ਸ਼ਰੈਃ ਕਿਰਂਤਂ ਦਹਨਮਸਿਨਾ ਬਰ੍ਬਰੋऽਵਧੀਤ੍ । ਕੂष੍ਮਾਂਡੋ ਨਿਹਤੋ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਸਰ੍ਪਰੋਮ੍ਣਾਥ ਮੁष੍ਟਿਨਾ
ਬਰਬਰ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਖਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਦਹਨ ਨੂੰ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਕੂਸ਼ਮਾਂਡਾ ਨੂੰ ਸੱਪ ਵਾਲੀ ਮੁੱਠ ਨਾਲ ਸਿਰ 'ਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਪਾਤਾਲਕੇਤੁਨਾ ਹਾਸੋ ਮੁਦ੍ਗਰੇਣ ਸਮਾਹਤਃ । ਤਸ੍ਯ ਦੇਹਾਦ੍ਵਿਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯ ਹਸ੍ਤੀ ਮੁਦ੍ਗਰਮਾਭੁਨਕ੍
ਪਾਤਾਲਕੇਤੂ ਨੇ ਹਾਸੋ ਨੂੰ ਗਦਾ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ; ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਇੱਕ ਹਾਥੀ ਨਿਕਲਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਗਦਾ ਫੜ ਲਈ।
ਸ਼ੁਂਡਾਯਾਂ ਮੁष੍ਟਿਘਾਤੇਨ ਹਤਃ ਪਾਤਾਲਕੇਤੁਨਾ । ਆਯੁਧੈਰ੍ਜਰ੍ਜਰਂ ਚਕ੍ਰੇ ਭृਂਗੀਸ਼ਂ ਰੋਮਕਂਟਕਃ
ਪਾਤਾਲਕੇਤੂ ਨੇ ਹਾਥੀ ਦੀ ਸੁੰਡ 'ਤੇ ਮੁੱਠ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ; ਰੋਮਕਾਂਟਕ ਨੇ ਭ੍ਰਿੰਗੀਸ਼ਾ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਕੁੱਟਿਆ।
ਭृਂਗੀਸ਼ੋऽਪਿ ਰਣਾਦ੍ਭੀਤਸ੍ਤ੍ਵਰਨ੍ਨੇਵ ਗਿਰਿਂ ਯਯੌ । ਸਹਸਾ ਧੂਮ੍ਰਵਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਸ਼ੁਭ੍ਰਃ ਕੇਤੁਮੁਖੇऽਪਤਤ੍
ਭ੍ਰਿੰਗੀਸ਼ਾ ਜੰਗ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ; ਅਚਾਨਕ, ਧੂੰਏਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ Ketumukha ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਗਣਂ ਗਿਲਿਤਵਾਨ੍ਦੈਤ੍ਯੋ ਮਹਾਕਾਯੋ ਮਹਾਨਨਃ । ਹਾਹਾਕਾਰੋ ਮਹਾਨਾਸੀਦ੍ਗਿਲਿਤੇ ਕੇਤੁਨਾ ਰਣੇ
ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਵੱਡੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਦੈਤ ਨੇ ਇੱਕ ਗਣ ਨੂੰ ਨਿਗਲ ਲਿਆ; ਜਦ ਕੇਤੁਮੁਖਾ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਨਿਗਲਿਆ ਗਿਆ, ਵੱਡਾ ਹਾਹਾਕਾਰ ਹੋਇਆ।
ਜृਂਭਸ੍ਯ ਨਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਾਂਗੋऽਥ ਵਿਨਾਯਕਃ । ਸ਼ੁਂਡਾਦਂਡਂ ਪਰਸ਼ੁਨਾ ਤਸ੍ਯ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਦਂਤਿਨਃ
ਜ੍ਰੰਭਾ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿਨਾਇਕ ਦੇ ਅੰਗ ਵੱਖਰੇ ਕਰ ਦਿੱਤੇ; ਉਸ ਨੇ ਹਾਥੀ ਦੀ ਸੁੰਡ ਨੂੰ ਕੁਹਾੜੀ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਜृਂਭਾਸੁਰੋ ਜਘਾਨਾਥ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਲਂਬੋਦਰੋਦਰਮ੍ । ਮੂषਕੋऽਪਿ ਸ਼ਰੈਰ੍ਭਿਨ੍ਨਃ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਗੁਹਾਮੁਖਮ੍
ਜ੍ਰੰਭਾਸੁਰ ਨੇ ਲੰਬੋਦਰ ਨੂੰ ਬਰਛੀ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ; ਮੂਸਕਾ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦ ਕੇ, ਉਹ ਗੁਫਾ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਘੁਸ ਗਿਆ।
ਵਿਨਾਯਕਃ ਪ੍ਰਹਾਰਾਰ੍ਤ੍ਤੋ ਵਿਲਲਾਪਾਕੁਲੋ ਰਣੇ । ਹਾ ਮਾਤਸ੍ਤਾਤ ਹਾ ਭ੍ਰਾਤਰ੍ਹਾ ਮੂषਕ ਮਮ ਪ੍ਰਿਯ
ਵਿਨਾਇਕ ਹਮਲਿਆਂ ਦੀ ਪੀੜ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬੇਚੈਨ ਹੋ ਕੇ ਰੋ ਪਿਆ: 'ਹਾ ਮਾਂ! ਹਾ ਪਿਤਾ! ਹਾ ਭਰਾ! ਹਾ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਮੂਸਕਾ!'
ਗਣੇਸ਼ਕ੍ਰਂਦਿਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭਗਵਤ੍ਯਾ ਤਯਾ ਤਦਾ । ਸਮੇਤ੍ਯ ਕੂਟਾਦਨ੍ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯੋਕ੍ਤਃ ਸ਼ਿਵਸ੍ਤਦਾ
ਗਣੇਸ਼ ਦੇ ਰੋਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਭਗਵਤੀ ਨੇ ਆ ਕੇ, ਪਾਰਵਤੀ ਜੋ ਹੋਰ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਆਈ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਹੇਰਂਬੋ ਵਧ੍ਯਤੇ ਦੈਤ੍ਯੈਃ ਸ੍ਕਂਦੋऽਪਿ ਵਿਨਿਪਾਤਿਤਃ । ਸ਼ਿਵ ਕਿਂ ਕ੍ਰੀਡਸੇ ਸ਼ੈਲੇ ਰਕ੍ਸ਼ ਪੁਤ੍ਰੌ ਗਣਾਨਪਿ
ਹੇਰੰਬਾ ਨੂੰ ਦੈਤਾਂ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਸਕੰਦ ਵੀ ਡਿੱਗ ਗਿਆ; ਹੇ ਸ਼ਿਵ, ਤੂੰ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਖੇਡ ਕਿਉਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਗਣਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਸਦਾ ਸ਼ੂਲਾਦਿਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਧृਤਾਨਾਮਦ੍ਯ ਵੈ ਕ੍ਸ਼ਣਃ । ਅਥ ਗੌਰ੍ਯਾ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵੀਰਭਦ੍ਰਂ ਸ਼ਿਵੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ੂਲ ਆਦਿ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕੇ ਹੋਏ, ਹੁਣ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ; ਗੌਰੀ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਵੀਰਭਦਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਵृषਃ ਸਜ੍ਜੀਯਤਾਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤੇ ਸ ਤਦਾਕਰੋਤ੍ । ਬਬਂਧ ਮੁਕੁਟਂ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ृਂਗਯੋਰ੍ਭਾਸ੍ਕਰਪ੍ਰਭਮ੍
ਬਲਦ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਤਿਆਰ ਕਰੋ, ਐਸਾ ਆਖਿਆ ਗਿਆ; ਤੇ ਉਹ ਕੰਮ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਸਿੰਗਾਂ 'ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਮਕੁਟ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਗਿਆ।
ਕਂਠੇ ਘਂਟਾਸ਼ਤਂ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਕਰ੍ਣਯੋਰ੍ਦਰ੍ਪਣੌ ਧृਤੌ । ਸ੍ਕਂਧੇ ਚ ਕਿਂਕਿਣੀਜਾਲਂ ਚਰਣੇ ਨੂਪੁਰਂ ਮਹਤ੍
ਉਸ ਦੇ ਗਲ ਵਿਚ ਸੌ ਘੰਟੀਆਂ ਬੰਨ੍ਹੀਆਂ, ਕੰਨਾਂ 'ਤੇ ਦਰਪਣ ਰੱਖੇ, ਮੋਢਿਆਂ 'ਤੇ ਕਿੰਕਣਾਂ ਦੀ ਜਾਲੀ, ਤੇ ਪੈਰ 'ਤੇ ਵੱਡਾ ਨੂਪੁਰ ਪਾਇਆ।
ਪੁਚ੍ਛੇ ਚਾਮਰਸਾਹਸ੍ਰਂ ਤਸ੍ਯ ਪਾਸ਼ਾष੍ਟਕਂ ਮੁਖੇ । ਕਲ੍ਯਾਣੀ ਚ ਤਦਾ ਦੇਵੀ ਸ਼ਰ੍ਵਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਵ੍ਯਸ੍ਥਿਤਾ
ਪੂੰਛ 'ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਚਮਰੇ ਦੇ ਚਮਰੇ, ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਅੱਠ ਫੰਦੇ; ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸੁਭਾਗਾ ਦੇਵੀ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਪਾਸ ਖੜੀ ਸੀ।
ਪਾਸ਼ਾष੍ਟਕੇਨ ਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਤਤ੍ਰ ਖਡ੍ਗਧਰਾਂਬਿਕਾ । ਨ੍ਯਸ੍ਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸ ਵृषਃ ਸਜ੍ਜਿਤੋ ਬਭੌ
ਅੱਠ ਫੰਦਿਆਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਖੜਗ ਫੜੀ ਅੰਬਿਕਾ ਉਥੇ ਖੜੀ ਸੀ; ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਰੱਖੇ ਗਏ, ਤੇ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਬਲਦ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਦਿਸਿਆ।
ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯਾ ਭੂषਿਤਃ ਸੋऽਥ ਨਿਜਯਾ ਘਂਟਮਾਲਯਾ । ਕृਤਂ ਚ ਤਿਲਕਂ ਦੇਵ੍ਯਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਃ ਸਤ੍ਕृਤਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ 6.12.
ਫਿਰ ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਘੰਟਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸਜਾਇਆ; ਦੇਵੀ ਨੇ ਤਿਲਕ ਲਾਇਆ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ।
ਹਰਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਨ ਮੋਕ੍ਤਵ੍ਯੋ ਵृषੇਨ੍ਦ੍ਰ ਰਣਸਂਕਟੇ । ਆਗਂਤਵ੍ਯਮਰੀਨ੍ਜਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ਂਭੁਨਾ ਸਹ ਸਂਗਰੇ
ਹੇ ਬਲਦਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੁਸ਼ਕਲ ਵੇਲੇ ਹਰਾ ਨੂੰ ਨਾ ਛੱਡੀ; ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਸ਼ੰਭੂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆਉਣਾ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚੋ ਦੇਵ੍ਯਾ ਹਰੋ ਵृषਮਥਾਰੁਹਤ੍ । ਧृਤ੍ਵਾਯੁਧਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਨਿਜਾਲਂਕਾਰਭੂषਿਤਃ । ਰਣਂ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਤਾਂ ਪ੍ਰਾਹ ਪਾਰ੍ਵਤੀਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸਾਦਰਮ੍
ਦੇਵੀ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਰਾ ਬਲਦ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਹਜ਼ਾਰ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕੇ, ਆਪਣੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ; ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਜੰਗ ਲਈ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।'
ਈਸ਼੍ਵਰ ਉਵਾਚ- ਤ੍ਵਂ ਤਿष੍ਠਸਿ ਸ੍ਵਰੂਪਾਣਿ ਏਕਾਕਿਨ੍ਯਪਿ ਸਸ੍ਪृਹਾ । ਭਾਮਿਨੀ ਦੁਰਭਿਪ੍ਰਾਯਾ ਦਾਨਵਾ ਹਿ ਸਮਾਗਤਾਃ
ਈਸ਼ਵਰ ਨੇ ਆਖਿਆ- ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਇਕੱਲੀ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਟਿਕੀ ਰਹਿ; ਹੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਦੈਤ ਮੁਸ਼ਕਲ ਮਨ ਵਾਲੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਯਾਤ੍ਮਨੈਵਾਤ੍ਮਾ ਰਕ੍ਸ਼ਣੀਯੋ ਵਰਾਨਨੇ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵृषਭਾਰੂਢੋ ਯਯੌ ਰੁਦ੍ਰੋ ਰਣਾਂਗਣਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੀ ਬਲ ਨਾਲ ਬਚਾ; ਐਸਾ ਆਖ ਕੇ, ਰੁਦ੍ਰ ਬਲਦ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵੱਲ ਚਲਿਆ।
ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਨ੍ਮਹਾਬ੍ਜਸਾਹਸ੍ਰੈਃ ਪ੍ਰਮਥਾਨਾਂ ਵृਤਃ ਸ਼ਿਵਃ । ਵੀਰਭਦ੍ਰੋ ਰਥੇਨਾਸ਼ੁ ਸਿਂਹਯੁਕ੍ਤੇਨ ਸਤ੍ਵਰਃ
ਸ਼ਿਵ, ਤੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਵੱਡੇ ਪ੍ਰਮਥਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਤੇ ਵੀਰਭਦਰ ਸਿੰਘਾਂ ਵਾਲੇ ਰਥ 'ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਿਆ।
ਵਾਮਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਂ ਮਹੇਸ਼ਸ੍ਯ ਸ਼ੂਰੋ ਰਕ੍ਸ਼ਤਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵ । ਮਣਿਭਦ੍ਰੋ ऽਸ਼੍ਵਯੁਕ੍ਤੇਨ ਰਥੇਨ ਪਰਵੀਰਹਾ
ਮਹੇਸ਼ ਦਾ ਖੱਬਾ ਪਾਸਾ, ਸ਼ੂਰਾ ਮਣਿਭਦ੍ਰਾ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਰਥ 'ਤੇ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ, ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਧੂਰ੍ਜਟੇਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਂ ਸਂਰਕ੍ਸ਼ਤਿ ਧਨੁਰ੍ਦ੍ਧਰਃ । ਤੁਂਗਾਦੁਤ੍ਤੀਰ੍ਯ ਸ਼ੈਲੇਂਦ੍ਰਾਦ੍ਰਣਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਗਣੈਃ ਸਹ
ਧੂਰਜਟੀ ਦਾ ਸੱਜਾ ਪਾਸਾ, ਧਨੁਧਾਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉੱਚੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਗਣਾਂ ਸਮੇਤ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ 'ਚ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਜਗਰ੍ਜੁਸ੍ਤੇ ਦੈਤ੍ਯਾ ਮਹੇਸ਼ਾਨਂ ਵृषਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਤਤੋ ਮਹਾਨ੍ਨਿਨਾਦੋऽਭੂਦ੍ਦੈਤ੍ਯਪ੍ਰਮਥਸੇਨਯੋਃ
ਮਹੇਸ਼ਾਨ ਨੂੰ ਬਲਦ 'ਤੇ ਬੈਠਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੈਤਾਂ ਗੂੰਜ ਪਏ; ਫਿਰ ਦੈਤਾਂ ਤੇ ਪ੍ਰਮਥਾਂ ਦੀ ਫੌਜਾਂ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ।
ਤਯੋਰਭੂਨ੍ਮਿਥੋ ਰਾਜਨ੍ਸਂਪ੍ਰਮਰ੍ਦੋऽਥ ਦਾਰੁਣਃ । ਤਤੋ ਨਂਦੀ ਮਹਾਕਾਲਃ ਕਾਲਸ੍ਕਂਦੌ ਮਹਾਬਲਃ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਦੋਵਾਂ ਵਿਚ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਟੱਕਰ ਹੋਈ; ਫਿਰ ਨੰਦੀ, ਮਹਾਕਾਲ ਤੇ ਮਹਾਬਲੀ ਕਾਲਸਕੰਦ ਵੀ ਆ ਮਿਲੇ।
ਮਾਲ੍ਯਵਾਨ੍ਪੁष੍ਪਦਂਤਸ਼੍ਚ ਵृषਲੀ ਸ੍ਵਰ੍ਣਦਂਤਿਕਃ । ਚਂਡੀਸ਼ੋ ਮਦਨਸ਼੍ਚਂਡਃ ਕੂष੍ਮਾਂਡੋ ਗੁਪ੍ਤਲੋਮਕਃ
ਮਾਲਯਵਾਨ, ਪੁਸ਼ਪਦੰਤ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਲੀ, ਸਵਰਨਦੰਤਿਕਾ, ਚੰਡੀਸ਼, ਮਦਨ, ਚੰਡ, ਕੁਸ਼ਮਾਂਡ ਤੇ ਗੁਪਤਲੋਮਕਾ।
ਯੇ ਯੇ ਪੂਰ੍ਵਂ ਰਣੇ ਭਗ੍ਨਾਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਰਣਸਂਕਟਮ੍ । ਸ਼ਿਵਸ੍ਯ ਪੁਰਤੋ ਦੈਤ੍ਯਾ ਯੁਯੁਧੁਸ੍ਤੇ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਜੋ ਜੋ ਦੈਤ ਜੰਗ ਵਿਚ ਪਹਿਲਾਂ ਹਾਰ ਗਏ ਸਨ, ਉਹ ਫਿਰ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਗਣਦਾਨਵਯੋਧਾਨਾਂ ਸਂਗ੍ਰਾਮੋऽਭੂਦ੍ਭਯਾਵਹਃ । ਤਤੋ ਗਣਾਨਾਂ ਵਿਦ੍ਰਾਵ੍ਯ ਸੈਨ੍ਯਂ ਤੇ ਚ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਸੰਗੀਆਂ ਤੇ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿਚ ਡਰਾਉਣੀ ਲੜਾਈ ਹੋਈ। ਫਿਰ ਉਹ ਵੱਡੇ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਦੈਤਾਂ ਨੇ ਸੰਗੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਰਣੇ ਸਂਵੇष੍ਟਯਾਮਾਸੁਃ ਸ਼ਰੌਘੈਃ ਸਰ੍ਵਤਃ ਸ਼ਿਵਮ੍ । ਸ਼ੂਲੈਃ ਕੁਂਤੈਰ੍ਗਦਾਭਿਸ਼੍ਚ ਮੁਦ੍ਗਰੈਃ ਪਰਿਘੈਰਪਿ
ਜੰਗ ਵਿਚ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਭਾਲਿਆਂ, ਕਾਂਟਿਆਂ, ਗਦਾ, ਮੁਗਦਰ ਤੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਡੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।
ਇਂਦ੍ਰਿਯਾਣਿ ਯਥਾਤ੍ਮਾਨਂ ਵਿषਯੈਃ ਪਂਚਪਂਚਭਿਃ । ਜਘਾਨਾਥ ਰਣੇ ਦੈਤ੍ਯਾਞ੍ਛਂਭੁਰ੍ਬਾਣੈਃ ਸੁਦਾਰੁਣੈਃ । ਯਥਾਸ਼ੁ ਮਾਘਃ ਪਾਪਾਨਿ ਹਂਤਿ ਸ੍ਨਾਨੇਨ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪੰਜ ਪੰਜ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਭਿਆਨਕ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਿਵੇਂ ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਨਾਲ ਪਾਪ ਤੁਰੰਤ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।