ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਨ੍ਮਹਾਬ੍ਜਸਾਹਸ੍ਰੈਃ ਪ੍ਰਮਥਾਨਾਂ ਵृਤਃ ਸ਼ਿਵਃ । ਵੀਰਭਦ੍ਰੋ ਰਥੇਨਾਸ਼ੁ ਸਿਂਹਯੁਕ੍ਤੇਨ ਸਤ੍ਵਰਃ
ਸ਼ਿਵ, ਤੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਵੱਡੇ ਪ੍ਰਮਥਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਤੇ ਵੀਰਭਦਰ ਸਿੰਘਾਂ ਵਾਲੇ ਰਥ 'ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਿਆ।
ਵਾਮਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਂ ਮਹੇਸ਼ਸ੍ਯ ਸ਼ੂਰੋ ਰਕ੍ਸ਼ਤਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵ । ਮਣਿਭਦ੍ਰੋ ऽਸ਼੍ਵਯੁਕ੍ਤੇਨ ਰਥੇਨ ਪਰਵੀਰਹਾ
ਮਹੇਸ਼ ਦਾ ਖੱਬਾ ਪਾਸਾ, ਸ਼ੂਰਾ ਮਣਿਭਦ੍ਰਾ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਰਥ 'ਤੇ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ, ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਧੂਰ੍ਜਟੇਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਂ ਸਂਰਕ੍ਸ਼ਤਿ ਧਨੁਰ੍ਦ੍ਧਰਃ । ਤੁਂਗਾਦੁਤ੍ਤੀਰ੍ਯ ਸ਼ੈਲੇਂਦ੍ਰਾਦ੍ਰਣਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਗਣੈਃ ਸਹ
ਧੂਰਜਟੀ ਦਾ ਸੱਜਾ ਪਾਸਾ, ਧਨੁਧਾਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉੱਚੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਗਣਾਂ ਸਮੇਤ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ 'ਚ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਜਗਰ੍ਜੁਸ੍ਤੇ ਦੈਤ੍ਯਾ ਮਹੇਸ਼ਾਨਂ ਵृषਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਤਤੋ ਮਹਾਨ੍ਨਿਨਾਦੋऽਭੂਦ੍ਦੈਤ੍ਯਪ੍ਰਮਥਸੇਨਯੋਃ
ਮਹੇਸ਼ਾਨ ਨੂੰ ਬਲਦ 'ਤੇ ਬੈਠਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੈਤਾਂ ਗੂੰਜ ਪਏ; ਫਿਰ ਦੈਤਾਂ ਤੇ ਪ੍ਰਮਥਾਂ ਦੀ ਫੌਜਾਂ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ।
ਤਯੋਰਭੂਨ੍ਮਿਥੋ ਰਾਜਨ੍ਸਂਪ੍ਰਮਰ੍ਦੋऽਥ ਦਾਰੁਣਃ । ਤਤੋ ਨਂਦੀ ਮਹਾਕਾਲਃ ਕਾਲਸ੍ਕਂਦੌ ਮਹਾਬਲਃ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਦੋਵਾਂ ਵਿਚ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਟੱਕਰ ਹੋਈ; ਫਿਰ ਨੰਦੀ, ਮਹਾਕਾਲ ਤੇ ਮਹਾਬਲੀ ਕਾਲਸਕੰਦ ਵੀ ਆ ਮਿਲੇ।
ਮਾਲ੍ਯਵਾਨ੍ਪੁष੍ਪਦਂਤਸ਼੍ਚ ਵृषਲੀ ਸ੍ਵਰ੍ਣਦਂਤਿਕਃ । ਚਂਡੀਸ਼ੋ ਮਦਨਸ਼੍ਚਂਡਃ ਕੂष੍ਮਾਂਡੋ ਗੁਪ੍ਤਲੋਮਕਃ
ਮਾਲਯਵਾਨ, ਪੁਸ਼ਪਦੰਤ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਲੀ, ਸਵਰਨਦੰਤਿਕਾ, ਚੰਡੀਸ਼, ਮਦਨ, ਚੰਡ, ਕੁਸ਼ਮਾਂਡ ਤੇ ਗੁਪਤਲੋਮਕਾ।
ਯੇ ਯੇ ਪੂਰ੍ਵਂ ਰਣੇ ਭਗ੍ਨਾਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਰਣਸਂਕਟਮ੍ । ਸ਼ਿਵਸ੍ਯ ਪੁਰਤੋ ਦੈਤ੍ਯਾ ਯੁਯੁਧੁਸ੍ਤੇ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਜੋ ਜੋ ਦੈਤ ਜੰਗ ਵਿਚ ਪਹਿਲਾਂ ਹਾਰ ਗਏ ਸਨ, ਉਹ ਫਿਰ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਗਣਦਾਨਵਯੋਧਾਨਾਂ ਸਂਗ੍ਰਾਮੋऽਭੂਦ੍ਭਯਾਵਹਃ । ਤਤੋ ਗਣਾਨਾਂ ਵਿਦ੍ਰਾਵ੍ਯ ਸੈਨ੍ਯਂ ਤੇ ਚ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਸੰਗੀਆਂ ਤੇ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿਚ ਡਰਾਉਣੀ ਲੜਾਈ ਹੋਈ। ਫਿਰ ਉਹ ਵੱਡੇ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਦੈਤਾਂ ਨੇ ਸੰਗੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਰਣੇ ਸਂਵੇष੍ਟਯਾਮਾਸੁਃ ਸ਼ਰੌਘੈਃ ਸਰ੍ਵਤਃ ਸ਼ਿਵਮ੍ । ਸ਼ੂਲੈਃ ਕੁਂਤੈਰ੍ਗਦਾਭਿਸ਼੍ਚ ਮੁਦ੍ਗਰੈਃ ਪਰਿਘੈਰਪਿ
ਜੰਗ ਵਿਚ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਭਾਲਿਆਂ, ਕਾਂਟਿਆਂ, ਗਦਾ, ਮੁਗਦਰ ਤੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਡੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।
ਇਂਦ੍ਰਿਯਾਣਿ ਯਥਾਤ੍ਮਾਨਂ ਵਿषਯੈਃ ਪਂਚਪਂਚਭਿਃ । ਜਘਾਨਾਥ ਰਣੇ ਦੈਤ੍ਯਾਞ੍ਛਂਭੁਰ੍ਬਾਣੈਃ ਸੁਦਾਰੁਣੈਃ । ਯਥਾਸ਼ੁ ਮਾਘਃ ਪਾਪਾਨਿ ਹਂਤਿ ਸ੍ਨਾਨੇਨ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪੰਜ ਪੰਜ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਭਿਆਨਕ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਿਵੇਂ ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਨਾਲ ਪਾਪ ਤੁਰੰਤ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਤਤੋ ਜਾਲਂਧਰਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੈਤ੍ਯਕੋਲਾਹਲਂ ਰਣੇ । ਆਜਗਾਮ ਰਥਾਰੂਢੋ ਯਤ੍ਰ ਦੇਵਃ ਸਦਾਸ਼ਿਵਃ
ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਫਿਰ ਜਲੰਧਰ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਹਲਚਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਉਥੇ ਆਇਆ ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤਾ ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਸੀ।
ਸਾਰਥਿਂ ਖਡ੍ਗਰੋਮਾਣਂ ਕੋਪਾਤ੍ਸਤ੍ਵਰਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਸਂਪ੍ਰੇषਯ ਰਥਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਸਹਸ੍ਰਹਯਯੋਜਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਸਾਰਥੀ ਖੜਗਰੋਮਨ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਆਖਿਆ, 'ਰਥ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਾਉ।'
ਹਨ੍ਮਿ ਤਂ ਤਾਪਸਂ ਸ਼ੌਰ੍ਯਾਜ੍ਜਟਾਭਸ੍ਮਾਸ੍ਥਿਭੂषਿਤਮ੍ । ਵृषਾਰੂਢਸ੍ਯ ਕਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਃ ਪਂਗੋਰ੍ਯੁਦ੍ਧੇ ਮਯਾ ਸਹ
'ਮੈਂ ਉਸ ਤਪਸਵੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਜਟਾਂ, ਭਸਮ ਤੇ ਹੱਡੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਵਿਰਤਾ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਜੋ ਬਲਦ ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕੀ ਤਾਕਤ ਹੈ?'
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਖਡ੍ਗਰੋਮਾਣਮਾਭਾष੍ਯ ਚ ਤਥੋਦ੍ਧਤਃ । ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਕਾਰ੍ਮੁਕਂ ਘੋਰਂ ਰਥੇਨਾਧਾਵਤ ਦ੍ਰੁਤਮ੍
ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਇੰਝ ਆਖ ਕੇ, ਖੜਗਰੋਮਨ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ, ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਡਰਾਉਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ, ਰਥ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਿਆ।
ਤਂ ਰੁਰੋਧ ਤਦਾਯਾਂਤਂ ਵੀਰਭਦ੍ਰਃ ਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ । ਨਿਰੁਚ੍ਛ੍ਵਾਸੀਕृਤੇਨਾਪਿ ਸ ਕਾਯੇਨ ਸ਼ਰੈਰ੍ਵृਤਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਵੀਰਭਦਰ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਆਉਣ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਐਸਾ ਢੱਕ ਗਿਆ ਕਿ ਉਹ ਸਾਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲੈ ਸਕਿਆ।
ਦੇਵੈਰ੍ਯਦ੍ਯਪਿ ਤੁਲ੍ਯੋऽਭੂਦ੍ਭੂਤੇਸ਼ਸ੍ਯ ਪਰਿਗ੍ਰਹਃ । ਤਥਾਪਿ ਕਿਂ ਕਪਾਲਾਨਿ ਤੁਲਾਂ ਯਾਂਤਿ ਕਲਾਨਿਧੇਃ
ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਦੀ ਸੰਗਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਪਰ ਕਪਾਲਾਂ ਦੀ ਚੋਟੀ ਕਦੇ ਚੰਦ ਦੀ ਪੂਰਨਤਾ ਨਾਲ ਤੁਲਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ।
ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਮਣਿਭਦ੍ਰੋऽਪਿ ਸ਼ਰੈਃ ਸਾਗਰਨਂਦਨਮ੍ । ਪਾਸ਼ੇਨ ਮਣਿਭਦ੍ਰਂ ਤੁ ਹਤ੍ਵੋਵਾਚੇਸ਼੍ਵਰਂ ਵਚਃ
ਮਣਿਭਦਰ ਨੇ ਵੀ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ। ਪਰ ਫਿਰ, ਮਣਿਭਦਰ ਨੂੰ ਫੰਨ ਨਾਲ ਬੰਨ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਏਹਿ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਮਹਾਦੇਵ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਸੋऽਸ੍ਤਿ ਤੇ ਯਦਿ । ਤ੍ਵਂ ਮਾਂ ਪ੍ਰਹਰ ਨ ਤ੍ਵਾਹਮਾਦੌ ਹਨ੍ਮਿ ਜਟਾਧਰਮ੍
'ਆਓ, ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ, ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਕਲਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰੋ। ਮੈਨੂੰ ਵੱਜੋ—ਤੁਸੀਂ, ਨਾ ਕਿ ਮੈਂ, ਪਹਿਲਾਂ ਜਟਾਧਾਰੀ ਨੂੰ ਵੱਜੋ।'
ਇਤਿ ਬ੍ਰੁਵਂਤਂ ਤਂ ਗਰ੍ਵਾਦ੍ਵੀਰਭਦ੍ਰੋऽਥ ਸਾਯਕੈਃ । ਪੂਰਯਾਮਾਸ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਯਥਾ ਪਦ੍ਮਂ ਰਵਿਃ ਕਰੈਃ
ਉਹ ਗਰਵ ਨਾਲ ਐਸਾ ਆਖ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਵੀਰਭਦਰ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਉਸ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਆਪਣੇ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਕਮਲ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਮਣਿਭਦ੍ਰੋऽਥ ਗਦਯਾ ਸੈਨ੍ਯਂ ਤਸ੍ਯ ਸਮਾਹਨਤ੍ । ਰਥੋਪਰਿ ਰਥਂ ਵੀਰ ਤੁਰਗਂ ਤੁਰਗੋਪਰਿ
ਫਿਰ ਮਣਿਭਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ—ਰਥ ਉੱਤੇ ਰਥ, ਘੋੜੇ ਉੱਤੇ ਘੋੜਾ, ਰਥ ਤੇ ਤੇ ਘੋੜੇ ਉੱਤੇ।
ਗਜੋਪਰਿ ਗਜਂ ਹਤ੍ਵਾ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਭੂਤਲੇ । ਰਕ੍ਤਪਂਕਾਰੁਣਾ ਭੂਮਿਃ ਸਂਜਾਤਾ ਦੁਰ੍ਗਮਾ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਧਰਤੀ ਲਹੂ ਦੇ ਪੀੜਿਆਂ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਹੀ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ਼ੈਲਾਚ੍ਚ ਗਣਮੁਖ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਦਾਨਵਾਞ੍ਜਘ੍ਨੁਰਾਹਵੇ । ਪਤਂਤਿ ਦਾਨਵਾਃ ਸ਼ੂਰਾ ਗਤਪ੍ਰਾਣਾ ਮਹੀਤਲੇ
ਪਹਾੜਾਂ ਤੋਂ, ਸੰਗੀਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਵੱਡੇ ਦਿਲੇ ਦੈਤਾਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮਰੇ ਪਏ।
ਰੁਂਡਦੋਰ੍ਦਂਡਮੁਂਡੈਸ਼੍ਚ ਕਰਿਪृष੍ਠਕਰੋਰੁਭਿਃ । ਪਤਂਤਿ ਦਾਨਵਾਃ ਸ਼ੂਰਾ ਪੂਰਿਤਾ ਵਸੁਧਾ ਨृਪ
ਕੱਟੇ ਹੋਏ ਸਿਰ, ਬਾਂਹਾਂ, رانਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਛਾਤੀ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਦਿਲੇ ਦੈਤਾਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਰਾਜਾ, ਤੇ ਧਰਤੀ ਭਰ ਗਈ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਏਵਂਵਿਧਂ ਰਣੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਰਮਤ੍ਯਂਤਦੁਰ੍ਜਯਮ੍ । ਭੁਵਨੇ ਚ ਤਥਾਨ੍ਯਾਨਿ ਦृष੍ਟਵਾਁਲ੍ਲਕ੍ਸ਼ਣਾਨਿ ਸਃ
ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਜੰਗ ਵਿਚ ਐਸਾ ਅਜਿਹਾ ਹਰ ਜੀ ਦਾ ਅਜੈਯ ਸਰੂਪ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਸੰਸਾਰਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਵੇਖੀਆਂ।
ਤੇਜੋऽਨ੍ਯਦੇਵਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰ ਸ਼ਸ਼ਾਂਕ ਸਕਲਾਦਿषੁ । ਉਦ੍ਧਾਟਿਤਜਗਤ੍ਕੋਸ਼ਮਨ੍ਯਦੇਵਰਵੇਰ੍ਮਹਃ
ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤਾਰਿਆਂ, ਚੰਦ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਦੀ ਚਮਕ ਜਦੋਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਖੋਲ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਚਮਕ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਕਵਚ ਵਾਂਗੂ ਹੈ।
ਭਗ੍ਨਃ ਪੁਨਸ਼੍ਚਿਂਤਿਤਵਾਂਸ੍ਤਤੋ ਜਾਲਂਧਰੋ ਨृਪ । ਨ ਦृष੍ਟਾ ਸਾ ਮਯਾ ਗੌਰੀ ਯਾਂ ਮਾਮਾਹਾਤਿ ਨਾਰਦਃ
ਜਲੰਧਰ ਰਾਜਾ, ਟੁੱਟ ਕੇ ਫਿਰ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ: 'ਮੈਂ ਉਹ ਗੌਰੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖੀ, ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਨਾਰਦ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਸੀ।'
ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੇ ਸ੍ਥਾਨੇ ਕਥਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯੁਮਾਂ ਸ੍ਥਿਤਾਮ੍ । ਤਾਂ ਹਿ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਵ੍ਰਜਾਮ੍ਯਾਦੌ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਯੋਤ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਸ਼ਂਭੁਨਾ
ਹੁਣ, ਉਸਦੀ ਸਦੀਵੀ ਥਾਂ ਤੇ, ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਉਮਾ ਨੂੰ ਖੜੀ ਹੋਈ ਵੇਖ ਸਕਾਂ? ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਫਿਰ ਸ਼ੰਭੂ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕਰਾਂਗਾ।
ਚਿਂਤਯਿਤ੍ਵੇਤਿ ਮਨਸਾ ਦੈਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਹਾਰ੍ਣਵਾਤ੍ਮਜਃ । ਸ਼ੁਂਭਂ ਚਂਡਜਯੇ ਵੀਰ ਮਮ ਤੁਲ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚ ਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਦੈਤ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਸ਼ੁੰਭਾ, ਜੋ ਚੰਡ ਤੇ ਜਿੱਤ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਸ਼ੂਰਵੀਰ—'
ਧृਤ੍ਵਾ ਮਤ੍ਸਦृਸ਼ਂ ਰੂਪਂ ਸਂਗ੍ਰਾਮਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ । ਤਵ ਯੁਦ੍ਧਸ੍ਯ ਭਾਰੋऽਯਂ ਸ਼ਿਬਿਰਸ੍ਯ ਬਲਸ੍ਯ ਚ
'ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈ ਅਤੇ ਤੂੰ ਜੰਗ ਕਰ। ਇਸ ਲੜਾਈ ਦਾ ਭਾਰ ਅਤੇ ਲਸ਼ਕਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਹੈ।'
ਅਹਂ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤਾਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਗੌਰੀਂ ਮਚ੍ਚਿਤ੍ਤਹਾਰਿਣੀਮ੍ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾਥ ਦਦੌ ਤਸ੍ਮੈ ਸ੍ਵਾਂਗਾਦੁਤ੍ਤਾਰ੍ਯ ਮਂਡਨਮ੍
'ਮੈਂ ਗੌਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਜੋ ਮੇਰਾ ਮਨ ਮੋਹ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਗਹਣੇ ਉਤਾਰ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ।