ਗਜੋਪਰਿ ਗਜਂ ਹਤ੍ਵਾ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਭੂਤਲੇ । ਰਕ੍ਤਪਂਕਾਰੁਣਾ ਭੂਮਿਃ ਸਂਜਾਤਾ ਦੁਰ੍ਗਮਾ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਧਰਤੀ ਲਹੂ ਦੇ ਪੀੜਿਆਂ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਹੀ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ਼ੈਲਾਚ੍ਚ ਗਣਮੁਖ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਦਾਨਵਾਞ੍ਜਘ੍ਨੁਰਾਹਵੇ । ਪਤਂਤਿ ਦਾਨਵਾਃ ਸ਼ੂਰਾ ਗਤਪ੍ਰਾਣਾ ਮਹੀਤਲੇ
ਪਹਾੜਾਂ ਤੋਂ, ਸੰਗੀਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਵੱਡੇ ਦਿਲੇ ਦੈਤਾਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮਰੇ ਪਏ।
ਰੁਂਡਦੋਰ੍ਦਂਡਮੁਂਡੈਸ਼੍ਚ ਕਰਿਪृष੍ਠਕਰੋਰੁਭਿਃ । ਪਤਂਤਿ ਦਾਨਵਾਃ ਸ਼ੂਰਾ ਪੂਰਿਤਾ ਵਸੁਧਾ ਨृਪ
ਕੱਟੇ ਹੋਏ ਸਿਰ, ਬਾਂਹਾਂ, رانਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਛਾਤੀ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਦਿਲੇ ਦੈਤਾਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਰਾਜਾ, ਤੇ ਧਰਤੀ ਭਰ ਗਈ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਏਵਂਵਿਧਂ ਰਣੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਰਮਤ੍ਯਂਤਦੁਰ੍ਜਯਮ੍ । ਭੁਵਨੇ ਚ ਤਥਾਨ੍ਯਾਨਿ ਦृष੍ਟਵਾਁਲ੍ਲਕ੍ਸ਼ਣਾਨਿ ਸਃ
ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਜੰਗ ਵਿਚ ਐਸਾ ਅਜਿਹਾ ਹਰ ਜੀ ਦਾ ਅਜੈਯ ਸਰੂਪ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਸੰਸਾਰਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਵੇਖੀਆਂ।
ਤੇਜੋऽਨ੍ਯਦੇਵਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰ ਸ਼ਸ਼ਾਂਕ ਸਕਲਾਦਿषੁ । ਉਦ੍ਧਾਟਿਤਜਗਤ੍ਕੋਸ਼ਮਨ੍ਯਦੇਵਰਵੇਰ੍ਮਹਃ
ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤਾਰਿਆਂ, ਚੰਦ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਦੀ ਚਮਕ ਜਦੋਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਖੋਲ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਚਮਕ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਕਵਚ ਵਾਂਗੂ ਹੈ।
ਭਗ੍ਨਃ ਪੁਨਸ਼੍ਚਿਂਤਿਤਵਾਂਸ੍ਤਤੋ ਜਾਲਂਧਰੋ ਨृਪ । ਨ ਦृष੍ਟਾ ਸਾ ਮਯਾ ਗੌਰੀ ਯਾਂ ਮਾਮਾਹਾਤਿ ਨਾਰਦਃ
ਜਲੰਧਰ ਰਾਜਾ, ਟੁੱਟ ਕੇ ਫਿਰ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ: 'ਮੈਂ ਉਹ ਗੌਰੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖੀ, ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਨਾਰਦ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਸੀ।'
ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੇ ਸ੍ਥਾਨੇ ਕਥਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯੁਮਾਂ ਸ੍ਥਿਤਾਮ੍ । ਤਾਂ ਹਿ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਵ੍ਰਜਾਮ੍ਯਾਦੌ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਯੋਤ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਸ਼ਂਭੁਨਾ
ਹੁਣ, ਉਸਦੀ ਸਦੀਵੀ ਥਾਂ ਤੇ, ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਉਮਾ ਨੂੰ ਖੜੀ ਹੋਈ ਵੇਖ ਸਕਾਂ? ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਫਿਰ ਸ਼ੰਭੂ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕਰਾਂਗਾ।
ਚਿਂਤਯਿਤ੍ਵੇਤਿ ਮਨਸਾ ਦੈਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਹਾਰ੍ਣਵਾਤ੍ਮਜਃ । ਸ਼ੁਂਭਂ ਚਂਡਜਯੇ ਵੀਰ ਮਮ ਤੁਲ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚ ਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਦੈਤ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਸ਼ੁੰਭਾ, ਜੋ ਚੰਡ ਤੇ ਜਿੱਤ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਸ਼ੂਰਵੀਰ—'
ਧृਤ੍ਵਾ ਮਤ੍ਸਦृਸ਼ਂ ਰੂਪਂ ਸਂਗ੍ਰਾਮਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ । ਤਵ ਯੁਦ੍ਧਸ੍ਯ ਭਾਰੋऽਯਂ ਸ਼ਿਬਿਰਸ੍ਯ ਬਲਸ੍ਯ ਚ
'ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈ ਅਤੇ ਤੂੰ ਜੰਗ ਕਰ। ਇਸ ਲੜਾਈ ਦਾ ਭਾਰ ਅਤੇ ਲਸ਼ਕਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਹੈ।'
ਅਹਂ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤਾਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਗੌਰੀਂ ਮਚ੍ਚਿਤ੍ਤਹਾਰਿਣੀਮ੍ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾਥ ਦਦੌ ਤਸ੍ਮੈ ਸ੍ਵਾਂਗਾਦੁਤ੍ਤਾਰ੍ਯ ਮਂਡਨਮ੍
'ਮੈਂ ਗੌਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਜੋ ਮੇਰਾ ਮਨ ਮੋਹ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਗਹਣੇ ਉਤਾਰ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ।
ਵਰ੍ਮਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਦਿਕਂ ਦਤ੍ਵਾ ਰਥਂ ਸਾਰਥਿਸਂਯੁਤਮ੍ । ਦੁਰ੍ਵਾਰਣੇਨ ਸਹਿਤਃ ਸੈਨ੍ਯਂ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵੋਦਧੇਃ ਸੁਤਃ
ਕਵਚ, ਹਥਿਆਰ ਅਤੇ ਰਥ ਸਾਰਥੀ ਸਮੇਤ ਦੇ ਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੁਰਵਾਰਣ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਲਕ੍ਸ਼ਿਤਸ੍ਤਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਗੁਹਾਂ ਗੁਪ੍ਤਾਂ ਤੁ ਪਾਰ੍ਥਿਵ । ਮਾਨਸੋਤ੍ਤਰਸ਼ੈਲਸ੍ਯ ਹਰਰੂਪਂ ਦਧਾਰ ਸਃ
ਫਿਰ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਾ ਲੱਗਣ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਪਹਾੜ ਮਾਨਸਾ ਦੇ ਉੱਤਰ ਢਲਾਨ 'ਤੇ ਲੁਕਾਈ ਹੋਈ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਅਤੇ ਹਰਾ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਧृਤ੍ਵਾ ਦੁਰ੍ਵਾਰਣੇ ਰੂਪਂ ਨਂਦਿਨਃ ਸਦृਸ਼ਂ ਤਥਾ । ਅਥਾਰੁਰੁਹਤੁਃ ਸ਼ੈਲਂ ਛਦ੍ਮਸ਼ਂਕਰਨਂਦਿਨੌ
ਦੁਰਵਾਰਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਨੰਦੀ ਵਾਂਗੂ, ਛਲ ਕਰਕੇ ਸ਼ੰਕਰ ਅਤੇ ਨੰਦੀ ਪਹਾੜ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ।
ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤਿ ਸ਼ਿਖਰੇ ਗੌਰੀ ਸਖਿਭਿਃ ਸਹਿਤਾ ਨृਪ । ਤਮਾਯਾਂਤਂ ਸ਼ਰੈਰ੍ਭਿਨ੍ਨਂ ਸ੍ਕਂਧਮਾਲਮ੍ਬ੍ਯ ਨਂਦਿਨਃ
ਜਿੱਥੇ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਗੌਰੀ ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ ਸੀ, ਉਹ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਨੰਦੀ ਦੇ ਜਖਮੀ ਮੋਢੇ ਨੂੰ ਸਹਾਰਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ।
ਰਕ੍ਤਾਕ੍ਤਮਂਬਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਵਾਨੀ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾਭਵਤ੍ । ਸਖ੍ਯਸ੍ਤਸ੍ਯਾ ਜਯਾਦ੍ਯਾਸ੍ਤਾਃ ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤਂ ਸਂਭ੍ਰਮਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਲਹੂ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਹੋਈ ਪੋਸ਼ਾਕ ਵੇਖ ਕੇ, ਭਵਾਨੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਈ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਖੀਆਂ, ਜਯਾ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ, ਡਰ-ਘਬਰਾਹਟ ਵਿੱਚ ਉਸ ਵੱਲ ਦੌੜੀਆਂ।
ਸ਼ਂਕਰਸ੍ਯਾਂਤਿਕਂ ਗਤ੍ਵਾ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛੁਸ੍ਤਂ ਸੁਦੁਃਖਿਤਾਃ । ਕਿਂ ਜਾਤਂ ਤਵ ਦੇਵੇਸ਼ ਕੇਨ ਤ੍ਵਂ ਸਂਗਰੇ ਜਿਤਃ
ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੀਆਂ: 'ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਕੀ ਹੋਇਆ? ਤੂੰ ਕੌਣ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਾਰਿਆ?'
ਸਸ਼ਲ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕਥਂ ਨਾਥ ਸਂਸਾਰੀਵ ਪ੍ਰਰੋਦਿषਿ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਦਦੌ ਤਾਭ੍ਯੋ ਭੂषਣਾਨਿ ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍
'ਜਖਮੀ ਹੋ ਕੇ, ਹੇ ਨਾਥ, ਤੂੰ ਮਰਤਾਂ ਵਾਂਗੂੰ ਕਿਉਂ ਰੋ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?' ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਹਣੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੇ ਦਿੱਤੇ।
ਉਤ੍ਤਾਰ੍ਯ ਸ਼ਨਕੈਰਂਗਾਤ੍ ਵਾਸੁਕਿਪ੍ਰਭृਤੀਨਿ ਚ । ਗਣੇਸ਼ਸ੍ਕਂਦਸ਼ਿਰਸੀਚ੍ਛਿਨ੍ਨੇ ਕੁਕ੍ਸ਼ੌ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਚ
ਆਹਿਸਤਾ-ਆਹਿਸਤਾ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਵਾਸੁਕੀ ਆਦਿ ਦੇ ਗਹਣੇ ਉਤਾਰ ਕੇ, ਗਣੇਸ਼ ਅਤੇ ਸਕੰਦਾ ਦੇ ਸਿਰ ਕੱਟੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਪੇਟ ਵੀ ਵੇਖਿਆ।
ਹਾ ਸ੍ਕਂਦ ਹਾ ਗਣੇਸ਼ੇਤਿ ਹਾ ਰੁਦ੍ਰੇਤ੍ਯਂਬਿਕਾਰੁਦਤ੍ । ਤਸ੍ਯਾਃ ਸਖ੍ਯਸ੍ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਾ ਰੁਰੁਦੁਃ ਸ਼ੋਕਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾਃ
'ਹਾਏ ਸਕੰਦਾ! ਹਾਏ ਗਣੇਸ਼! ਹਾਏ ਰੁਦ੍ਰ!' ਅੰਬਿਕਾ ਰੋ ਪਈ; ਫਿਰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਰੋਣ ਲੱਗੀਆਂ।
ਅਤ੍ਰਾਬ੍ਰਵੀਜ੍ਜਯਾਂ ਨਂਦੀ ਤ੍ਵਮੇਨਂ ਪਰਿਪਾਲਯ । ਮਣਿਭਦ੍ਰੋ ਵੀਰਭਦ੍ਰਃ ਪੁष੍ਪਦਂਤਸ਼੍ਚ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਇਸ ਵੇਲੇ ਜਯਾ ਨੇ ਨੰਦੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਤੂੰ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਮਣੀਭਦ੍ਰ, ਵੀਰਭਦ੍ਰ ਅਤੇ ਪੁਸ਼ਪਦੰਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਨ।'
ਦਂਭਨੋ ਧੂਮਤਿਮਿਰਃ ਕੂष੍ਮਾਂਡਾਦ੍ਯਾ ਰਣੇ ਹਤਾਃ । ਚਂਡੀ ਭृਂਗੀ ਕਿਰੀਟਿਸ਼੍ਚ ਮਹਾਕਾਲਸ਼੍ਚ ਸ਼ृਂਖਲੀ
ਦੰਭਨਾ, ਧੂਮਤਿਮਿਰ ਅਤੇ ਕੁਸ਼ਮਾਂਡ ਆਦਿ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਗਏ। ਚੰਡੀ, ਭ੍ਰਿੰਗੀ, ਕਿਰੀਟੀ, ਮਹਾਕਾਲ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰਿੰਖਲੀ—
ਚਂਡੀਸ਼ੋ ਗੁਪ੍ਤਨੇਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਕਾਲਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਹਤਾ ਰਣੇ । ਵਿਨਾਯਕਸ੍ਯ ਸ੍ਕਂਦਸ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸੀ ਭ੍ਰਮਤਾ ਮਯਾ
ਚੰਡੀਸ਼, ਗੁਪਤਨੇਤਰ ਅਤੇ ਕਾਲ ਆਦਿ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਗਏ। ਵਿਨਾਇਕ ਅਤੇ ਸਕੰਦਾ ਦੇ ਸਿਰ ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋਏ।
ਦृष੍ਟੇ ਮਹਾਰਣੇ ਦੇਵਿ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾਥ ਪੁਰੋਕ੍ਸ਼ਿਪਤ੍ । ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਂਦਿਨੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼ਿਰਸੀ ਗृਹ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਯੋਃ
ਮਹਾਂ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਉਹ ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧ ਗਿਆ। ਨੰਦੀ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਚੁੱਕ ਲਏ।
ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਵਿਲਲਾਪੋਚ੍ਚੈਃ ਪੁਤ੍ਰਪੁਤ੍ਰੇਤਿ ਜਲ੍ਪਤੀ । ਤਾਰਕਾਰੇ ਕਥਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਹਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸਿਂਧੁਸੂਨੁਨਾ
ਪਾਰਵਤੀ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੋਈ, 'ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ, ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ' ਕਹਿ ਕੇ ਬੁੜਬੁੜਾਈ। ਤਾਰਕ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਲੋਂ ਕਿਵੇਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ?
ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਤ੍ਰਿਵਾਸਰੋ ਦੇਵੈਃ ਸੇਨਾਪਤ੍ਯੋऽਭਿषੇਚਿਤਃ । ਤਦਾ ਤ੍ਵਯਾ ਕਥਂ ਵੀਰ ਤਾਰਕਾਖ੍ਯੋ ਨਿਪਾਤਿਤਃ
ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਦਿਨਾਂ ਲਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸੈਨਾਪਤੀ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਫਿਰ, ਹੇ ਵੀਰ, ਤੂੰ ਤਾਰਕ ਨਾਮ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਮਾਰਿਆ?
ਨੀਲਕਂਠੇਨ ਕਿਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤੋ ਯਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪਤਿਤੋ ਭੁਵਿ । ਸ੍ਨੁषਾਮੁਖਂ ਨ ਦृष੍ਟਂ ਚ ਮਯਾ ਪੁਤ੍ਰਾਵਭਾਗ੍ਯਯਾ
ਕੀ ਨੀਲਕੰਠ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ? ਮੈਂ, ਬੇਨਸੀਬ ਮਾਂ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਜਾਂ ਵੁਹੇਲੜੀ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕੀ।
ਨ ਭੋਗਾ ਵਤ੍ਸ ਤੇ ਭੁਕ੍ਤਾ ਸਂਸਾਰਸ੍ਯਾਪਿ ਯੇਭਵਨ੍ । ਤਾਤ ਹੇਰਂਬ ਵਿਘ੍ਨੇਸ਼ ਲਂਬੋਦਰ ਗਜਾਨਨ
ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਆਮ ਸੁਖ ਵੀ ਨਹੀਂ ਭੋਗੇ। ਹੇ ਤਾਤਾ, ਹੇ ਵਿਘਨ ਹਟਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਹੇ ਲੰਬੋਦਰ, ਹੇ ਗਜਾਨਨ!
ਰਣਾਂਗਣੇ ਕੇਨ ਪੁਤ੍ਰ ਸਿਦ੍ਧੈਃ ਪੂਜ੍ਯੋ ਨਿਪਾਤਿਤਃ । ਵਾਹਨੋऽਸੌ ਕੁਤੋ ਵਤ੍ਸ ਮੂषਕਃ ਕੇਨ ਹਿਂਸਿਤਃ
ਹੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੈਨੂੰ, ਜੋ ਕਿ ਸਿੱਧਾਂ ਵਲੋਂ ਵੀ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਕਿਸ ਨੇ ਮਾਰਿਆ? ਤੇਰਾ ਵਾਹਨ ਚੂਹਾ ਕਿੱਥੇ ਹੈ, ਤੇ ਕੌਣ ਉਸ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਇਆ?
ਏਵਂ ਵਿਲਪਤੀ ਗੌਰੀ ਸ਼ਿਵਂ ਪ੍ਰਾਹ ਸੁਦੁਃਖਿਤਮ੍ । ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਰੁਦ੍ਰੋऽਸਿ ਦੇਵੇਸ਼ ਹਰਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਾ ਭਯਂ ਕੁਰੁ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦੀ ਹੋਈ ਗੌਰੀ, ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਆਖੀ: 'ਤੁਸੀਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਰੁਦ੍ਰ ਹੋ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਹਰਾ ਹੋ; ਡਰੋ ਨਾ।'
ਵृषਭਃ ਕ੍ਵ ਗਤੋ ਦੇਵ ਹਤੋ ਜਾਲਂਧਰੇਣ ਵੈ । ਸ਼ਰਜਰ੍ਜਰਦੇਹਸ੍ਯ ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਪ੍ਰਿਯਂ ਤਵ
ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਤੇਰਾ ਬਲਦ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ, ਜਲੰਧਰ ਵਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ? ਤੇਰਾ ਸਰੀਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹਾਂ, ਹੇ ਪਿਆਰੇ?