ਧਰ੍ਮਮਾਰ੍ਗਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਕੁਰੁषੇ ਪਾਤਕਂ ਸਦਾ । ਮਦ੍ਵਂਸ਼ਕੀਰ੍ਤਿਹਨਨਂ ਜਾਤੋऽਸਿ ਜ੍ਞਾਤਿਦੁਃਖਦਃ
ਤੂੰ ਧਰਮ ਦਾ ਰਾਹ ਛੱਡ ਕੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈਂ।
ਅਤਿਵਿਸ੍ਮਯਦਾ ਸृष੍ਟਿਰ੍ਵਿਧਾਤੁਰ੍ਮਨ੍ਯਤੇ ਤ੍ਵਯਿ । ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਸਿਂਧੌ ਸ਼ਸ਼ੀ ਜਾਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕ੍ਸ਼੍ਵੇਡੋਦ੍ਭਵੋऽਪਿ ਚ
ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਦੀ ਰਚਨਾ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਇੰਨੀ ਅਜੀਬ ਹੈ; ਜਿਸ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਚੰਦ ਜਨਮਿਆ, ਉਥੇ ਝੱਗ ਵੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅਹੋ ਸ਼ਕ੍ਤਿਃ ਕੁਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਸਂਖ੍ਯਾਤੁਂ ਨ ਚ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ । ਅਨੇਕੈਃ ਪੁਰੁषੈਃ ਕੀਰ੍ਤਿਂ ਸਂਚਿਤਾਂ ਹਂਤਿ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਵਿਕਾਰੀਆਂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦਾ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਨਹੀਂ ਲਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ; ਉਹ ਕਈ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਇਕੱਠੀ ਕੀਤੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨੂੰ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਜਾਤੇ ਪੁਤ੍ਰੋਤ੍ਤਮੇ ਵਂਸ਼ਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸ੍ਯਾਦਧਮੋऽਪਿ ਚ । ਪੁਤ੍ਰੇਧਮੇਤੁ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋऽਪਿ ਵਂਸ਼ੋ ਗਚ੍ਛਤਿ ਹੀਨਤਾਮ੍
ਜੇ ਚੰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲੈ ਲਵੇ ਤਾਂ ਵੰਸ਼ ਉੱਚਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੇ ਮਾੜਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਚੰਗਾ ਵੰਸ਼ ਵੀ ਹੇਠਾਂ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ- ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਜ੍ਞਾਤਯਸ੍ਤੇ ਚ ਤਂ ਸਰ੍ਵੇ ਪਾਪਿਨਾਂ ਵਰਮ੍ । ਅਪਕੀਰ੍ਤਿਭਯਾਤ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਸ੍ਤਤ੍ਯਜੁਃ ਸਹਸਾ ਦ੍ਵਿਜ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ — ਇਹ ਗੱਲ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹਦੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਬਦਨਾਮੀ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਪਾਪੀ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਛੱਡ ਗਏ।
ਜ੍ਞਾਤਿਭਿਃ ਸ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤੋ ਜਨੈਃ ਸਰ੍ਵੈਸ਼੍ਚ ਧਿਕ੍ਕृਤਃ । ਪ੍ਰਪੇਦੇ ਦਸ੍ਯੁਤਾਂ ਦੁਃਖੀ ਵਿਭ੍ਰष੍ਟਾਖਿਲਵੈਭਵਃ
ਜਦ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਵੀ ਉਸਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਧਨ ਗਵਾ ਕੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਚੋਰੀ-ਡਾਕੇ ਵਾਲਾ ਜੀਵਨ ਵਲ ਮੁੜ ਗਿਆ।
ਤਂ ਦਸ੍ਯੁਕਰ੍ਮਕੁਰ੍ਵਂਤਂ ਨਿਰ੍ਦ੍ਦਯਂ ਪਰਹਿਂਸਕਮ੍ । ਧृਤ੍ਵਾ ਜਨਪਦਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭੂਪਾਲਾਯ ਨ੍ਯਵੇਦਯਨ੍
ਜਦ ਉਹ ਬੇਦਰਦੀ ਹੋ ਕੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ਼ ਦੇਂਦਾ ਚੋਰ ਬਣ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਪਿੰਡ-ਪੜੋਸ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਲੈ ਜਾ ਕੇ ਪੇਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇਨ ਭੂਮਿਭੁਜਾ ਤਸ੍ਯ ਪਿਤृਸ੍ਨੇਹਾਦ੍ਦਿਵਜੋਤ੍ਤਮ । ਨ ਹਤੋऽਸੌ ਦੁਰਾਚਾਰੋ ਨਿਜਦੇਸ਼ਾਦ੍ਵਹਿष੍ਕृਤਃ
ਪਰ ਰਾਜੇ ਨੇ, ਉਸਦੇ ਪਿਓ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਮਾੜੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋऽਸੌ ਵਨਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਦਸ੍ਯੁਭਿਃ ਸਹ ਨਿਰ੍ਦ੍ਦਯਃ । ਪਾਂਥਸ੍ਵਹਰਣਾਰ੍ਥਾਯ ਤਸ੍ਥੌ ਬਹੁਭਿਰੁਦ੍ਧਤੈਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਚੋਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਬੇਦਰਦੀ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਹੀਂ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਲੁੱਟਣ ਲਈ ਉਥੇ ਹੀ ਰਿਹਾ।
ਕਦਾਚਿਤ੍ਤਟਿਨੀਤੀਰਂ ਦਸ੍ਯੁਭਿਃ ਸਹ ਜੈਮਿਨੇ । ਵਨਪਰ੍ਯਟਨੇ ਸ਼੍ਰਾਂਤੋ ਜਗਾਮ ਸ੍ਨਾਨਹੇਤਵੇ
ਇੱਕ ਵਾਰ, ਜਦ ਉਹ ਚੋਰਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਿਆਂ ਥੱਕ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਨ੍ਹਾਉਣ ਲਈ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਗਿਆ, ਹੇ ਜੈਮਿਨੀ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਤਟਿਨ੍ਯਾਂ ਭਗਵਤ੍ਪਰਿਚਰ੍ਯਾਪਰਾਯਣਾਨ੍ । ਅਸੌ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਕृਤਿਨੋ ਬਹੂਨ੍
ਉਥੇ, ਉਸ ਮਾੜੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੇਖੇ, ਜੋ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਅਥ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਮਾਰਾਧ੍ਯ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ । ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਕਥਯਾਮਾਸੁਰ੍ਵਿਹਿਤਾ ਅਤਿ ਕੌਤੁਕਾਤ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਅਦ੍ਯ ਚਂਪਕਪੁष੍ਪਾਣਿ ਮਯਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤਾਨਿ ਤਾਨਿ ਵੈ । ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਵਦਤਿ ਤਾਂਬੂਲਂ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਂ ਮੁਰਾਰਯੇ
ਕਿਸੇ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਅੱਜ ਮੈਂ ਚੰਪਾ ਦੇ ਫੁੱਲ ਚੜ੍ਹਾਏ ਹਨ।" ਹੋਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਮੁਰਾਰੀ ਨੂੰ ਪਾਨ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।"
ਨ ਖਾਦਿਤਵ੍ਯਂ ਤਾਂਬੂਲਂ ਕਦਾਚਿਦਪਿ ਜਨ੍ਮਨਿ । ਮਯਾਦ੍ਯ ਹਰਯੇ ਦਤ੍ਤਂ ਕਦਲੀਫਲਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
"ਪਾਨ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਅੱਜ ਮੈਂ ਹਰੀ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕੇਲਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ," ਹੋਰ ਨੇ ਆਖਿਆ।
ਜਨ੍ਮਜਨ੍ਮਾਨਿ ਚ ਮਯਾ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਚ ਕਦਲੀਫਲਮ੍ । ਕੋऽਪਿ ਵਕ੍ਤਿ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਂ ਹਰਯੇ ਦਾਡਿਮੀਫਲਮ੍
"ਅਨੇਕ ਜਨਮਾਂ ਤੋਂ ਮੈਂ ਕੇਲਾ ਖਾਂਦਾ ਆ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਕੋਈ ਹੋਰ ਆਖਦਾ, 'ਮੈਂ ਹਰੀ ਨੂੰ ਦਾਣਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।'"
ਕੋऽਪਿ ਵਕ੍ਤਿ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਂ ਰਸਾਲਫਲਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਅਨ੍ਯੋऽਨ੍ਯਮੇਤਦ੍ਵਦਤਾਂ ਤੇषਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਾਂਸਿ ਚ
"ਕੋਈ ਹੋਰ ਆਖਦਾ, 'ਮੈਂ ਹਰੀ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅੰਬ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।'" ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ—
ਉਰ੍ਵੀਸ਼ੁਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਕਿਂ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਵਿष੍ਣਵੇ । ਸਂਸਾਰੇ ਯਾਨਿ ਵਸ੍ਤੂਨਿ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਣਿ ਸਂਤਿ ਤਾਨ੍ਯਹਮ੍
ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, 'ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਕੀ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਹੈ।'
ਨ ਹਿ ਸ਼ਕ੍ਨੋਮਿ ਸਂਤ੍ਯਕ੍ਤੁਂ ਕਿਂ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਮੁਰਾਰਯੇ । ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਨਾਂਤਰਸ੍ਥੋऽਹਂ ਚੌਰੋ ਰਾਜਭਯਾਕੁਲਃ
'ਪਰ ਮੈਂ ਕੁਝ ਵੀ ਛੱਡਣ ਜੋਗਾ ਨਹੀਂ ਹਾਂ—ਮੈਂ ਮੁਰਾਰੀ ਨੂੰ ਕੀ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਮੈਂ ਤਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਚੋਰ ਹਾਂ, ਰਾਜੇ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਹਾਂ।'
ਸ਼ਕਟਾਰੋਹਣੇ ਨਾਸ੍ਤਿ ਹ੍ਯਧਿਕਾਰਃ ਕਦਾਪਿ ਮੇ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ- ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦਸ੍ਯੁਨਾ ਤੇਨ ਭੂਯੋਭੂਯੋ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
'ਮੈਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹਨ ਦਾ ਹੱਕ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ।' ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ — ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਚੋਰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਇਹੀ ਗੱਲ ਆਖਦਾ ਰਿਹਾ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ।
ਸ਼ਕਟਂ ਹਰਯੇ ਦਤ੍ਤਂ ਚਤੁਰ੍ਵਰ੍ਗਪ੍ਰਦਾਯਿਨੇ । ਅਥ ਤੇਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਵਿਪ੍ਰ ਯਥਾਗਤਾਃ
'ਮੈਂ ਹਰੀ ਨੂੰ ਰਥ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਚਾਰ ਪਦਾਰਥ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।' ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸਨ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਚਲੇ ਗਏ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਸੋऽਪਿ ਦਸ੍ਯੁਰ੍ਦਸ੍ਯੁਭਿਸ਼੍ਚ ਜਗਾਮ ਨਿਜਮਾਸ਼੍ਰਯਮ੍ । ਏਕਦਾ ਗੁਡਕਂਡੋਲਂ ਤੇਨੈਵ ਖਲੁ ਵਰ੍ਤ੍ਮਨਾ
ਉਹ ਚੋਰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਹੋਰ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਆਪਣੇ ਠਿਕਾਣੇ ਤੇ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਉਹੀ ਰਾਹੀਂ, ਉਹ ਗੁੜਕੰਡੋਲੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਪਥਿਕਃ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਕਾਕੀਮਂਡਲਮਾਗਤਃ । ਤਤੋऽਸੌ ਸਹਸਾ ਦਸ੍ਯੁਰ੍ਨਿਰ੍ਭਯਃ ਪਰਹਿਂਸਕਃ
ਉਥੇ, ਇੱਕ ਯਾਤਰੀ, ਆਪਣੇ ਮੱਥੇ ਬੋਝ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਕਾਕੀਮੰਡਲ ਆਇਆ। ਫਿਰ, ਉਹ ਚੋਰ, ਨਿਡਰ ਤੇ ਬੇਦਰਦੀ ਹੋ ਕੇ, ਅਚਾਨਕ—
ਜਹਾਰ ਗੁਡਕਂਡੋਲਮਧ੍ਵਨੀਨਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਚ । ਅਥ ਤੇ ਦਸ੍ਯਵਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਗੁਡਕਂਡੋਲ ਭਂਜਨਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਮਧੂ ਵੇਚਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਗੁੜ ਦੀ ਡਲੀ ਛੀਣ ਲਈ। ਫਿਰ ਉਹ ਡਾਕੂਆਂ ਨੇ ਗੁੜ ਦੀ ਡਲੀ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀ।
ਉਰ੍ਵੀਸ਼ੁਸ਼੍ਚਾਪਤਦ੍ਭਾਗੇ ਸ਼ਕਟਂ ਗੁਡਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍ । ਉਰ੍ਵੀਸ਼ੁਃ ਸ਼ਕਟਂ ਗੌਡਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਉਰਵੀਸ਼ੁ ਉਸ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ ਜਿੱਥੇ ਗੁੜ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਰਥ ਰੱਖਿਆ ਸੀ। ਹੇ ਉੱਚ ਕੋਟਿ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਰਵੀਸ਼ੁ ਨੇ ਗੁੜ ਦੇ ਰਥ ਨੂੰ ਲੱਭ ਲਿਆ।
ਮਨਸਾ ਚਿਂਤਯਾਮਾਸ ਵਚਃਸ੍ਮਰਣਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ । ਅਨੋ ਮਯਾ ਪੁਰਾ ਦਤ੍ਤਂ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਮੁਰਾਰਯੇ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਿਆ ਤੇ ਉਹ ਗੱਲ ਯਾਦ ਕੀਤੀ: 'ਇਹ ਭੇਟ ਮੈਂ ਆਪ ਮੁਰਾਰੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਸੀ।'
ਤਸ੍ਮਾਦਨੋ ਨ ਮੇ ਗ੍ਰਾਹ੍ਯਂ ਕਦਾਚਿਦਿਹ ਜਨ੍ਮਨਿ । ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯੇਤਿ ਹृਦਾ ਦਾਤੁਂ ਤਦਨੋ ਗੁਡਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਭੇਟ ਮੈਂ ਇਸ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲੈ ਸਕਦਾ। ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਦਿਲੋਂ ਨਿਸਚਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਗੁੜ ਨਾਲ ਬਣੀ ਭੇਟ ਦਾਨ ਕਰੇ।
ਦਤ੍ਤਂ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਕਸ੍ਮੈਚਿਨ੍ਮਾਧਵਪ੍ਰੀਤਿਹੇਤਵੇ । ਤਾਂ ਭਕ੍ਤਿਂ ਤਸ੍ਯ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਮਹਾਪਾਤਕਿਨੋ ਦ੍ਵਿਜ
ਉਸ ਨੇ ਮਾਧਵ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ ਉਹ ਭੇਟ ਕਿਸੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਵੱਡਾ ਪਾਪੀ ਸੀ,
ਜਹਾਰ ਸਕਲਂ ਪਾਪਂ ਸਦ੍ਯਃ ਪ੍ਰੀਤੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਦਿਨੇ ਵਿਪ੍ਰ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਚ ਮਹਾਵਨਮ੍
ਜਨਾਰਦਨ ਤੁਰੰਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਉਸੇ ਦਿਨ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਹਤਃ ਪੌਰਜਨੈਃ ਸਰ੍ਵੈਰਥ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੈਃ ਸ ਉਰ੍ਵਿਸ਼ੁਃ । ਭਗਵਾਨਥ ਤਂ ਨੇਤੁਂ ਵਿਮਾਨਂ ਸ੍ਵਰ੍ਣਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਪਿੰਡ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਉਰਵੀਸ਼ੁ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਰਥ ਭੇਜਿਆ ਕਿ ਉਹਨੂੰ ਲੈ ਆਉਣ।
ਦੂਤਾਂਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਨਾਨਾਭਰਣਭੂषਿਤਾਨ੍ । ਅਥ ਤੇ ਭਗਵਦ੍ਦੂਤਾਸ੍ਤਮੁਰ੍ਵੀਸ਼ੁਂ ਗਤੈਨਸਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਦੂਤ ਭੇਜੇ। ਫਿਰ ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਦੂਤ ਉਰਵੀਸ਼ੁ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ, ਜੋ ਹੁਣ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਚੁੱਕਾ ਸੀ।