ਯਤ੍ਰ ਸਿਦ੍ਧਾਂਗਨਾ ਪੀਨਸ੍ਤਨੋਤ੍ਤੁਂਗਤਰਂਗਿਣਃ । ਮਂਦਾਰਮਕਰਂਦਾਢ੍ਯਾਃ ਸੁਂਦਰਾ ਵਾਂਤਿ ਵਾਯਵਃ
ਉਥੇ, ਮੰਦਾਰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਰੇਸ਼ੇ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹਵਾਵਾਂ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਪੂਰਨ ਅੰਗ ਵਾਲੀਆਂ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਤੇ ਤਪਸਵਿਨੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵੱਸਦੀਆਂ ਹਨ।
ਯਤ੍ਰਾਸ਼ੋਕਰੁਚਿਸ੍ਨਿਗ੍ਧਪਾਦਨ੍ਯਾਸਂ ਚ ਯੋषਿਤਾਮ੍ । ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਦਾਨਵੇਂਦ੍ਰੋਭੂਨ੍ਮਨੋਰਥਸਮਾਕੁਲਃ
ਉਥੇ, ਜਦੋਂ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਅਸ਼ੋਕ ਫੁੱਲ ਵਰਗੇ ਨਰਮ ਪੈਰ ਵੇਖੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਂਤਿ ਸੁਰਾਃ ਪ੍ਰੀਤਿਂ ਸ੍ਵਬਿਂਬਾਲੋਕਹਰ੍षਿਤਾਃ । ਯਤ੍ਰ ਕਿਨ੍ਨਰਕਾਂਤਾਨਾਂ ਸੁਰਤਵ੍ਯਂਜਿਤਪ੍ਰਭਾਃ
ਉਥੇ, ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਚਿਹਰੇ ਵੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਕਿਨਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾਵਾਂ ਦੀ ਸੋਭਾ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਵੀ ਵੱਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਵਿਭਾਂਤਿ ਸਰ੍ਵਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਮਂਦਾਰਾਃ ਸ਼ੀਰ੍ਣਪਲ੍ਲਵਾਃ । ਯਤ੍ਰ ਸ਼ਂਭੁਗਣਾਕ੍ਰਾਂਤਾ ਨਾਨਾਵੇਲਾਕੁਲਦ੍ਰੁਮਾਃ
ਉਥੇ ਹਰ ਪਾਸੇ, ਪੱਤੇ ਝੜੇ ਹੋਏ ਮੰਦਾਰ ਰੁੱਖ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਗਣ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਰੁੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਭਾਂਤਿ ਮਨ੍ਮਥਭੂਪਾਲ ਯਸ਼ਸਾ ਸੁਧृਤਾ ਇਵ । ਯਤ੍ਰ ਚਂਦਨਕਸ੍ਤੂਰੀ ਗਂਧੋਨ੍ਮਤ੍ਤਾਲਿਸਂਚਯਾਃ । ਵਿਭਾਂਤਿ ਦਗ੍ਧਕਂਦਰ੍ਪ੍ਪ ਨਿਰ੍ਵਾਣਾਂਗਾਰਸਨ੍ਨਿਭਾਃ
ਉਥੇ, ਉਹ ਇਸ਼ਕ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਨਾਲ ਜਿਵੇਂ ਪੱਕੇ ਹੋਏ ਲੱਗਦੇ ਹਨ। ਜਿੱਥੇ ਚੰਦਨ ਤੇ ਕਸਤੂਰੀ ਦੀ ਮਹਿਕ ਨਾਲ ਮਸਤ ਮੱਖੀਆਂ, ਸੜੇ ਹੋਏ ਅਹੰਕਾਰ ਦੀ ਅੱਗ ਵਰਗੀਆਂ ਲੱਗਦੀਆਂ ਹਨ।
ਯਤ੍ਰਾਂਗਨਾਨਾਂ ਸਕਲਂ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਸੌਰਭ੍ਯਮਤ੍ਯੁਤ੍ਤਮਕਾਂਤਿਮਿਤ੍ਰਮ੍ । ਮਨ੍ਯੇ ਪਰਿष੍ਵਕ੍ਤਮਨੋਵਿਨੋਦਾ ਕਸ੍ਤੂਰਿਕਾ ਗਾਹਤਿ ਕਾਲਿਮਾਨਮ੍
ਉਥੇ, ਜਦੋਂ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀਆਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਖੁਸ਼ਬੂ ਵੇਖੀ, ਜੋ ਮਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮਨ ਆਨੰਦ ਵਿੱਚ ਰਮ ਗਿਆ, ਤੇ ਕਸਤੂਰੀ ਦੀ ਕਾਲਖ ਵੀ ਉਸ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹਦੀ।
ਕ੍ਵਚਿਤ੍ਪ੍ਰਵਰਗੈਰਿਕਾਸਮਸਮੁਲ੍ਲਸਤ੍ ਪਂਕਜਂ ਲਵਂਗਦਲਸਨ੍ਨਿਭਾਸਨਚਲਚ੍ਚਕੋਰਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ । ਕ੍ਵਚਿਦ੍ਗਿਰਿਸਰਿਤ੍ਤਟੀਤਰਣਿਵਤ੍ਸ੍ਫੁਰਤ੍ਕੁਂਡਲਂ ਚਲਨ੍ਨਿਚੁਲਮਂਜਰੀਵਿਨਯਨਮ੍ਰਭृਂਗਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਕਦੇ-ਕਦੇ ਚਿੱਟੇ ਗੈਰਿਕ ਮਿੱਟੀ ਵਿੱਚ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਕਮਲ ਫੁੱਲ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪੰਖੁੜੀਆਂ ਲਵੰਗ ਵਰਗੀਆਂ ਲੱਗਦੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਚਕੋਰ ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਕਿਤੇ-ਕਿਤੇ ਪਹਾੜੀ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਕੁੰਡਲ, ਹਿਲਦੀਆਂ ਨੀਲੀਆਂ ਮੰਜਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਭੌਂਰੇ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਸੋਹਣਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਵਚਿਦ੍ਦਲਿਤਕੋਕਿਲਾਕੁਲਿਤਨੂਤ੍ਨਚੂਤਾਂਕੁਰਂ ਕੁਰਂਗਕੁਲਸੇਵਿਤਂ ਪ੍ਰਬਲਸ਼ਾਲਿਮੂਲਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ । ਕ੍ਵਚਿਤ੍ਪ੍ਰਵਰਸੁਂਦਰੈਃ ਸੁਰਵਧੂਪਦੈਃ ਪਾਵਨਂ ਵਨਂ ਨਯਤਿ ਵਿਕ੍ਰਿਯਾਮਿਹ ਮਨੋ ਮੁਨੀਨਾਮਪਿ
ਕਦੇ-ਕਦੇ ਨਵੇਂ ਆਏ ਆਮ ਦੇ ਕੋਪਲੇ, ਕੋਕਿਲਾਂ ਦੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਚੌਲਾਂ ਦੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਰਣਾਂ ਦੇ ਟੋਲੇ ਚਰਦੇ ਹਨ। ਕਿਤੇ-ਕਿਤੇ ਸੁੰਦਰ ਦੇਵੀਆਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਚਾਲ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਸ ਦੀਆਂ ਰੰਗਤਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਮਨ ਵੀ ਮੋਹ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਏਵਂਗੁਣਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਹਰਮਂਦਿਰਮ੍ । ਵਿਚਿਤ੍ਰਂ ਚਾਪਿ ਕੈਲਾਸਂ ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨਸਮਾਸ਼੍ਰਯਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਹਰ ਦਾ ਮੰਦਰ ਤੇ ਅਜੀਬੋ-ਗਰੀਬ ਕੈਲਾਸ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਰਤਨਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਵੇਖ ਕੇ—
ਅਤ੍ਯਂਤਵਿਸ੍ਮਿਤੋ ਦੈਤ੍ਯਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਭृਗੁਨਂਦਨਮ੍ । ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਤਂ ਤਾਪਸਂ ਤਾਤ ਪ੍ਰਵਦਂਤਿ ਭਵਾਦृਸ਼ਾਃ
ਦੈਤ ਨੇ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਭਰਗੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੁਸੀਂ ਜਿਹੇ ਲੋਕ ਉਸਨੂੰ ਤਪੱਸਵੀ ਕਿਉਂ ਆਖਦੇ ਹੋ?'
ਤਾਦृਸ਼ੀ ਯਸ੍ਯ ਸਾ ਭਾਰ੍ਯਾ ਗृਹਮੀਦृਙ੍ਮਨੋਹਰਮ੍ । ਤਤ੍ਰਾਦृष੍ਟ੍ਵਾਵਦਚ੍ਛਂਭੁਂ ਹਰਃ ਕੁਤ੍ਰ ਗਤਃ ਕਵੇ
ਜਿਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਐਨੀ ਅਸਾਧਾਰਣ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਘਰ ਇੰਨਾ ਮਨਮੋਹਕ ਹੈ, ਉਥੇ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖ ਕੇ ਉਸਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਕਵੀ ਜੀ, ਹਰਾ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ ਹੈ?'
ਕਥਂ ਮਮ ਭਯਾਚ੍ਚੇਤਿ ਪृष੍ਟਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਭਾਰ੍ਗਵਃ । ਦੇਵਸ਼ਂਭੁਰ੍ਮਹਾਸ਼ੈਲਮਗਮ੍ਯਂ ਮਾਨਸੋਤ੍ਤਰਮ੍
'ਉਹ ਮੇਰੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਕਿਵੇਂ ਚਲਾ ਗਿਆ?' ਪੁੱਛਣ ਤੇ ਭਾਰਗਵ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਦੇਵ ਸ਼ੰਭੂ ਮਾਨਸ ਸਰੋਵਰ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਤੇ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ।'
ਯਯੌ ਤਤ੍ਰ ਮਹਾਦੇਵੋ ਗਂਤੁਂ ਚਾਨ੍ਯੈਰ੍ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ । ਇਤਿ ਕਾਵ੍ਯਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਹ ਦੈਤ੍ਯੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਮਹਾਦੇਵ ਉਥੇ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਉਥੇ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦਾ। ਇਹ ਕਵੀ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਦੈਤ ਬੋਲੇਆ।
ਜਾਲਂਧਰ ਉਵਾਚ-। ਅਹਂ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਤ੍ਵਂ ਪੁਰਾ ਗਚ੍ਛ ਭਾਰ੍ਗਵ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਯੌ ਤਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਸ਼ਂਕਰਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਜਾਲੰਧਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਆਪ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਕੋਲ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਜਾ ਭਾਰਗਵ।' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਉਹ ਉਥੇ ਚਲਿਆ ਜਿੱਥੇ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਆਪ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਅਪਸ਼੍ਯਤ੍ਤਂ ਗਿਰਿਵਰਂ ਸਿਂਧੁਜੋ ਮਾਨਸੋਤ੍ਤਰਮ੍ । ਤਸ੍ਯ षष੍ਟਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਯੋਜਨਾਨਾਂ ਸਮੁਚ੍ਛ੍ਰਯਃ
ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਉਪਜੇ ਹੋਏ ਨੇ ਉਹ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ, ਮਾਨਸੋੱਤਰ, ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਉਚਾਈ ਸਠ ਹਜ਼ਾਰ ਜੋਜਨ ਸੀ।
ਸ ਸ਼ੈਲੋ ਮਾਨਸੋ ਰਾਜਨ੍ਦੈਤ੍ਯਸੈਨ੍ਯੈਃ ਸਮਾਵृਤਃ । ਬਹਵੋ ਦੈਤ੍ਯਰਾਜਾਨਃ ਸ਼ੈਲਮਾਰੁਰੁਹੁਰ੍ਦ੍ਰੁਤਮ੍
ਰਾਜਨ! ਉਹ ਮਾਨਸ ਪਹਾੜ ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਕਈ ਦੈਤ ਰਾਜੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ।
ਛਤ੍ਰਾਂਧਕਾਰਂ ਪਰ੍ਯਾਸੀਤ੍ਵਾਦ੍ਯਨਾਦੇਨ ਵੇਪਥੁਃ । ਸੈਨ੍ਯਕੋਲਾਹਲਸ੍ਤੇषਾਂ ਪੂਰਯਾਮਾਸ ਰੋਦਸੀ
ਛਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਹੋਇਆ ਹਨੇਰਾ ਲੰਘ ਕੇ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਸ਼ੋਰ ਨਾਲ ਕੰਬ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਫੌਜਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਭਰ ਗਈ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ-। ਅਥੈਵਮਾਗਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੈਤ੍ਯਸੈਨ੍ਯਂ ਮਹਤ੍ਤਦਾ । ਅਤ੍ਯੁਚ੍ਚੇ ਸ ਗਿਰੇਃ ਸ਼ृਂਗੇ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਗੌਰੀਂ ਸਖੀਵृਤਾਮ੍ 6.11.
ਨਾਰਦ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: 'ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਵੱਡੀ ਦੈਤ ਫੌਜ ਆਈ, ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਗੌਰੀ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਸਮੇਤ ਪਹਾੜ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾ ਦਿੱਤਾ।'
ਭਗਵਾਂਸ਼੍ਚ ਗਣੈਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸਨ੍ਨਦ੍ਧੈਰ੍ਯੁਦ੍ਧਦੁਰ੍ਮਦੈਃ । ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਨ੍ਮਹਾਬ੍ਜਸਾਹਸ੍ਰੈਃ ਪ੍ਰਮਥਾਨਾਂ ਵृਤਃ ਸ਼ਿਵਃ
ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਗਣਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਬੜੇ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਤਿਆਰ ਸਨ, ਤੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਪ੍ਰਮਥ ਗਣਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਉਵਾਚ ਨਂਦਿਨਂ ਸ਼ਂਭੁਰ੍ਗਣਾਨਾਮਧਿਪਂ ਤ੍ਵਯਾ । ਪ੍ਰਹਰ੍ਤਵ੍ਯੋ ਮਹਾਦੈਤ੍ਯੋ ਵੀਰੋ ਜਾਲਂਧਰੋ ਰਣੇ
ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਨੰਦੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਗਣਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਸੀ, ਆਖਿਆ: 'ਤੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਦੈਤ, ਵੱਡੇ ਵੀਰ ਜਾਲੰਧਰ ਨੂੰ ਮਾਰ।'
ਮਹਾਕਾਲਾਦਿਭਿਃ ਸ਼ੂਰੈਰ੍ਯਾਹਿ ਤ੍ਵਂ ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ । ਤਾਵਦਾਜੌ ਤ੍ਵਯਾ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯੋਦ੍ਧਵ੍ਯਮਤਿਪੌਰੁषਾਤ੍
'ਤੂੰ ਮਹਾਕਾਲ ਆਦਿਕ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਵੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ ਜਾ, ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪੂਰੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਉਸ ਨਾਲ ਲੜ।'
ਯਾਵਦ੍ਯੁਦ੍ਧੇ ਨਾਰਿਜਯੋ ਮਮ ਵੀਰ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਇਤਿ ਸ਼ਂਭੋਰ੍ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ ਚ ਸਾਰਥਿਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
'ਜਦ ਤੱਕ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀ, ਤੂੰ ਲੜਦਾ ਰਹੀਂ, ਵੀਰ।' ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਕਾਕਤੁਂਡਰਥਂ ਮੇऽਦ੍ਯ ਸਮਾਨਯ ਮਹਾਮਤੇ । ਨਂਦਿਨੋ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੋਪਿ ਸ੍ਯਂਦਨਮਾਹਰਤ੍
'ਮੈਨੂੰ ਅੱਜ ਕਾਂ ਦੀ ਚੋਚ ਵਾਲਾ ਰਥ ਲਿਆ ਦੇ, ਬਹੁਤ ਸਮਝਦਾਰ।' ਨੰਦੀ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਉਹ ਰਥ ਲਿਆ ਦਿੱਤਾ।
ਦ੍ਵਾਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦਸ਼੍ਵਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਚਕ੍ਰषੋਡਸ਼ਸਂਯੁਤਮ੍ । षष੍ਟਿਧ੍ਵਜਸਮੋਪੇਤਂ ਦ੍ਵਾਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦ੍ਯੋਜਨਾਯੁਤਮ੍
ਉਹ ਰਥ ਬਤੀ ਤੀਹ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋਤਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸੋਲਾਂ ਪਹੀਏ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਸੱਠ ਝੰਡੇ ਲਹਿਰਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਰਥ ਬਤੀ ਤੀਹ ਜੋਜਨ ਲੰਮਾ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਸਂਪੂਰ੍ਣਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਸਾਂਗ੍ਰਾਮਿਕਂ ਰਥਮ੍ । ਨਂਦਿਨਸ਼੍ਚਕ੍ਰਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਪੁਤ੍ਰੌ ਸ੍ਕਂਦਵਿਨਾਯਕੌ
ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਜੰਗੀ ਰਥ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਨੰਦੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਕੰਦ ਤੇ ਵਿਨਾਇਕ ਨੂੰ ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਏ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਲਾਇਆ ਗਿਆ।
ਸਮਾਦਿष੍ਟੌ ਸ਼ਂਕਰੇਣ ਸਨ੍ਨਦ੍ਧੌ ਤੌ ਸ੍ਵਵਾਹਨੌ । ਗਣੈਃ ਪਰਿਵृਤੋ ਨਂਦੀ ਵਾਗ੍ਭਿਃ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਚੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਵਾਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਹਥਿਆਰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਨੰਦੀ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਗਣਾਂ ਸਮੇਤ ਖੜੇ ਹੋਏ। ਨੰਦੀ ਨੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਨਂਦੀ ਰਥਂ ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਨਿਰ੍ਯਯੌ ਦਾਨਵਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ । ਵਿਰਾਜਤੇ ਤਸ੍ਯ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਛਤ੍ਰਂ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਯੋਜਨਮ੍
ਨੰਦੀ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਦੈਤਿਆਂ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ। ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਬਾਰਾਂ ਜੋਜਨ ਚੌੜਾ ਛਤਰੀ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਯਾਵਤ੍ਸ ਨਿਰ੍ਯਯੌ ਨਂਦੀ ਤਾਵਤ੍ਤੇ ਦਾਨਵਾਃ ਪੁਰਃ । ਸ਼ੈਲੋਪਰਿ ਸਮਾਰੂਢਾ ਦਾਨਵਾ ਘੋਰਦਰ੍ਸ਼ਨਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਨੰਦੀ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ, ਦੈਤਿਆ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆ ਖੜੇ ਹੋਏ।
ਗਣਾਨਾਮਾਯੁਧੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਃ ਨਿਹਤਾਃ ਪਤਿਤਾ ਭੁਵਿ । ਹਨ੍ਯਮਾਨਾ ਗਣੈਰ੍ਦੈਤ੍ਯਾਸ੍ਤਤ੍ਯਜੁਰ੍ਦੂਰਤੋ ਗਿਰਿਮ੍
ਗਣਾਂ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਦੈਤਿਆ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਜਦ ਗਣਾਂ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਉਹ ਦੂਰੋਂ ਹੀ ਪਹਾੜ ਛੱਡ ਗਏ।
ਤਤੋ ਧੂਮਸਮਂ ਤਸ੍ਮਾਦਵਰੁਹ੍ਯ ਸ਼ਿਲੋਚ੍ਚਯਾਤ੍ । ਜਘ੍ਨੁਰ੍ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਗਣਾ ਰਾਜਨ੍ਮਹਾਬਲਾਨ੍
ਫਿਰ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਧੂੰਏ ਵਾਂਗ ਹੇਠਾਂ ਉਤਰ ਕੇ, ਗਣਾਂ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।