ਸਦਾ ਸ਼ੂਲਾਦਿਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਧृਤਾਨਾਮਦ੍ਯ ਵੈ ਕ੍ਸ਼ਣਃ । ਅਥ ਗੌਰ੍ਯਾ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵੀਰਭਦ੍ਰਂ ਸ਼ਿਵੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ੂਲ ਆਦਿ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕੇ ਹੋਏ, ਹੁਣ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ; ਗੌਰੀ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਵੀਰਭਦਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਵृषਃ ਸਜ੍ਜੀਯਤਾਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤੇ ਸ ਤਦਾਕਰੋਤ੍ । ਬਬਂਧ ਮੁਕੁਟਂ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ृਂਗਯੋਰ੍ਭਾਸ੍ਕਰਪ੍ਰਭਮ੍
ਬਲਦ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਤਿਆਰ ਕਰੋ, ਐਸਾ ਆਖਿਆ ਗਿਆ; ਤੇ ਉਹ ਕੰਮ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਸਿੰਗਾਂ 'ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਮਕੁਟ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਗਿਆ।
ਕਂਠੇ ਘਂਟਾਸ਼ਤਂ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਕਰ੍ਣਯੋਰ੍ਦਰ੍ਪਣੌ ਧृਤੌ । ਸ੍ਕਂਧੇ ਚ ਕਿਂਕਿਣੀਜਾਲਂ ਚਰਣੇ ਨੂਪੁਰਂ ਮਹਤ੍
ਉਸ ਦੇ ਗਲ ਵਿਚ ਸੌ ਘੰਟੀਆਂ ਬੰਨ੍ਹੀਆਂ, ਕੰਨਾਂ 'ਤੇ ਦਰਪਣ ਰੱਖੇ, ਮੋਢਿਆਂ 'ਤੇ ਕਿੰਕਣਾਂ ਦੀ ਜਾਲੀ, ਤੇ ਪੈਰ 'ਤੇ ਵੱਡਾ ਨੂਪੁਰ ਪਾਇਆ।
ਪੁਚ੍ਛੇ ਚਾਮਰਸਾਹਸ੍ਰਂ ਤਸ੍ਯ ਪਾਸ਼ਾष੍ਟਕਂ ਮੁਖੇ । ਕਲ੍ਯਾਣੀ ਚ ਤਦਾ ਦੇਵੀ ਸ਼ਰ੍ਵਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਵ੍ਯਸ੍ਥਿਤਾ
ਪੂੰਛ 'ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਚਮਰੇ ਦੇ ਚਮਰੇ, ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਅੱਠ ਫੰਦੇ; ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸੁਭਾਗਾ ਦੇਵੀ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਪਾਸ ਖੜੀ ਸੀ।
ਪਾਸ਼ਾष੍ਟਕੇਨ ਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਤਤ੍ਰ ਖਡ੍ਗਧਰਾਂਬਿਕਾ । ਨ੍ਯਸ੍ਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸ ਵृषਃ ਸਜ੍ਜਿਤੋ ਬਭੌ
ਅੱਠ ਫੰਦਿਆਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਖੜਗ ਫੜੀ ਅੰਬਿਕਾ ਉਥੇ ਖੜੀ ਸੀ; ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਰੱਖੇ ਗਏ, ਤੇ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਬਲਦ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਦਿਸਿਆ।
ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯਾ ਭੂषਿਤਃ ਸੋऽਥ ਨਿਜਯਾ ਘਂਟਮਾਲਯਾ । ਕृਤਂ ਚ ਤਿਲਕਂ ਦੇਵ੍ਯਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਃ ਸਤ੍ਕृਤਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ 6.12.
ਫਿਰ ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਘੰਟਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸਜਾਇਆ; ਦੇਵੀ ਨੇ ਤਿਲਕ ਲਾਇਆ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ।
ਹਰਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਨ ਮੋਕ੍ਤਵ੍ਯੋ ਵृषੇਨ੍ਦ੍ਰ ਰਣਸਂਕਟੇ । ਆਗਂਤਵ੍ਯਮਰੀਨ੍ਜਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ਂਭੁਨਾ ਸਹ ਸਂਗਰੇ
ਹੇ ਬਲਦਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੁਸ਼ਕਲ ਵੇਲੇ ਹਰਾ ਨੂੰ ਨਾ ਛੱਡੀ; ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਸ਼ੰਭੂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆਉਣਾ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚੋ ਦੇਵ੍ਯਾ ਹਰੋ ਵृषਮਥਾਰੁਹਤ੍ । ਧृਤ੍ਵਾਯੁਧਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਨਿਜਾਲਂਕਾਰਭੂषਿਤਃ । ਰਣਂ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਤਾਂ ਪ੍ਰਾਹ ਪਾਰ੍ਵਤੀਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸਾਦਰਮ੍
ਦੇਵੀ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਰਾ ਬਲਦ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਹਜ਼ਾਰ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕੇ, ਆਪਣੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ; ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਜੰਗ ਲਈ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।'
ਈਸ਼੍ਵਰ ਉਵਾਚ- ਤ੍ਵਂ ਤਿष੍ਠਸਿ ਸ੍ਵਰੂਪਾਣਿ ਏਕਾਕਿਨ੍ਯਪਿ ਸਸ੍ਪृਹਾ । ਭਾਮਿਨੀ ਦੁਰਭਿਪ੍ਰਾਯਾ ਦਾਨਵਾ ਹਿ ਸਮਾਗਤਾਃ
ਈਸ਼ਵਰ ਨੇ ਆਖਿਆ- ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਇਕੱਲੀ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਟਿਕੀ ਰਹਿ; ਹੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਦੈਤ ਮੁਸ਼ਕਲ ਮਨ ਵਾਲੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਯਾਤ੍ਮਨੈਵਾਤ੍ਮਾ ਰਕ੍ਸ਼ਣੀਯੋ ਵਰਾਨਨੇ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵृषਭਾਰੂਢੋ ਯਯੌ ਰੁਦ੍ਰੋ ਰਣਾਂਗਣਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੀ ਬਲ ਨਾਲ ਬਚਾ; ਐਸਾ ਆਖ ਕੇ, ਰੁਦ੍ਰ ਬਲਦ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵੱਲ ਚਲਿਆ।
ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਨ੍ਮਹਾਬ੍ਜਸਾਹਸ੍ਰੈਃ ਪ੍ਰਮਥਾਨਾਂ ਵृਤਃ ਸ਼ਿਵਃ । ਵੀਰਭਦ੍ਰੋ ਰਥੇਨਾਸ਼ੁ ਸਿਂਹਯੁਕ੍ਤੇਨ ਸਤ੍ਵਰਃ
ਸ਼ਿਵ, ਤੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਵੱਡੇ ਪ੍ਰਮਥਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਤੇ ਵੀਰਭਦਰ ਸਿੰਘਾਂ ਵਾਲੇ ਰਥ 'ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਿਆ।
ਵਾਮਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਂ ਮਹੇਸ਼ਸ੍ਯ ਸ਼ੂਰੋ ਰਕ੍ਸ਼ਤਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵ । ਮਣਿਭਦ੍ਰੋ ऽਸ਼੍ਵਯੁਕ੍ਤੇਨ ਰਥੇਨ ਪਰਵੀਰਹਾ
ਮਹੇਸ਼ ਦਾ ਖੱਬਾ ਪਾਸਾ, ਸ਼ੂਰਾ ਮਣਿਭਦ੍ਰਾ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਰਥ 'ਤੇ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ, ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਧੂਰ੍ਜਟੇਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਂ ਸਂਰਕ੍ਸ਼ਤਿ ਧਨੁਰ੍ਦ੍ਧਰਃ । ਤੁਂਗਾਦੁਤ੍ਤੀਰ੍ਯ ਸ਼ੈਲੇਂਦ੍ਰਾਦ੍ਰਣਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਗਣੈਃ ਸਹ
ਧੂਰਜਟੀ ਦਾ ਸੱਜਾ ਪਾਸਾ, ਧਨੁਧਾਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉੱਚੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਗਣਾਂ ਸਮੇਤ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ 'ਚ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਜਗਰ੍ਜੁਸ੍ਤੇ ਦੈਤ੍ਯਾ ਮਹੇਸ਼ਾਨਂ ਵृषਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਤਤੋ ਮਹਾਨ੍ਨਿਨਾਦੋऽਭੂਦ੍ਦੈਤ੍ਯਪ੍ਰਮਥਸੇਨਯੋਃ
ਮਹੇਸ਼ਾਨ ਨੂੰ ਬਲਦ 'ਤੇ ਬੈਠਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੈਤਾਂ ਗੂੰਜ ਪਏ; ਫਿਰ ਦੈਤਾਂ ਤੇ ਪ੍ਰਮਥਾਂ ਦੀ ਫੌਜਾਂ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ।
ਤਯੋਰਭੂਨ੍ਮਿਥੋ ਰਾਜਨ੍ਸਂਪ੍ਰਮਰ੍ਦੋऽਥ ਦਾਰੁਣਃ । ਤਤੋ ਨਂਦੀ ਮਹਾਕਾਲਃ ਕਾਲਸ੍ਕਂਦੌ ਮਹਾਬਲਃ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਦੋਵਾਂ ਵਿਚ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਟੱਕਰ ਹੋਈ; ਫਿਰ ਨੰਦੀ, ਮਹਾਕਾਲ ਤੇ ਮਹਾਬਲੀ ਕਾਲਸਕੰਦ ਵੀ ਆ ਮਿਲੇ।
ਮਾਲ੍ਯਵਾਨ੍ਪੁष੍ਪਦਂਤਸ਼੍ਚ ਵृषਲੀ ਸ੍ਵਰ੍ਣਦਂਤਿਕਃ । ਚਂਡੀਸ਼ੋ ਮਦਨਸ਼੍ਚਂਡਃ ਕੂष੍ਮਾਂਡੋ ਗੁਪ੍ਤਲੋਮਕਃ
ਮਾਲਯਵਾਨ, ਪੁਸ਼ਪਦੰਤ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਲੀ, ਸਵਰਨਦੰਤਿਕਾ, ਚੰਡੀਸ਼, ਮਦਨ, ਚੰਡ, ਕੁਸ਼ਮਾਂਡ ਤੇ ਗੁਪਤਲੋਮਕਾ।
ਯੇ ਯੇ ਪੂਰ੍ਵਂ ਰਣੇ ਭਗ੍ਨਾਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਰਣਸਂਕਟਮ੍ । ਸ਼ਿਵਸ੍ਯ ਪੁਰਤੋ ਦੈਤ੍ਯਾ ਯੁਯੁਧੁਸ੍ਤੇ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਜੋ ਜੋ ਦੈਤ ਜੰਗ ਵਿਚ ਪਹਿਲਾਂ ਹਾਰ ਗਏ ਸਨ, ਉਹ ਫਿਰ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਗਣਦਾਨਵਯੋਧਾਨਾਂ ਸਂਗ੍ਰਾਮੋऽਭੂਦ੍ਭਯਾਵਹਃ । ਤਤੋ ਗਣਾਨਾਂ ਵਿਦ੍ਰਾਵ੍ਯ ਸੈਨ੍ਯਂ ਤੇ ਚ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਸੰਗੀਆਂ ਤੇ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿਚ ਡਰਾਉਣੀ ਲੜਾਈ ਹੋਈ। ਫਿਰ ਉਹ ਵੱਡੇ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਦੈਤਾਂ ਨੇ ਸੰਗੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਰਣੇ ਸਂਵੇष੍ਟਯਾਮਾਸੁਃ ਸ਼ਰੌਘੈਃ ਸਰ੍ਵਤਃ ਸ਼ਿਵਮ੍ । ਸ਼ੂਲੈਃ ਕੁਂਤੈਰ੍ਗਦਾਭਿਸ਼੍ਚ ਮੁਦ੍ਗਰੈਃ ਪਰਿਘੈਰਪਿ
ਜੰਗ ਵਿਚ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਭਾਲਿਆਂ, ਕਾਂਟਿਆਂ, ਗਦਾ, ਮੁਗਦਰ ਤੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਡੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।
ਇਂਦ੍ਰਿਯਾਣਿ ਯਥਾਤ੍ਮਾਨਂ ਵਿषਯੈਃ ਪਂਚਪਂਚਭਿਃ । ਜਘਾਨਾਥ ਰਣੇ ਦੈਤ੍ਯਾਞ੍ਛਂਭੁਰ੍ਬਾਣੈਃ ਸੁਦਾਰੁਣੈਃ । ਯਥਾਸ਼ੁ ਮਾਘਃ ਪਾਪਾਨਿ ਹਂਤਿ ਸ੍ਨਾਨੇਨ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪੰਜ ਪੰਜ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਭਿਆਨਕ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਿਵੇਂ ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਨਾਲ ਪਾਪ ਤੁਰੰਤ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਤਤੋ ਜਾਲਂਧਰਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੈਤ੍ਯਕੋਲਾਹਲਂ ਰਣੇ । ਆਜਗਾਮ ਰਥਾਰੂਢੋ ਯਤ੍ਰ ਦੇਵਃ ਸਦਾਸ਼ਿਵਃ
ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਫਿਰ ਜਲੰਧਰ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਹਲਚਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਉਥੇ ਆਇਆ ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤਾ ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਸੀ।
ਸਾਰਥਿਂ ਖਡ੍ਗਰੋਮਾਣਂ ਕੋਪਾਤ੍ਸਤ੍ਵਰਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਸਂਪ੍ਰੇषਯ ਰਥਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਸਹਸ੍ਰਹਯਯੋਜਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਸਾਰਥੀ ਖੜਗਰੋਮਨ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਆਖਿਆ, 'ਰਥ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਾਉ।'
ਹਨ੍ਮਿ ਤਂ ਤਾਪਸਂ ਸ਼ੌਰ੍ਯਾਜ੍ਜਟਾਭਸ੍ਮਾਸ੍ਥਿਭੂषਿਤਮ੍ । ਵृषਾਰੂਢਸ੍ਯ ਕਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਃ ਪਂਗੋਰ੍ਯੁਦ੍ਧੇ ਮਯਾ ਸਹ
'ਮੈਂ ਉਸ ਤਪਸਵੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਜਟਾਂ, ਭਸਮ ਤੇ ਹੱਡੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਵਿਰਤਾ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਜੋ ਬਲਦ ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕੀ ਤਾਕਤ ਹੈ?'
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਖਡ੍ਗਰੋਮਾਣਮਾਭਾष੍ਯ ਚ ਤਥੋਦ੍ਧਤਃ । ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਕਾਰ੍ਮੁਕਂ ਘੋਰਂ ਰਥੇਨਾਧਾਵਤ ਦ੍ਰੁਤਮ੍
ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਇੰਝ ਆਖ ਕੇ, ਖੜਗਰੋਮਨ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ, ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਡਰਾਉਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ, ਰਥ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਿਆ।
ਤਂ ਰੁਰੋਧ ਤਦਾਯਾਂਤਂ ਵੀਰਭਦ੍ਰਃ ਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ । ਨਿਰੁਚ੍ਛ੍ਵਾਸੀਕृਤੇਨਾਪਿ ਸ ਕਾਯੇਨ ਸ਼ਰੈਰ੍ਵृਤਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਵੀਰਭਦਰ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਆਉਣ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਐਸਾ ਢੱਕ ਗਿਆ ਕਿ ਉਹ ਸਾਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲੈ ਸਕਿਆ।
ਦੇਵੈਰ੍ਯਦ੍ਯਪਿ ਤੁਲ੍ਯੋऽਭੂਦ੍ਭੂਤੇਸ਼ਸ੍ਯ ਪਰਿਗ੍ਰਹਃ । ਤਥਾਪਿ ਕਿਂ ਕਪਾਲਾਨਿ ਤੁਲਾਂ ਯਾਂਤਿ ਕਲਾਨਿਧੇਃ
ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਦੀ ਸੰਗਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਪਰ ਕਪਾਲਾਂ ਦੀ ਚੋਟੀ ਕਦੇ ਚੰਦ ਦੀ ਪੂਰਨਤਾ ਨਾਲ ਤੁਲਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ।
ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਮਣਿਭਦ੍ਰੋऽਪਿ ਸ਼ਰੈਃ ਸਾਗਰਨਂਦਨਮ੍ । ਪਾਸ਼ੇਨ ਮਣਿਭਦ੍ਰਂ ਤੁ ਹਤ੍ਵੋਵਾਚੇਸ਼੍ਵਰਂ ਵਚਃ
ਮਣਿਭਦਰ ਨੇ ਵੀ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ। ਪਰ ਫਿਰ, ਮਣਿਭਦਰ ਨੂੰ ਫੰਨ ਨਾਲ ਬੰਨ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਏਹਿ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਮਹਾਦੇਵ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਸੋऽਸ੍ਤਿ ਤੇ ਯਦਿ । ਤ੍ਵਂ ਮਾਂ ਪ੍ਰਹਰ ਨ ਤ੍ਵਾਹਮਾਦੌ ਹਨ੍ਮਿ ਜਟਾਧਰਮ੍
'ਆਓ, ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ, ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਕਲਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰੋ। ਮੈਨੂੰ ਵੱਜੋ—ਤੁਸੀਂ, ਨਾ ਕਿ ਮੈਂ, ਪਹਿਲਾਂ ਜਟਾਧਾਰੀ ਨੂੰ ਵੱਜੋ।'
ਇਤਿ ਬ੍ਰੁਵਂਤਂ ਤਂ ਗਰ੍ਵਾਦ੍ਵੀਰਭਦ੍ਰੋऽਥ ਸਾਯਕੈਃ । ਪੂਰਯਾਮਾਸ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਯਥਾ ਪਦ੍ਮਂ ਰਵਿਃ ਕਰੈਃ
ਉਹ ਗਰਵ ਨਾਲ ਐਸਾ ਆਖ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਵੀਰਭਦਰ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਉਸ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਆਪਣੇ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਕਮਲ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਮਣਿਭਦ੍ਰੋऽਥ ਗਦਯਾ ਸੈਨ੍ਯਂ ਤਸ੍ਯ ਸਮਾਹਨਤ੍ । ਰਥੋਪਰਿ ਰਥਂ ਵੀਰ ਤੁਰਗਂ ਤੁਰਗੋਪਰਿ
ਫਿਰ ਮਣਿਭਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ—ਰਥ ਉੱਤੇ ਰਥ, ਘੋੜੇ ਉੱਤੇ ਘੋੜਾ, ਰਥ ਤੇ ਤੇ ਘੋੜੇ ਉੱਤੇ।