ਮਹਾਕਾਲਾਦਿਭਿਃ ਸ਼ੂਰੈਰ੍ਯਾਹਿ ਤ੍ਵਂ ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ । ਤਾਵਦਾਜੌ ਤ੍ਵਯਾ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯੋਦ੍ਧਵ੍ਯਮਤਿਪੌਰੁषਾਤ੍
'ਤੂੰ ਮਹਾਕਾਲ ਆਦਿਕ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਵੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ ਜਾ, ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪੂਰੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਉਸ ਨਾਲ ਲੜ।'
ਯਾਵਦ੍ਯੁਦ੍ਧੇ ਨਾਰਿਜਯੋ ਮਮ ਵੀਰ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਇਤਿ ਸ਼ਂਭੋਰ੍ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ ਚ ਸਾਰਥਿਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
'ਜਦ ਤੱਕ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀ, ਤੂੰ ਲੜਦਾ ਰਹੀਂ, ਵੀਰ।' ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਕਾਕਤੁਂਡਰਥਂ ਮੇऽਦ੍ਯ ਸਮਾਨਯ ਮਹਾਮਤੇ । ਨਂਦਿਨੋ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੋਪਿ ਸ੍ਯਂਦਨਮਾਹਰਤ੍
'ਮੈਨੂੰ ਅੱਜ ਕਾਂ ਦੀ ਚੋਚ ਵਾਲਾ ਰਥ ਲਿਆ ਦੇ, ਬਹੁਤ ਸਮਝਦਾਰ।' ਨੰਦੀ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਉਹ ਰਥ ਲਿਆ ਦਿੱਤਾ।
ਦ੍ਵਾਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦਸ਼੍ਵਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਚਕ੍ਰषੋਡਸ਼ਸਂਯੁਤਮ੍ । षष੍ਟਿਧ੍ਵਜਸਮੋਪੇਤਂ ਦ੍ਵਾਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦ੍ਯੋਜਨਾਯੁਤਮ੍
ਉਹ ਰਥ ਬਤੀ ਤੀਹ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋਤਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸੋਲਾਂ ਪਹੀਏ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਸੱਠ ਝੰਡੇ ਲਹਿਰਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਰਥ ਬਤੀ ਤੀਹ ਜੋਜਨ ਲੰਮਾ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਸਂਪੂਰ੍ਣਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਸਾਂਗ੍ਰਾਮਿਕਂ ਰਥਮ੍ । ਨਂਦਿਨਸ਼੍ਚਕ੍ਰਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਪੁਤ੍ਰੌ ਸ੍ਕਂਦਵਿਨਾਯਕੌ
ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਜੰਗੀ ਰਥ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਨੰਦੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਕੰਦ ਤੇ ਵਿਨਾਇਕ ਨੂੰ ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਏ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਲਾਇਆ ਗਿਆ।
ਸਮਾਦਿष੍ਟੌ ਸ਼ਂਕਰੇਣ ਸਨ੍ਨਦ੍ਧੌ ਤੌ ਸ੍ਵਵਾਹਨੌ । ਗਣੈਃ ਪਰਿਵृਤੋ ਨਂਦੀ ਵਾਗ੍ਭਿਃ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਚੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਵਾਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਹਥਿਆਰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਨੰਦੀ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਗਣਾਂ ਸਮੇਤ ਖੜੇ ਹੋਏ। ਨੰਦੀ ਨੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਨਂਦੀ ਰਥਂ ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਨਿਰ੍ਯਯੌ ਦਾਨਵਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ । ਵਿਰਾਜਤੇ ਤਸ੍ਯ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਛਤ੍ਰਂ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਯੋਜਨਮ੍
ਨੰਦੀ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਦੈਤਿਆਂ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ। ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਬਾਰਾਂ ਜੋਜਨ ਚੌੜਾ ਛਤਰੀ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਯਾਵਤ੍ਸ ਨਿਰ੍ਯਯੌ ਨਂਦੀ ਤਾਵਤ੍ਤੇ ਦਾਨਵਾਃ ਪੁਰਃ । ਸ਼ੈਲੋਪਰਿ ਸਮਾਰੂਢਾ ਦਾਨਵਾ ਘੋਰਦਰ੍ਸ਼ਨਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਨੰਦੀ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ, ਦੈਤਿਆ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆ ਖੜੇ ਹੋਏ।
ਗਣਾਨਾਮਾਯੁਧੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਃ ਨਿਹਤਾਃ ਪਤਿਤਾ ਭੁਵਿ । ਹਨ੍ਯਮਾਨਾ ਗਣੈਰ੍ਦੈਤ੍ਯਾਸ੍ਤਤ੍ਯਜੁਰ੍ਦੂਰਤੋ ਗਿਰਿਮ੍
ਗਣਾਂ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਦੈਤਿਆ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਜਦ ਗਣਾਂ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਉਹ ਦੂਰੋਂ ਹੀ ਪਹਾੜ ਛੱਡ ਗਏ।
ਤਤੋ ਧੂਮਸਮਂ ਤਸ੍ਮਾਦਵਰੁਹ੍ਯ ਸ਼ਿਲੋਚ੍ਚਯਾਤ੍ । ਜਘ੍ਨੁਰ੍ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਗਣਾ ਰਾਜਨ੍ਮਹਾਬਲਾਨ੍
ਫਿਰ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਧੂੰਏ ਵਾਂਗ ਹੇਠਾਂ ਉਤਰ ਕੇ, ਗਣਾਂ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਮਰੈਰਾਚਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰੁਰੁਧੁਰ੍ਦੈਤ੍ਯਸੈਨਿਕਾਃ । ਤਤਃ ਸਮਭਵਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਗਣਾਨਾਂ ਦਾਨਵੈਃ ਸਹ
ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏਆਂ ਦੀ ਲਾਸ਼ਾਂ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੈਤਿਆ ਦੇ ਸਿਪਾਹੀ ਰੋ ਪਏ। ਫਿਰ ਗਣਾਂ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਵਿਚ ਜੰਗ ਛਿੜ ਗਈ।
ਸ਼ਰਵਰ੍षਮਥਾਤ੍ਯੁਗ੍ਰਂ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਦਿਵੌਕਸਾਮ੍ । ਤਤਃ ਸਮਸ੍ਤਾਨ੍ਮਾਤਂਗਾਞ੍ਜਘ੍ਨੁਃ ਸ਼ਿਖਿਮੁਖਾ ਰਣੇ
ਦੈਤਿਆਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਭਿਆਨਕ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ। ਫਿਰ ਮੋਰ-ਮੁੱਖ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਸਾਰੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਰਥਾਨ੍ਹਯਾਨ੍ਪਦਾਤੀਂਸ਼੍ਚ ਕਾਕਤੁਂਡਾ ਮਹਾਬਲਾਃ । ਹਤਾਨਾਂ ਦੈਤ੍ਯਸਂਘਾਂਨਾਂ ਸਂਗਰੇ ਭृਸ਼ਮਾਯਿਨਾਮ੍
ਮਹਾਂਬਲੀ ਕਾਕਤੁੰਡ ਨੇ ਰਥ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਪੈਦਲ ਸਿਪਾਹੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ। ਜੰਗ ਵਿਚ ਚਾਲਾਕ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਟੋਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਢੇਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਿਰੋਭਿਰ੍ਗਗਨਂ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਪ੍ਰਹਸਦ੍ਭਿਰ੍ਭਯਾਵਹੈਃ । ਮੁਕ੍ਤਕੇਸ਼ਾਰੁਣਮੁਖੈਰ੍ਭੀਮਦਂष੍ਟ੍ਰਾਵਿਲੋਚਨੈਃ
ਆਸਮਾਨ ਹੱਸਦੇ, ਡਰਾਉਣੇ ਸਿਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਲ ਖੁੱਲ੍ਹੇ, ਮੂੰਹ ਲਾਲ, ਭਿਆਨਕ ਦੰਦ ਤੇ ਤਿੱਖੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਨ।
ਸਿਂਹੈਃ ਕਬਂਧਜਂਘੋਰੁਕਟਿਪृष੍ਠਨਿਕृਂਤਨੈਃ । ਚਿਤਾ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਵਸੁਧਾ ਕਬਂਧੈਰੁਧਿਰਾਰੁਣੈਃ
ਸ਼ੇਰਾਂ, ਕਬੰਧਾਂ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਰਾਨ, ਕਮਰ ਤੇ ਪਿੱਠ ਵੱਖ ਹੋ ਗਏ। ਧਰਤੀ ਹਰ ਪਾਸੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਰੰਗੀਆਂ ਕਬੰਧਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ।
ਤਤੋ ਵਿਰਾਵਃ ਸੁਮਹਾਨ੍ਬਭੂਵ ਦੈਤ੍ਯੇਸ਼੍ਵਰਾਣਾਂ ਧ੍ਵਜਿਨੀषੁ ਧਾਵਤਾਮ੍ । ਸ਼ਂਭੋਰ੍ਗਣੈਃ ਪਾਤਿਤਸੈਨਿਕਾਨਾਂ ਯਥਾਰ੍ਣਵਾਨਾਂ ਨਦਤਾਂ ਯੁਗਕ੍ਸ਼ਯੇ
ਫਿਰ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸੇਨਾਪਤੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜਾਂ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ। ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਗਣਾਂ ਵਲੋਂ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਗੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਦੈਤ੍ਯਸੈਨ੍ਯਂ ਹਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗਣੈਰ੍ਨਂਦਿਪੁਰੋਗਮੈਃ । ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਃ ਸ਼ੁਂਭਾਦਯੋ ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਸਮਾਜਗ੍ਮੁਰ੍ਗਣਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦ ਨੰਦੀ ਆਦਿ ਗਣਾਂ ਵਲੋਂ ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਮਾਰੀ ਗਈ ਵੇਖੀ, ਤਾਂ ਸ਼ੁੰਭ ਆਦਿ ਦੈਤ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਗਣਾਂ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹ ਆਏ।
ਤਤਃ ਸ਼ੁਂਭੋ ਮਹਾਦੈਤ੍ਯੋ ਨਂਦਿਨਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਯੁਧ੍ਯਤ । ਮਹਾਕਾਲਂ ਨਿਸ਼ੁਂਭੋऽਥ ਕਾਲੋ ਲੋਕੇਸ਼੍ਵਰਂ ਰਣੇ
ਫਿਰ ਮਹਾਂਦੈਤ ਸ਼ੁੰਭ ਨੇ ਨੰਦੀ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕੀਤੀ। ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਨੇ ਮਹਾਕਾਲ ਨਾਲ, ਤੇ ਕਾਲ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ।
ਪੁष੍ਪਦਂਤਂ ਸ਼ੈਲਰੋਮਾ ਮਾਲ੍ਯਵਂਤਂ ਮਹਾਬਲਃ । ਕੋਲਾਹਲੋ ਰਣੇ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਮਾਯਾਬਲੇਨ ਚ
ਪੁਸ਼ਪਦੰਤ, ਸ਼ੈਲਰੋਮ, ਮਾਲ੍ਯਵੰਤ ਤੇ ਮਹਾਂਬਲੀ ਕੋਲਾਹਲ, ਰਾਜਨ, ਮਾਇਆ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿਚ ਆ ਪਏ।
ਚਂਡਂ ਭਯਾਨਕੋ ਨਾਮ ਰਾਹੁਃ ਸ੍ਕਂਦਮਧਾਵਤ । ਕੂष੍ਮਾਂਡਂ ਸਰ੍ਪਰੋਮਾ ਚ ਘਰ੍ਘਰੋ ਮਦਨਂ ਤਥਾ
ਚੰਡ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਭਯਾਨਕ ਸੀ, ਤੇ ਰਾਹੂ ਸਕੰਦ ਵੱਲ ਵਧੇ। ਕੁਸ਼ਮਾਂਡ, ਸਰਪਰੋਮ, ਘਰਘਰ ਤੇ ਮਦਨ ਵੀ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ।
ਸ਼ੁਭਂ ਕੇਤੁਮੁਖੋ ਹਂਤੁਂ ਯਯੌ ਜਂਭੋ ਵਿਨਾਯਕਮ੍ । ਹਾਸਂ ਪਾਤਾਲਕੇਤੁਸ਼੍ਚ ਭृਂਗੀਸ਼ਂ ਰੋਮਕਂਟਕਃ
ਸ਼ੁਭ ਤੇ ਕੇਤੁਮੁਖ ਜੰਭ ਤੇ ਵਿਨਾਇਕ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵੱਲ ਚਲੇ। ਹਾਸ, ਪਾਤਾਲਕੇਤੁ, ਭ੍ਰਿੰਗੀਸ਼ ਤੇ ਰੋਮਕੰਟਕ ਵੀ ਉਥੇ ਸਨ।
ਯੁਯੁਧੁਃ ਕੋਟਿਸ਼ੋ ਰੁਦ੍ਰਗਣਾ ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ । ਪਸ਼੍ਯਤੋਰੁਭਯੋਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਵਾਮਿਨੋਰਿਤਿ ਤੇ ਯੁਧਿ
ਰੁਦਰ ਦੇ ਗਣ ਤੇ ਦੈਤ, ਲੱਖਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਇਹ ਜੰਗ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ।
ਦृਢਪ੍ਰਹਾਰਿਣੋ ਜਘ੍ਨੁਰ੍ਗਣਾ ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਸ਼ਰੈਰਥ । ਨਂਦੀ ਮੁਮੋਚ ਤਾਨ੍ਬਾਣਾਨ੍ਮਹਾਸਾਰੋ ਯਥਾ ਨਗੇ
ਕੜੇ ਵੱਜਣ ਵਾਲੇ ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ; ਨੰਦੀ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਬਰਸਾਤ ਪਾ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਮੀਂਹ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸਂਪੂਰਯਾਮਾਸ ਮੁਖਂ ਸ਼ੁਂਭਸ੍ਯ ਪਤ੍ਰਿਭਿਃ । ਯਥਾ ਪਰ੍ਣਚਯੈਰ੍ਵਾਤੋ ਮਂਦਰਸ੍ਯੇਵ ਕਂਦਰਮ੍
ਫਿਰ ਨੰਦੀ ਨੇ ਸ਼ੁੰਭ ਦੇ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਪਹਾੜ ਦੀ ਗੁਫਾ ਨੂੰ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ੁਂਭੋऽਥ ਕਾਰ੍ਮੁਕਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਥਾਤ੍ਤਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਧਾਵਤ । ਉਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਚ ਗਿਰਿਂ ਤੇਨ ਜਘਾਨ ਹृਦਿ ਨਂਦਿਨਃ
ਸ਼ੁੰਭ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਛੱਡ ਕੇ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰ ਕੇ ਉਸ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ; ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਉਖਾੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਨੰਦੀ ਦੇ ਸੀਨੇ 'ਤੇ ਵੱਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਨਂਦਿਨੋ ਹृਦਯਂ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਚੂਰ੍ਣਯਿਤ੍ਵਾ ਰਥਂ ਰਣੇ । ਪਪਾਤ ਭੂਮੌ ਸ ਗਿਰਿਰ੍ਵਜ੍ਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਗਿਰਿਂ ਯਥਾ
ਨੰਦੀ ਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ, ਰਣ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦਾ ਰਥ ਵੀ ਟੁੱਟ ਗਿਆ; ਉਹ ਪਹਾੜ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਵਜਰ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ ਪਹਾੜ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ਸਂਜ੍ਞਾਂ ਵੇਗਵਾਨ੍ਸ ਪਲਾਯਿਤਃ । ਮਹਾਕਾਲੋ ਨਿਸ਼ੁਂਭੇਨ ਮੁਦ੍ਗਰੇਣ ਹਤੋ ਹृਦਿ
ਹੋਸ਼ ਗੁਆ ਕੇ, ਥੋੜੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਉਹ ਮੁੜ ਹੋਸ਼ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭੱਜ ਗਿਆ; ਮਹਾਕਾਲ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਨੇ ਗਦਾ ਨਾਲ ਸੀਨੇ 'ਤੇ ਵੱਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਆਗਤ੍ਯ ਦੈਤ੍ਯਂ ਗਦਯਾ ਜਘਾਨ ਮੁਕੁਟੋਪਰਿ । ਤਤ੍ਪ੍ਰਹਾਰਮਚਿਂਤ੍ਯਾਥ ਨਿਸ਼ੁਂਭੋऽਪਿ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਹ ਆ ਕੇ, ਦੈਤ ਨੂੰ ਗਦਾ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਮੋੜੇ ਉੱਤੇ ਵੱਜਾ ਦਿੱਤਾ; ਉਹ ਵੱਜਾ ਇੰਨਾ ਭਾਰੀ ਸੀ ਕਿ ਮਹਾਬਲੀ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਵੀ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਤਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਚਰਣਯੋਰ੍ਮਹਾਕਾਲਂ ਮਹਾਬਲਃ । ਭ੍ਰਾਮਯਿਤ੍ਵਾ ਕਰਤਲਾਚ੍ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਚ ਨਨਾਦ ਚ
ਉਹ ਮਹਾਬਲੀ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਨੇ ਮਹਾਕਾਲ ਨੂੰ ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਫੜ ਕੇ, ਘੁੰਮਾਇਆ ਤੇ ਹੱਥੋਂ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਫਿਰ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗਰਜਿਆ।
ਸ ਤਦ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰਾਨਿਲਂ ਪੀਤ੍ਵਾ ਨਨਾਦ ਰੁਧਿਰਾਰੁਣਃ । ਪੁष੍ਪਦਂਤਃ ਸ਼ੈਲਰੋਮ੍ਣਾ ਚਾਹਤੋ ਮੁष੍ਟਿਨਾ ਮੁਖੇ
ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਦੀ ਹਵਾ ਪੀ ਕੇ, ਲਾਲ ਰੁੱਤ ਨਾਲ ਗਰਜਿਆ; ਪੁਸ਼ਪਦੰਤ ਨੂੰ ਸ਼ੈਲਰੋਮਨ ਨੇ ਮੁੱਕੇ ਨਾਲ ਮੂੰਹ 'ਤੇ ਵੱਜਾ ਦਿੱਤਾ।