਗਵਾਨਥ ਤਂ ਨੇਤੁਂ ਵਿਮਾਨਂ ਸ੍ਵਰ੍ਣਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਪਿੰਡ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਉਰਵੀਸ਼ੁ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਰਥ ਭੇਜਿਆ ਕਿ ਉਹਨੂੰ ਲੈ ਆਉਣ।
ਦੂਤਾਂਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਨਾਨਾਭਰਣਭੂषਿਤਾਨ੍ । ਅਥ ਤੇ ਭਗਵਦ੍ਦੂਤਾਸ੍ਤਮੁਰ੍ਵੀਸ਼ੁਂ ਗਤੈਨਸਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਦੂਤ ਭੇਜੇ। ਫਿਰ ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਦੂਤ ਉਰਵੀਸ਼ੁ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ, ਜੋ ਹੁਣ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਚੁੱਕਾ ਸੀ।
ਸਮਾਰੋਪ੍ਯ ਵਿਮਾਨੇ ਤਂ ਸਦ੍ਯੋ ਜਗ੍ਮੁਃ ਪੁਰਂ ਹਰੇਃ । ਤਤੌऽਸੌ ਹਰਿਸਾਨ੍ਨਿਧ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਾਤ੍ਮਨਾਂ ਵਰਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰਥ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾ ਕੇ ਤੁਰੰਤ ਹਰੀ ਦੇ ਨਗਰ ਵਿਚ ਲੈ ਗਏ। ਫਿਰ ਉਹ ਨੇਕ ਆਤਮਾਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਰੀ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਪੁਨਰ੍ਮਨ੍ਵਂਤਰਸ਼ਤਂ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਕੇਸ਼ਵਸਨ੍ਨਿਧਿਮ੍ । ਪਰਮਂ ਜ੍ਞਾਨਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸ ਵਿਵੇਸ਼ ਤਨੁਂ ਹਰੇਃ
ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਸੌ ਯੁਗ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਤੇ ਹਰੀ ਦੇ ਸਰੂਪ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ- ਯੇਨ ਕੇਨਾਪ੍ਯੁਪਾਯੇਨ ਹਰਿਭਕ੍ਤਿਕਰੋ ਨਰਃ । ਸਂਸਾਰਜਲਧੇਃ ਪਾਰਂ ਰਾਜਹਂਸ ਇਵ ਵ੍ਰਜਨ੍
ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਜ-ਹੰਸ ਵਾਂਗ ਸੰਸਾਰ-ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ਣਮੇਵ ਹਰੇਰ੍ਭਕ੍ਤਿਰ੍ਵਰ੍ਤਤੇ ਯਸ੍ਯ ਚੇਤਸਿ । ਤਤ੍ਪਦਂ ਪਰਮਂ ਯਾਤਿ ਸ ਪਾਪਾਤ੍ਮਾਪਿ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਜੇ ਕਿਸੇ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਪਰਮ ਗਤੀ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—even ਜੇ ਉਹ ਪਾਪੀ ਵੀ ਹੋਵੇ।
ਏਕਮਪ੍ਯੁਤ੍ਤਮਂ ਵਸ੍ਤੁ ਦਤ੍ਵਾऽਸੌ ਤਨ੍ਮੁਰਾਰਯੇ । ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਹਿ ਭੋਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਪਾਪੋਪਸ਼ਾਂਤਯੇ
ਜੇ ਕੋਈ ਇੱਕ ਚੰਗੀ ਵਸਤੂ ਵੀ ਮੁਰਾਰੀ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਪਿੱਛੋਂ ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਉਸਦਾ ਫਲ ਭੋਗਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਯਦ੍ਵਸ੍ਤੁ ਹਰਯੇ ਦਤ੍ਤਂ ਤਚ੍ਚ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਦਿਵਜਾਤਯੇ । ਕਿਂਚਿਚ੍ਛੇषਂ ਨ ਭੋਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਤਸ੍ਯਾਵਸ਼੍ਯਂ ਸ੍ਵਯਂ ਬੁਧੈਃ
ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਹਰੀ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੂਜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵੀ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਬਚ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਆਪ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ, ਇਹ ਗੱਲ ਸਿਆਣੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੱਸਦੇ ਹਨ।
ਵਸ੍ਤੂਨਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ਼੍ਰੇष੍ਠਮਿष੍ਟਾਨਿ ਯਾਨਿ ਕਾਨਿ ਚ । ਅਦਤ੍ਵਾ ਵਿष੍ਣਵੇ ਤਾਨਿ ਨ ਭੋਕ੍ਤਵ੍ਯਾਨਿ ਵੈष੍ਣਵੈਃ
ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਵੀ ਚਾਹੁੰਦੀਆਂ ਵਸਤੂਆਂ ਹਨ, ਜੇ ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਭੇਟ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਤਾਂ ਵੈਸ਼ਨਵ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਖਾਣੀਆਂ।
ਵਿष੍ਣੁਨੈਵੇਦ੍ਯਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਨਮ੍ । ਸੇਤਿਹਾਸਂ ਪੁਨਰ੍ਵਚ੍ਮਿ ਸ਼ृਣੁ ਵਿਪ੍ਰ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਭੋਗ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਫਿਰ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਆਸੀਤ੍ਸਰ੍ਵਜਨਿਰ੍ਨਾਮ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧਵਂਸ਼ਜਃ । ਸ਼ਾਂਤੋ ਦਾਂਤੋ ਦਯਾਯੁਕ੍ਤੋ ਗੁਰੁਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਪੂਜਕਃ
ਸਰਵਜਨੀ ਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਜੋ ਸੁੱਚੇ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਜੰਮਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਸ਼ਾਂਤ, ਸਿਆਣਪ ਵਾਲਾ, ਦਇਆਲੂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂਆਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਹਰੇਃ ਪੂਜਾਪਰਸ਼੍ਚੈਵ ਹਰਿਸ੍ਮਰਣਤਤ੍ਪਰਃ । ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਕ੍ਲੇਸ਼ਵਿਧ੍ਵਂਸੀ ਸਤ੍ਯਵਾਦੀ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ ੫੦ 7.19.
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਤੇ ਹਰੀ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਜੋ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦਾ, ਸੱਚ ਬੋਲਦਾ ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਰੱਖਦਾ ਸੀ।
ਪ੍ਰਾਤਃਸ੍ਨਾਯੀ ਨਿਜਾਚਾਰਗ੍ਰਾਹੀ ਹਿਂਸਾ ਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ । ਏਕਾਦਸ਼ੀਵ੍ਰਤਰਤੋ ਜ੍ਞਾਤਿਪੂਜਾਪਰਾਯਣਃ
ਉਹ ਸਵੇਰੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਕੰਮ ਕਰਦਾ, ਹਿੰਸਾ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿੰਦਾ, ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦਾ ਵਰਤ ਰੱਖਦਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਕਦਾਚਿਤ੍ਸ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸ੍ਵਪ੍ਨੇऽਪਸ਼੍ਯਚ੍ਚ ਕੇਸ਼ਵਮ੍ । ਸ਼੍ਯਾਮਂ ਵਿਰਜਪਦ੍ਮਾਕ੍ਸ਼ਂ ਸ੍ਮੇਰਾਸ੍ਯਂ ਪੀਤਵਾਸਸਮ੍
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਸ ਨੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ—ਕਾਲਾ ਰੰਗ, ਨਿਰਮਲ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲਾ ਚਿਹਰਾ ਤੇ ਪੀਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ।
ਸ੍ਵਰ੍ਣਕੁਣ੍ਡਲਮਞ੍ਜੀਰਕਿਰੀਟੋਜ੍ਜ੍ਵਲਵਿਗ੍ਰਹਮ੍ । ਕੌਸ੍ਤੁਭੋਦ੍ਭਾਸਿਤੋਰਸ੍ਕਂ ਵਨਮਾਲਾਵਿਭੂषਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੁੰਡਲ, ਪੈਜਾਬ, ਤੇ ਮੋਹਤਾਜ਼ ਕਿਰਣ ਵਾਲਾ ਮੋੜ ਪਹਿਨਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ 'ਕੌਸਤੁਭ' ਰਤਨ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਚਤੁਰ੍ਬਾਹੁਂ ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਪਦ੍ਮਧਰਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍ । ਸਮਸ੍ਤੈਰ੍ਲਕ੍ਸ਼ਣੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਸ੍ਵਰ੍ਣਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤਿਨਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ, ਗਦਾ ਤੇ ਕਮਲ ਫੁੱਲ ਫੜੇ ਹੋਏ ਸੀ, ਸਭ ਸੁਭ ਲਕਸ਼ਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਜਨੇਊ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਸ ਵਿਪ੍ਰੋ ਜਗਤੀਪਤੇਃ । ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਸ੍ਤਮਸ੍ਤੌषੀਦ੍ਰੋਮਾਂਚਿਤਤਨੁਰ੍ਮੁਦਾ
ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰੋਮਾਂਚਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤੁਭ੍ਯਂ ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਜਗਤਃ ਸਕਲਸ੍ਯਭਰ੍ਤ੍ਤ੍ਰੇ ਸਲ੍ਲੋਕਸ਼ੋਕਭਯਰੋਗਵਿਨਾਸ਼ਨਾਯ । ਨਾਰਾਯਣਾਯ ਕਮਲਾਹृਦਯਪ੍ਰਿਯਾਯ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕਾਮਪਰਮਾਮृਤਦਾਯ ਤੁਭ੍ਯਮ੍
ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੇ ਪਾਲਣਹਾਰ, ਦੁੱਖ, ਡਰ ਤੇ ਰੋਗਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਮਨਪਸੰਦ, ਧਰਮ, ਧਨ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਪਰਮ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨਾਰਾਇਣ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਪਾਪਾਨਿ ਚੈਵ ਸਕਲਾਨਿ ਮਯਾ ਕृਤਾਨਿ ਮਤ੍ਤੇਨ ਮੋਹਵਸ਼ਗੇਨ ਸਦਾ ਮੁਰਾਰੇ । ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਬਿਭੇਮਿ ਜਗਦਂਬੁਨਿਧੇਰ੍ਗਭੀਰਾਨ੍ਮਾਮੁਦ੍ਧਰਸ੍ਵ ਨਿਜਭਕ੍ਤਿਤਰੀਂ ਪ੍ਰਦਾਯ
ਮੁਰਾ ਦੇ ਵੈਰੀ, ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਮੈਂ ਮੱਤ ਤੇ ਮੋਹ ਦੇ ਕਾਰਨ ਕੀਤੇ ਹਨ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਡੂੰਘੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਹਾਂ—ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਭਗਤੀ ਦੀ ਨੌਕ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰ ਕੇ ਉੱਠਾ ਲਵੋ।
ਜਾਨਾਮਿ ਯਦ੍ਯਪਿ ਹਰੇ ਦੁਰਿਤਂ ਮਨੁष੍ਯੋ ਵ੍ਯਾਮੋਹਮਾਸ਼ੁਚਲਭੇ ਭੁਵਿ ਕੈਟਭਾਰੇ । ਪਾਪਂ ਤਥਾਪਿ ਚ ਮੁਦਾ ਸਤਤਂ ਕਰੋਮਿ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਕੋऽਪ੍ਯਹਮਿਵਾਸ੍ਤਿ ਜਨੋ ਵਿਮੂਢਃ
ਹੇ ਹਰੀ, ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮਨੁੱਖ ਮੋਹ ਵਿਚ ਪਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਬੁਰਾਈ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਇਸ ਲਈ ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਮੂਰਖ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਪੁਣ੍ਯਦ੍ਰੁਮਃ ਸੁਖਫਲਂ ਸਹਸੈਵ ਧਤ੍ਤੇ ਕਿਂ ਵੇਦ੍ਮਿ ਨੇਤਿ ਨृਹਰੇ ਕृਤਪਾਤਕੋऽਹਮ੍ । ਪੁष੍ਪਦ੍ਰੁਮਾਰ੍ਪਣਵਿਧੌ ਨ ਮਮਾਸ੍ਤਿ ਵਿਤ੍ਤਂ ਨਾਥ ਪ੍ਰਸੀਦ ਭਗਵਨ੍ਕਿਮਹਂ ਕਰੋਮਿ
ਪੁਣ ਦੇ ਰੁੱਖ ਤੁਰੰਤ ਸੁਖ ਦਾ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਹੇ ਨਰਕਾਸੁਰ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ, ਮੈਂ ਪਾਪੀ ਹਾਂ। ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਰੁੱਖ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਲਈ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਦੌਲਤ ਨਹੀਂ ਹੈ; ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮਿਹਰ ਕਰੋ—ਮੈਂ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?
ਤ੍ਵਤ੍ਪਾਦਪਦ੍ਮਯੁਗਲਂ ਪਰਮਾਮृਤਸ੍ਯ ਸ੍ਥਾਨਂ ਵਿਹਾਯ ਮਮ ਚਿਤ੍ਤਮਧੁਵ੍ਰਤੋऽਯਮ੍ । ਨਾਰੀਮੁਖਂ ਵ੍ਰਜਤਿ ਦੇਵਮृਤਿਪ੍ਰਦਂ ਯਚ੍ਛ੍ਲੇष੍ਮਪ੍ਰਕੀਰ੍ਣਮਨਿਸ਼ਂ ਕਮਲਭ੍ਰਮੇਣ
ਤੇਰੇ ਕਮਲ ਪੈਰ, ਜੋ ਪਰਮ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਸਥਾਨ ਹਨ, ਛੱਡ ਕੇ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਮਧੁਮੱਖੀ ਵਾਂਗ ਹਮੇਸ਼ਾ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰਿਆਂ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਿਰਫ ਮੌਤ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਫ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ, ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਭਟਕਦੇ।