ਵਰ੍ਮਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਦਿਕਂ ਦਤ੍ਵਾ ਰਥਂ ਸਾਰਥਿਸਂਯੁਤਮ੍ । ਦੁਰ੍ਵਾਰਣੇਨ ਸਹਿਤਃ ਸੈਨ੍ਯਂ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵੋਦਧੇਃ ਸੁਤਃ
ਕਵਚ, ਹਥਿਆਰ ਅਤੇ ਰਥ ਸਾਰਥੀ ਸਮੇਤ ਦੇ ਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੁਰਵਾਰਣ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਲਕ੍ਸ਼ਿਤਸ੍ਤਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਗੁਹਾਂ ਗੁਪ੍ਤਾਂ ਤੁ ਪਾਰ੍ਥਿਵ । ਮਾਨਸੋਤ੍ਤਰਸ਼ੈਲਸ੍ਯ ਹਰਰੂਪਂ ਦਧਾਰ ਸਃ
ਫਿਰ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਾ ਲੱਗਣ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਪਹਾੜ ਮਾਨਸਾ ਦੇ ਉੱਤਰ ਢਲਾਨ 'ਤੇ ਲੁਕਾਈ ਹੋਈ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਅਤੇ ਹਰਾ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਧृਤ੍ਵਾ ਦੁਰ੍ਵਾਰਣੇ ਰੂਪਂ ਨਂਦਿਨਃ ਸਦृਸ਼ਂ ਤਥਾ । ਅਥਾਰੁਰੁਹਤੁਃ ਸ਼ੈਲਂ ਛਦ੍ਮਸ਼ਂਕਰਨਂਦਿਨੌ
ਦੁਰਵਾਰਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਨੰਦੀ ਵਾਂਗੂ, ਛਲ ਕਰਕੇ ਸ਼ੰਕਰ ਅਤੇ ਨੰਦੀ ਪਹਾੜ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ।
ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤਿ ਸ਼ਿਖਰੇ ਗੌਰੀ ਸਖਿਭਿਃ ਸਹਿਤਾ ਨृਪ । ਤਮਾਯਾਂਤਂ ਸ਼ਰੈਰ੍ਭਿਨ੍ਨਂ ਸ੍ਕਂਧਮਾਲਮ੍ਬ੍ਯ ਨਂਦਿਨਃ
ਜਿੱਥੇ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਗੌਰੀ ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ ਸੀ, ਉਹ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਨੰਦੀ ਦੇ ਜਖਮੀ ਮੋਢੇ ਨੂੰ ਸਹਾਰਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ।
ਰਕ੍ਤਾਕ੍ਤਮਂਬਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਵਾਨੀ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾਭਵਤ੍ । ਸਖ੍ਯਸ੍ਤਸ੍ਯਾ ਜਯਾਦ੍ਯਾਸ੍ਤਾਃ ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤਂ ਸਂਭ੍ਰਮਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਲਹੂ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਹੋਈ ਪੋਸ਼ਾਕ ਵੇਖ ਕੇ, ਭਵਾਨੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਈ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਖੀਆਂ, ਜਯਾ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ, ਡਰ-ਘਬਰਾਹਟ ਵਿੱਚ ਉਸ ਵੱਲ ਦੌੜੀਆਂ।
ਸ਼ਂਕਰਸ੍ਯਾਂਤਿਕਂ ਗਤ੍ਵਾ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛੁਸ੍ਤਂ ਸੁਦੁਃਖਿਤਾਃ । ਕਿਂ ਜਾਤਂ ਤਵ ਦੇਵੇਸ਼ ਕੇਨ ਤ੍ਵਂ ਸਂਗਰੇ ਜਿਤਃ
ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੀਆਂ: 'ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਕੀ ਹੋਇਆ? ਤੂੰ ਕੌਣ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਾਰਿਆ?'
ਸਸ਼ਲ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕਥਂ ਨਾਥ ਸਂਸਾਰੀਵ ਪ੍ਰਰੋਦਿषਿ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਦਦੌ ਤਾਭ੍ਯੋ ਭੂषਣਾਨਿ ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍
'ਜਖਮੀ ਹੋ ਕੇ, ਹੇ ਨਾਥ, ਤੂੰ ਮਰਤਾਂ ਵਾਂਗੂੰ ਕਿਉਂ ਰੋ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?' ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਹਣੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੇ ਦਿੱਤੇ।
ਉਤ੍ਤਾਰ੍ਯ ਸ਼ਨਕੈਰਂਗਾਤ੍ ਵਾਸੁਕਿਪ੍ਰਭृਤੀਨਿ ਚ । ਗਣੇਸ਼ਸ੍ਕਂਦਸ਼ਿਰਸੀਚ੍ਛਿਨ੍ਨੇ ਕੁਕ੍ਸ਼ੌ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਚ
ਆਹਿਸਤਾ-ਆਹਿਸਤਾ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਵਾਸੁਕੀ ਆਦਿ ਦੇ ਗਹਣੇ ਉਤਾਰ ਕੇ, ਗਣੇਸ਼ ਅਤੇ ਸਕੰਦਾ ਦੇ ਸਿਰ ਕੱਟੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਪੇਟ ਵੀ ਵੇਖਿਆ।
ਹਾ ਸ੍ਕਂਦ ਹਾ ਗਣੇਸ਼ੇਤਿ ਹਾ ਰੁਦ੍ਰੇਤ੍ਯਂਬਿਕਾਰੁਦਤ੍ । ਤਸ੍ਯਾਃ ਸਖ੍ਯਸ੍ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਾ ਰੁਰੁਦੁਃ ਸ਼ੋਕਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾਃ
'ਹਾਏ ਸਕੰਦਾ! ਹਾਏ ਗਣੇਸ਼! ਹਾਏ ਰੁਦ੍ਰ!' ਅੰਬਿਕਾ ਰੋ ਪਈ; ਫਿਰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਰੋਣ ਲੱਗੀਆਂ।
ਅਤ੍ਰਾਬ੍ਰਵੀਜ੍ਜਯਾਂ ਨਂਦੀ ਤ੍ਵਮੇਨਂ ਪਰਿਪਾਲਯ । ਮਣਿਭਦ੍ਰੋ ਵੀਰਭਦ੍ਰਃ ਪੁष੍ਪਦਂਤਸ਼੍ਚ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਇਸ ਵੇਲੇ ਜਯਾ ਨੇ ਨੰਦੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਤੂੰ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਮਣੀਭਦ੍ਰ, ਵੀਰਭਦ੍ਰ ਅਤੇ ਪੁਸ਼ਪਦੰਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਨ।'
ਦਂਭਨੋ ਧੂਮਤਿਮਿਰਃ ਕੂष੍ਮਾਂਡਾਦ੍ਯਾ ਰਣੇ ਹਤਾਃ । ਚਂਡੀ ਭृਂਗੀ ਕਿਰੀਟਿਸ਼੍ਚ ਮਹਾਕਾਲਸ਼੍ਚ ਸ਼ृਂਖਲੀ
ਦੰਭਨਾ, ਧੂਮਤਿਮਿਰ ਅਤੇ ਕੁਸ਼ਮਾਂਡ ਆਦਿ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਗਏ। ਚੰਡੀ, ਭ੍ਰਿੰਗੀ, ਕਿਰੀਟੀ, ਮਹਾਕਾਲ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰਿੰਖਲੀ—
ਚਂਡੀਸ਼ੋ ਗੁਪ੍ਤਨੇਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਕਾਲਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਹਤਾ ਰਣੇ । ਵਿਨਾਯਕਸ੍ਯ ਸ੍ਕਂਦਸ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸੀ ਭ੍ਰਮਤਾ ਮਯਾ
ਚੰਡੀਸ਼, ਗੁਪਤਨੇਤਰ ਅਤੇ ਕਾਲ ਆਦਿ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਗਏ। ਵਿਨਾਇਕ ਅਤੇ ਸਕੰਦਾ ਦੇ ਸਿਰ ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋਏ।
ਦृष੍ਟੇ ਮਹਾਰਣੇ ਦੇਵਿ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾਥ ਪੁਰੋਕ੍ਸ਼ਿਪਤ੍ । ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਂਦਿਨੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼ਿਰਸੀ ਗृਹ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਯੋਃ
ਮਹਾਂ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਉਹ ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧ ਗਿਆ। ਨੰਦੀ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਚੁੱਕ ਲਏ।
ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਵਿਲਲਾਪੋਚ੍ਚੈਃ ਪੁਤ੍ਰਪੁਤ੍ਰੇਤਿ ਜਲ੍ਪਤੀ । ਤਾਰਕਾਰੇ ਕਥਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਹਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸਿਂਧੁਸੂਨੁਨਾ
ਪਾਰਵਤੀ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੋਈ, 'ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ, ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ' ਕਹਿ ਕੇ ਬੁੜਬੁੜਾਈ। ਤਾਰਕ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਲੋਂ ਕਿਵੇਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ?
ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਤ੍ਰਿਵਾਸਰੋ ਦੇਵੈਃ ਸੇਨਾਪਤ੍ਯੋऽਭਿषੇਚਿਤਃ । ਤਦਾ ਤ੍ਵਯਾ ਕਥਂ ਵੀਰ ਤਾਰਕਾਖ੍ਯੋ ਨਿਪਾਤਿਤਃ
ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਦਿਨਾਂ ਲਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸੈਨਾਪਤੀ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਫਿਰ, ਹੇ ਵੀਰ, ਤੂੰ ਤਾਰਕ ਨਾਮ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਮਾਰਿਆ?
ਨੀਲਕਂਠੇਨ ਕਿਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤੋ ਯਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪਤਿਤੋ ਭੁਵਿ । ਸ੍ਨੁषਾਮੁਖਂ ਨ ਦृष੍ਟਂ ਚ ਮਯਾ ਪੁਤ੍ਰਾਵਭਾਗ੍ਯਯਾ
ਕੀ ਨੀਲਕੰਠ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ? ਮੈਂ, ਬੇਨਸੀਬ ਮਾਂ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਜਾਂ ਵੁਹੇਲੜੀ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕੀ।
ਨ ਭੋਗਾ ਵਤ੍ਸ ਤੇ ਭੁਕ੍ਤਾ ਸਂਸਾਰਸ੍ਯਾਪਿ ਯੇਭਵਨ੍ । ਤਾਤ ਹੇਰਂਬ ਵਿਘ੍ਨੇਸ਼ ਲਂਬੋਦਰ ਗਜਾਨਨ
ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਆਮ ਸੁਖ ਵੀ ਨਹੀਂ ਭੋਗੇ। ਹੇ ਤਾਤਾ, ਹੇ ਵਿਘਨ ਹਟਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਹੇ ਲੰਬੋਦਰ, ਹੇ ਗਜਾਨਨ!
ਰਣਾਂਗਣੇ ਕੇਨ ਪੁਤ੍ਰ ਸਿਦ੍ਧੈਃ ਪੂਜ੍ਯੋ ਨਿਪਾਤਿਤਃ । ਵਾਹਨੋऽਸੌ ਕੁਤੋ ਵਤ੍ਸ ਮੂषਕਃ ਕੇਨ ਹਿਂਸਿਤਃ
ਹੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੈਨੂੰ, ਜੋ ਕਿ ਸਿੱਧਾਂ ਵਲੋਂ ਵੀ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਕਿਸ ਨੇ ਮਾਰਿਆ? ਤੇਰਾ ਵਾਹਨ ਚੂਹਾ ਕਿੱਥੇ ਹੈ, ਤੇ ਕੌਣ ਉਸ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਇਆ?
ਏਵਂ ਵਿਲਪਤੀ ਗੌਰੀ ਸ਼ਿਵਂ ਪ੍ਰਾਹ ਸੁਦੁਃਖਿਤਮ੍ । ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਰੁਦ੍ਰੋऽਸਿ ਦੇਵੇਸ਼ ਹਰਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਾ ਭਯਂ ਕੁਰੁ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦੀ ਹੋਈ ਗੌਰੀ, ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਆਖੀ: 'ਤੁਸੀਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਰੁਦ੍ਰ ਹੋ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਹਰਾ ਹੋ; ਡਰੋ ਨਾ।'
ਵृषਭਃ ਕ੍ਵ ਗਤੋ ਦੇਵ ਹਤੋ ਜਾਲਂਧਰੇਣ ਵੈ । ਸ਼ਰਜਰ੍ਜਰਦੇਹਸ੍ਯ ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਪ੍ਰਿਯਂ ਤਵ
ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਤੇਰਾ ਬਲਦ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ, ਜਲੰਧਰ ਵਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ? ਤੇਰਾ ਸਰੀਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹਾਂ, ਹੇ ਪਿਆਰੇ?
ਤਤਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚੋ ਦੇਵ੍ਯਾ ਨਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯੋਵਾਚ ਸ਼ਂਕਰਃ । ਦੀਰ੍ਘਂ ਵਿਨਿਹਤੌ ਪੁਤ੍ਰੌ ਵृਥਾ ਸ਼ੋਚਸਿ ਕਿਂ ਪ੍ਰਿਯੇ
ਫਿਰ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਲੰਮਾ ਸਾਹ ਲਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ: 'ਹੁਣ ਪੁੱਤਰ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ, ਤੂੰ ਵਿਅਰਥ ਕਿਉਂ ਦੁਖ ਕਰਦੀ ਹੈਂ, ਹੇ ਪ੍ਰੀਤਮ?'
ਅਧੁਨਾ ਤੇਂਗਸਂਗੇਨ ਦੇਵਿ ਮਾਂ ਤ੍ਰਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ । ਸ਼ਂਕਰਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾऽਸਮਯੋਚਿਤਮਾਤੁਰਮ੍ । ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚਾਂਬਿਕਾ ਦੇਵਂ ਬਭਾषੇ ਨੋਚਿਤਂ ਵਚਃ
ਹੁਣ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ ਸਕਦੀ ਹੈਂ। ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਬੇਵਕਤੀ ਤੇ ਚਿੰਤਤ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਅੰਬਿਕਾ ਨੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਉਚਿਤ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਬੋਲ ਆਖੇ।
ਮਹਾਵਿषਾਦੇ ਪਤਿਤੇ ਭਯੇ ਚ ਕृਤੇ ਸਮਾਧੌ ਵਮਨੇ ਮਹਾਜ੍ਵਰੇ । ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਪ੍ਰਯਾਣੇ ਗੁਰੁਵृਦ੍ਧਸਨ੍ਨਿਧੌ ਰਤਿਂ ਬੁਧਾਃ ਸ਼ਂਕਰ ਵਰ੍ਜਯਂਤਿ
ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਵੱਡੇ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਪਿਆ ਹੋਵੇ, ਡਰ ਵਿਚ ਫਸਿਆ ਹੋਵੇ, ਸਮਾਧੀ ਵਿਚ, ਉਲਟੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਭਾਰੀ ਬੁਖਾਰ ਵਿਚ, ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ, ਰਵਾਨਗੀ ਜਾਂ ਵੱਡਿਆਂ ਤੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿਚ, ਸਮਝਦਾਰ ਲੋਕ ਰਤੀ ਤੋਂ ਪਰਹੇਜ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਸ਼ੰਕਰ।
ਕਥਂ ਮਾਂ ਦੁਃਖਦੁਃਖਾਰ੍ਤਾਂ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ੋਕੇਨ ਪੀਡਿਤਾਮ੍ । ਮ੍ਲਾਨਾਂ ਬਾष੍ਪਪਰਿਮ੍ਲਾਨਾਂ ਸਂਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਸਿ ਚਾਤੁਰਾਮ੍
ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਦੁਖ ਤੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹਾਂ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਗਮ ਵਿਚ ਤੜਪ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਮੁਰਝਾਈ ਹੋਈ ਹਾਂ, ਮਿਲਾਪ ਲਈ ਕਿਵੇਂ ਮੰਗਦੀ ਹੈਂ?
ਭਵਾਨ੍ਯਾ ਇਤਿ ਵਾਕ੍ਯਾਨਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਾਯਾਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਉਵਾਚ ਸ੍ਵਾਰ੍ਥਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਗੌਰ੍ਯਾਰੂਪੇਣ ਮੋਹਿਤਃ
ਭਵਾਨੀ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਾਇਆ ਦੇ ਮਹਾਂਸ਼ਵਰ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਸੁਆਰਥ ਲਈ, ਗੌਰੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਬੋਲਿਆ।
ਪੁਰੁषਸ੍ਯਾਰ੍ਤਿਯੁਕ੍ਤਸ੍ਯ ਨ ਯਚ੍ਛਂਤਿ ਰਤਿਂ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ । ਤਥੈਵ ਰੌਰਵੇ ਘੋਰੇ ਪਤਿष੍ਯਂਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜਦੋਂ ਮਰਦ ਦੁਖੀ ਹੋਵੇ, ਔਰਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਰਤੀ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀਆਂ। ਇੱਥੇ ਤੱਕ ਕਿ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਉਹ ਜਰੂਰ ਡਿੱਗ ਜਾਣਗੀਆਂ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਗਣਸ਼ੂਨ੍ਯਃ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ੂਨ੍ਯੋ ਧੀਸ਼ੂਨ੍ਯੋऽਹਂ ਵਰਾਨਨੇ । ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਗृਹ੍ਯ ਸ਼ੂਨ੍ਯੋऽਹਂ ਸਰ੍ਵਸ਼ੂਨ੍ਯੋऽਸ੍ਮਿ ਭਾਮਿਨਿ
ਮੈਂ ਗਣਿਆਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ, ਬੁਧੀ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹਾਂ, ਹੇ ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ। ਹੁਣ, ਸਭ ਕੁਝ ਗਵਾ ਕੇ, ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਚਮਕਦਾਰ ਮਹਿਲਾ।
ਸੁਜੀਵਿਤਂ ਵਿਹੀਨੋऽਹਂ ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰष੍ਟੁਮਿਹ ਚਾਗਤਃ । ਸ੍ਵਂ ਗृਹਂ ਤੁ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯਾਸ਼ੁ ਤ੍ਯਜਾਮਿ ਪ੍ਰਕृਤਿਂ ਸ੍ਵਕਾਮ੍
ਮੈਂ ਚੰਗੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਤੋਂ ਵੰਝਿਆ ਹੋ ਕੇ, ਇੱਥੇ ਤੈਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਪਰ ਹੁਣ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿਚ ਜਲਦੀ ਜਾ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਛੱਡ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਉਤ੍ਤਿष੍ਠ ਨਂਦਿਨ੍ਸਂਯਾਵਸ੍ਤੀਰ੍ਥੇ ਭਵ ਪੁਰਃਸਰਃ । ਤ੍ਵਂ ਯਾਹਿ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਯਾ ਕਾਂਤੇ ਪ੍ਰਕृਤਿਂ ਸ੍ਵਾਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ
ਉੱਠੋ, ਨੰਦੀ, ਤੀਰਥ ਤੇ ਇਕੱਠ ਹੋਵੋ, ਅੱਗੇ ਚੱਲੋ। ਤੂੰ, ਹੇ ਪਿਆਰੀ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਜਾ, ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਛੱਡ ਦੇ।
ਇਤਿ ਮਾਯਾਮਹੇਸ਼ਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾਂਬਿਕਾ ਤਤਃ । ਦੀਰ੍ਘਂ ਦਧ੍ਯੋ ਮਹਾਸ਼੍ਵਾਸਂ ਸ਼ੋਕੇਨ ਚ ਜਡੀਕृਤਾ 6.13.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਾਇਆ ਦੇ ਮਹਾਂਸ਼ਵਰ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਅੰਬਿਕਾ ਨੇ, ਦੁਖ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਲੰਮਾ ਤੇ ਡੂੰਘਾ ਸਾਹ ਲਿਆ।