ਤਤੋ ਦੁਂਦੁਭਿਨਾਦੋऽਭੂਤ੍ਪੀਠੇ ਜਾਲਂਧਰੇ ਨृਪ । ਤਨ੍ਨਿਨਾਦੇਨ ਸ਼ੂਰਾਣਾਂ ਪ੍ਰਿਯੇਣ ਮਹਤਾ ਤਦਾ
ਫਿਰ ਜਾਲੰਧਰ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਨਗਾਰੇ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਰਾਜਾ। ਉਹ ਵੱਡਾ ਤੇ ਮਨ ਭਾਉਂਦਾ ਸ਼ੋਰ ਸੁਣ ਕੇ ਸੂਰਮੇਆਂ ਦੇ ਦਿਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਕਂਪਂਤਿ ਗਿਰਯਸ੍ਤੁਂਗਾਃ ਪ੍ਰਾਸਾਦਾ ਵਿਚਲਂਤਿ ਚ । ਸਪ੍ਤਸਾਗਰਗਰ੍ਭੇਭ੍ਯੋ ਨਿਃਸृਤਾ ਦੈਤ੍ਯਦਾਨਵਾਃ
ਉੱਚੇ ਪਹਾੜ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਮਹਲ ਹਿਲ ਗਏ। ਸੱਤ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦੀਆਂ ਗਹਿਰਾਈਆਂ ਤੋਂ ਦੈਤ ਤੇ ਦਾਨਵ ਬਾਹਰ ਆ ਗਏ।
ਸਨ੍ਨਦ੍ਧਾਸ਼੍ਚਾਤਿਗਰ੍ਜਂਤਿ ਨਾਨਾਵਾਹਨਸਂਯੁਤਾਃ । ਹੇषਾ ਯਯੌ ਮਹਾਨਾਦਾ ਵਾਜਿਨਾਂ ਬਾਹ੍ਯਤਃ ਪੁਰਃ
ਸਾਰੇ ਯੋਧੇ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਵਾਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਹਿਨ੍ਹਕਾਰ ਸਿਟੀ ਦੇ ਬਾਹਰ ਤੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਪੈਦਾ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।
ਰਥਾਂਗੇਨਾਥ ਸਂਹृष੍ਟਾ ਧਰਾਂ ਸਂਚਲਤੇऽਥਵਾ । ਚਾਲਿਤੈਰ੍ਗਜਯੂਥੈਸ਼੍ਚ ਪृਥ੍ਵੀ ਰੁਦ੍ਧਾ ਸਕਾਨਨਾ
ਰਥਾਂ ਦੇ ਪਹੀਏਆਂ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਹਥੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਜਦੋਂ ਚੱਲ ਪਏ ਤਾਂ ਜੰਗਲਾਂ ਸਮੇਤ ਧਰਤੀ ਰੁਕ ਗਈ।
ਜਾਲਂਧਰੇਰਿਤੈਰ੍ਭੀਮੈਰਯੁਤੈਃ ਸ੍ਯਂਦਨਸ੍ਥਿਤੈਃ । ਅਸ਼੍ਵਾਰ੍ਬੁਦਸਹਸ੍ਰੇ ਦ੍ਵੇ ਅਰ੍ਬੁਦਂ ਦਂਤਿਨਾਮਪਿ
ਜਾਲੰਧਰ ਵਲੋਂ ਚਲਾਏ ਭਿਆਨਕ ਲੱਖਾਂ ਰਥ, ਦੋ ਅਰਬ ਘੋੜੇ ਤੇ ਇੱਕ ਅਰਬ ਹਥੀ ਵੀ ਸੈਨਾ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ।
ਰਰਾਜ ਸੈਨ੍ਯਲਕ੍ਸ਼ੈਕਂ ਰਥਿਨਾਂ ਸਪਤਾਕਿਨਾਮ੍ । ਪਰਾਰ੍ਦ੍ਧਨਵਤਿਃ ਕੋਟ੍ਯਃ ਦृਸ਼੍ਯਂਤੇ ਮੁਖ੍ਯਨਾਯਕਾਃ । ਨਿਰ੍ਜਗਾਮ ਮਹਾਸੈਨ੍ਯਂ ਛਤ੍ਰੈਃ ਸਂਛਾਦ੍ਯ ਭਾਸ੍ਕਰਮ੍
ਝੰਡਿਆਂ ਵਾਲੇ ਰਥੀ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਇਕ ਫੌਜ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਨਵੇਂ ਨਵੇਂ ਨੌਂ ਹਜ਼ਾਰ ਕਰੋੜ ਮੁੱਖ ਸੈਨਾਪਤੀ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ। ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਛਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਢੱਕਦੀ ਹੋਈ ਅੱਗੇ ਵਧੀ।
ਆਸੀਤ੍ਪਿਂਜਰਪਾਂਡੁਪਂਕਜਵਨਂ ਸ਼੍ਵੇਤਾਤਪਤ੍ਰੈਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ । ਮਾਯੂਰਾਤਪਵਾਰਣੈਃ ਕ੍ਵਚਿਦਭੂਤਦੁਨ੍ਨੀਲਨੀਲੋਤ੍ਪਲਮ੍ । ਉਨ੍ਮੇਘਂ ਕ੍ਵਚਿਦੂਰ੍ਧ੍ਵਧੂਲਿਪਟਲੈਰ੍ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਯਾਣੇऽਭਵਤ੍ । ਸਦ੍ਵੀਚਿ ਕ੍ਵਚਿਦਂਬਰਂ ਸਰ ਇਵੋਤ੍ਸਰ੍ਪਤ੍ਪਤਾਕਾਪਟੈਃ
ਕਦੇ ਕਦੇ ਚਿੱਟੀਆਂ ਛਤਰੀਆਂ ਕਰਕੇ ਸਭ ਕੁਝ ਸੁੱਕੇ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੇ ਜੰਗਲ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਕਦੇ ਮੋਰਪੰਖੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਛਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਨੀਲੇ ਕਮਲਾਂ ਦਾ ਢੇਰ ਜਿਹਾ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਕਦੇ ਉੱਡਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਜਿਹਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਤੇ ਕਦੇ ਝੰਡਿਆਂ ਦੀ ਲਹਿਰ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਚੜ੍ਹਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਲੀ ਝੀਲ ਵਾਂਗ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਗਜਵਾਜੀਮਯੀ ਭੂਮਿਰ੍ਧ੍ਵਜਚ੍ਛਤ੍ਰਮਯਂ ਨਭਃ । ਦਿਕ੍ਚਕ੍ਰਂ ਚਾਮਰਮਯਂ ਦੈਤ੍ਯਸੈਨ੍ਯੇ ਪ੍ਰਸਰ੍ਪਤਿ
ਧਰਤੀ ਹਥੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ, ਅਸਮਾਨ ਝੰਡਿਆਂ ਤੇ ਛਤਰੀਆਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਚਾਮਰਿਆਂ ਨਾਲ ਜਦੋਂ ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਅੱਗੇ ਵਧੀ।
ਤਤੋ ਜਾਲਂਧਰੋ ਦੈਤ੍ਯਃ ਪ੍ਰਯਾਣਾਯ ਸਮੁਤ੍ਸੁਕਃ । ਸ੍ਕਂਧੇ ਚਾਰੋਪਯਨ੍ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਨਾਨਾਰਤ੍ਨਵਿਭੂषਿਤਾਮ੍
ਫਿਰ ਜਾਲੰਧਰ ਦੈਤ, ਯੁੱਧ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਭਾਲ ਰੱਖੀ।
ਆਜਗਾਮ ਮਹਾਵਿष੍ਣੁਂ ਪ੍ਰष੍ਟੁਂ ਸਾਗਰਵਾਸਿਨਮ੍ । ਅਭਿਵਾਦ੍ਯ ਜਗਾਦਾਥ ਹਰਿਂ ਜਾਲਂਧਰਸ੍ਤ੍ਵਿਦਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲਈ। ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਜਾਲੰਧਰ ਨੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਇਹ ਬੋਲਿਆ।
ਭੋਗਾਰ੍ਥਾਂ ਕਿਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਾਮਿ ਤੁਭ੍ਯਂ ਭਾਵੁਕ ਕਥ੍ਯਤਾਮ੍ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਾਰਾਯਣੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਧਿਜਸ੍ਯ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਃ
"ਤੂੰ ਦੱਸ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕਿਹੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਦੇਵਾਂ?" ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਹੋਏ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਨਾਰਾਇਣ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਉਵਾਚ ਕਿਂ ਕਰੋਮੀਤਿ ਪ੍ਰਿਯਂ ਸਿਂਧੁਸੁਤੇਪ੍ਸਿਤਮ੍ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ ਪ੍ਰਹृष੍ਟੋऽਥ ਹਰਿਂ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਸਤ੍ਵਰਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਕਿਹੜੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂ, ਦੱਸ, ਸਮੁੰਦਰ ਪੁੱਤ?" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੁਰੰਤ ਹਰੀ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਯਾਮਿ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਰਣੇऽਹਂ ਤ੍ਵਂ ਸੁਖੀ ਤਿष੍ਠੇਹ ਸਾਗਰੇ । ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਦਤ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕੇਸ਼ਵੇਨਾਥ ਪੂਜਿਤਃ
"ਮੈਂ ਜੰਗ ਲਈ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਰਹੀਂ।" ਉੱਥੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋਈ।
ਸ ਨਿਰ੍ਗਤ੍ਯ ਹਰੇਃ ਸ੍ਥਾਨਾਤ੍ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਪ੍ਰष੍ਟੁਮਾਗਤਃ । ਸੋऽਰ੍ਣਵਂ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯਾਹ ਤਾਤ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਦੂਰਤਃ
ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਥਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ, "ਪਿਤਾ ਜੀ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਦੂਰ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।"
ਨੀਲਕਂਠਂ ਰਣੇ ਜੇਤੁਮਨੁਜ੍ਞਾਂ ਦਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ । ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਯਿਯਾਸੋਃ ਸ਼ਂਕਰਂ ਪ੍ਰਤਿ
"ਮੈਨੂੰ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇਵੋ ਕਿ ਮੈਂ ਨੀਲਕੰਠ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰਾਵਾਂ।" ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਸ਼ੰਕਰ ਵਲ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ,
ਸਿਂਧੁਰਾਜੇਨ ਸੋऽਪ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਪੁਤ੍ਰ ਤਂ ਤਾਪਸਂ ਤ੍ਯਜ । ਭੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵ ਰਾਜ੍ਯਂ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਂ ਤਾਪਸਂ ਤ੍ਯਜ ਦੂਰਤਃ
ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਪੁੱਤ, ਉਹ ਤਪੱਸਵੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ। ਮੇਰਾ ਦਿੱਤਾ ਰਾਜ ਭੋਗ, ਤੇ ਤਪੱਸਵੀ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿ।"
ਅਤ੍ਯਦ੍ਭੁਤਃ ਪ੍ਰਤਾਪਸ੍ਤੇ ਤ੍ਵਤ੍ਤੁਲ੍ਯੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਭੂਮਿਪਃ । ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਦਾਧਿਕ੍ਯਤਾਂ ਨੀਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਵਤ੍ਸ ਧਰਾਤਲਮ੍
"ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਬੇਮਿਸਾਲ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਰਾਜਾ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਆ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ, ਪੁੱਤ।"
ਤਵ ਰਾਜ੍ਯੇਵ ਸੁਮਤੀ ਵੈਕੁਂਠ ਇਵ ਰਾਜਤੇ । ਯੋ ਦੇਵੋ ਦੁਰ੍ਜਯੋ ਦੈਤ੍ਯੈਰਾਨੀਤਃ ਸਹ ਸਸ਼੍ਰਿਯਾ
"ਤੇਰੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਸਿਆਣਪ ਐਵੇਂ ਹੀ ਚਮਕਦੀ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਵੈਕੁੰਠ ਵਿੱਚ। ਜੋ ਦੇਵਤਾ ਦੈਤਾਂ ਵਲੋਂ ਅਜੇਤੁ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਸਮੇਤ ਇੱਥੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।"
ਮਮਾਂਤਿਕਂ ਵਤ੍ਸ ਵਸ ਸ਼ਂਕਰਂ ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਕਂ ਤ੍ਯਜ । ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਹ੍ਯਰ੍ਣਵੇਨ ਗਿਰਿਜਾਂ ਪ੍ਰਤਿ ਰਾਗਵਾਨ੍
ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਰਹਿ, ਪੁੱਤ, ਤੇ ਉਸ ਭਿਖਾਰੀ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ। ਅਰ੍ਣਵ ਨੇ ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗਿਰਿਜਾ ਵੱਲ ਮੁੜਿਆ।
ਪਿਤृਵਾਕ੍ਯਮਵਿਜ੍ਞਾਯ ਆਗਤ੍ਯ ਸ੍ਵਭਟਾਨ੍ਸ੍ਵਕਾਨ੍ । ਸਜ੍ਜੀਭੂਤਂ ਤੁ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਵृਂਦਾ ਜਾਲਂਧਰਂ ਜਗੌ
ਪਿਤਾ ਦੀ ਗੱਲ ਨਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਕੋਲ ਆਇਆ। ਫੌਜ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸੀ, ਤਾਂ ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੇ ਜਾਲੰਧਰ ਨੂੰ ਇਹ ਦੱਸਿਆ।
ਵृਂਦੋਵਾਚ। ਨਾਥ ਯੁਦ੍ਧਂ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਕੁਤ੍ਸਯੋਗਿਨਾ । ਮਨੋ ਨਿਵਰ੍ਤ੍ਯਤਾਂ ਪਸ਼੍ਯ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਂ ਪਾਰ੍ਵਤੀਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮਾਲਕ, ਤੂੰ ਉਸ ਰਾਜੇ ਨਾਲ, ਜੋ ਤੋਹੀਂਯੋਗ ਜੋਗੀ ਹੈ, ਲੜਾਈ ਨਾ ਕਰ। ਆਪਣਾ ਮਨ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲੈ, ਵੇਖ ਪਰਵਤੀ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਗੌਰੀਂ ਤ੍ਵਂ ਵਾਂਛਸਿ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਕਿਂ ਮਮਾਧਿਕਾ । ਤਪਸ੍ਵਿਨੀ ਨਿਰਾਲਂਬਾ ਸਂਸਕ੍ਤਾ ਸ੍ਥਾਣਵੇ ਸਦਾ
ਤੂੰ ਗੌਰੀ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ? ਪਰਵਤੀ ਮੇਰੇ ਨਾਲੋਂ ਵਧੀਆ ਕਿਵੇਂ? ਉਹ ਤਪੱਸਣੀ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਨਹੀਂ, ਸਦਾ ਠਾਠੇ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਸੁਤਾਨੁਰਾਗਿਣੀ ਵਂਧ੍ਯਾ ਤਤਃ ਕृਤ੍ਰਿਮਪੁਤ੍ਰਿਕਾ । ਵृਥਾਸ੍ਤੁਤਾ ਨਾਰਦੇਨ ਤਾਂ ਤ੍ਯਜਸ੍ਵ ਭਜਸ੍ਵ ਮਾਮ੍
ਉਹ ਪੁੱਤ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮੀਆਂ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਨਿਸ਼ਕੰਨ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਦੀ ਪੁੱਤਰੀ ਵੀ ਬਣਾਵਟੀ ਹੈ। ਨਾਰਦ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵੈਰਥ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਅਪਣਾ ਲੈ।
ਇਤਿ ਵृਂਦਾਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚਾਰ੍ਣਵਾਤ੍ਮਜਃ । ਅਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਵਤੀਰੂਪਂ ਮਚ੍ਚੇਤੋ ਨ ਨਿਵਰ੍ਤਤੇ
ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਰ੍ਣਵ ਦਾ ਪੁੱਤ ਆਖਦਾ ਹੈ: ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਪਰਵਤੀ ਦਾ ਰੂਪ ਨਾ ਵੇਖ ਲਵਾਂ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਨਹੀਂ ਮੁੜਦਾ।
ਵृਂਦੇ ਤ੍ਵਯਾ ਜਨਪਦੋ ਰਾਜਧਾਨੀ ਪ੍ਰਪਾਲ੍ਯਤਾਮ੍ । ਸ੍ਮਰ੍ਤਵ੍ਯੋऽਹਂ ਸਦਾ ਚਂਡਿ ਯਦਿ ਮਾਂ ਹਂਤਿ ਸ਼ਂਕਰਃ
ਵ੍ਰਿੰਦੇ, ਤੂੰ ਰਾਜ ਤੇ ਰਾਜਧਾਨੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਜੇ ਸ਼ੰਕਰ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਸਦਾ ਯਾਦ ਕਰੀਂ, ਚੰਡੀ।
ਇਤਿ ਭਰ੍ਤृਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵृਂਦਾ ਹਾਸਸਮਨ੍ਵਿਤਾ । ਜਗਾਮ ਸ਼ਿਬਿਕਾਰੂਢਾ ਪੀਠਂ ਜਾਲਂਧਰਂ ਤਦਾ
ਪਤੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਹੱਸਦੀ ਹੋਈ ਪਲਕੀ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਜਾਲੰਧਰ ਦੇ ਆਸਨ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ-। ਅਥ ਪ੍ਰਤਸ੍ਥੇ ਕੈਲਾਸਂ ਸਿਂਧੁਸੂਨੁਰ੍ਮਹਾਬਲਃ । ਮਹਾਪਦ੍ਮਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ षष੍ਟ੍ਯਾ ਸੈਨ੍ਯੇਨ ਸਂਵृਤਃ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਫਿਰ ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤ, ਸੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਮਹਾਨ ਯੋਧਿਆਂ ਵਾਲੀ ਫੌਜ ਲੈ ਕੇ, ਕੈਲਾਸ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਿਆ।
ਅਤ੍ਰਾਂਤਰੇ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਕੈਲਾਂਸਂ ਸ਼ਂਕਰੋ ਗਤਃ । ਗਣਪੁਤ੍ਰਪ੍ਰਿਯਾਯੁਕ੍ਤਃ ਕੈਲਾਸਂ ਮਾਨਸੋਤ੍ਤਰਮ੍
ਇਸ ਵਿਚਕਾਰ, ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਕੈਲਾਸ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤ ਤੇ ਘਰਵਾਲੀ ਨਾਲ, ਉੱਚੇ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਜਾਲਂਧਰਸ੍ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਕੈਲਾਸਂ ਪ੍ਰਥਮੇऽਹਨਿ । ਸੇਨਾਃ ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਕੈਲਾਸ ਆਲੋਕਨਕੁਤੂਹਲੀ
ਫਿਰ ਜਾਲੰਧਰ ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਕੈਲਾਸ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਆਪਣੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਲਾ ਦਿੱਤੀਆਂ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਕੈਲਾਸ ਨੂੰ ਤੱਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਦਿਵ੍ਯਕੇਸਰਮਂਦਾਰਰਜਃਪੁਂਜ ਪਰਿਸ਼੍ਰਿਤਾਃ । ਸ਼ੀਤਾਂਬੁਸ਼ੀਕਰਾਸਾਰੈਃ ਪ੍ਰਭੁਗ੍ਨਾ ਵਾਂਤਿ ਵਾਯਵਃ
ਉਥੇ, ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਦਿਵ੍ਯ ਕੇਸਰ ਤੇ ਮੰਦਾਰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਤੇ ਠੰਢੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਛਿੜਕਾਅ ਵਾਲੀਆਂ ਹਵਾਵਾਂ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ।