ਤੈਲਪਾਤ੍ਰਂ ਚ ਨਮਿਤਂ ਸੁਪ੍ਰਕਾਸ਼ੋऽਭਵਤ੍ਤਦਾ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋऽਪਿ ਜਜਾਗਾਰ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨਿਦ੍ਰਾਂ ਵਿਮੋਹਿਨੀਮ੍
ਤੇਲ ਵਾਲਾ ਪਾਤਰ ਝੁਕ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਘਰ ਚਮਕ ਉਠੀ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ ਨੀਂਦ ਤੇ ਭੁਲੇਖਾ ਛੱਡ ਕੇ ਜਾਗ ਪਿਆ।
ਮਾਰ੍ਜਾਰੋऽਪਿ ਚ ਤਾਂ ਰਾਤ੍ਰੀਮਜਾਗ੍ਰਚ੍ਚਾਖੁਭਕ੍ਸ਼ਕਃ । ਤਤਃ ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਵਿਮਲੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਿਤ੍ਯਕ੍ਰਿਯਾਂ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਬਿੱਲੀ ਵੀ ਉਸ ਰਾਤ ਜਾਗਦੀ ਰਹੀ, ਚੂਹਿਆਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿੱਚ। ਫਿਰ ਸਵੇਰ ਦੀ ਸੁੱਚੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਦੁਜਾ ਆਪਣੀਆਂ ਨਿੱਤ ਦੀਆਂ ਕਰਮਾਂ ਕਰਦਾ।
ਤਤਸ਼੍ਚ ਪਾਰਣਂ ਚਕ੍ਰੇ ਵਿਪ੍ਰੋ ਬਂਧੁਜਨੈਃ ਸਹ । ਏਵਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤ੍ਤਮਾਨਸ੍ਯ ਕਪਿਲਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਉਪਵਾਸ ਖੋਲ੍ਹਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕਪਿਲਾ ਲਗਾਤਾਰ ਇਸ ਰੀਤਿ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ।
ਬਭੂਵੁਃ ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਧਨਧਾਨ੍ਯਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਆਰੋਗ੍ਯਂ ਪਰਮਾਮृਦ੍ਧਿਮਵਾਪ ਮਹਤੀਂ ਸ਼੍ਰਿਯਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ-ਪੌਤਰੇ, ਵਧੀਆ ਧਨ-ਧਾਨ, ਪੂਰੀ ਤੰਦਰੁਸਤੀ, ਵੱਡੀ ਤਰੱਕੀ ਤੇ ਮਹਾਨ ਸ਼ੋਭਾ ਮਿਲੀ।
ਦੀਪਵ੍ਰਤਪ੍ਰਭਾਵੇਨ ਕਪਿਲੋ ਮੋਕ੍ਸ਼ਮਾਗਤਃ । ਸਂਭੇਦ੍ਯ ਮਂਡਲਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸਵਿਤੁਃ ਸ਼ਸ਼ਿਨਸ੍ਤਥਾ
ਦੀਪ-ਵਰਤ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਕਪਿਲਾ ਨੇ ਮੁਕਤੀ ਪਾਈ। ਉਹ ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਡਲ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ।
ਦੀਪਜ੍ਯੋਤਿਃਸ੍ਵਰੂਪੇਣ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾ ਨਿਯੁਕ੍ਤਵਾਨ੍ । ਮੂषਿਕਾਪਿ ਚ ਕਾਲੇਨ ਮਮਾਰ ਬਿਲਮਧ੍ਯਤਃ
ਦੀਵੇ ਦੀ ਜੋਤ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ। ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਚੂਹਾ ਵੀ ਆਪਣੇ ਬਿਲ ਵਿੱਚ ਮਰ ਗਿਆ।
ਵਿਮਾਨਵਰਮਾਰੁਹ੍ਯ ਦੇਵਗਂਧਰ੍ਵਸੇਵਿਤਮ੍ । ਅਪ੍ਸਰੋਭਿਃ ਪਰਿਵृਤੋ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਗਣੈਰ੍ਯੁਤਃ
ਉਹ ਵਧੀਆ ਵਿਮਾਨ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਗੰਧਰਵ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ।
ਸ੍ਤੂਯਮਾਨੋ ਮਹਾਤੇਜਾ ਜਯਸ਼ਬ੍ਦਾਦਿ ਮਂਗਲੈਃ । ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਃ ਸ ਵੈ ਨਾਗੈਰ੍ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਂ ਜਗਾਮ ਸਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ, ਜੈਕਾਰ ਤੇ ਹੋਰ ਮੰਗਲਮਈ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਨਾਗਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵੀ ਸਤਿਕਾਰ ਮਿਲਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਕਲ੍ਪਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਕਲ੍ਪਕੋਟਿਸ਼ਤਾਨਿ ਚ । ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਵਿਪੁਲਾਨ੍ਭੋਗਾਨ੍ਤਤੋ ਰਾਜਾਭਵਦ੍ਭੁਵਿ
ਹਜ਼ਾਰਾਂ-ਕੋਟੀਆਂ ਕਲਪਾਂ ਤੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ-ਕੋਟੀਆਂ ਕਲਪਾਂ ਤੱਕ, ਉਹ ਵੱਡੀਆਂ ਆਨੰਦਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਿਆ। ਆਖ਼ਰਕਾਰ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰਾਜਾ ਬਣਿਆ।
ਸੁਧਰ੍ਮਾ ਨਾਮ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਦੇਵਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਪੂਜਕਃ । ਰੂਪਵਾਨ੍ਸੁਭਗਸ਼੍ਚੈਵ ਮਹਾਬਲਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸੁਧਰਮਾ ਸੀ, ਜੋ ਧਰਮਵਾਨ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸੁੰਦਰ, ਸੁਭਾਗਾ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯਤਮਾ ਭਾਰ੍ਯਾ ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਯੁਤਾ । ਭਰ੍ਤृਭਕ੍ਤਾ ਤਥਾ ਸ਼ੀਲਾ ਨਾਮ੍ਨਾ ਸਾ ਰੂਪਸੁਂਦਰੀ
ਉਸ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ, ਸਭ ਲਕਸ਼ਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਪਤੀ-ਭਗਤ ਤੇ ਚੰਗੀ ਚਾਲ ਵਾਲੀ, ਰੂਪਸੁੰਦਰੀ ਨਾਮ ਦੀ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵਾਸਾਂ ਚੈਵ ਨਾਰੀਣਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਸਾ ਸੁਭਗਾਭਵਤ੍ । ਪੁਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਬਹਵੋ ਜਾਤਾਸ੍ਤਥਾ ਦੁਹਿਤਰੋ ਘਨਾਃ
ਸਭ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁਭਾਗਾ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਹੁਤ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਹੋਈਆਂ।
ਏਵਂ ਵਿਹਰਤੋਸ੍ਤਦ੍ਵਦ੍ਦਂਪਤ੍ਯੋਃ ਪ੍ਰੀਤਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ । ਆਗਤਃ ਕਾਰ੍ਤ੍ਤਿਕੋ ਮਾਸੋ ਹਰਿਨੇਤ੍ਰਾਵਬੋਧਕृਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਦਿਨ ਗੁਜ਼ਾਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਕਰਤਿਕ ਦਾ ਮਹੀਨਾ ਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਹਰੀ ਦੇ ਨੇਤਰਾਂ ਨੂੰ ਜਾਗਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਦੀਪਾਃ ਪ੍ਰਬੋਧ੍ਯਂਤੇ ਨਾਰਾਯਣਪਰਾਯਣੈਃ । ਕृਚ੍ਛ੍ਰਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣਾਦੀਨਿ ਵ੍ਰਤਾਨਿ ਨਿਯਮਾਸ੍ਤਥਾ
ਉਸ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਭਗਤ ਘਰ-ਘਰ ਦੀਵੇ ਜਗਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਕ੍ਰਿਚਛਰ, ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਵਰਗੇ ਵਰਤ ਅਤੇ ਹੋਰ ਨਿਯਮ ਵੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।
ਕ੍ਰਿਯਂਤੇ ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਸਂਸਾਰਭਯਭੀਰੁਭਿਃ । ਅਥ ਪ੍ਰਬੋਧਿਨੀਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਰਾਜਾ ਰਾਜ੍ਞੀਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਹ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਭਗਤ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ ਡਰਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਪ੍ਰਬੋਧਿਨੀ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਭਦ੍ਰੇ ਪ੍ਰਬੋਧਿਨੀ ਪੁਣ੍ਯਾ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਨਾਭਿਸਰੋਰੁਹੇ । ਕਰਿष੍ਯਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਪੂਜਾਂ ਚ ਸੋਪਵਾਸੋ ਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯਃ
ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀਏ, ਅੱਜ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਨਾਭੀ ਦੇ ਕਮਲ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਪਵਿੱਤਰ ਪ੍ਰਬੋਧਿਨੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਅੱਜ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਪੂਜਾ ਕਰਾਂਗਾ।
ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਚ ਪੁष੍ਕਰੇ ਤੀਰ੍ਥੇ ਪੁਂਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ਮਚ੍ਯੁਤਮ੍ । ਪੂਜਯਿष੍ਯਾਮਿ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਸਹ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍
ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਕਮਲ-ਨੇਤਰ, ਅਟੱਲ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਸਮੇਤ ਪੂਜਾ ਕਰਾਂਗਾ।
ਇਤਿ ਸਾ ਵਾਂਛਿਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭਰ੍ਤੁਃ ਪ੍ਰਿਯਹਿਤੇ ਰਤਾ । ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਗੁਹ੍ਯਂ ਭਰ੍ਤ੍ਤਾਰਂ ਚਾਰੁਹਾਸਿਨੀ
ਪਤੀ ਦੀ ਮਨ-ਚਾਹੀ ਇੱਛਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੀ ਸੀ, ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਗੁਪਤ ਗੱਲ ਪਤੀ ਨੂੰ ਕਹਿ ਬੈਠੀ।
ਰੂਪਸੁਂਦਰ੍ਯੁਵਾਚ- ਮਮਾਪਿ ਹृਦਯੇ ਕਾਮਃ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨੋ ਨਰਾਧਿਪ । ਰੂਪਸੌਂਦਰ੍ਯਵਾਂਛਾ ਚ ਹृਦਯੇ ਮਮ ਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ
ਰੂਪਸੁੰਦਰਿ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇੱਛਾ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਰਾਜਨ; ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਤੇ ਰੂਪ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਮੇਰੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ।
ਪੁष੍ਕਰਂ ਪ੍ਰਥਮਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਗਂਤੁਮਿਚ੍ਛੇ ਤ੍ਵਯਾ ਸਹ । ਤਤੋ ਰਾਜਾ ਤਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਮਾਗਤਃ ਪੁष੍ਕਰਂ ਤਦਾ
ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪਹਿਲਾ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਪੁਸ਼ਕਰ ਜਾਵੇਂ। ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਪੁਸ਼ਕਰ ਗਿਆ।
ਹਸ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਵਰਥਵृਂਦੈਸ਼੍ਚ ਸਮਾਗਤ੍ਯ ਪੁਰੋਹਿਤੈਃ । ਤਤਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਤਥਾ ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਤਰ੍ਪਯਨ੍ਪਿਤृਦੇਵਤਾਃ
ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਅਤੇ ਪੰਡਤਾਂ ਦੇ ਜਥਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਹ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਧਿਆਨ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਦਿੱਤਾ।
ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਪੁਂਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ਮਚ੍ਯੁਤਮ੍ । ਦੀਪਮਾਲਾਕੁਲੇ ਤਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵਤਃ ਸੁਮਨੋਹਰੇ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਥੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੁੰਦਰ ਦੀਵਿਆਂ ਦੀ ਲੜੀ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਥਾਂ 'ਤੇ, ਕਮਲ-ਨੇਤਰ, ਅਟੱਲ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਲਿਖਿਤਂ ਤਤ੍ਰ ਮਾਰ੍ਜਾਰਂ ਦੇਵਤਾਲਯੇ । ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਜਨ੍ਮ ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਨृਪਸ੍ਤਦਾ
ਉਥੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਬਿੱਲੀ ਦੀ ਤਸਵੀਰ ਵੇਖੀ। ਉਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪਿਛਲਾ ਆਮ ਜਨਮ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।
ਮੁਖਪਂਕਜਮਾਲੋਕ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯਾਯਾਃ ਪ੍ਰਜਹਾਸ ਚ । ਰੂਪਸੁਂਦਰ੍ਯੁਵਾਚ- ਮਮ ਸਨ੍ਮੁਖਮਾਲੋਕ੍ਯ ਭਰ੍ਤਃ ਕਿਂ ਸ੍ਮਿਤਕਾਰਣਮ੍ 6.30.
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਦੇ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਹੱਸਿਆ। ਰੂਪਸੁੰਦਰਿ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਤੀ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਮੁਸਕਾਇਆ?
ਕਥਯਾਮਾਸ ਹृष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਪ੍ਰਾਕ੍ਤਨਂ ਕਰ੍ਮਣਃ ਫਲਮ੍ । ਰਾਜੋਵਾਚ- ਅਹਮਾਸਂ ਪੁਰਾ ਦੇਵਿ ਮਾਰ੍ਜਾਰੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਲਯੇ
ਉਸ ਨੇ, ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਕਰਮ ਦਾ ਫਲ ਦੱਸਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪਹਿਲਾਂ, ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਬਿੱਲੀ ਸੀ।
ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਮੂषਕਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਮਯਾ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ । ਤਤੋ ਨਾਰਾਯਣਸ੍ਯਾਗ੍ਰੇ ਦੀਪਃ ਸਂਰਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਯਤਃ
ਉਥੇ, ਮੈਂ ਸੈਂਕੜੇ ਹਜ਼ਾਰ ਚੂਹੇ ਖਾਏ। ਫਿਰ, ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇੱਕ ਦੀਵਾ ਰੱਖਿਆ ਸੀ।
ਵ੍ਯਾਜੇਨਾਪਿ ਮਯਾ ਦੇਵਿਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਤਤ੍ਕਰ੍ਮਣਃ ਫਲਮ੍ । ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਮਯਾਧੁਨਾ
ਭਾਵੇਂ ਧੋਖੇ ਨਾਲ ਹੀ, ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਉਸ ਕਰਮ ਦਾ ਫਲ ਪਾਇਆ; ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਹੁਣ ਰਾਜ ਮਿਲਿਆ।
ਰੂਪਸੁਂਦਰ੍ਯੁਵਾਚ-। ਮਮਾਪਿ ਸ੍ਮਰਣਂ ਜਾਤਂ ਪ੍ਰਾਕृਤਸ੍ਯ ਚ ਜਨ੍ਮਨਃ । ਮੂषਿਕਾ ਚਾਹਮਪ੍ਯਾਸਂ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਵੇਸ਼੍ਮਨਿ
ਰੂਪਸੁੰਦਰਿ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਪਿਛਲੇ ਆਮ ਜਨਮ ਦੀ ਯਾਦ ਆ ਗਈ; ਮੈਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਚੂਹੀ ਸੀ।
ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਚ ਪ੍ਰਬੋਧਿਨ੍ਯਾਂ ਮਂਦੀਭੂਤੇ ਚ ਦੀਪਕੇ । ਵਰ੍ਤ੍ਯਗ੍ਰਾਹਰਣਾਰ੍ਥਾਯ ਨਿਰ੍ਗਤਾਹਂ ਤਦਾ ਬਿਲਾਤ੍
ਕਰਤਿਕ ਦੀ ਪ੍ਰਬੋਧਿਨੀ ਨੂੰ, ਜਦੋਂ ਦੀਵਾ ਮੀਕਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਵੱਟੀ ਦੇ ਅੱਗੇ ਵਾਲਾ ਹਿੱਸਾ ਲੈਣ ਲਈ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਬਿਲ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਈ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਾਰਾਯਣਂ ਦੇਵਂ ਪੂਜਿਤਂ ਕੁਸੁਮੈਸ੍ਤਥਾ । ਨਿਦ੍ਰਾਭਿਭੂਤਂ ਵਿਪ੍ਰਂ ਚ ਵਰ੍ਤ੍ਤਿਃ ਕृष੍ਟਾ ਮਯਾ ਤਦਾ
ਨਾਰਾਇਣ ਦੇਵ ਨੂੰ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਵੱਟੀ ਖਿੱਚੀ।