ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਤਤੋ ਜਾਲਂਧਰਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੈਤ੍ਯਕੋਲਾਹਲਂ ਰਣੇ । ਆਜਗਾਮ ਰਥਾਰੂਢੋ ਯਤ੍ਰ ਦੇਵਃ ਸਦਾਸ਼ਿਵਃ
ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਫਿਰ ਜਲੰਧਰ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਹਲਚਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਉਥੇ ਆਇਆ ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤਾ ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਸੀ।
ਸਾਰਥਿਂ ਖਡ੍ਗਰੋਮਾਣਂ ਕੋਪਾਤ੍ਸਤ੍ਵਰਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਸਂਪ੍ਰੇषਯ ਰਥਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਸਹਸ੍ਰਹਯਯੋਜਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਸਾਰਥੀ ਖੜਗਰੋਮਨ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਆਖਿਆ, 'ਰਥ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਾਉ।'
ਹਨ੍ਮਿ ਤਂ ਤਾਪਸਂ ਸ਼ੌਰ੍ਯਾਜ੍ਜਟਾਭਸ੍ਮਾਸ੍ਥਿਭੂषਿਤਮ੍ । ਵृषਾਰੂਢਸ੍ਯ ਕਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਃ ਪਂਗੋਰ੍ਯੁਦ੍ਧੇ ਮਯਾ ਸਹ
'ਮੈਂ ਉਸ ਤਪਸਵੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਜਟਾਂ, ਭਸਮ ਤੇ ਹੱਡੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਵਿਰਤਾ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਜੋ ਬਲਦ ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕੀ ਤਾਕਤ ਹੈ?'
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਖਡ੍ਗਰੋਮਾਣਮਾਭਾष੍ਯ ਚ ਤਥੋਦ੍ਧਤਃ । ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਕਾਰ੍ਮੁਕਂ ਘੋਰਂ ਰਥੇਨਾਧਾਵਤ ਦ੍ਰੁਤਮ੍
ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਇੰਝ ਆਖ ਕੇ, ਖੜਗਰੋਮਨ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ, ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਡਰਾਉਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ, ਰਥ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਿਆ।
ਤਂ ਰੁਰੋਧ ਤਦਾਯਾਂਤਂ ਵੀਰਭਦ੍ਰਃ ਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ । ਨਿਰੁਚ੍ਛ੍ਵਾਸੀਕृਤੇਨਾਪਿ ਸ ਕਾਯੇਨ ਸ਼ਰੈਰ੍ਵृਤਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਵੀਰਭਦਰ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਆਉਣ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਐਸਾ ਢੱਕ ਗਿਆ ਕਿ ਉਹ ਸਾਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲੈ ਸਕਿਆ।
ਦੇਵੈਰ੍ਯਦ੍ਯਪਿ ਤੁਲ੍ਯੋऽਭੂਦ੍ਭੂਤੇਸ਼ਸ੍ਯ ਪਰਿਗ੍ਰਹਃ । ਤਥਾਪਿ ਕਿਂ ਕਪਾਲਾਨਿ ਤੁਲਾਂ ਯਾਂਤਿ ਕਲਾਨਿਧੇਃ
ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਦੀ ਸੰਗਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਪਰ ਕਪਾਲਾਂ ਦੀ ਚੋਟੀ ਕਦੇ ਚੰਦ ਦੀ ਪੂਰਨਤਾ ਨਾਲ ਤੁਲਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ।
ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਮਣਿਭਦ੍ਰੋऽਪਿ ਸ਼ਰੈਃ ਸਾਗਰਨਂਦਨਮ੍ । ਪਾਸ਼ੇਨ ਮਣਿਭਦ੍ਰਂ ਤੁ ਹਤ੍ਵੋਵਾਚੇਸ਼੍ਵਰਂ ਵਚਃ
ਮਣਿਭਦਰ ਨੇ ਵੀ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ। ਪਰ ਫਿਰ, ਮਣਿਭਦਰ ਨੂੰ ਫੰਨ ਨਾਲ ਬੰਨ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਏਹਿ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਮਹਾਦੇਵ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਸੋऽਸ੍ਤਿ ਤੇ ਯਦਿ । ਤ੍ਵਂ ਮਾਂ ਪ੍ਰਹਰ ਨ ਤ੍ਵਾਹਮਾਦੌ ਹਨ੍ਮਿ ਜਟਾਧਰਮ੍
'ਆਓ, ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ, ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਕਲਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰੋ। ਮੈਨੂੰ ਵੱਜੋ—ਤੁਸੀਂ, ਨਾ ਕਿ ਮੈਂ, ਪਹਿਲਾਂ ਜਟਾਧਾਰੀ ਨੂੰ ਵੱਜੋ।'
ਇਤਿ ਬ੍ਰੁਵਂਤਂ ਤਂ ਗਰ੍ਵਾਦ੍ਵੀਰਭਦ੍ਰੋऽਥ ਸਾਯਕੈਃ । ਪੂਰਯਾਮਾਸ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਯਥਾ ਪਦ੍ਮਂ ਰਵਿਃ ਕਰੈਃ
ਉਹ ਗਰਵ ਨਾਲ ਐਸਾ ਆਖ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਵੀਰਭਦਰ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਉਸ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਆਪਣੇ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਕਮਲ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਮਣਿਭਦ੍ਰੋऽਥ ਗਦਯਾ ਸੈਨ੍ਯਂ ਤਸ੍ਯ ਸਮਾਹਨਤ੍ । ਰਥੋਪਰਿ ਰਥਂ ਵੀਰ ਤੁਰਗਂ ਤੁਰਗੋਪਰਿ
ਫਿਰ ਮਣਿਭਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ—ਰਥ ਉੱਤੇ ਰਥ, ਘੋੜੇ ਉੱਤੇ ਘੋੜਾ, ਰਥ ਤੇ ਤੇ ਘੋੜੇ ਉੱਤੇ।
ਗਜੋਪਰਿ ਗਜਂ ਹਤ੍ਵਾ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਭੂਤਲੇ । ਰਕ੍ਤਪਂਕਾਰੁਣਾ ਭੂਮਿਃ ਸਂਜਾਤਾ ਦੁਰ੍ਗਮਾ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਧਰਤੀ ਲਹੂ ਦੇ ਪੀੜਿਆਂ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਹੀ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ਼ੈਲਾਚ੍ਚ ਗਣਮੁਖ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਦਾਨਵਾਞ੍ਜਘ੍ਨੁਰਾਹਵੇ । ਪਤਂਤਿ ਦਾਨਵਾਃ ਸ਼ੂਰਾ ਗਤਪ੍ਰਾਣਾ ਮਹੀਤਲੇ
ਪਹਾੜਾਂ ਤੋਂ, ਸੰਗੀਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਵੱਡੇ ਦਿਲੇ ਦੈਤਾਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮਰੇ ਪਏ।
ਰੁਂਡਦੋਰ੍ਦਂਡਮੁਂਡੈਸ਼੍ਚ ਕਰਿਪृष੍ਠਕਰੋਰੁਭਿਃ । ਪਤਂਤਿ ਦਾਨਵਾਃ ਸ਼ੂਰਾ ਪੂਰਿਤਾ ਵਸੁਧਾ ਨृਪ
ਕੱਟੇ ਹੋਏ ਸਿਰ, ਬਾਂਹਾਂ, رانਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਛਾਤੀ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਦਿਲੇ ਦੈਤਾਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਰਾਜਾ, ਤੇ ਧਰਤੀ ਭਰ ਗਈ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਏਵਂਵਿਧਂ ਰਣੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਰਮਤ੍ਯਂਤਦੁਰ੍ਜਯਮ੍ । ਭੁਵਨੇ ਚ ਤਥਾਨ੍ਯਾਨਿ ਦृष੍ਟਵਾਁਲ੍ਲਕ੍ਸ਼ਣਾਨਿ ਸਃ
ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਜੰਗ ਵਿਚ ਐਸਾ ਅਜਿਹਾ ਹਰ ਜੀ ਦਾ ਅਜੈਯ ਸਰੂਪ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਸੰਸਾਰਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਵੇਖੀਆਂ।
ਤੇਜੋऽਨ੍ਯਦੇਵਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰ ਸ਼ਸ਼ਾਂਕ ਸਕਲਾਦਿषੁ । ਉਦ੍ਧਾਟਿਤਜਗਤ੍ਕੋਸ਼ਮਨ੍ਯਦੇਵਰਵੇਰ੍ਮਹਃ
ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤਾਰਿਆਂ, ਚੰਦ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਦੀ ਚਮਕ ਜਦੋਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਖੋਲ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਚਮਕ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਕਵਚ ਵਾਂਗੂ ਹੈ।
ਭਗ੍ਨਃ ਪੁਨਸ਼੍ਚਿਂਤਿਤਵਾਂਸ੍ਤਤੋ ਜਾਲਂਧਰੋ ਨृਪ । ਨ ਦृष੍ਟਾ ਸਾ ਮਯਾ ਗੌਰੀ ਯਾਂ ਮਾਮਾਹਾਤਿ ਨਾਰਦਃ
ਜਲੰਧਰ ਰਾਜਾ, ਟੁੱਟ ਕੇ ਫਿਰ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ: 'ਮੈਂ ਉਹ ਗੌਰੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖੀ, ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਨਾਰਦ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਸੀ।'
ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੇ ਸ੍ਥਾਨੇ ਕਥਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯੁਮਾਂ ਸ੍ਥਿਤਾਮ੍ । ਤਾਂ ਹਿ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਵ੍ਰਜਾਮ੍ਯਾਦੌ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਯੋਤ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਸ਼ਂਭੁਨਾ
ਹੁਣ, ਉਸਦੀ ਸਦੀਵੀ ਥਾਂ ਤੇ, ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਉਮਾ ਨੂੰ ਖੜੀ ਹੋਈ ਵੇਖ ਸਕਾਂ? ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਫਿਰ ਸ਼ੰਭੂ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕਰਾਂਗਾ।
ਚਿਂਤਯਿਤ੍ਵੇਤਿ ਮਨਸਾ ਦੈਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਹਾਰ੍ਣਵਾਤ੍ਮਜਃ । ਸ਼ੁਂਭਂ ਚਂਡਜਯੇ ਵੀਰ ਮਮ ਤੁਲ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚ ਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਦੈਤ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਸ਼ੁੰਭਾ, ਜੋ ਚੰਡ ਤੇ ਜਿੱਤ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਸ਼ੂਰਵੀਰ—'
ਧृਤ੍ਵਾ ਮਤ੍ਸਦृਸ਼ਂ ਰੂਪਂ ਸਂਗ੍ਰਾਮਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ । ਤਵ ਯੁਦ੍ਧਸ੍ਯ ਭਾਰੋऽਯਂ ਸ਼ਿਬਿਰਸ੍ਯ ਬਲਸ੍ਯ ਚ
'ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈ ਅਤੇ ਤੂੰ ਜੰਗ ਕਰ। ਇਸ ਲੜਾਈ ਦਾ ਭਾਰ ਅਤੇ ਲਸ਼ਕਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਹੈ।'
ਅਹਂ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤਾਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਗੌਰੀਂ ਮਚ੍ਚਿਤ੍ਤਹਾਰਿਣੀਮ੍ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾਥ ਦਦੌ ਤਸ੍ਮੈ ਸ੍ਵਾਂਗਾਦੁਤ੍ਤਾਰ੍ਯ ਮਂਡਨਮ੍
'ਮੈਂ ਗੌਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਜੋ ਮੇਰਾ ਮਨ ਮੋਹ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਗਹਣੇ ਉਤਾਰ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ।
ਵਰ੍ਮਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਦਿਕਂ ਦਤ੍ਵਾ ਰਥਂ ਸਾਰਥਿਸਂਯੁਤਮ੍ । ਦੁਰ੍ਵਾਰਣੇਨ ਸਹਿਤਃ ਸੈਨ੍ਯਂ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵੋਦਧੇਃ ਸੁਤਃ
ਕਵਚ, ਹਥਿਆਰ ਅਤੇ ਰਥ ਸਾਰਥੀ ਸਮੇਤ ਦੇ ਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੁਰਵਾਰਣ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਲਕ੍ਸ਼ਿਤਸ੍ਤਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਗੁਹਾਂ ਗੁਪ੍ਤਾਂ ਤੁ ਪਾਰ੍ਥਿਵ । ਮਾਨਸੋਤ੍ਤਰਸ਼ੈਲਸ੍ਯ ਹਰਰੂਪਂ ਦਧਾਰ ਸਃ
ਫਿਰ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਾ ਲੱਗਣ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਪਹਾੜ ਮਾਨਸਾ ਦੇ ਉੱਤਰ ਢਲਾਨ 'ਤੇ ਲੁਕਾਈ ਹੋਈ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਅਤੇ ਹਰਾ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਧृਤ੍ਵਾ ਦੁਰ੍ਵਾਰਣੇ ਰੂਪਂ ਨਂਦਿਨਃ ਸਦृਸ਼ਂ ਤਥਾ । ਅਥਾਰੁਰੁਹਤੁਃ ਸ਼ੈਲਂ ਛਦ੍ਮਸ਼ਂਕਰਨਂਦਿਨੌ
ਦੁਰਵਾਰਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਨੰਦੀ ਵਾਂਗੂ, ਛਲ ਕਰਕੇ ਸ਼ੰਕਰ ਅਤੇ ਨੰਦੀ ਪਹਾੜ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ।
ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤਿ ਸ਼ਿਖਰੇ ਗੌਰੀ ਸਖਿਭਿਃ ਸਹਿਤਾ ਨृਪ । ਤਮਾਯਾਂਤਂ ਸ਼ਰੈਰ੍ਭਿਨ੍ਨਂ ਸ੍ਕਂਧਮਾਲਮ੍ਬ੍ਯ ਨਂਦਿਨਃ
ਜਿੱਥੇ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਗੌਰੀ ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ ਸੀ, ਉਹ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਨੰਦੀ ਦੇ ਜਖਮੀ ਮੋਢੇ ਨੂੰ ਸਹਾਰਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ।
ਰਕ੍ਤਾਕ੍ਤਮਂਬਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਵਾਨੀ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾਭਵਤ੍ । ਸਖ੍ਯਸ੍ਤਸ੍ਯਾ ਜਯਾਦ੍ਯਾਸ੍ਤਾਃ ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤਂ ਸਂਭ੍ਰਮਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਲਹੂ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਹੋਈ ਪੋਸ਼ਾਕ ਵੇਖ ਕੇ, ਭਵਾਨੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਈ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਖੀਆਂ, ਜਯਾ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ, ਡਰ-ਘਬਰਾਹਟ ਵਿੱਚ ਉਸ ਵੱਲ ਦੌੜੀਆਂ।
ਸ਼ਂਕਰਸ੍ਯਾਂਤਿਕਂ ਗਤ੍ਵਾ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛੁਸ੍ਤਂ ਸੁਦੁਃਖਿਤਾਃ । ਕਿਂ ਜਾਤਂ ਤਵ ਦੇਵੇਸ਼ ਕੇਨ ਤ੍ਵਂ ਸਂਗਰੇ ਜਿਤਃ
ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੀਆਂ: 'ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਕੀ ਹੋਇਆ? ਤੂੰ ਕੌਣ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਾਰਿਆ?'
ਸਸ਼ਲ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕਥਂ ਨਾਥ ਸਂਸਾਰੀਵ ਪ੍ਰਰੋਦਿषਿ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਦਦੌ ਤਾਭ੍ਯੋ ਭੂषਣਾਨਿ ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍
'ਜਖਮੀ ਹੋ ਕੇ, ਹੇ ਨਾਥ, ਤੂੰ ਮਰਤਾਂ ਵਾਂਗੂੰ ਕਿਉਂ ਰੋ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?' ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਹਣੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੇ ਦਿੱਤੇ।
ਉਤ੍ਤਾਰ੍ਯ ਸ਼ਨਕੈਰਂਗਾਤ੍ ਵਾਸੁਕਿਪ੍ਰਭृਤੀਨਿ ਚ । ਗਣੇਸ਼ਸ੍ਕਂਦਸ਼ਿਰਸੀਚ੍ਛਿਨ੍ਨੇ ਕੁਕ੍ਸ਼ੌ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਚ
ਆਹਿਸਤਾ-ਆਹਿਸਤਾ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਵਾਸੁਕੀ ਆਦਿ ਦੇ ਗਹਣੇ ਉਤਾਰ ਕੇ, ਗਣੇਸ਼ ਅਤੇ ਸਕੰਦਾ ਦੇ ਸਿਰ ਕੱਟੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਪੇਟ ਵੀ ਵੇਖਿਆ।
ਹਾ ਸ੍ਕਂਦ ਹਾ ਗਣੇਸ਼ੇਤਿ ਹਾ ਰੁਦ੍ਰੇਤ੍ਯਂਬਿਕਾਰੁਦਤ੍ । ਤਸ੍ਯਾਃ ਸਖ੍ਯਸ੍ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਾ ਰੁਰੁਦੁਃ ਸ਼ੋਕਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾਃ
'ਹਾਏ ਸਕੰਦਾ! ਹਾਏ ਗਣੇਸ਼! ਹਾਏ ਰੁਦ੍ਰ!' ਅੰਬਿਕਾ ਰੋ ਪਈ; ਫਿਰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਰੋਣ ਲੱਗੀਆਂ।
ਅਤ੍ਰਾਬ੍ਰਵੀਜ੍ਜਯਾਂ ਨਂਦੀ ਤ੍ਵਮੇਨਂ ਪਰਿਪਾਲਯ । ਮਣਿਭਦ੍ਰੋ ਵੀਰਭਦ੍ਰਃ ਪੁष੍ਪਦਂਤਸ਼੍ਚ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਇਸ ਵੇਲੇ ਜਯਾ ਨੇ ਨੰਦੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਤੂੰ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਮਣੀਭਦ੍ਰ, ਵੀਰਭਦ੍ਰ ਅਤੇ ਪੁਸ਼ਪਦੰਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਨ।'