ਨਂਦੀ ਦੂਤੋਕ੍ਤਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਨੀਲਲੋਹਿਤਮਾਯਯੌ । ਦਂਡਵਤ੍ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯਾਗ੍ਰੇ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ਂਕਰਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਦੂਤ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਨੰਦੀ ਨੀਲਕੰਠ ਕੋਲ ਗਿਆ; ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ।
ਸੈਂਹਿਕੇਯੋ ਮਹਾਰਾਜ ਦ੍ਵਾਰੇ ਤਿष੍ਠਤਿ ਕਾਰ੍ਯਤਃ । ਸ ਪ੍ਰਯਾਤ੍ਵਥਵਾਯਾਤੁ ਭਵਾਨਾਜ੍ਞਪ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ
'ਮਹਾਰਾਜ, ਸਿੰਹਿਕਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਕੰਮ ਲਈ ਖੜਾ ਹੈ; ਉਹ ਅੰਦਰ ਆਵੇ ਜਾਂ ਤੁਹਾਡੀ ਆਗਿਆ ਹੋਵੇ।'
ਨਂਦਿਨੋਕ੍ਤਮਥਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਤ੍ਵਰਨ੍ਨਿਵ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਸੁਪ੍ਤਾਮਂਤਃਪੁਰਾਦ੍ਦੇਵੀਂ ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਚ ਸਖੀਵृਤਾਮ੍
ਨੰਦੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਜਿਵੇਂ ਜਲਦੀ ਵਿੱਚ, ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਸੌ ਰਹੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਸਮੇਤ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਵਾਸ੍ਥਂ ਜਗਾਦਾਥ ਨਂਦਿਨ੍ਦੂਤਂ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਯ । ਤਤੋ ਹਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯਾਮੁਂ ਦੂਤਂ ਨਂਦੀ ਮਹਾਬਲਃ
ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਦਰਬਾਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਨੰਦੀ, ਦੂਤ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਲਿਆਉ।' ਤਾਂ ਨੰਦੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਦੂਤ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਅੰਦਰ ਲੈ ਗਿਆ।
ਆਨਯਾਮਾਸ ਦੇਵਾਨਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਸ਼ਂਭੁਮਦਰ੍ਸ਼ਯਤ੍ । ਤਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਦਾ ਰਾਹੁਰ੍ਜਟਿਲਂ ਨੀਲਮਾਤ੍ਮਨਿ
ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਲੈ ਆਇਆ ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਵਿਖਾਇਆ। ਫਿਰ ਰਾਹੂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸਦੇ ਵਾਲ ਜਟਾਂ ਵਾਲੇ ਸਨ ਤੇ ਰੰਗ ਨੀਲਾ ਸੀ।
ਪਂਚਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਦਸ਼ਭੁਜਂ ਨਾਗਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤਿਨਮ੍ । ਦੇਵੀਵਿਰਹਿਤਂ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਚਂਦ੍ਰਲੇਖਾਵਿਭੂषਿਤਮ੍
ਉਸਨੇ ਪੰਜ ਮੂੰਹਾਂ, ਦਸ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਸੱਪ ਦੀ ਜਨੇਊ ਪਾਈ ਹੋਈ, ਦੇਵੀ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ, ਤੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਚੰਨਣ ਦੀ ਕਿਰਣ ਸਜਾਈ ਹੋਈ ਵੇਖਿਆ।
ਉਚ੍ਛ੍ਵਾਸੋਚ੍ਛ੍ਵਾਸਨਿਰ੍ਮੁਂਚਤ੍ਪृਦਾਕੁਗਣਸੇਵਿਤਮ੍ । ਸਰ੍ਵਦੇਵਗਣੋਪੇਤਂ ਸੇਵਿਤਂ ਗਣਕੋਟਿਭਿਃ
ਉਹ ਪ੍ਰਮਥਾ ਗਣਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਸਾਹ ਲੈ ਰਹੇ ਸਨ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਗਣਾਂ ਵਲੋਂ ਸੇਵਾ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਦੂਤਂ ਸ਼ਂਭੁਰਾਲੋਕ੍ਯ ਚਾਗ੍ਰਤਃ । ਪ੍ਰਾਹ ਬ੍ਰੂਹਿ ਤਦਾ ਰਾਹੁਰ੍ਵਕ੍ਤੁਂ ਸਮੁਪਚਕ੍ਰਮੇ
ਦੂਤ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਸਮਝ ਆਉਂਦਿਆਂ, ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਅੱਗੇ ਵੇਖਿਆ। ਫਿਰ ਰਾਹੂ ਬੋਲਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਰਾਹੁਰੁਵਾਚ-। ਦੇਵ ਜਾਲਂਧਰੇਣਾਹਂ ਪ੍ਰੇषਿਤਸ੍ਤਵ ਸਨ੍ਨਿਧੌ । ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਿਵਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਨ੍ਮੁਖੇਨ ਦ੍ਰੁਤਂ ਕੁਰੁ
ਰਾਹੂ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਹੇ ਦੇਵ, ਮੈਨੂੰ ਜਾਲੰਧਰ ਨੇ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਭੇਜਿਆ ਹੈ। ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਮੂੰਹੋਂ ਜੋ ਕਹਿਆ ਜਾਵੇ, ਝਟ ਕਰ।'
ਗਿਰਿਸ਼ਤ੍ਵਂ ਤਪੋਨਿष੍ਠੋ ਨਿਰ੍ਗੁਣੋ ਧਰ੍ਮਵਰ੍ਜਿਤਃ । ਤਵ ਨਾਸ੍ਤਿ ਪਿਤਾ ਮਾਤਾ ਵਸੁ ਗੋਤ੍ਰਾਦਿ ਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਹੇ ਗਿਰਿਸ਼, ਤੂੰ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਨਿਰਗੁਣ ਹੈਂ, ਤੇ ਧਰਮ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈਂ। ਤੇਰਾ ਨਾ ਪਿਉ ਹੈ, ਨਾ ਮਾਂ, ਨਾ ਕੋਈ ਵੰਸ਼ ਜਾਂ ਕੁਲ।
ਜਾਲਂਧਰੋ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਭੁਂਕ੍ਤੇऽਸੌ ਭੁਵਨਤ੍ਰਯਮ੍ । ਤਸ੍ਯੈਵ ਵਸ਼੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਮਪਿ ਤਤਸ਼੍ਚੋਕ੍ਤਂ ਸਮਾਚਰ
ਜਾਲੰਧਰ, ਜੋ ਬੜੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਭੋਗ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਵੀ ਉਸਦੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਹੈਂ, ਇਸ ਲਈ ਜੋ ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਕਰ।
ਪੁਰਾਣਪੁਰੁषਃ ਕਾਮੀ ਵृषਾਰੂਢਃ ਕਥਂ ਭਵਾਨ੍ । ਏਵਂ ਵਦਤਿ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਸੁਤੌ ਸ੍ਕਂਦਵਿਨਾਯਕੌ
ਤੂੰ ਜੋ ਪੁਰਾਣਾ ਪੁਰਖ ਹੈਂ, ਇੱਛਾਵਾਨ ਹੈਂ, ਤੇ ਨੱਥ ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੈਂ, ਇਹ ਸਭ ਕਿਵੇਂ? ਜਦ ਉਹ ਐਸਾ ਆਖ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸਕੰਦ ਤੇ ਵਿਨਾਇਕ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕਾਲੇ ਦੇਵਦੇਵੋ ਯਤਵਾਗਂਗਮਰ੍ਦਨਮ੍ । ਚਕਾਰ ਚ ਕਰੈਰ੍ਵ੍ਯਸ੍ਤੈਰ੍ਵਾਸੁਕਿਰ੍ਭੂਤਲੇऽਪਤਤ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵ ਨੇ ਆਪਣੀ ਬੋਲੀ ਤੇ ਅੰਗ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਫੈਲੇ ਹੋਏ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਵਾਸੁਕੀ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਵਾਸੁਕੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਹੇਰਂਬਵਾਹਨਸ੍ਯਾਖੋਃ ਪੁਚ੍ਛਂ ਗ੍ਰਸ੍ਤਮਥਾਹਿਨਾ । ਸ੍ਵਪਤ੍ਰਂ ਗ੍ਰਸ੍ਤਮਾਲੋਕ੍ਯ ਮੁਂਚਮੁਂਚੇਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹ
ਫਿਰ ਸੱਪ ਨੇ ਹੇਰੰਬ ਦੇ ਵਾਹਨ ਚੂਹੇ ਦੀ ਪੂੰਛ ਫੜ ਲਈ। ਆਪਣਾ ਪਰ ਪਕੜਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, 'ਛੱਡ, ਛੱਡ!'
ਅਤ੍ਰਾਂਤਰੇ ਸ੍ਕਂਦਵਾਹਂ ਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮਹਾਸ੍ਵਰਮ੍ । ਤਦ੍ਭਯਾਦ੍ਵਾਸੁਕਿਰ੍ਗ੍ਰਸ੍ਤਮਾਖੁਪੁਚ੍ਛਮਥੋਦ੍ਗਿਰਤ੍
ਇਸ ਵਿਚਕਾਰ, ਸਕੰਦ ਦੇ ਵਾਹਨ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਾਸੁਕੀ ਡਰ ਕਰਕੇ ਚੂਹੇ ਦੀ ਫੜੀ ਪੂੰਛ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ।
ਅਥਾਰੁਹ੍ਯ ਹਰਸ੍ਯਾਂਗਂ ਗਲਮਾਵੇष੍ਟ੍ਯ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ । ਤਸ੍ਯ ਨਿਸ਼੍ਵਾਸਪਵਨੈਰਥ ਜਾਤੋ ਹੁਤਾਸ਼ਨਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਹਰਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਗਲ ਵਿਚ ਲਪੇਟ ਕੇ ਟਿਕ ਗਿਆ। ਉਸਦੀ ਸਾਹ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਅੱਗ ਪੈਦਾ ਹੋਈ।
ਤਸ੍ਯੋष੍ਮਣਾ ਚਂਦ੍ਰ ਲੇਖਾ ਜਟਾਜੂਟਾਟਵੀ ਸ੍ਥਿਤਾ । ਸਾਰ੍ਦ੍ਰਤਾਂ ਤੁ ਤਦਾ ਸਾਯਾਤ੍ਪ੍ਲਾਵਿਤਂ ਤਦ੍ਵਪੁਰ੍ਯਥਾ
ਉਸਦੀ ਤਾਪ ਨਾਲ, ਜਟਾਂ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਜੋ ਚੰਨਣ ਦੀ ਲਕੀਰ ਸੀ, ਉਹ ਨਮੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ, ਤੇ ਉਹ ਨਮੀ ਸਾਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਫੈਲ ਗਈ।
ਤਸ੍ਯਾਹ੍ਯਮृਤਧਾਰਾਭਿਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਮਸ੍ਤਕਮਾਲਿਕਾ । ਹਰਮੌਲਿਕਪਾਲਾਨਾਮਭੂਤ੍ਸਂਜੀਵਿਤਾ ਤਦਾ
ਉਸ ਨਾਲ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੀ ਧਾਰਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸਿਰ ਦੀ ਮਾਲਾ ਉੱਤੇ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਹਰਾ ਦੇ ਸਿਰ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਫੇਰ ਜੀਉਂਦੇ ਹੋ ਗਏ।
ਪਪਾਠ ਪੂਰ੍ਵਮਭ੍ਯਸ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਯੋਗਸ਼੍ਰੁਤਿਕ੍ਰਮਮ੍ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪਰਸ੍ਪਰਾਧੀਤਂ ਵਿਵਦਂਤਿ ਸ਼ਿਰਾਂਸ੍ਯਥ
ਉਸਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਪੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸਾਰਾ ਜੋਗ ਦਾ ਗਿਆਨ ਉਚਾਰਿਆ। ਦੂਜੇ ਨੇ ਜੋ ਸੁਣਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਿਰ ਆਪਸ ਵਿਚ ਝਗੜਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਅਹਮਾਦਿਰਹਂ ਪੂਰ੍ਵਮਹਮੇਵ ਪਰਾਤ੍ਪਰਃ । ਅਹਂ ਸ੍ਰष੍ਟਾ ਅਹਂ ਪਾਤੇਤ੍ਯੁਤ੍ਸੁਕਾਨਿ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਹਰ ਕੋਈ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, 'ਮੈਂ ਹੀ ਪਹਿਲਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਹੀ ਆਦਿ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਹੀ ਰਚਨਹਾਰ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਹੀ ਸੰਭਾਲਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ,' ਤੇ ਸਭ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਵਧ ਚੜ੍ਹ ਕੇ।
ਸ਼ੋਚਂਤ੍ਯੇਤਾਨਿ ਨੋ ਦਤ੍ਤਂ ਨੋ ਭੁਕ੍ਤਂ ਨ ਹੁਤਂ ਮਯਾ । ਲੋਭਗ੍ਰਸ੍ਤੇਨ ਮਨਸਾ ਨੋ ਵਿਤ੍ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇऽਪਿ ਤਮ੍
ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, 'ਨਾ ਮੈਂ ਕੁਝ ਦਿੱਤਾ, ਨਾ ਭੋਗਿਆ, ਨਾ ਹਵਨ ਕੀਤਾ; ਲਾਲਚ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਵੀ ਦੌਲਤ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ।'
ਅਥੇਸ਼੍ਵਰਜਟਾਜੂਟਾਦਾਵਿਰਾਸੀਦ੍ਗਣੋ ਮਹਾਨ੍ । ਤ੍ਰ੍ਯਾਨਨਸ੍ਤ੍ਰਿਚਰਣਸ੍ਤ੍ਰਿਪੁਚ੍ਛਃ ਸਪ੍ਤਹਸ੍ਤਵਾਨ੍
ਫਿਰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀਆਂ ਜਟਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇਕ ਵੱਡਾ ਗਣ ਨਿਕਲ ਆਇਆ, ਜਿਸਦੇ ਤਿੰਨ ਮੂੰਹ, ਤਿੰਨ ਲੱਤਾਂ, ਤਿੰਨ ਪੂੰਛਾਂ ਤੇ ਸੱਤ ਹੱਥ ਸਨ।
ਸ ਚ ਕੀਰ੍ਤਿਮੁਖੋ ਨਾਮ ਪਿਂਗਲੋ ਜਟਿਲੋ ਮਹਾਨ੍ । ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਾ ਕਪਾਲਾਲੀ ਭਯਾਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਮृਤੇਵ ਸਾ ੩੭*। ਪੁਰਤਃ ਪ੍ਰਾਹ ਸਗਣਸ੍ਤਤਃ ਕੀਰ੍ਤਿਮੁਖਃ ਪ੍ਰਭੁਮ੍ । ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਸ਼ਿਵਂ ਦੇਵਮਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਕ੍ਸ਼ੁਧਿਤਃ ਪ੍ਰਭੋ
ਇਕ ਵੱਡਾ ਤਪस्वੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਕੀਰਤਿਮੁਖਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਵਾਲਾਂ ਪੀਲੇ ਤੇ ਜਟਾਂ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਕਪਾਲ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਡਰ ਕੇ ਠਹਿ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਮੁਰਦਿਆਂ ਵਾਂਗ। ਫਿਰ ਕੀਰਤਿਮੁਖਾ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ, ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਬਹੁਤ ਭੁੱਖਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ।
ਤਦੋਕ੍ਤਃ ਸ਼ਂਕਰੇਣਾਹੋ ਭਕ੍ਸ਼ਯ ਤ੍ਵਂ ਰਣੇ ਹਤਾਨ੍ । ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਸ ਗਣਃ ਕ੍ਵਾਪ੍ਯਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਣਂ ਤਦਾ
ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਗਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਲੈ।' ਪਰ ਉਹ ਗਣ ਇਕ ਪਲ ਸੋਚਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਕਿਤੇ ਵੀ ਜੰਗ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤੁਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸ਼ਂਕਰੇਣ ਨਿਵਾਰਿਤਃ । ਤਤਃ ਕੀਰ੍ਤਿਮੁਖੇਨਾਥ ਸ੍ਵਾਂਗਂ ਸਰ੍ਵਂ ਚ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍
ਉਹ ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਖਾਣ ਲਈ ਗਿਆ, ਪਰ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਤਾਂ ਕੀਰਤਿਮੁਖਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਹੀ ਪੂਰਾ ਖਾ ਲਿਆ।
ਬੁਭੁਕ੍ਸ਼ਿਤੇਨ ਚਾਤ੍ਯਂਤਂ ਨਿषਿਦ੍ਧੇਨ ਚ ਸਰ੍ਵਤਃ । ਤਤ੍ਸਾਹਸਂ ਤਦਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਕ੍ਤਿਂ ਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਮੁਖਸ੍ਯ ਚ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਤਰਸ ਗਿਆ, ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਅਜੀਬ ਕੰਮ ਕੀਤਾ। ਕੀਰਤਿਮੁਖਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਵੇਲੇ—
ਤਮੁਵਾਚੇਸ਼੍ਵਰਃ ਪ੍ਰੀਤਃ ਪ੍ਰਾਸਾਦੇ ਤਿष੍ਠ ਮੇ ਸਦਾ । ਤ੍ਵਚ੍ਚਿਤ੍ਤਰਹਿਤੋ ਯਸ਼੍ਚ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਮਮਾਲਯੇ
ਭਗਵਾਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੇਰੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਰਹਿ। ਜੋ ਵੀ ਮੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਯਾਦ ਬਿਨਾਂ ਆਵੇ—'
ਸ ਪਤਿष੍ਯਤਿ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਹੀਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸੋਂऽਤਰ੍ਹਿਤੋऽਭਵਤ੍ । ਸ਼ਂਭੋਰ੍ਮੂਧ੍ਨਿ ਤਦਾ ਦੇਵਾ ਵਵृषੁਃ ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਭਿਃ
'ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਡਿੱਗ ਜਾਵੇਗਾ,' ਐਸਾ ਆਖ ਕੇ, ਕੀਰਤਿਮੁਖਾ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੇਵਤੇ ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਏਵਮਤ੍ਯਦ੍ਭੁਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਭਾਯਾਂ ਤੁ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਿਨਃ । ਸ੍ਵਰ੍ਭਾਨੁਰਪਿ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਵਿਸ੍ਮਿਤਃ
ਤ੍ਰਿਸੂਲਧਾਰੀ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਇਹ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਵਰਭਾਨੂ ਵੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਮੁੜ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗਾ।
ਸ੍ਪृਸ਼ਂਤਿ ਤ੍ਵਾਂ ਕਥਂ ਭਾਵਂ ਸ੍ਵਾਧੀਨਂ ਯੋਗਿਨਂ ਬਲਾਤ੍ । ਇਂਦ੍ਰਿਯੈਃ ਪੂਜ੍ਯਸੇ ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯੋऽਯਂ ਵਿषਯੈਃ ਕਥਮ੍
'ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਯੋਗੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ। ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਛੂਹ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ? ਤੁਸੀਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲ ਸਕਦੇ ਹੋ?'