ਕੋਲਾਹਲਃ ਪ੍ਰਹृਤਵਾਨ੍ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ਨਾਤ੍ਮਲਾਘਵਮ੍ । ਸੋऽਪਿ ਹੇਤਿ ਵ੍ਯਥਾਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਾਲ੍ਯਵਾਂਸ਼੍ਚ ਗਣਾਗ੍ਰਣੀਃ
ਕੋਲਾਹਲ ਨੇ ਵਾਰ ਕਰ ਕੇ ਆਪਣੀ ਹਲਕਾਪਨ ਦਿਖਾਈ; ਉਹ ਵੀ, ਗਣਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਹਥਿਆਰ ਦੀ ਪੀੜ ਛੱਡ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਗਿਰਿਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤੇਨਾਜੌ ਕੋਲਾਹਲਮਥਾਹਨਤ੍ । ਨਿਸ਼੍ਚਕ੍ਰਾਮ ਜ੍ਵਰਸ੍ਤਸ੍ਮਾਜ੍ਜ੍ਵਲਨੋ ਨਾਮ ਭੀषਣਃ
ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਪਹਾੜ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਕੋਲਾਹਲ ਨੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ; ਉਸ ਤੋਂ ਇੱਕ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਜ਼ੁਕਾਮ ਨਿਕਲਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਜਵਲਨ ਸੀ।
ਤ੍ਰਿਸ਼ੀਰ੍षੋ ਨਵਹਸ੍ਤਸ਼੍ਚ ਨਵਪਾਦੋऽਤਿਪਿਂਗਲਃ । ਸ ਜ੍ਵਰੋ ਮੋਹਯਾਮਾਸ ਮਾਲ੍ਯਵਂਤਂ ਸ੍ਵਤੇਜਸਾ
ਉਹ ਜ਼ੁਕਾਮ, ਜਿਸ ਦੇ ਤਿੰਨ ਸਿਰ, ਨੌਂ ਹੱਥ, ਨੌਂ ਪੈਰ ਤੇ ਬਹੁਤ ਪੀਲਾ ਰੰਗ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਮਾਲਯਵੰਤ ਨੂੰ ਭੁੱਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਮਾਲ੍ਯਵਾਨ੍ਸਮਰਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਰਾਕ੍ਰਾਂਤੋ ਗਿਰਿਂ ਯਯੌ । ਚਂਡਿਰ੍ਭਯਾਨਕੇਨਾਜੌ ਪਾਸ਼ੇਨ ਹृਦਯੇ ਹਤਃ
ਮਾਲਯਵੰਤ ਨੇ ਜੰਗ ਛੱਡ ਕੇ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕੀਤਾ; ਚੰਡੀਰ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਰ ਦੇ ਫੰਦੇ ਨਾਲ ਦਿਲ 'ਤੇ ਵਾਰ ਹੋਇਆ।
ਹਯੋ ਵਿਨਿਰ੍ਗਤਸ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਃ ਸੋऽਪਿ ਚ ਸਾਗਰੇ । ਕਾਰ੍ਤ੍ਤਿਕੇਯੋ ਰਣੇ ਰਾਹੁਂ ਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਃ ਸਮਾਹਨਤ੍
ਉਸ ਤੋਂ ਘੋੜਾ ਨਿਕਲਿਆ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ; ਕਾਰਤਿਕੇ ਨੇ ਰਣ ਵਿੱਚ ਰਾਹੂ 'ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।
ਆਚ੍ਛਾਦ੍ਯ ਸ਼ਰਜਾਲੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਮੁਮੋਚ ਹ । ਆਪਤਂਤੀਂ ਮਹਾਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਜ੍ਵਲਂਤੀਮਿਵ ਤੇਜਸਾ
ਉਸ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਖਾ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਢੱਕ ਕੇ, ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਬਰਛੀ ਛੱਡੀ; ਉਹ ਵੱਡੀ ਬਰਛੀ ਚਮਕਦਾਰ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਦੌੜੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਹੁਃ ਖਮੁਤ੍ਪਤ੍ਯ ਕਰਾਭ੍ਯਾਂ ਜਗृਹੇ ਦ੍ਰੁਤਮ੍ । ਸ ਤਾਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਿਨਦ੍ਯੋਚ੍ਚੈਃ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਹੂ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਉੱਡਿਆ ਤੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਬਰਛੀ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ; ਉਹ ਬਰਛੀ ਫੜ ਕੇ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੂੰਜਿਆ।
ਸ੍ਵਰ੍ਭਾਨੁਃ ਸ਼ਿਰਸੋਨੋਪਿ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਜਘਾਨ ਤਮ੍ । ਵਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯਭਿਹਤੇ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤਦ੍ਦੇਹਾਨ੍ਨਿਰ੍ਗਤਾ ਸਰਿਤ੍
ਸਵਰਭਾਨੂ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਬਰਛੀ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ; ਜਦ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਬਰਛੀ ਲੱਗੀ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਇੱਕ ਦਰਿਆ ਨਿਕਲਿਆ।
ਤਯਾ ਸਂਪ੍ਲਾਵਿਤਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਾਦੇਵਸ੍ਯ ਸਂਯੁਗੇ । ਕਥਂਚਿਤ੍ਸਾ ਨਦੀ ਰੁਦ੍ਧਾ ਸਮਂ ਪੂਰੋ ਗਿਰਿਂ ਯਯੌ
ਉਸ ਦਰਿਆ ਨੇ ਮਹਾਦੇਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡੁਬੋ ਦਿੱਤਾ; ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਹ ਦਰਿਆ ਰੁਕ ਗਿਆ, ਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾਰ੍ਣਵਜੋ ਜ੍ਵਰਤਃ ਕਟਕਕਦਂਬਸ੍ਯ ਕਰ੍ਕਸ਼ਂ ਵਿਰੁਤਮ੍ । ਸੁਸ੍ਵਰਵਚਨਵਿਦਗ੍ਧਂ ਤਮਪਿ ਚ ਕੋਕਿਲਾਪਤਿਂ ਨ ਸਸ੍ਮਾਰ
ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਜ਼ੁਕਾਮ ਦੀ ਕਦੰਬ ਕਿਲੇ ਤੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਕਰੜੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਉਹ ਕੋਕਿਲ ਦੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਯਾਦ ਨਾ ਕਰ ਸਕਿਆ।
ਸ਼ਰੈਃ ਕਿਰਂਤਂ ਦਹਨਮਸਿਨਾ ਬਰ੍ਬਰੋऽਵਧੀਤ੍ । ਕੂष੍ਮਾਂਡੋ ਨਿਹਤੋ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਸਰ੍ਪਰੋਮ੍ਣਾਥ ਮੁष੍ਟਿਨਾ
ਬਰਬਰ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਖਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਦਹਨ ਨੂੰ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਕੂਸ਼ਮਾਂਡਾ ਨੂੰ ਸੱਪ ਵਾਲੀ ਮੁੱਠ ਨਾਲ ਸਿਰ 'ਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਪਾਤਾਲਕੇਤੁਨਾ ਹਾਸੋ ਮੁਦ੍ਗਰੇਣ ਸਮਾਹਤਃ । ਤਸ੍ਯ ਦੇਹਾਦ੍ਵਿਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯ ਹਸ੍ਤੀ ਮੁਦ੍ਗਰਮਾਭੁਨਕ੍
ਪਾਤਾਲਕੇਤੂ ਨੇ ਹਾਸੋ ਨੂੰ ਗਦਾ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ; ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਇੱਕ ਹਾਥੀ ਨਿਕਲਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਗਦਾ ਫੜ ਲਈ।
ਸ਼ੁਂਡਾਯਾਂ ਮੁष੍ਟਿਘਾਤੇਨ ਹਤਃ ਪਾਤਾਲਕੇਤੁਨਾ । ਆਯੁਧੈਰ੍ਜਰ੍ਜਰਂ ਚਕ੍ਰੇ ਭृਂਗੀਸ਼ਂ ਰੋਮਕਂਟਕਃ
ਪਾਤਾਲਕੇਤੂ ਨੇ ਹਾਥੀ ਦੀ ਸੁੰਡ 'ਤੇ ਮੁੱਠ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ; ਰੋਮਕਾਂਟਕ ਨੇ ਭ੍ਰਿੰਗੀਸ਼ਾ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਕੁੱਟਿਆ।
ਭृਂਗੀਸ਼ੋऽਪਿ ਰਣਾਦ੍ਭੀਤਸ੍ਤ੍ਵਰਨ੍ਨੇਵ ਗਿਰਿਂ ਯਯੌ । ਸਹਸਾ ਧੂਮ੍ਰਵਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਸ਼ੁਭ੍ਰਃ ਕੇਤੁਮੁਖੇऽਪਤਤ੍
ਭ੍ਰਿੰਗੀਸ਼ਾ ਜੰਗ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ; ਅਚਾਨਕ, ਧੂੰਏਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ Ketumukha ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਗਣਂ ਗਿਲਿਤਵਾਨ੍ਦੈਤ੍ਯੋ ਮਹਾਕਾਯੋ ਮਹਾਨਨਃ । ਹਾਹਾਕਾਰੋ ਮਹਾਨਾਸੀਦ੍ਗਿਲਿਤੇ ਕੇਤੁਨਾ ਰਣੇ
ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਵੱਡੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਦੈਤ ਨੇ ਇੱਕ ਗਣ ਨੂੰ ਨਿਗਲ ਲਿਆ; ਜਦ ਕੇਤੁਮੁਖਾ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਨਿਗਲਿਆ ਗਿਆ, ਵੱਡਾ ਹਾਹਾਕਾਰ ਹੋਇਆ।
ਜृਂਭਸ੍ਯ ਨਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਾਂਗੋऽਥ ਵਿਨਾਯਕਃ । ਸ਼ੁਂਡਾਦਂਡਂ ਪਰਸ਼ੁਨਾ ਤਸ੍ਯ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਦਂਤਿਨਃ
ਜ੍ਰੰਭਾ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿਨਾਇਕ ਦੇ ਅੰਗ ਵੱਖਰੇ ਕਰ ਦਿੱਤੇ; ਉਸ ਨੇ ਹਾਥੀ ਦੀ ਸੁੰਡ ਨੂੰ ਕੁਹਾੜੀ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਜृਂਭਾਸੁਰੋ ਜਘਾਨਾਥ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਲਂਬੋਦਰੋਦਰਮ੍ । ਮੂषਕੋऽਪਿ ਸ਼ਰੈਰ੍ਭਿਨ੍ਨਃ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਗੁਹਾਮੁਖਮ੍
ਜ੍ਰੰਭਾਸੁਰ ਨੇ ਲੰਬੋਦਰ ਨੂੰ ਬਰਛੀ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ; ਮੂਸਕਾ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦ ਕੇ, ਉਹ ਗੁਫਾ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਘੁਸ ਗਿਆ।
ਵਿਨਾਯਕਃ ਪ੍ਰਹਾਰਾਰ੍ਤ੍ਤੋ ਵਿਲਲਾਪਾਕੁਲੋ ਰਣੇ । ਹਾ ਮਾਤਸ੍ਤਾਤ ਹਾ ਭ੍ਰਾਤਰ੍ਹਾ ਮੂषਕ ਮਮ ਪ੍ਰਿਯ
ਵਿਨਾਇਕ ਹਮਲਿਆਂ ਦੀ ਪੀੜ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬੇਚੈਨ ਹੋ ਕੇ ਰੋ ਪਿਆ: 'ਹਾ ਮਾਂ! ਹਾ ਪਿਤਾ! ਹਾ ਭਰਾ! ਹਾ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਮੂਸਕਾ!'
ਗਣੇਸ਼ਕ੍ਰਂਦਿਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭਗਵਤ੍ਯਾ ਤਯਾ ਤਦਾ । ਸਮੇਤ੍ਯ ਕੂਟਾਦਨ੍ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯੋਕ੍ਤਃ ਸ਼ਿਵਸ੍ਤਦਾ
ਗਣੇਸ਼ ਦੇ ਰੋਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਭਗਵਤੀ ਨੇ ਆ ਕੇ, ਪਾਰਵਤੀ ਜੋ ਹੋਰ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਆਈ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਹੇਰਂਬੋ ਵਧ੍ਯਤੇ ਦੈਤ੍ਯੈਃ ਸ੍ਕਂਦੋऽਪਿ ਵਿਨਿਪਾਤਿਤਃ । ਸ਼ਿਵ ਕਿਂ ਕ੍ਰੀਡਸੇ ਸ਼ੈਲੇ ਰਕ੍ਸ਼ ਪੁਤ੍ਰੌ ਗਣਾਨਪਿ
ਹੇਰੰਬਾ ਨੂੰ ਦੈਤਾਂ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਸਕੰਦ ਵੀ ਡਿੱਗ ਗਿਆ; ਹੇ ਸ਼ਿਵ, ਤੂੰ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਖੇਡ ਕਿਉਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਗਣਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਸਦਾ ਸ਼ੂਲਾਦਿਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਧृਤਾਨਾਮਦ੍ਯ ਵੈ ਕ੍ਸ਼ਣਃ । ਅਥ ਗੌਰ੍ਯਾ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵੀਰਭਦ੍ਰਂ ਸ਼ਿਵੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ੂਲ ਆਦਿ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕੇ ਹੋਏ, ਹੁਣ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ; ਗੌਰੀ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਵੀਰਭਦਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਵृषਃ ਸਜ੍ਜੀਯਤਾਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤੇ ਸ ਤਦਾਕਰੋਤ੍ । ਬਬਂਧ ਮੁਕੁਟਂ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ृਂਗਯੋਰ੍ਭਾਸ੍ਕਰਪ੍ਰਭਮ੍
ਬਲਦ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਤਿਆਰ ਕਰੋ, ਐਸਾ ਆਖਿਆ ਗਿਆ; ਤੇ ਉਹ ਕੰਮ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਸਿੰਗਾਂ 'ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਮਕੁਟ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਗਿਆ।
ਕਂਠੇ ਘਂਟਾਸ਼ਤਂ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਕਰ੍ਣਯੋਰ੍ਦਰ੍ਪਣੌ ਧृਤੌ । ਸ੍ਕਂਧੇ ਚ ਕਿਂਕਿਣੀਜਾਲਂ ਚਰਣੇ ਨੂਪੁਰਂ ਮਹਤ੍
ਉਸ ਦੇ ਗਲ ਵਿਚ ਸੌ ਘੰਟੀਆਂ ਬੰਨ੍ਹੀਆਂ, ਕੰਨਾਂ 'ਤੇ ਦਰਪਣ ਰੱਖੇ, ਮੋਢਿਆਂ 'ਤੇ ਕਿੰਕਣਾਂ ਦੀ ਜਾਲੀ, ਤੇ ਪੈਰ 'ਤੇ ਵੱਡਾ ਨੂਪੁਰ ਪਾਇਆ।
ਪੁਚ੍ਛੇ ਚਾਮਰਸਾਹਸ੍ਰਂ ਤਸ੍ਯ ਪਾਸ਼ਾष੍ਟਕਂ ਮੁਖੇ । ਕਲ੍ਯਾਣੀ ਚ ਤਦਾ ਦੇਵੀ ਸ਼ਰ੍ਵਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਵ੍ਯਸ੍ਥਿਤਾ
ਪੂੰਛ 'ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਚਮਰੇ ਦੇ ਚਮਰੇ, ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਅੱਠ ਫੰਦੇ; ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸੁਭਾਗਾ ਦੇਵੀ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਪਾਸ ਖੜੀ ਸੀ।
ਪਾਸ਼ਾष੍ਟਕੇਨ ਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਤਤ੍ਰ ਖਡ੍ਗਧਰਾਂਬਿਕਾ । ਨ੍ਯਸ੍ਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸ ਵृषਃ ਸਜ੍ਜਿਤੋ ਬਭੌ
ਅੱਠ ਫੰਦਿਆਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਖੜਗ ਫੜੀ ਅੰਬਿਕਾ ਉਥੇ ਖੜੀ ਸੀ; ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਰੱਖੇ ਗਏ, ਤੇ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਬਲਦ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਦਿਸਿਆ।
ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯਾ ਭੂषਿਤਃ ਸੋऽਥ ਨਿਜਯਾ ਘਂਟਮਾਲਯਾ । ਕृਤਂ ਚ ਤਿਲਕਂ ਦੇਵ੍ਯਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਃ ਸਤ੍ਕृਤਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ 6.12.
ਫਿਰ ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਘੰਟਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸਜਾਇਆ; ਦੇਵੀ ਨੇ ਤਿਲਕ ਲਾਇਆ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ।
ਹਰਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਨ ਮੋਕ੍ਤਵ੍ਯੋ ਵृषੇਨ੍ਦ੍ਰ ਰਣਸਂਕਟੇ । ਆਗਂਤਵ੍ਯਮਰੀਨ੍ਜਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ਂਭੁਨਾ ਸਹ ਸਂਗਰੇ
ਹੇ ਬਲਦਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੁਸ਼ਕਲ ਵੇਲੇ ਹਰਾ ਨੂੰ ਨਾ ਛੱਡੀ; ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਸ਼ੰਭੂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆਉਣਾ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚੋ ਦੇਵ੍ਯਾ ਹਰੋ ਵृषਮਥਾਰੁਹਤ੍ । ਧृਤ੍ਵਾਯੁਧਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਨਿਜਾਲਂਕਾਰਭੂषਿਤਃ । ਰਣਂ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਤਾਂ ਪ੍ਰਾਹ ਪਾਰ੍ਵਤੀਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸਾਦਰਮ੍
ਦੇਵੀ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਰਾ ਬਲਦ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਹਜ਼ਾਰ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕੇ, ਆਪਣੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ; ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਜੰਗ ਲਈ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।'
ਈਸ਼੍ਵਰ ਉਵਾਚ- ਤ੍ਵਂ ਤਿष੍ਠਸਿ ਸ੍ਵਰੂਪਾਣਿ ਏਕਾਕਿਨ੍ਯਪਿ ਸਸ੍ਪृਹਾ । ਭਾਮਿਨੀ ਦੁਰਭਿਪ੍ਰਾਯਾ ਦਾਨਵਾ ਹਿ ਸਮਾਗਤਾਃ
ਈਸ਼ਵਰ ਨੇ ਆਖਿਆ- ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਇਕੱਲੀ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਟਿਕੀ ਰਹਿ; ਹੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਦੈਤ ਮੁਸ਼ਕਲ ਮਨ ਵਾਲੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਯਾਤ੍ਮਨੈਵਾਤ੍ਮਾ ਰਕ੍ਸ਼ਣੀਯੋ ਵਰਾਨਨੇ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵृषਭਾਰੂਢੋ ਯਯੌ ਰੁਦ੍ਰੋ ਰਣਾਂਗਣਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੀ ਬਲ ਨਾਲ ਬਚਾ; ਐਸਾ ਆਖ ਕੇ, ਰੁਦ੍ਰ ਬਲਦ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵੱਲ ਚਲਿਆ।