ਤਸ੍ਯਾਂ ਤਟਿਨ੍ਯਾਂ ਭਗਵਤ੍ਪਰਿਚਰ੍ਯਾਪਰਾਯਣਾਨ੍ । ਅਸੌ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਕृਤਿਨੋ ਬਹੂਨ੍
ਉਥੇ, ਉਸ ਮਾੜੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੇਖੇ, ਜੋ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਅਥ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਮਾਰਾਧ੍ਯ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ । ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਕਥਯਾਮਾਸੁਰ੍ਵਿਹਿਤਾ ਅਤਿ ਕੌਤੁਕਾਤ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਅਦ੍ਯ ਚਂਪਕਪੁष੍ਪਾਣਿ ਮਯਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤਾਨਿ ਤਾਨਿ ਵੈ । ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਵਦਤਿ ਤਾਂਬੂਲਂ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਂ ਮੁਰਾਰਯੇ
ਕਿਸੇ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਅੱਜ ਮੈਂ ਚੰਪਾ ਦੇ ਫੁੱਲ ਚੜ੍ਹਾਏ ਹਨ।" ਹੋਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਮੁਰਾਰੀ ਨੂੰ ਪਾਨ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।"
ਨ ਖਾਦਿਤਵ੍ਯਂ ਤਾਂਬੂਲਂ ਕਦਾਚਿਦਪਿ ਜਨ੍ਮਨਿ । ਮਯਾਦ੍ਯ ਹਰਯੇ ਦਤ੍ਤਂ ਕਦਲੀਫਲਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
"ਪਾਨ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਅੱਜ ਮੈਂ ਹਰੀ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕੇਲਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ," ਹੋਰ ਨੇ ਆਖਿਆ।
ਜਨ੍ਮਜਨ੍ਮਾਨਿ ਚ ਮਯਾ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਚ ਕਦਲੀਫਲਮ੍ । ਕੋऽਪਿ ਵਕ੍ਤਿ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਂ ਹਰਯੇ ਦਾਡਿਮੀਫਲਮ੍
"ਅਨੇਕ ਜਨਮਾਂ ਤੋਂ ਮੈਂ ਕੇਲਾ ਖਾਂਦਾ ਆ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਕੋਈ ਹੋਰ ਆਖਦਾ, 'ਮੈਂ ਹਰੀ ਨੂੰ ਦਾਣਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।'"
ਕੋऽਪਿ ਵਕ੍ਤਿ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਂ ਰਸਾਲਫਲਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਅਨ੍ਯੋऽਨ੍ਯਮੇਤਦ੍ਵਦਤਾਂ ਤੇषਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਾਂਸਿ ਚ
"ਕੋਈ ਹੋਰ ਆਖਦਾ, 'ਮੈਂ ਹਰੀ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅੰਬ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।'" ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ—
ਉਰ੍ਵੀਸ਼ੁਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਕਿਂ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਵਿष੍ਣਵੇ । ਸਂਸਾਰੇ ਯਾਨਿ ਵਸ੍ਤੂਨਿ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਣਿ ਸਂਤਿ ਤਾਨ੍ਯਹਮ੍
ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, 'ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਕੀ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਹੈ।'
ਨ ਹਿ ਸ਼ਕ੍ਨੋਮਿ ਸਂਤ੍ਯਕ੍ਤੁਂ ਕਿਂ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਮੁਰਾਰਯੇ । ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਨਾਂਤਰਸ੍ਥੋऽਹਂ ਚੌਰੋ ਰਾਜਭਯਾਕੁਲਃ
'ਪਰ ਮੈਂ ਕੁਝ ਵੀ ਛੱਡਣ ਜੋਗਾ ਨਹੀਂ ਹਾਂ—ਮੈਂ ਮੁਰਾਰੀ ਨੂੰ ਕੀ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਮੈਂ ਤਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਚੋਰ ਹਾਂ, ਰਾਜੇ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਹਾਂ।'
ਸ਼ਕਟਾਰੋਹਣੇ ਨਾਸ੍ਤਿ ਹ੍ਯਧਿਕਾਰਃ ਕਦਾਪਿ ਮੇ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ- ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦਸ੍ਯੁਨਾ ਤੇਨ ਭੂਯੋਭੂਯੋ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
'ਮੈਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹਨ ਦਾ ਹੱਕ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ।' ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ — ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਚੋਰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਇਹੀ ਗੱਲ ਆਖਦਾ ਰਿਹਾ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ।
ਸ਼ਕਟਂ ਹਰਯੇ ਦਤ੍ਤਂ ਚਤੁਰ੍ਵਰ੍ਗਪ੍ਰਦਾਯਿਨੇ । ਅਥ ਤੇਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਵਿਪ੍ਰ ਯਥਾਗਤਾਃ
'ਮੈਂ ਹਰੀ ਨੂੰ ਰਥ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਚਾਰ ਪਦਾਰਥ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।' ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸਨ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਚਲੇ ਗਏ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਸੋऽਪਿ ਦਸ੍ਯੁਰ੍ਦਸ੍ਯੁਭਿਸ਼੍ਚ ਜਗਾਮ ਨਿਜਮਾਸ਼੍ਰਯਮ੍ । ਏਕਦਾ ਗੁਡਕਂਡੋਲਂ ਤੇਨੈਵ ਖਲੁ ਵਰ੍ਤ੍ਮਨਾ
ਉਹ ਚੋਰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਹੋਰ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਆਪਣੇ ਠਿਕਾਣੇ ਤੇ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਉਹੀ ਰਾਹੀਂ, ਉਹ ਗੁੜਕੰਡੋਲੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਪਥਿਕਃ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਕਾਕੀਮਂਡਲਮਾਗਤਃ । ਤਤੋऽਸੌ ਸਹਸਾ ਦਸ੍ਯੁਰ੍ਨਿਰ੍ਭਯਃ ਪਰਹਿਂਸਕਃ
ਉਥੇ, ਇੱਕ ਯਾਤਰੀ, ਆਪਣੇ ਮੱਥੇ ਬੋਝ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਕਾਕੀਮੰਡਲ ਆਇਆ। ਫਿਰ, ਉਹ ਚੋਰ, ਨਿਡਰ ਤੇ ਬੇਦਰਦੀ ਹੋ ਕੇ, ਅਚਾਨਕ—
ਜਹਾਰ ਗੁਡਕਂਡੋਲਮਧ੍ਵਨੀਨਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਚ । ਅਥ ਤੇ ਦਸ੍ਯਵਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਗੁਡਕਂਡੋਲ ਭਂਜਨਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਮਧੂ ਵੇਚਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਗੁੜ ਦੀ ਡਲੀ ਛੀਣ ਲਈ। ਫਿਰ ਉਹ ਡਾਕੂਆਂ ਨੇ ਗੁੜ ਦੀ ਡਲੀ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀ।
ਉਰ੍ਵੀਸ਼ੁਸ਼੍ਚਾਪਤਦ੍ਭਾਗੇ ਸ਼ਕਟਂ ਗੁਡਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍ । ਉਰ੍ਵੀਸ਼ੁਃ ਸ਼ਕਟਂ ਗੌਡਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਉਰਵੀਸ਼ੁ ਉਸ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ ਜਿੱਥੇ ਗੁੜ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਰਥ ਰੱਖਿਆ ਸੀ। ਹੇ ਉੱਚ ਕੋਟਿ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਰਵੀਸ਼ੁ ਨੇ ਗੁੜ ਦੇ ਰਥ ਨੂੰ ਲੱਭ ਲਿਆ।
ਮਨਸਾ ਚਿਂਤਯਾਮਾਸ ਵਚਃਸ੍ਮਰਣਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ । ਅਨੋ ਮਯਾ ਪੁਰਾ ਦਤ੍ਤਂ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਮੁਰਾਰਯੇ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਿਆ ਤੇ ਉਹ ਗੱਲ ਯਾਦ ਕੀਤੀ: 'ਇਹ ਭੇਟ ਮੈਂ ਆਪ ਮੁਰਾਰੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਸੀ।'
ਤਸ੍ਮਾਦਨੋ ਨ ਮੇ ਗ੍ਰਾਹ੍ਯਂ ਕਦਾਚਿਦਿਹ ਜਨ੍ਮਨਿ । ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯੇਤਿ ਹृਦਾ ਦਾਤੁਂ ਤਦਨੋ ਗੁਡਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਭੇਟ ਮੈਂ ਇਸ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲੈ ਸਕਦਾ। ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਦਿਲੋਂ ਨਿਸਚਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਗੁੜ ਨਾਲ ਬਣੀ ਭੇਟ ਦਾਨ ਕਰੇ।
ਦਤ੍ਤਂ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਕਸ੍ਮੈਚਿਨ੍ਮਾਧਵਪ੍ਰੀਤਿਹੇਤਵੇ । ਤਾਂ ਭਕ੍ਤਿਂ ਤਸ੍ਯ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਮਹਾਪਾਤਕਿਨੋ ਦ੍ਵਿਜ
ਉਸ ਨੇ ਮਾਧਵ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ ਉਹ ਭੇਟ ਕਿਸੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਵੱਡਾ ਪਾਪੀ ਸੀ,
ਜਹਾਰ ਸਕਲਂ ਪਾਪਂ ਸਦ੍ਯਃ ਪ੍ਰੀਤੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਦਿਨੇ ਵਿਪ੍ਰ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਚ ਮਹਾਵਨਮ੍
ਜਨਾਰਦਨ ਤੁਰੰਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਉਸੇ ਦਿਨ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਹਤਃ ਪੌਰਜਨੈਃ ਸਰ੍ਵੈਰਥ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੈਃ ਸ ਉਰ੍ਵਿਸ਼ੁਃ । ਭਗਵਾਨਥ ਤਂ ਨੇਤੁਂ ਵਿਮਾਨਂ ਸ੍ਵਰ੍ਣਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਪਿੰਡ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਉਰਵੀਸ਼ੁ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਰਥ ਭੇਜਿਆ ਕਿ ਉਹਨੂੰ ਲੈ ਆਉਣ।
ਦੂਤਾਂਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਨਾਨਾਭਰਣਭੂषਿਤਾਨ੍ । ਅਥ ਤੇ ਭਗਵਦ੍ਦੂਤਾਸ੍ਤਮੁਰ੍ਵੀਸ਼ੁਂ ਗਤੈਨਸਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਦੂਤ ਭੇਜੇ। ਫਿਰ ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਦੂਤ ਉਰਵੀਸ਼ੁ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ, ਜੋ ਹੁਣ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਚੁੱਕਾ ਸੀ।
ਸਮਾਰੋਪ੍ਯ ਵਿਮਾਨੇ ਤਂ ਸਦ੍ਯੋ ਜਗ੍ਮੁਃ ਪੁਰਂ ਹਰੇਃ । ਤਤੌऽਸੌ ਹਰਿਸਾਨ੍ਨਿਧ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਾਤ੍ਮਨਾਂ ਵਰਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰਥ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾ ਕੇ ਤੁਰੰਤ ਹਰੀ ਦੇ ਨਗਰ ਵਿਚ ਲੈ ਗਏ। ਫਿਰ ਉਹ ਨੇਕ ਆਤਮਾਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਰੀ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਪੁਨਰ੍ਮਨ੍ਵਂਤਰਸ਼ਤਂ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਕੇਸ਼ਵਸਨ੍ਨਿਧਿਮ੍ । ਪਰਮਂ ਜ੍ਞਾਨਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸ ਵਿਵੇਸ਼ ਤਨੁਂ ਹਰੇਃ
ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਸੌ ਯੁਗ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਤੇ ਹਰੀ ਦੇ ਸਰੂਪ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ- ਯੇਨ ਕੇਨਾਪ੍ਯੁਪਾਯੇਨ ਹਰਿਭਕ੍ਤਿਕਰੋ ਨਰਃ । ਸਂਸਾਰਜਲਧੇਃ ਪਾਰਂ ਰਾਜਹਂਸ ਇਵ ਵ੍ਰਜਨ੍
ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਜ-ਹੰਸ ਵਾਂਗ ਸੰਸਾਰ-ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ਣਮੇਵ ਹਰੇਰ੍ਭਕ੍ਤਿਰ੍ਵਰ੍ਤਤੇ ਯਸ੍ਯ ਚੇਤਸਿ । ਤਤ੍ਪਦਂ ਪਰਮਂ ਯਾਤਿ ਸ ਪਾਪਾਤ੍ਮਾਪਿ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਜੇ ਕਿਸੇ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਪਰਮ ਗਤੀ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—even ਜੇ ਉਹ ਪਾਪੀ ਵੀ ਹੋਵੇ।
ਏਕਮਪ੍ਯੁਤ੍ਤਮਂ ਵਸ੍ਤੁ ਦਤ੍ਵਾऽਸੌ ਤਨ੍ਮੁਰਾਰਯੇ । ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਹਿ ਭੋਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਪਾਪੋਪਸ਼ਾਂਤਯੇ
ਜੇ ਕੋਈ ਇੱਕ ਚੰਗੀ ਵਸਤੂ ਵੀ ਮੁਰਾਰੀ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਪਿੱਛੋਂ ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਉਸਦਾ ਫਲ ਭੋਗਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਯਦ੍ਵਸ੍ਤੁ ਹਰਯੇ ਦਤ੍ਤਂ ਤਚ੍ਚ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਦਿਵਜਾਤਯੇ । ਕਿਂਚਿਚ੍ਛੇषਂ ਨ ਭੋਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਤਸ੍ਯਾਵਸ਼੍ਯਂ ਸ੍ਵਯਂ ਬੁਧੈਃ
ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਹਰੀ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੂਜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵੀ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਬਚ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਆਪ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ, ਇਹ ਗੱਲ ਸਿਆਣੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੱਸਦੇ ਹਨ।
ਵਸ੍ਤੂਨਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ਼੍ਰੇष੍ਠਮਿष੍ਟਾਨਿ ਯਾਨਿ ਕਾਨਿ ਚ । ਅਦਤ੍ਵਾ ਵਿष੍ਣਵੇ ਤਾਨਿ ਨ ਭੋਕ੍ਤਵ੍ਯਾਨਿ ਵੈष੍ਣਵੈਃ
ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਵੀ ਚਾਹੁੰਦੀਆਂ ਵਸਤੂਆਂ ਹਨ, ਜੇ ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਭੇਟ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਤਾਂ ਵੈਸ਼ਨਵ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਖਾਣੀਆਂ।
ਵਿष੍ਣੁਨੈਵੇਦ੍ਯਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਨਮ੍ । ਸੇਤਿਹਾਸਂ ਪੁਨਰ੍ਵਚ੍ਮਿ ਸ਼ृਣੁ ਵਿਪ੍ਰ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਭੋਗ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਫਿਰ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਆਸੀਤ੍ਸਰ੍ਵਜਨਿਰ੍ਨਾਮ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧਵਂਸ਼ਜਃ । ਸ਼ਾਂਤੋ ਦਾਂਤੋ ਦਯਾਯੁਕ੍ਤੋ ਗੁਰੁਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਪੂਜਕਃ
ਸਰਵਜਨੀ ਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਜੋ ਸੁੱਚੇ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਜੰਮਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਸ਼ਾਂਤ, ਸਿਆਣਪ ਵਾਲਾ, ਦਇਆਲੂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂਆਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਹਰੇਃ ਪੂਜਾਪਰਸ਼੍ਚੈਵ ਹਰਿਸ੍ਮਰਣਤਤ੍ਪਰਃ । ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਕ੍ਲੇਸ਼ਵਿਧ੍ਵਂਸੀ ਸਤ੍ਯਵਾਦੀ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ ੫੦ 7.19.
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਤੇ ਹਰੀ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਜੋ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦਾ, ਸੱਚ ਬੋਲਦਾ ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਰੱਖਦਾ ਸੀ।