ਗਦਯਾ ਸ਼ੈਲਰੋਮਾਣਂ ਹਤ੍ਵਾ ਭੂਮੌ ਨ੍ਯਪਾਤਯਤ੍ । ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਤਿਤਂ ਭੂਮੌ ਗਿਰਿਕੇਤੁਰ੍ਮਹਾਬਲਃ
ਗਦਾ ਨਾਲ ਸ਼ੈਲਰੋਮਨ ਨੂੰ ਵੱਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਉਸ ਨੂੰ ਡਿੱਗਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਬਲੀ ਗਿਰਿਕੇਤੂ—
ਪੁष੍ਪਦਂਤਂ ਮਹਾਭੀਮਂ ਮੁਦ੍ਗਰੇਣ ਵ੍ਯਪੋਥਯਤ੍ । ਪੁष੍ਪਂਦਂਤੋऽਥ ਖਡ੍ਗੇਨ ਗਿਰਿਕੇਤੋਃ ਸ਼ਿਰੋऽਛਿਨਤ੍
ਭਿਆਨਕ ਪੁਸ਼ਪਦੰਤ ਨੂੰ ਗਦਾ ਨਾਲ ਵੱਜਾ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ ਪੁਸ਼ਪਦੰਤ ਨੇ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਗਿਰਿਕੇਤੂ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਚਰ੍ਮ ਖਡ੍ਗਂ ਚ ਗਿਰਿਕੇਤੋਰਧਾਵਤ । ਸ਼ਿਰਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਾਹ ਕਿਂ ਯਾਸਿ ਮਾਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਮਰਾਰ੍ਥਿਨਮ੍
ਗਿਰਿਕੇਤੂ ਦਾ ਕਵਚ ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ; ਸਿਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਲੜਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਛੱਡ ਕੇ ਕਿਉਂ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?'
ਸ਼ਿਰੋਹੀਨੇ ਚ ਕਾਯੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਕਿਂ ਤੁ ਧਾਵਨ੍ਨ ਲਜ੍ਜਸੇ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੇ ਸ਼ਿਰਸਾ ਤੇਨ ਕਬਂਧੇਨ ਤੁ ਪਾਦਯੋਃ
'ਹੁਣ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਸਿਰ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੂੰ ਦੌੜਦਾ ਹੋਇਆ ਸ਼ਰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ?' ਇਹ ਸਿਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੇ ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਫੜ ਲਿਆ।
ਵਿਧृਤਃ ਪੁष੍ਪਦਂਤਸ਼੍ਚ ਕੁਕ੍ਸ਼ੌ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਸਿਨਾਚ੍ਛਿਨਤ੍ । ਨਿਸ਼੍ਚਕ੍ਰਾਮਾਸੁਰਃ ਕੁਕ੍ਸ਼ੇਃ ਸ਼ਤਸ਼ੀਰ੍षੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਪੁਸ਼ਪਦੰਤ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਪੇਟ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ; ਪੇਟ ਵਿਚੋਂ ਮਹਾਬਲੀ ਦੈਤ ਸ਼ਤਸ਼ੀਰਸ਼ਾ ਨਿਕਲ ਆਇਆ।
ਦ੍ਵਿਸ਼ਤਾਕ੍ਸ਼ਿਸਮਾਯੁਕ੍ਤਃ ਸ਼ਤਦ੍ਵਯਭੁਜਾਕੁਲਃ । ਭ੍ਰਮਤ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਿਰੋ ਰਾਜਨ੍ਕਬਂਧੋਪਾਂਤਮਾਗਮਤ੍
ਉਸ ਦੇ ਦੋ ਸੌ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਦੋ ਸੌ ਬਾਂਹਾਂ ਸਨ; ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਘੁੰਮਦਾ ਹੋਇਆ, ਕਬੰਧ ਦੇ ਪਾਸ ਆ ਗਿਆ, ਰਾਜਾ ਜੀ।
ਤਚ੍ਛਿਰਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮਾਲੋਕ੍ਯ ਪੁष੍ਪਦਂਤੋऽਸਿਨਾਚ੍ਛਿਨਤ੍ । ਤਤੋ ਭੂਕਂਪਨੋ ਨਾਮ ਜ੍ਵਰੋ ਦੈਤ੍ਯੋ ਭਯਾਵਹਃ
ਉਹ ਸਿਰ ਆਉਂਦਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਪੁਸ਼ਪਦੰਤ ਨੇ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ ਭੂਕੰਪਨ ਨਾਮ ਦਾ ਡਰਾਉਣਾ ਦੈਤ ਜਵਰਾ ਆ ਗਿਆ।
ਪੁष੍ਪਂਦਂਤਸ੍ਤਦਾ ਤਤ੍ਰ ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਂ ਰਾਜਨ੍ਵਿਮਰ੍ਦਿਤਃ । ਜ੍ਵਰੇਣ ਤੇਨ ਚ ਕ੍ਲਿष੍ਟੋ ਦੁਃਸਹੇਨਾਤਿਵੇਗਿਨਾ
ਉਥੇ, ਪੁਸ਼ਪਦੰਤ ਨੂੰ ਦੋ ਨੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਰਾਜਾ ਜੀ; ਉਸ ਜਵਰੇ ਨੇ, ਜੋ ਸਹਿਣਯੋਗ ਨਹੀਂ ਸੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੀੜ੍ਹਿਆ।
ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਵਗਣਃ ਸਂਖ੍ਯਂ ਕਂਪਮਾਨੋ ਗਿਰਿਂ ਯਯੌ । ਕੋਲਾਹਲੋ ਮਹਾਧਨ੍ਵੀ ਮਾਲ੍ਯਵਂਤਂ ਸ਼ਰੈਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ
ਸ਼ਿਵਗਣਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਕੰਪਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਕੋਲਾਹਲੋ, ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ, ਮਾਲਯਵੰਤ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਸ੍ਕਂਧਯੋਰ੍ਭਾਲੇ ਮਾਲ੍ਯਵਾਂਸ਼੍ਚ ਤਤੋऽਸੁਰਮ੍ । ਬਾਣਾਹਤੋ ਮਾਲ੍ਯਵਤਾ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਨਾਨਾਵਿਧੈਃ ਸ਼ਿਤੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਮਾਲਯਵੰਤ ਦੇ ਕੰਧੇ ਤੇ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਵੱਜਾ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ ਮਾਲਯਵੰਤ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਦੈਤ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੇਜ਼ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਕੀਤਾ।
ਕੋਲਾਹਲਃ ਪ੍ਰਹृਤਵਾਨ੍ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ਨਾਤ੍ਮਲਾਘਵਮ੍ । ਸੋऽਪਿ ਹੇਤਿ ਵ੍ਯਥਾਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਾਲ੍ਯਵਾਂਸ਼੍ਚ ਗਣਾਗ੍ਰਣੀਃ
ਕੋਲਾਹਲ ਨੇ ਵਾਰ ਕਰ ਕੇ ਆਪਣੀ ਹਲਕਾਪਨ ਦਿਖਾਈ; ਉਹ ਵੀ, ਗਣਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਹਥਿਆਰ ਦੀ ਪੀੜ ਛੱਡ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਗਿਰਿਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤੇਨਾਜੌ ਕੋਲਾਹਲਮਥਾਹਨਤ੍ । ਨਿਸ਼੍ਚਕ੍ਰਾਮ ਜ੍ਵਰਸ੍ਤਸ੍ਮਾਜ੍ਜ੍ਵਲਨੋ ਨਾਮ ਭੀषਣਃ
ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਪਹਾੜ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਕੋਲਾਹਲ ਨੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ; ਉਸ ਤੋਂ ਇੱਕ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਜ਼ੁਕਾਮ ਨਿਕਲਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਜਵਲਨ ਸੀ।
ਤ੍ਰਿਸ਼ੀਰ੍षੋ ਨਵਹਸ੍ਤਸ਼੍ਚ ਨਵਪਾਦੋऽਤਿਪਿਂਗਲਃ । ਸ ਜ੍ਵਰੋ ਮੋਹਯਾਮਾਸ ਮਾਲ੍ਯਵਂਤਂ ਸ੍ਵਤੇਜਸਾ
ਉਹ ਜ਼ੁਕਾਮ, ਜਿਸ ਦੇ ਤਿੰਨ ਸਿਰ, ਨੌਂ ਹੱਥ, ਨੌਂ ਪੈਰ ਤੇ ਬਹੁਤ ਪੀਲਾ ਰੰਗ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਮਾਲਯਵੰਤ ਨੂੰ ਭੁੱਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਮਾਲ੍ਯਵਾਨ੍ਸਮਰਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਰਾਕ੍ਰਾਂਤੋ ਗਿਰਿਂ ਯਯੌ । ਚਂਡਿਰ੍ਭਯਾਨਕੇਨਾਜੌ ਪਾਸ਼ੇਨ ਹृਦਯੇ ਹਤਃ
ਮਾਲਯਵੰਤ ਨੇ ਜੰਗ ਛੱਡ ਕੇ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕੀਤਾ; ਚੰਡੀਰ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਰ ਦੇ ਫੰਦੇ ਨਾਲ ਦਿਲ 'ਤੇ ਵਾਰ ਹੋਇਆ।
ਹਯੋ ਵਿਨਿਰ੍ਗਤਸ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਃ ਸੋऽਪਿ ਚ ਸਾਗਰੇ । ਕਾਰ੍ਤ੍ਤਿਕੇਯੋ ਰਣੇ ਰਾਹੁਂ ਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਃ ਸਮਾਹਨਤ੍
ਉਸ ਤੋਂ ਘੋੜਾ ਨਿਕਲਿਆ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ; ਕਾਰਤਿਕੇ ਨੇ ਰਣ ਵਿੱਚ ਰਾਹੂ 'ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।
ਆਚ੍ਛਾਦ੍ਯ ਸ਼ਰਜਾਲੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਮੁਮੋਚ ਹ । ਆਪਤਂਤੀਂ ਮਹਾਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਜ੍ਵਲਂਤੀਮਿਵ ਤੇਜਸਾ
ਉਸ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਖਾ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਢੱਕ ਕੇ, ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਬਰਛੀ ਛੱਡੀ; ਉਹ ਵੱਡੀ ਬਰਛੀ ਚਮਕਦਾਰ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਦੌੜੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਹੁਃ ਖਮੁਤ੍ਪਤ੍ਯ ਕਰਾਭ੍ਯਾਂ ਜਗृਹੇ ਦ੍ਰੁਤਮ੍ । ਸ ਤਾਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਿਨਦ੍ਯੋਚ੍ਚੈਃ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਹੂ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਉੱਡਿਆ ਤੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਬਰਛੀ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ; ਉਹ ਬਰਛੀ ਫੜ ਕੇ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੂੰਜਿਆ।
ਸ੍ਵਰ੍ਭਾਨੁਃ ਸ਼ਿਰਸੋਨੋਪਿ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਜਘਾਨ ਤਮ੍ । ਵਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯਭਿਹਤੇ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤਦ੍ਦੇਹਾਨ੍ਨਿਰ੍ਗਤਾ ਸਰਿਤ੍
ਸਵਰਭਾਨੂ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਬਰਛੀ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ; ਜਦ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਬਰਛੀ ਲੱਗੀ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਇੱਕ ਦਰਿਆ ਨਿਕਲਿਆ।
ਤਯਾ ਸਂਪ੍ਲਾਵਿਤਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਾਦੇਵਸ੍ਯ ਸਂਯੁਗੇ । ਕਥਂਚਿਤ੍ਸਾ ਨਦੀ ਰੁਦ੍ਧਾ ਸਮਂ ਪੂਰੋ ਗਿਰਿਂ ਯਯੌ
ਉਸ ਦਰਿਆ ਨੇ ਮਹਾਦੇਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡੁਬੋ ਦਿੱਤਾ; ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਹ ਦਰਿਆ ਰੁਕ ਗਿਆ, ਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾਰ੍ਣਵਜੋ ਜ੍ਵਰਤਃ ਕਟਕਕਦਂਬਸ੍ਯ ਕਰ੍ਕਸ਼ਂ ਵਿਰੁਤਮ੍ । ਸੁਸ੍ਵਰਵਚਨਵਿਦਗ੍ਧਂ ਤਮਪਿ ਚ ਕੋਕਿਲਾਪਤਿਂ ਨ ਸਸ੍ਮਾਰ
ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਜ਼ੁਕਾਮ ਦੀ ਕਦੰਬ ਕਿਲੇ ਤੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਕਰੜੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਉਹ ਕੋਕਿਲ ਦੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਯਾਦ ਨਾ ਕਰ ਸਕਿਆ।
ਸ਼ਰੈਃ ਕਿਰਂਤਂ ਦਹਨਮਸਿਨਾ ਬਰ੍ਬਰੋऽਵਧੀਤ੍ । ਕੂष੍ਮਾਂਡੋ ਨਿਹਤੋ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਸਰ੍ਪਰੋਮ੍ਣਾਥ ਮੁष੍ਟਿਨਾ
ਬਰਬਰ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਖਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਦਹਨ ਨੂੰ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਕੂਸ਼ਮਾਂਡਾ ਨੂੰ ਸੱਪ ਵਾਲੀ ਮੁੱਠ ਨਾਲ ਸਿਰ 'ਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਪਾਤਾਲਕੇਤੁਨਾ ਹਾਸੋ ਮੁਦ੍ਗਰੇਣ ਸਮਾਹਤਃ । ਤਸ੍ਯ ਦੇਹਾਦ੍ਵਿਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯ ਹਸ੍ਤੀ ਮੁਦ੍ਗਰਮਾਭੁਨਕ੍
ਪਾਤਾਲਕੇਤੂ ਨੇ ਹਾਸੋ ਨੂੰ ਗਦਾ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ; ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਇੱਕ ਹਾਥੀ ਨਿਕਲਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਗਦਾ ਫੜ ਲਈ।
ਸ਼ੁਂਡਾਯਾਂ ਮੁष੍ਟਿਘਾਤੇਨ ਹਤਃ ਪਾਤਾਲਕੇਤੁਨਾ । ਆਯੁਧੈਰ੍ਜਰ੍ਜਰਂ ਚਕ੍ਰੇ ਭृਂਗੀਸ਼ਂ ਰੋਮਕਂਟਕਃ
ਪਾਤਾਲਕੇਤੂ ਨੇ ਹਾਥੀ ਦੀ ਸੁੰਡ 'ਤੇ ਮੁੱਠ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ; ਰੋਮਕਾਂਟਕ ਨੇ ਭ੍ਰਿੰਗੀਸ਼ਾ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਕੁੱਟਿਆ।
ਭृਂਗੀਸ਼ੋऽਪਿ ਰਣਾਦ੍ਭੀਤਸ੍ਤ੍ਵਰਨ੍ਨੇਵ ਗਿਰਿਂ ਯਯੌ । ਸਹਸਾ ਧੂਮ੍ਰਵਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਸ਼ੁਭ੍ਰਃ ਕੇਤੁਮੁਖੇऽਪਤਤ੍
ਭ੍ਰਿੰਗੀਸ਼ਾ ਜੰਗ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ; ਅਚਾਨਕ, ਧੂੰਏਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ Ketumukha ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਗਣਂ ਗਿਲਿਤਵਾਨ੍ਦੈਤ੍ਯੋ ਮਹਾਕਾਯੋ ਮਹਾਨਨਃ । ਹਾਹਾਕਾਰੋ ਮਹਾਨਾਸੀਦ੍ਗਿਲਿਤੇ ਕੇਤੁਨਾ ਰਣੇ
ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਵੱਡੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਦੈਤ ਨੇ ਇੱਕ ਗਣ ਨੂੰ ਨਿਗਲ ਲਿਆ; ਜਦ ਕੇਤੁਮੁਖਾ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਨਿਗਲਿਆ ਗਿਆ, ਵੱਡਾ ਹਾਹਾਕਾਰ ਹੋਇਆ।
ਜृਂਭਸ੍ਯ ਨਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਾਂਗੋऽਥ ਵਿਨਾਯਕਃ । ਸ਼ੁਂਡਾਦਂਡਂ ਪਰਸ਼ੁਨਾ ਤਸ੍ਯ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਦਂਤਿਨਃ
ਜ੍ਰੰਭਾ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿਨਾਇਕ ਦੇ ਅੰਗ ਵੱਖਰੇ ਕਰ ਦਿੱਤੇ; ਉਸ ਨੇ ਹਾਥੀ ਦੀ ਸੁੰਡ ਨੂੰ ਕੁਹਾੜੀ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਜृਂਭਾਸੁਰੋ ਜਘਾਨਾਥ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਲਂਬੋਦਰੋਦਰਮ੍ । ਮੂषਕੋऽਪਿ ਸ਼ਰੈਰ੍ਭਿਨ੍ਨਃ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਗੁਹਾਮੁਖਮ੍
ਜ੍ਰੰਭਾਸੁਰ ਨੇ ਲੰਬੋਦਰ ਨੂੰ ਬਰਛੀ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ; ਮੂਸਕਾ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦ ਕੇ, ਉਹ ਗੁਫਾ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਘੁਸ ਗਿਆ।
ਵਿਨਾਯਕਃ ਪ੍ਰਹਾਰਾਰ੍ਤ੍ਤੋ ਵਿਲਲਾਪਾਕੁਲੋ ਰਣੇ । ਹਾ ਮਾਤਸ੍ਤਾਤ ਹਾ ਭ੍ਰਾਤਰ੍ਹਾ ਮੂषਕ ਮਮ ਪ੍ਰਿਯ
ਵਿਨਾਇਕ ਹਮਲਿਆਂ ਦੀ ਪੀੜ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬੇਚੈਨ ਹੋ ਕੇ ਰੋ ਪਿਆ: 'ਹਾ ਮਾਂ! ਹਾ ਪਿਤਾ! ਹਾ ਭਰਾ! ਹਾ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਮੂਸਕਾ!'
ਗਣੇਸ਼ਕ੍ਰਂਦਿਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭਗਵਤ੍ਯਾ ਤਯਾ ਤਦਾ । ਸਮੇਤ੍ਯ ਕੂਟਾਦਨ੍ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯੋਕ੍ਤਃ ਸ਼ਿਵਸ੍ਤਦਾ
ਗਣੇਸ਼ ਦੇ ਰੋਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਭਗਵਤੀ ਨੇ ਆ ਕੇ, ਪਾਰਵਤੀ ਜੋ ਹੋਰ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਆਈ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਹੇਰਂਬੋ ਵਧ੍ਯਤੇ ਦੈਤ੍ਯੈਃ ਸ੍ਕਂਦੋऽਪਿ ਵਿਨਿਪਾਤਿਤਃ । ਸ਼ਿਵ ਕਿਂ ਕ੍ਰੀਡਸੇ ਸ਼ੈਲੇ ਰਕ੍ਸ਼ ਪੁਤ੍ਰੌ ਗਣਾਨਪਿ
ਹੇਰੰਬਾ ਨੂੰ ਦੈਤਾਂ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਸਕੰਦ ਵੀ ਡਿੱਗ ਗਿਆ; ਹੇ ਸ਼ਿਵ, ਤੂੰ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਖੇਡ ਕਿਉਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਗਣਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।