ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਾਦਿਲੋਕਪਾਲਾਨਾਂ ਪੂਜਾਂ ਗृਹ੍ਣਾਸਿ ਸਰ੍ਵਤਃ । ਨ ਤ੍ਵਂ ਪਸ਼੍ਯਸਿ ਕਂ ਦੇਵਂ ਤ੍ਵਂ ਪੂਜਯਸਿ ਕਂਚਨ
'ਤੁਸੀਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਪਰ ਦੇਵਤਾ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ, ਤੇ ਕਿਸੇ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।'
ਈਸ਼੍ਵਰੋऽਸਿ ਕਥਂ ਲੋਕੇ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਭੋਜੀ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਃ । ਸਂਗੋਪਯਸਿ ਯੋਗੀਨ੍ਦ੍ਰ ਗੌਰੀਂ ਰਮ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛ ਮੇ
'ਤੁਸੀਂ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਭਿਖਾਰੀ ਵਾਂਗ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਜਦ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਭੂ ਹੋ। ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੁਸੀਂ ਸੁੰਦਰ ਗੌਰੀ ਨੂੰ ਲੁਕਾ ਕੇ ਰੱਖਦੇ ਹੋ—ਉਸ ਨੂੰ ਮੈਨੂੰ ਦੇ ਦੋ।'
ਸ੍ਕਂਦਲਂਬੋਦਰਾਭ੍ਯਾਂ ਤ੍ਵਂ ਪੁਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਸਹਿਤੋऽਧੁਨਾ । ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਪਾਤ੍ਰਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤੁ ਭ੍ਰਮ ਨਿਤ੍ਯਂ ਗृਹੇਗृਹੇ
'ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਕੰਦ ਤੇ ਲੰਬੋਦਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਭਿਖਾ ਦਾ ਪਾਤਰ ਲੈ ਕੇ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਘਰ-ਘਰ ਭਟਕੋ।'
ਏਵਂ ਬਹੁਵਿਧਂ ਤਤ੍ਰ ਰਾਹੁਰਾਹੇਸ਼੍ਵਰਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਭਗਵਾਨਪਿ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨੋਤ੍ਤਰਂ ਕਿਂਚਿਦਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਹੂ ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਆਖਿਆ; ਪਰ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੁਝ ਵੀ ਜਵਾਬ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ।
ਅਥੇਸ਼ਂ ਮੌਨਿਨਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਾਹੁਰ੍ਨਂਦਿਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਤ੍ਵ ਮਂਤ੍ਰੀ ਹ੍ਯਸਿ ਸੇਨਾਨੀਰ੍ਵਿਕਟਾਨਨ ਬਿਂਬਧृਕ੍ 6.10.
ਫਿਰ, ਚੁੱਪ ਰਹੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਰਾਹੂ ਨੰਦੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਤੁਸੀਂ ਮੰਤਰੀ ਤੇ ਫੌਜ ਦੇ ਮੁਖੀ ਹੋ, ਤੇ ਤੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।'
ਏਵਮਾਚਰਿਤ ਭ੍ਰष੍ਟਂ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਯਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ । ਨੋਚੇਦ੍ਰੋषੇਣੇਂਦ੍ਰ ਇਵ ਪਤਿष੍ਯਤਿ ਰਣੇ ਹਤਃ
'ਜਦੋਂ ਐਸਾ ਵਿਵਹਾਰ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਇੰਦ੍ਰਾ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇਗਾ।'
ਇਤ੍ਯਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵਚਸ੍ਤਸ੍ਯ ਨਂਦੀ ਵਿਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਚੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਭ੍ਰੂਸਂਜ੍ਞਯੈਵ ਸ ਤਦਾ ਮਤਮਾਜ੍ਞਾਯ ਸ਼ੂਲਿਨਃ
ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਨੰਦੀ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ; ਤੇ ਤ੍ਰਿਸੂਲਧਾਰੀ ਦੀ ਇਸ਼ਾਰਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਸਮਝ ਗਿਆ।
ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਰਾਹੁਂ ਨਂਦੀ ਗਣਾਗ੍ਰਣੀਃ । ਅਥ ਜਾਲਂਧਰਂ ਗਤ੍ਵਾ ਕਥਯਾਮਾਸ ਵਿਸ੍ਤਰਾਤ੍ । ਸ੍ਵਰ੍ਭਾਨੁਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵृਤ੍ਤਾਂਤਂ ਗੌਰੀਰੂਪਂ ਮਨੋਹਰਮ੍
ਨੰਦੀ, ਗਣਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਰਾਹੂ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ। ਫਿਰ ਜਾਲੰਧਰ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਤੇ ਗੌਰੀ ਦੇ ਮਨਮੋਹਣੇ ਰੂਪ ਦੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸਿਆ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਅਥ ਜਾਲਂਧਰੋ ਦੂਤਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ । ਸਰ੍ਵਸੈਨ੍ਯਂ ਸਮਾਹੂਯ ਪ੍ਰਯਾਣਮਕਰੋਤ੍ਤਦਾ । ਤਤਸ੍ਤਤਃ ਸਮੇਤਾਨਾਂ ਸੈਨ੍ਯਾਨਾਂ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਧ੍ਵਨਿਃ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਫਿਰ ਜਾਲੰਧਰ ਨੇ ਦੂਤ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਚਲ ਪਿਆ। ਹਰ ਪਾਸੇ, ਇਕੱਠੀ ਹੋਈ ਫੌਜ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਗੂੰਜਣ ਲੱਗੀ।
ਸਸ੍ਤ੍ਰੀਨ੍ਮਨ੍ਦਰਕਂਦਰੇषੁ ਸ਼ਯਿਤਾਨੁਤ੍ਥਾਪਯਨ੍ਕਿਨ੍ਨਰਾਨ੍ । ਮੇਰੋਰ੍ਮਂਦਰਕਂਦਰੇ ਪ੍ਰਤਿਰਵਾਨੁਤ੍ਥਾਪਯਨ੍ਵਾਰਣਾਨ੍ । ਸਿਹਾਨਾਂ ਚ ਤਤੀਰ੍ਵ੍ਯਮੁਂਚਤ ਪੁਰਃਪਂਥਾਨਮੇਵਂਵਿਧਸ੍ਤ੍ਰੈ। ਲੋਕ੍ਯਂ ਬਧਿਰੀਚਕਾਰ ਮਹਤਃ ਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਕੋਲਾਹਲਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ, ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਗੁਫ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁੱਤੇ ਕਿਨਰਾਂ ਨੂੰ ਜਗਾਉਣ ਲੱਗੇ। ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਗੂੰਜਾਂ ਨੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਜਗਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਸ਼ੇਰਾਂ ਦੀਆਂ ਦਹਾੜਾਂ ਨੇ ਰਸਤਾ ਸਾਫ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਐਸਾ ਹਲਚਲ ਹੋਇਆ ਕਿ ਦੁਨੀਆਂ ਹੀ ਬਹਿਰੀ ਹੋ ਗਈ।
ਤਤੋ ਦੁਂਦੁਭਿਨਾਦੋऽਭੂਤ੍ਪੀਠੇ ਜਾਲਂਧਰੇ ਨृਪ । ਤਨ੍ਨਿਨਾਦੇਨ ਸ਼ੂਰਾਣਾਂ ਪ੍ਰਿਯੇਣ ਮਹਤਾ ਤਦਾ
ਫਿਰ ਜਾਲੰਧਰ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਨਗਾਰੇ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਰਾਜਾ। ਉਹ ਵੱਡਾ ਤੇ ਮਨ ਭਾਉਂਦਾ ਸ਼ੋਰ ਸੁਣ ਕੇ ਸੂਰਮੇਆਂ ਦੇ ਦਿਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਕਂਪਂਤਿ ਗਿਰਯਸ੍ਤੁਂਗਾਃ ਪ੍ਰਾਸਾਦਾ ਵਿਚਲਂਤਿ ਚ । ਸਪ੍ਤਸਾਗਰਗਰ੍ਭੇਭ੍ਯੋ ਨਿਃਸृਤਾ ਦੈਤ੍ਯਦਾਨਵਾਃ
ਉੱਚੇ ਪਹਾੜ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਮਹਲ ਹਿਲ ਗਏ। ਸੱਤ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦੀਆਂ ਗਹਿਰਾਈਆਂ ਤੋਂ ਦੈਤ ਤੇ ਦਾਨਵ ਬਾਹਰ ਆ ਗਏ।
ਸਨ੍ਨਦ੍ਧਾਸ਼੍ਚਾਤਿਗਰ੍ਜਂਤਿ ਨਾਨਾਵਾਹਨਸਂਯੁਤਾਃ । ਹੇषਾ ਯਯੌ ਮਹਾਨਾਦਾ ਵਾਜਿਨਾਂ ਬਾਹ੍ਯਤਃ ਪੁਰਃ
ਸਾਰੇ ਯੋਧੇ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਵਾਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਹਿਨ੍ਹਕਾਰ ਸਿਟੀ ਦੇ ਬਾਹਰ ਤੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਪੈਦਾ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।
ਰਥਾਂਗੇਨਾਥ ਸਂਹृष੍ਟਾ ਧਰਾਂ ਸਂਚਲਤੇऽਥਵਾ । ਚਾਲਿਤੈਰ੍ਗਜਯੂਥੈਸ਼੍ਚ ਪृਥ੍ਵੀ ਰੁਦ੍ਧਾ ਸਕਾਨਨਾ
ਰਥਾਂ ਦੇ ਪਹੀਏਆਂ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਹਥੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਜਦੋਂ ਚੱਲ ਪਏ ਤਾਂ ਜੰਗਲਾਂ ਸਮੇਤ ਧਰਤੀ ਰੁਕ ਗਈ।
ਜਾਲਂਧਰੇਰਿਤੈਰ੍ਭੀਮੈਰਯੁਤੈਃ ਸ੍ਯਂਦਨਸ੍ਥਿਤੈਃ । ਅਸ਼੍ਵਾਰ੍ਬੁਦਸਹਸ੍ਰੇ ਦ੍ਵੇ ਅਰ੍ਬੁਦਂ ਦਂਤਿਨਾਮਪਿ
ਜਾਲੰਧਰ ਵਲੋਂ ਚਲਾਏ ਭਿਆਨਕ ਲੱਖਾਂ ਰਥ, ਦੋ ਅਰਬ ਘੋੜੇ ਤੇ ਇੱਕ ਅਰਬ ਹਥੀ ਵੀ ਸੈਨਾ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ।
ਰਰਾਜ ਸੈਨ੍ਯਲਕ੍ਸ਼ੈਕਂ ਰਥਿਨਾਂ ਸਪਤਾਕਿਨਾਮ੍ । ਪਰਾਰ੍ਦ੍ਧਨਵਤਿਃ ਕੋਟ੍ਯਃ ਦृਸ਼੍ਯਂਤੇ ਮੁਖ੍ਯਨਾਯਕਾਃ । ਨਿਰ੍ਜਗਾਮ ਮਹਾਸੈਨ੍ਯਂ ਛਤ੍ਰੈਃ ਸਂਛਾਦ੍ਯ ਭਾਸ੍ਕਰਮ੍
ਝੰਡਿਆਂ ਵਾਲੇ ਰਥੀ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਇਕ ਫੌਜ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਨਵੇਂ ਨਵੇਂ ਨੌਂ ਹਜ਼ਾਰ ਕਰੋੜ ਮੁੱਖ ਸੈਨਾਪਤੀ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ। ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਛਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਢੱਕਦੀ ਹੋਈ ਅੱਗੇ ਵਧੀ।
ਆਸੀਤ੍ਪਿਂਜਰਪਾਂਡੁਪਂਕਜਵਨਂ ਸ਼੍ਵੇਤਾਤਪਤ੍ਰੈਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ । ਮਾਯੂਰਾਤਪਵਾਰਣੈਃ ਕ੍ਵਚਿਦਭੂਤਦੁਨ੍ਨੀਲਨੀਲੋਤ੍ਪਲਮ੍ । ਉਨ੍ਮੇਘਂ ਕ੍ਵਚਿਦੂਰ੍ਧ੍ਵਧੂਲਿਪਟਲੈਰ੍ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਯਾਣੇऽਭਵਤ੍ । ਸਦ੍ਵੀਚਿ ਕ੍ਵਚਿਦਂਬਰਂ ਸਰ ਇਵੋਤ੍ਸਰ੍ਪਤ੍ਪਤਾਕਾਪਟੈਃ
ਕਦੇ ਕਦੇ ਚਿੱਟੀਆਂ ਛਤਰੀਆਂ ਕਰਕੇ ਸਭ ਕੁਝ ਸੁੱਕੇ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੇ ਜੰਗਲ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਕਦੇ ਮੋਰਪੰਖੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਛਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਨੀਲੇ ਕਮਲਾਂ ਦਾ ਢੇਰ ਜਿਹਾ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਕਦੇ ਉੱਡਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਜਿਹਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਤੇ ਕਦੇ ਝੰਡਿਆਂ ਦੀ ਲਹਿਰ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਚੜ੍ਹਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਲੀ ਝੀਲ ਵਾਂਗ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਗਜਵਾਜੀਮਯੀ ਭੂਮਿਰ੍ਧ੍ਵਜਚ੍ਛਤ੍ਰਮਯਂ ਨਭਃ । ਦਿਕ੍ਚਕ੍ਰਂ ਚਾਮਰਮਯਂ ਦੈਤ੍ਯਸੈਨ੍ਯੇ ਪ੍ਰਸਰ੍ਪਤਿ
ਧਰਤੀ ਹਥੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ, ਅਸਮਾਨ ਝੰਡਿਆਂ ਤੇ ਛਤਰੀਆਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਚਾਮਰਿਆਂ ਨਾਲ ਜਦੋਂ ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਅੱਗੇ ਵਧੀ।
ਤਤੋ ਜਾਲਂਧਰੋ ਦੈਤ੍ਯਃ ਪ੍ਰਯਾਣਾਯ ਸਮੁਤ੍ਸੁਕਃ । ਸ੍ਕਂਧੇ ਚਾਰੋਪਯਨ੍ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਨਾਨਾਰਤ੍ਨਵਿਭੂषਿਤਾਮ੍
ਫਿਰ ਜਾਲੰਧਰ ਦੈਤ, ਯੁੱਧ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਭਾਲ ਰੱਖੀ।
ਆਜਗਾਮ ਮਹਾਵਿष੍ਣੁਂ ਪ੍ਰष੍ਟੁਂ ਸਾਗਰਵਾਸਿਨਮ੍ । ਅਭਿਵਾਦ੍ਯ ਜਗਾਦਾਥ ਹਰਿਂ ਜਾਲਂਧਰਸ੍ਤ੍ਵਿਦਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲਈ। ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਜਾਲੰਧਰ ਨੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਇਹ ਬੋਲਿਆ।
ਭੋਗਾਰ੍ਥਾਂ ਕਿਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਾਮਿ ਤੁਭ੍ਯਂ ਭਾਵੁਕ ਕਥ੍ਯਤਾਮ੍ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਾਰਾਯਣੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਧਿਜਸ੍ਯ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਃ
"ਤੂੰ ਦੱਸ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕਿਹੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਦੇਵਾਂ?" ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਹੋਏ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਨਾਰਾਇਣ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਉਵਾਚ ਕਿਂ ਕਰੋਮੀਤਿ ਪ੍ਰਿਯਂ ਸਿਂਧੁਸੁਤੇਪ੍ਸਿਤਮ੍ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ ਪ੍ਰਹृष੍ਟੋऽਥ ਹਰਿਂ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਸਤ੍ਵਰਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਕਿਹੜੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂ, ਦੱਸ, ਸਮੁੰਦਰ ਪੁੱਤ?" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੁਰੰਤ ਹਰੀ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਯਾਮਿ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਰਣੇऽਹਂ ਤ੍ਵਂ ਸੁਖੀ ਤਿष੍ਠੇਹ ਸਾਗਰੇ । ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਦਤ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕੇਸ਼ਵੇਨਾਥ ਪੂਜਿਤਃ
"ਮੈਂ ਜੰਗ ਲਈ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਰਹੀਂ।" ਉੱਥੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋਈ।
ਸ ਨਿਰ੍ਗਤ੍ਯ ਹਰੇਃ ਸ੍ਥਾਨਾਤ੍ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਪ੍ਰष੍ਟੁਮਾਗਤਃ । ਸੋऽਰ੍ਣਵਂ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯਾਹ ਤਾਤ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਦੂਰਤਃ
ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਥਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ, "ਪਿਤਾ ਜੀ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਦੂਰ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।"
ਨੀਲਕਂਠਂ ਰਣੇ ਜੇਤੁਮਨੁਜ੍ਞਾਂ ਦਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ । ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਯਿਯਾਸੋਃ ਸ਼ਂਕਰਂ ਪ੍ਰਤਿ
"ਮੈਨੂੰ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇਵੋ ਕਿ ਮੈਂ ਨੀਲਕੰਠ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰਾਵਾਂ।" ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਸ਼ੰਕਰ ਵਲ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ,
ਸਿਂਧੁਰਾਜੇਨ ਸੋऽਪ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਪੁਤ੍ਰ ਤਂ ਤਾਪਸਂ ਤ੍ਯਜ । ਭੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵ ਰਾਜ੍ਯਂ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਂ ਤਾਪਸਂ ਤ੍ਯਜ ਦੂਰਤਃ
ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਪੁੱਤ, ਉਹ ਤਪੱਸਵੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ। ਮੇਰਾ ਦਿੱਤਾ ਰਾਜ ਭੋਗ, ਤੇ ਤਪੱਸਵੀ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿ।"
ਅਤ੍ਯਦ੍ਭੁਤਃ ਪ੍ਰਤਾਪਸ੍ਤੇ ਤ੍ਵਤ੍ਤੁਲ੍ਯੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਭੂਮਿਪਃ । ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਦਾਧਿਕ੍ਯਤਾਂ ਨੀਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਵਤ੍ਸ ਧਰਾਤਲਮ੍
"ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਬੇਮਿਸਾਲ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਰਾਜਾ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਆ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ, ਪੁੱਤ।"
ਤਵ ਰਾਜ੍ਯੇਵ ਸੁਮਤੀ ਵੈਕੁਂਠ ਇਵ ਰਾਜਤੇ । ਯੋ ਦੇਵੋ ਦੁਰ੍ਜਯੋ ਦੈਤ੍ਯੈਰਾਨੀਤਃ ਸਹ ਸਸ਼੍ਰਿਯਾ
"ਤੇਰੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਸਿਆਣਪ ਐਵੇਂ ਹੀ ਚਮਕਦੀ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਵੈਕੁੰਠ ਵਿੱਚ। ਜੋ ਦੇਵਤਾ ਦੈਤਾਂ ਵਲੋਂ ਅਜੇਤੁ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਸਮੇਤ ਇੱਥੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।"
ਮਮਾਂਤਿਕਂ ਵਤ੍ਸ ਵਸ ਸ਼ਂਕਰਂ ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਕਂ ਤ੍ਯਜ । ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਹ੍ਯਰ੍ਣਵੇਨ ਗਿਰਿਜਾਂ ਪ੍ਰਤਿ ਰਾਗਵਾਨ੍
ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਰਹਿ, ਪੁੱਤ, ਤੇ ਉਸ ਭਿਖਾਰੀ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ। ਅਰ੍ਣਵ ਨੇ ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗਿਰਿਜਾ ਵੱਲ ਮੁੜਿਆ।
ਪਿਤृਵਾਕ੍ਯਮਵਿਜ੍ਞਾਯ ਆਗਤ੍ਯ ਸ੍ਵਭਟਾਨ੍ਸ੍ਵਕਾਨ੍ । ਸਜ੍ਜੀਭੂਤਂ ਤੁ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਵृਂਦਾ ਜਾਲਂਧਰਂ ਜਗੌ
ਪਿਤਾ ਦੀ ਗੱਲ ਨਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਕੋਲ ਆਇਆ। ਫੌਜ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸੀ, ਤਾਂ ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੇ ਜਾਲੰਧਰ ਨੂੰ ਇਹ ਦੱਸਿਆ।