ਤਾਦृਸ਼ੀ ਯਸ੍ਯ ਸਾ ਭਾਰ੍ਯਾ ਗृਹਮੀਦृਙ੍ਮਨੋਹਰਮ੍ । ਤਤ੍ਰਾਦृष੍ਟ੍ਵਾਵਦਚ੍ਛਂਭੁਂ ਹਰਃ ਕੁਤ੍ਰ ਗਤਃ ਕਵੇ
ਜਿਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਐਨੀ ਅਸਾਧਾਰਣ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਘਰ ਇੰਨਾ ਮਨਮੋਹਕ ਹੈ, ਉਥੇ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖ ਕੇ ਉਸਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਕਵੀ ਜੀ, ਹਰਾ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ ਹੈ?'
ਕਥਂ ਮਮ ਭਯਾਚ੍ਚੇਤਿ ਪृष੍ਟਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਭਾਰ੍ਗਵਃ । ਦੇਵਸ਼ਂਭੁਰ੍ਮਹਾਸ਼ੈਲਮਗਮ੍ਯਂ ਮਾਨਸੋਤ੍ਤਰਮ੍
'ਉਹ ਮੇਰੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਕਿਵੇਂ ਚਲਾ ਗਿਆ?' ਪੁੱਛਣ ਤੇ ਭਾਰਗਵ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਦੇਵ ਸ਼ੰਭੂ ਮਾਨਸ ਸਰੋਵਰ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਤੇ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ।'
ਯਯੌ ਤਤ੍ਰ ਮਹਾਦੇਵੋ ਗਂਤੁਂ ਚਾਨ੍ਯੈਰ੍ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ । ਇਤਿ ਕਾਵ੍ਯਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਹ ਦੈਤ੍ਯੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਮਹਾਦੇਵ ਉਥੇ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਉਥੇ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦਾ। ਇਹ ਕਵੀ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਦੈਤ ਬੋਲੇਆ।
ਜਾਲਂਧਰ ਉਵਾਚ-। ਅਹਂ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਤ੍ਵਂ ਪੁਰਾ ਗਚ੍ਛ ਭਾਰ੍ਗਵ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਯੌ ਤਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਸ਼ਂਕਰਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਜਾਲੰਧਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਆਪ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਕੋਲ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਜਾ ਭਾਰਗਵ।' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਉਹ ਉਥੇ ਚਲਿਆ ਜਿੱਥੇ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਆਪ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਅਪਸ਼੍ਯਤ੍ਤਂ ਗਿਰਿਵਰਂ ਸਿਂਧੁਜੋ ਮਾਨਸੋਤ੍ਤਰਮ੍ । ਤਸ੍ਯ षष੍ਟਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਯੋਜਨਾਨਾਂ ਸਮੁਚ੍ਛ੍ਰਯਃ
ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਉਪਜੇ ਹੋਏ ਨੇ ਉਹ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ, ਮਾਨਸੋੱਤਰ, ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਉਚਾਈ ਸਠ ਹਜ਼ਾਰ ਜੋਜਨ ਸੀ।
ਸ ਸ਼ੈਲੋ ਮਾਨਸੋ ਰਾਜਨ੍ਦੈਤ੍ਯਸੈਨ੍ਯੈਃ ਸਮਾਵृਤਃ । ਬਹਵੋ ਦੈਤ੍ਯਰਾਜਾਨਃ ਸ਼ੈਲਮਾਰੁਰੁਹੁਰ੍ਦ੍ਰੁਤਮ੍
ਰਾਜਨ! ਉਹ ਮਾਨਸ ਪਹਾੜ ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਕਈ ਦੈਤ ਰਾਜੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ।
ਛਤ੍ਰਾਂਧਕਾਰਂ ਪਰ੍ਯਾਸੀਤ੍ਵਾਦ੍ਯਨਾਦੇਨ ਵੇਪਥੁਃ । ਸੈਨ੍ਯਕੋਲਾਹਲਸ੍ਤੇषਾਂ ਪੂਰਯਾਮਾਸ ਰੋਦਸੀ
ਛਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਹੋਇਆ ਹਨੇਰਾ ਲੰਘ ਕੇ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਸ਼ੋਰ ਨਾਲ ਕੰਬ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਫੌਜਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਭਰ ਗਈ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ-। ਅਥੈਵਮਾਗਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੈਤ੍ਯਸੈਨ੍ਯਂ ਮਹਤ੍ਤਦਾ । ਅਤ੍ਯੁਚ੍ਚੇ ਸ ਗਿਰੇਃ ਸ਼ृਂਗੇ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਗੌਰੀਂ ਸਖੀਵृਤਾਮ੍ 6.11.
ਨਾਰਦ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: 'ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਵੱਡੀ ਦੈਤ ਫੌਜ ਆਈ, ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਗੌਰੀ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਸਮੇਤ ਪਹਾੜ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾ ਦਿੱਤਾ।'
ਭਗਵਾਂਸ਼੍ਚ ਗਣੈਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸਨ੍ਨਦ੍ਧੈਰ੍ਯੁਦ੍ਧਦੁਰ੍ਮਦੈਃ । ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਨ੍ਮਹਾਬ੍ਜਸਾਹਸ੍ਰੈਃ ਪ੍ਰਮਥਾਨਾਂ ਵृਤਃ ਸ਼ਿਵਃ
ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਗਣਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਬੜੇ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਤਿਆਰ ਸਨ, ਤੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਪ੍ਰਮਥ ਗਣਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਉਵਾਚ ਨਂਦਿਨਂ ਸ਼ਂਭੁਰ੍ਗਣਾਨਾਮਧਿਪਂ ਤ੍ਵਯਾ । ਪ੍ਰਹਰ੍ਤਵ੍ਯੋ ਮਹਾਦੈਤ੍ਯੋ ਵੀਰੋ ਜਾਲਂਧਰੋ ਰਣੇ
ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਨੰਦੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਗਣਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਸੀ, ਆਖਿਆ: 'ਤੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਦੈਤ, ਵੱਡੇ ਵੀਰ ਜਾਲੰਧਰ ਨੂੰ ਮਾਰ।'
ਮਹਾਕਾਲਾਦਿਭਿਃ ਸ਼ੂਰੈਰ੍ਯਾਹਿ ਤ੍ਵਂ ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ । ਤਾਵਦਾਜੌ ਤ੍ਵਯਾ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯੋਦ੍ਧਵ੍ਯਮਤਿਪੌਰੁषਾਤ੍
'ਤੂੰ ਮਹਾਕਾਲ ਆਦਿਕ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਵੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ ਜਾ, ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪੂਰੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਉਸ ਨਾਲ ਲੜ।'
ਯਾਵਦ੍ਯੁਦ੍ਧੇ ਨਾਰਿਜਯੋ ਮਮ ਵੀਰ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਇਤਿ ਸ਼ਂਭੋਰ੍ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ ਚ ਸਾਰਥਿਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
'ਜਦ ਤੱਕ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀ, ਤੂੰ ਲੜਦਾ ਰਹੀਂ, ਵੀਰ।' ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਕਾਕਤੁਂਡਰਥਂ ਮੇऽਦ੍ਯ ਸਮਾਨਯ ਮਹਾਮਤੇ । ਨਂਦਿਨੋ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੋਪਿ ਸ੍ਯਂਦਨਮਾਹਰਤ੍
'ਮੈਨੂੰ ਅੱਜ ਕਾਂ ਦੀ ਚੋਚ ਵਾਲਾ ਰਥ ਲਿਆ ਦੇ, ਬਹੁਤ ਸਮਝਦਾਰ।' ਨੰਦੀ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਉਹ ਰਥ ਲਿਆ ਦਿੱਤਾ।
ਦ੍ਵਾਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦਸ਼੍ਵਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਚਕ੍ਰषੋਡਸ਼ਸਂਯੁਤਮ੍ । षष੍ਟਿਧ੍ਵਜਸਮੋਪੇਤਂ ਦ੍ਵਾਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦ੍ਯੋਜਨਾਯੁਤਮ੍
ਉਹ ਰਥ ਬਤੀ ਤੀਹ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋਤਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸੋਲਾਂ ਪਹੀਏ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਸੱਠ ਝੰਡੇ ਲਹਿਰਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਰਥ ਬਤੀ ਤੀਹ ਜੋਜਨ ਲੰਮਾ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਸਂਪੂਰ੍ਣਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਸਾਂਗ੍ਰਾਮਿਕਂ ਰਥਮ੍ । ਨਂਦਿਨਸ਼੍ਚਕ੍ਰਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਪੁਤ੍ਰੌ ਸ੍ਕਂਦਵਿਨਾਯਕੌ
ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਜੰਗੀ ਰਥ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਨੰਦੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਕੰਦ ਤੇ ਵਿਨਾਇਕ ਨੂੰ ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਏ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਲਾਇਆ ਗਿਆ।
ਸਮਾਦਿष੍ਟੌ ਸ਼ਂਕਰੇਣ ਸਨ੍ਨਦ੍ਧੌ ਤੌ ਸ੍ਵਵਾਹਨੌ । ਗਣੈਃ ਪਰਿਵृਤੋ ਨਂਦੀ ਵਾਗ੍ਭਿਃ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਚੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਵਾਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਹਥਿਆਰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਨੰਦੀ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਗਣਾਂ ਸਮੇਤ ਖੜੇ ਹੋਏ। ਨੰਦੀ ਨੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਨਂਦੀ ਰਥਂ ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਨਿਰ੍ਯਯੌ ਦਾਨਵਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ । ਵਿਰਾਜਤੇ ਤਸ੍ਯ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਛਤ੍ਰਂ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਯੋਜਨਮ੍
ਨੰਦੀ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਦੈਤਿਆਂ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ। ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਬਾਰਾਂ ਜੋਜਨ ਚੌੜਾ ਛਤਰੀ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਯਾਵਤ੍ਸ ਨਿਰ੍ਯਯੌ ਨਂਦੀ ਤਾਵਤ੍ਤੇ ਦਾਨਵਾਃ ਪੁਰਃ । ਸ਼ੈਲੋਪਰਿ ਸਮਾਰੂਢਾ ਦਾਨਵਾ ਘੋਰਦਰ੍ਸ਼ਨਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਨੰਦੀ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ, ਦੈਤਿਆ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆ ਖੜੇ ਹੋਏ।
ਗਣਾਨਾਮਾਯੁਧੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਃ ਨਿਹਤਾਃ ਪਤਿਤਾ ਭੁਵਿ । ਹਨ੍ਯਮਾਨਾ ਗਣੈਰ੍ਦੈਤ੍ਯਾਸ੍ਤਤ੍ਯਜੁਰ੍ਦੂਰਤੋ ਗਿਰਿਮ੍
ਗਣਾਂ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਦੈਤਿਆ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਜਦ ਗਣਾਂ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਉਹ ਦੂਰੋਂ ਹੀ ਪਹਾੜ ਛੱਡ ਗਏ।
ਤਤੋ ਧੂਮਸਮਂ ਤਸ੍ਮਾਦਵਰੁਹ੍ਯ ਸ਼ਿਲੋਚ੍ਚਯਾਤ੍ । ਜਘ੍ਨੁਰ੍ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਗਣਾ ਰਾਜਨ੍ਮਹਾਬਲਾਨ੍
ਫਿਰ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਧੂੰਏ ਵਾਂਗ ਹੇਠਾਂ ਉਤਰ ਕੇ, ਗਣਾਂ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਮਰੈਰਾਚਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰੁਰੁਧੁਰ੍ਦੈਤ੍ਯਸੈਨਿਕਾਃ । ਤਤਃ ਸਮਭਵਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਗਣਾਨਾਂ ਦਾਨਵੈਃ ਸਹ
ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏਆਂ ਦੀ ਲਾਸ਼ਾਂ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੈਤਿਆ ਦੇ ਸਿਪਾਹੀ ਰੋ ਪਏ। ਫਿਰ ਗਣਾਂ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਵਿਚ ਜੰਗ ਛਿੜ ਗਈ।
ਸ਼ਰਵਰ੍षਮਥਾਤ੍ਯੁਗ੍ਰਂ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਦਿਵੌਕਸਾਮ੍ । ਤਤਃ ਸਮਸ੍ਤਾਨ੍ਮਾਤਂਗਾਞ੍ਜਘ੍ਨੁਃ ਸ਼ਿਖਿਮੁਖਾ ਰਣੇ
ਦੈਤਿਆਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਭਿਆਨਕ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ। ਫਿਰ ਮੋਰ-ਮੁੱਖ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਸਾਰੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਰਥਾਨ੍ਹਯਾਨ੍ਪਦਾਤੀਂਸ਼੍ਚ ਕਾਕਤੁਂਡਾ ਮਹਾਬਲਾਃ । ਹਤਾਨਾਂ ਦੈਤ੍ਯਸਂਘਾਂਨਾਂ ਸਂਗਰੇ ਭृਸ਼ਮਾਯਿਨਾਮ੍
ਮਹਾਂਬਲੀ ਕਾਕਤੁੰਡ ਨੇ ਰਥ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਪੈਦਲ ਸਿਪਾਹੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ। ਜੰਗ ਵਿਚ ਚਾਲਾਕ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਟੋਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਢੇਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਿਰੋਭਿਰ੍ਗਗਨਂ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਪ੍ਰਹਸਦ੍ਭਿਰ੍ਭਯਾਵਹੈਃ । ਮੁਕ੍ਤਕੇਸ਼ਾਰੁਣਮੁਖੈਰ੍ਭੀਮਦਂष੍ਟ੍ਰਾਵਿਲੋਚਨੈਃ
ਆਸਮਾਨ ਹੱਸਦੇ, ਡਰਾਉਣੇ ਸਿਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਲ ਖੁੱਲ੍ਹੇ, ਮੂੰਹ ਲਾਲ, ਭਿਆਨਕ ਦੰਦ ਤੇ ਤਿੱਖੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਨ।
ਸਿਂਹੈਃ ਕਬਂਧਜਂਘੋਰੁਕਟਿਪृष੍ਠਨਿਕृਂਤਨੈਃ । ਚਿਤਾ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਵਸੁਧਾ ਕਬਂਧੈਰੁਧਿਰਾਰੁਣੈਃ
ਸ਼ੇਰਾਂ, ਕਬੰਧਾਂ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਰਾਨ, ਕਮਰ ਤੇ ਪਿੱਠ ਵੱਖ ਹੋ ਗਏ। ਧਰਤੀ ਹਰ ਪਾਸੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਰੰਗੀਆਂ ਕਬੰਧਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ।
ਤਤੋ ਵਿਰਾਵਃ ਸੁਮਹਾਨ੍ਬਭੂਵ ਦੈਤ੍ਯੇਸ਼੍ਵਰਾਣਾਂ ਧ੍ਵਜਿਨੀषੁ ਧਾਵਤਾਮ੍ । ਸ਼ਂਭੋਰ੍ਗਣੈਃ ਪਾਤਿਤਸੈਨਿਕਾਨਾਂ ਯਥਾਰ੍ਣਵਾਨਾਂ ਨਦਤਾਂ ਯੁਗਕ੍ਸ਼ਯੇ
ਫਿਰ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸੇਨਾਪਤੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜਾਂ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ। ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਗਣਾਂ ਵਲੋਂ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਗੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਦੈਤ੍ਯਸੈਨ੍ਯਂ ਹਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗਣੈਰ੍ਨਂਦਿਪੁਰੋਗਮੈਃ । ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਃ ਸ਼ੁਂਭਾਦਯੋ ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਸਮਾਜਗ੍ਮੁਰ੍ਗਣਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦ ਨੰਦੀ ਆਦਿ ਗਣਾਂ ਵਲੋਂ ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਮਾਰੀ ਗਈ ਵੇਖੀ, ਤਾਂ ਸ਼ੁੰਭ ਆਦਿ ਦੈਤ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਗਣਾਂ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹ ਆਏ।
ਤਤਃ ਸ਼ੁਂਭੋ ਮਹਾਦੈਤ੍ਯੋ ਨਂਦਿਨਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਯੁਧ੍ਯਤ । ਮਹਾਕਾਲਂ ਨਿਸ਼ੁਂਭੋऽਥ ਕਾਲੋ ਲੋਕੇਸ਼੍ਵਰਂ ਰਣੇ
ਫਿਰ ਮਹਾਂਦੈਤ ਸ਼ੁੰਭ ਨੇ ਨੰਦੀ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕੀਤੀ। ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਨੇ ਮਹਾਕਾਲ ਨਾਲ, ਤੇ ਕਾਲ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ।
ਪੁष੍ਪਦਂਤਂ ਸ਼ੈਲਰੋਮਾ ਮਾਲ੍ਯਵਂਤਂ ਮਹਾਬਲਃ । ਕੋਲਾਹਲੋ ਰਣੇ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਮਾਯਾਬਲੇਨ ਚ
ਪੁਸ਼ਪਦੰਤ, ਸ਼ੈਲਰੋਮ, ਮਾਲ੍ਯਵੰਤ ਤੇ ਮਹਾਂਬਲੀ ਕੋਲਾਹਲ, ਰਾਜਨ, ਮਾਇਆ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿਚ ਆ ਪਏ।
ਚਂਡਂ ਭਯਾਨਕੋ ਨਾਮ ਰਾਹੁਃ ਸ੍ਕਂਦਮਧਾਵਤ । ਕੂष੍ਮਾਂਡਂ ਸਰ੍ਪਰੋਮਾ ਚ ਘਰ੍ਘਰੋ ਮਦਨਂ ਤਥਾ
ਚੰਡ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਭਯਾਨਕ ਸੀ, ਤੇ ਰਾਹੂ ਸਕੰਦ ਵੱਲ ਵਧੇ। ਕੁਸ਼ਮਾਂਡ, ਸਰਪਰੋਮ, ਘਰਘਰ ਤੇ ਮਦਨ ਵੀ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ।