ਦਗ੍ਧਸ੍ਮਰੋऽਪਿ ਭਗਵਾਨ੍ਯਸ੍ਯਾਰੂਪੇਣ ਮੋਹਿਤਃ । ਮਹੇਸ਼ੋ ਯਦ੍ਵਿਨੋਦਾਯ ਕੁਰੁਤੇ ਨਿਤ੍ਯ ਕੌਤੁਕਮ੍
ਭਾਵੇਂ ਉਸਨੇ ਕਾਮਦੇਵ ਨੂੰ ਜਲਾਇਆ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਵੀ ਉਸਦੇ ਰੂਪ ਤੋਂ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਮਹੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਮਨੋਰੰਜਨ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਸਭਰੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਨृਤ੍ਯਨ੍ਗਾਯਂਸ਼੍ਚ ਤਾਞ੍ਛਂਭੁਃ ਸ੍ਵਯਂ ਭਵਤਿ ਹਾਸਕਃ । ਸਾ ਪਾਰ੍ਵਤੀਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤਾ ਸੌਂਦਰ੍ਯਾਵਧਿ ਦੈਵਤਮ੍
ਨੱਚਣ ਤੇ ਗਾਉਣ ਸਮੇਂ ਸ਼ੰਭੂ ਖੁਦ ਉਸਦੇ ਲਈ ਹਾਸਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਪਾਰਵਤੀ ਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੀ ਹੱਦ।
ਵृਂਦਾ ਵਰਾਂਗਨਾ ਰਾਜਨ੍ਨਿਮਾਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸਰਸਃ ਸ਼ੁਭਾਃ । ਨ ਚਾਪ੍ਨੁਵਂਤਿ ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯਾਃ षੋਡਸ਼ੀਮਪਿ ਤਾਂ ਕਲਾਮ੍
ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨਾਰੀ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਹੋਰ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵੀ ਸੁੰਦਰ ਹਨ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਪਰ ਪਾਰਵਤੀ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੇ ਸੋਲ੍ਹਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾਹਂ ਮਹੀਪਾਲ ਜਾਲਂਧਰਮਮਰ੍षਣਮ੍ । ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਸਰ੍ਵਦੈਤ੍ਯਾਨਾਮਂਤਰ੍ਧਾਨਂ ਗਤਃ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਜਾਲੰਧਰ, ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਸਾਹਮਣੇ, ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਵੇਖਦੇ-ਵੇਖਦੇ, ਪਲ ਵਿੱਚ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਥ ਸ ਪ੍ਰੇषਯਦ੍ਦੂਤਂ ਸਿਂਧੁਜਃ ਸਿਂਹਿਕਾਸੁਤਮ੍ । ਕ੍ਸ਼ਣੇਨਾਸਾਦ੍ਯ ਕੈਲਾਸਂ ਦੇਵਾਵਾਸਮਪਸ਼੍ਯਤ
ਫਿਰ ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਦੂਤ, ਸਿੰਹਿਕਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਭੇਜਿਆ; ਉਹ ਪਲ ਵਿੱਚ ਕੈਲਾਸ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਵਾਸਾ ਵੇਖਿਆ।
ਅਤ੍ਰਾਂਤਰੇ ਹਰਿਰ੍ਭੀਮਮਾਪृਚ੍ਛ੍ਯ ਤੁ ਤਦਾ ਹਰਮ੍ । ਜਗਾਮਾਲਕ੍ਸ਼ਿਤਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਕ੍ਸ਼ੀਰਾਬ੍ਧਿਂ ਭੇਦਸ਼ਂਕਯਾ
ਇਸ ਵਿਚਕਾਰ, ਹਰੀ ਨੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਚੁਪ-ਚਾਪ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਖੀਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਨੂੰ ਫ਼ਟ ਦਾ ਡਰ ਸੀ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਰਾਹੁਰ੍ਭਵਨਂ ਸ਼ਂਕਰਸ੍ਯਾਤਿਦੀਪ੍ਤਿਮਤ੍ । ਆਤ੍ਮਾਨਮਾਤ੍ਮਨਾ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਕਿਮਿਤ੍ਯਾਹ ਸੁਵਿਸ੍ਮਿਤਃ
ਰਾਹੂ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦਾ ਬਹੁਤ ਚਮਕਦਾਰ ਮਹਲ ਦੇਖਿਆ; ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉਥੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਇਹ ਕੀ ਹੈ?'
ਪ੍ਰਵੇष੍ਟੁਕਾਮੋ ਬਲਿਭਿਰ੍ਦ੍ਵਾਰਿ ਦ੍ਵਾਸ੍ਥੈਰ੍ਨਿਰੋਧਿਤਃ । ਯਤ੍ਨਵਾਨ੍ਸ ਨਿषਿਦ੍ਧੋऽਪਿ ਤਦਾ ਤੇ ਪ੍ਰੋਦ੍ਯਤਾਯੁਧਾਃ
ਉਹ ਅੰਦਰ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਤਾਕਤਵਰ ਦਰਬਾਨਾਂ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਰੋਕ ਲਿਆ; ਉਹ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ।
ਤਾਨ੍ਨਿਵਾਰ੍ਯ ਗਣਾਨ੍ਨਂਦੀ ਵ੍ਯਾਜਹਾਰ ਵਿਧੁਂਤੁਦਮ੍ । ਕਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕਸ੍ਮਾਦਿਹਾਯਾਤਃ ਕਿਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਤਵ ਬਰ੍ਬਰ । ਬ੍ਰੂਹਿ ਕਾਰ੍ਯਂ ਗਣਾ ਯਾਵਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਨ ਹਨ੍ਯੁਰ੍ਭਯਾਵਹਾਃ
ਨੰਦੀ ਨੇ ਗਣਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਚੰਦ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ? ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਆਇਆ ਹੈਂ, ਬਰਬਰ? ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਦੱਸ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਇਹ ਡਰਾਉਣੇ ਗਣ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਣਗੇ।'
ਰਾਹੁਰੁਵਾਚ-। ਦੂਤੋ ਜਾਲਂਧਰਸ੍ਯਾਹਂ ਤ੍ਵਂ ਮਾਂ ਸ਼ਰ੍ਵਾਂਤਿਕੇ ਨਯ । ਨ ਵਾਚ੍ਯਮਂਤਰੇ ਦ੍ਵਾਸ੍ਥ ਮਹਾਰਾਜਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍
ਰਾਹੂ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਮੈਂ ਜਾਲੰਧਰ ਦਾ ਦੂਤ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਰਵਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਲੈ ਜਾ। ਰਾਜਾ ਦਾ ਕੰਮ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਦੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਦਰਬਾਨ।'
ਨਂਦੀ ਦੂਤੋਕ੍ਤਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਨੀਲਲੋਹਿਤਮਾਯਯੌ । ਦਂਡਵਤ੍ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯਾਗ੍ਰੇ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ਂਕਰਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਦੂਤ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਨੰਦੀ ਨੀਲਕੰਠ ਕੋਲ ਗਿਆ; ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ।
ਸੈਂਹਿਕੇਯੋ ਮਹਾਰਾਜ ਦ੍ਵਾਰੇ ਤਿष੍ਠਤਿ ਕਾਰ੍ਯਤਃ । ਸ ਪ੍ਰਯਾਤ੍ਵਥਵਾਯਾਤੁ ਭਵਾਨਾਜ੍ਞਪ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ
'ਮਹਾਰਾਜ, ਸਿੰਹਿਕਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਕੰਮ ਲਈ ਖੜਾ ਹੈ; ਉਹ ਅੰਦਰ ਆਵੇ ਜਾਂ ਤੁਹਾਡੀ ਆਗਿਆ ਹੋਵੇ।'
ਨਂਦਿਨੋਕ੍ਤਮਥਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਤ੍ਵਰਨ੍ਨਿਵ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਸੁਪ੍ਤਾਮਂਤਃਪੁਰਾਦ੍ਦੇਵੀਂ ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਚ ਸਖੀਵृਤਾਮ੍
ਨੰਦੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਜਿਵੇਂ ਜਲਦੀ ਵਿੱਚ, ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਸੌ ਰਹੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਸਮੇਤ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਵਾਸ੍ਥਂ ਜਗਾਦਾਥ ਨਂਦਿਨ੍ਦੂਤਂ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਯ । ਤਤੋ ਹਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯਾਮੁਂ ਦੂਤਂ ਨਂਦੀ ਮਹਾਬਲਃ
ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਦਰਬਾਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਨੰਦੀ, ਦੂਤ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਲਿਆਉ।' ਤਾਂ ਨੰਦੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਦੂਤ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਅੰਦਰ ਲੈ ਗਿਆ।
ਆਨਯਾਮਾਸ ਦੇਵਾਨਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਸ਼ਂਭੁਮਦਰ੍ਸ਼ਯਤ੍ । ਤਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਦਾ ਰਾਹੁਰ੍ਜਟਿਲਂ ਨੀਲਮਾਤ੍ਮਨਿ
ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਲੈ ਆਇਆ ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਵਿਖਾਇਆ। ਫਿਰ ਰਾਹੂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸਦੇ ਵਾਲ ਜਟਾਂ ਵਾਲੇ ਸਨ ਤੇ ਰੰਗ ਨੀਲਾ ਸੀ।
ਪਂਚਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਦਸ਼ਭੁਜਂ ਨਾਗਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤਿਨਮ੍ । ਦੇਵੀਵਿਰਹਿਤਂ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਚਂਦ੍ਰਲੇਖਾਵਿਭੂषਿਤਮ੍
ਉਸਨੇ ਪੰਜ ਮੂੰਹਾਂ, ਦਸ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਸੱਪ ਦੀ ਜਨੇਊ ਪਾਈ ਹੋਈ, ਦੇਵੀ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ, ਤੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਚੰਨਣ ਦੀ ਕਿਰਣ ਸਜਾਈ ਹੋਈ ਵੇਖਿਆ।
ਉਚ੍ਛ੍ਵਾਸੋਚ੍ਛ੍ਵਾਸਨਿਰ੍ਮੁਂਚਤ੍ਪृਦਾਕੁਗਣਸੇਵਿਤਮ੍ । ਸਰ੍ਵਦੇਵਗਣੋਪੇਤਂ ਸੇਵਿਤਂ ਗਣਕੋਟਿਭਿਃ
ਉਹ ਪ੍ਰਮਥਾ ਗਣਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਸਾਹ ਲੈ ਰਹੇ ਸਨ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਗਣਾਂ ਵਲੋਂ ਸੇਵਾ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਦੂਤਂ ਸ਼ਂਭੁਰਾਲੋਕ੍ਯ ਚਾਗ੍ਰਤਃ । ਪ੍ਰਾਹ ਬ੍ਰੂਹਿ ਤਦਾ ਰਾਹੁਰ੍ਵਕ੍ਤੁਂ ਸਮੁਪਚਕ੍ਰਮੇ
ਦੂਤ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਸਮਝ ਆਉਂਦਿਆਂ, ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਅੱਗੇ ਵੇਖਿਆ। ਫਿਰ ਰਾਹੂ ਬੋਲਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਰਾਹੁਰੁਵਾਚ-। ਦੇਵ ਜਾਲਂਧਰੇਣਾਹਂ ਪ੍ਰੇषਿਤਸ੍ਤਵ ਸਨ੍ਨਿਧੌ । ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਿਵਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਨ੍ਮੁਖੇਨ ਦ੍ਰੁਤਂ ਕੁਰੁ
ਰਾਹੂ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਹੇ ਦੇਵ, ਮੈਨੂੰ ਜਾਲੰਧਰ ਨੇ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਭੇਜਿਆ ਹੈ। ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਮੂੰਹੋਂ ਜੋ ਕਹਿਆ ਜਾਵੇ, ਝਟ ਕਰ।'
ਗਿਰਿਸ਼ਤ੍ਵਂ ਤਪੋਨਿष੍ਠੋ ਨਿਰ੍ਗੁਣੋ ਧਰ੍ਮਵਰ੍ਜਿਤਃ । ਤਵ ਨਾਸ੍ਤਿ ਪਿਤਾ ਮਾਤਾ ਵਸੁ ਗੋਤ੍ਰਾਦਿ ਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਹੇ ਗਿਰਿਸ਼, ਤੂੰ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਨਿਰਗੁਣ ਹੈਂ, ਤੇ ਧਰਮ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈਂ। ਤੇਰਾ ਨਾ ਪਿਉ ਹੈ, ਨਾ ਮਾਂ, ਨਾ ਕੋਈ ਵੰਸ਼ ਜਾਂ ਕੁਲ।
ਜਾਲਂਧਰੋ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਭੁਂਕ੍ਤੇऽਸੌ ਭੁਵਨਤ੍ਰਯਮ੍ । ਤਸ੍ਯੈਵ ਵਸ਼੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਮਪਿ ਤਤਸ਼੍ਚੋਕ੍ਤਂ ਸਮਾਚਰ
ਜਾਲੰਧਰ, ਜੋ ਬੜੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਭੋਗ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਵੀ ਉਸਦੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਹੈਂ, ਇਸ ਲਈ ਜੋ ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਕਰ।
ਪੁਰਾਣਪੁਰੁषਃ ਕਾਮੀ ਵृषਾਰੂਢਃ ਕਥਂ ਭਵਾਨ੍ । ਏਵਂ ਵਦਤਿ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਸੁਤੌ ਸ੍ਕਂਦਵਿਨਾਯਕੌ
ਤੂੰ ਜੋ ਪੁਰਾਣਾ ਪੁਰਖ ਹੈਂ, ਇੱਛਾਵਾਨ ਹੈਂ, ਤੇ ਨੱਥ ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੈਂ, ਇਹ ਸਭ ਕਿਵੇਂ? ਜਦ ਉਹ ਐਸਾ ਆਖ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸਕੰਦ ਤੇ ਵਿਨਾਇਕ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕਾਲੇ ਦੇਵਦੇਵੋ ਯਤਵਾਗਂਗਮਰ੍ਦਨਮ੍ । ਚਕਾਰ ਚ ਕਰੈਰ੍ਵ੍ਯਸ੍ਤੈਰ੍ਵਾਸੁਕਿਰ੍ਭੂਤਲੇऽਪਤਤ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵ ਨੇ ਆਪਣੀ ਬੋਲੀ ਤੇ ਅੰਗ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਫੈਲੇ ਹੋਏ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਵਾਸੁਕੀ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਵਾਸੁਕੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਹੇਰਂਬਵਾਹਨਸ੍ਯਾਖੋਃ ਪੁਚ੍ਛਂ ਗ੍ਰਸ੍ਤਮਥਾਹਿਨਾ । ਸ੍ਵਪਤ੍ਰਂ ਗ੍ਰਸ੍ਤਮਾਲੋਕ੍ਯ ਮੁਂਚਮੁਂਚੇਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹ
ਫਿਰ ਸੱਪ ਨੇ ਹੇਰੰਬ ਦੇ ਵਾਹਨ ਚੂਹੇ ਦੀ ਪੂੰਛ ਫੜ ਲਈ। ਆਪਣਾ ਪਰ ਪਕੜਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, 'ਛੱਡ, ਛੱਡ!'
ਅਤ੍ਰਾਂਤਰੇ ਸ੍ਕਂਦਵਾਹਂ ਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮਹਾਸ੍ਵਰਮ੍ । ਤਦ੍ਭਯਾਦ੍ਵਾਸੁਕਿਰ੍ਗ੍ਰਸ੍ਤਮਾਖੁਪੁਚ੍ਛਮਥੋਦ੍ਗਿਰਤ੍
ਇਸ ਵਿਚਕਾਰ, ਸਕੰਦ ਦੇ ਵਾਹਨ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਾਸੁਕੀ ਡਰ ਕਰਕੇ ਚੂਹੇ ਦੀ ਫੜੀ ਪੂੰਛ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ।
ਅਥਾਰੁਹ੍ਯ ਹਰਸ੍ਯਾਂਗਂ ਗਲਮਾਵੇष੍ਟ੍ਯ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ । ਤਸ੍ਯ ਨਿਸ਼੍ਵਾਸਪਵਨੈਰਥ ਜਾਤੋ ਹੁਤਾਸ਼ਨਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਹਰਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਗਲ ਵਿਚ ਲਪੇਟ ਕੇ ਟਿਕ ਗਿਆ। ਉਸਦੀ ਸਾਹ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਅੱਗ ਪੈਦਾ ਹੋਈ।
ਤਸ੍ਯੋष੍ਮਣਾ ਚਂਦ੍ਰ ਲੇਖਾ ਜਟਾਜੂਟਾਟਵੀ ਸ੍ਥਿਤਾ । ਸਾਰ੍ਦ੍ਰਤਾਂ ਤੁ ਤਦਾ ਸਾਯਾਤ੍ਪ੍ਲਾਵਿਤਂ ਤਦ੍ਵਪੁਰ੍ਯਥਾ
ਉਸਦੀ ਤਾਪ ਨਾਲ, ਜਟਾਂ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਜੋ ਚੰਨਣ ਦੀ ਲਕੀਰ ਸੀ, ਉਹ ਨਮੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ, ਤੇ ਉਹ ਨਮੀ ਸਾਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਫੈਲ ਗਈ।
ਤਸ੍ਯਾਹ੍ਯਮृਤਧਾਰਾਭਿਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਮਸ੍ਤਕਮਾਲਿਕਾ । ਹਰਮੌਲਿਕਪਾਲਾਨਾਮਭੂਤ੍ਸਂਜੀਵਿਤਾ ਤਦਾ
ਉਸ ਨਾਲ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੀ ਧਾਰਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸਿਰ ਦੀ ਮਾਲਾ ਉੱਤੇ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਹਰਾ ਦੇ ਸਿਰ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਫੇਰ ਜੀਉਂਦੇ ਹੋ ਗਏ।
ਪਪਾਠ ਪੂਰ੍ਵਮਭ੍ਯਸ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਯੋਗਸ਼੍ਰੁਤਿਕ੍ਰਮਮ੍ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪਰਸ੍ਪਰਾਧੀਤਂ ਵਿਵਦਂਤਿ ਸ਼ਿਰਾਂਸ੍ਯਥ
ਉਸਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਪੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸਾਰਾ ਜੋਗ ਦਾ ਗਿਆਨ ਉਚਾਰਿਆ। ਦੂਜੇ ਨੇ ਜੋ ਸੁਣਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਿਰ ਆਪਸ ਵਿਚ ਝਗੜਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਅਹਮਾਦਿਰਹਂ ਪੂਰ੍ਵਮਹਮੇਵ ਪਰਾਤ੍ਪਰਃ । ਅਹਂ ਸ੍ਰष੍ਟਾ ਅਹਂ ਪਾਤੇਤ੍ਯੁਤ੍ਸੁਕਾਨਿ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਹਰ ਕੋਈ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, 'ਮੈਂ ਹੀ ਪਹਿਲਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਹੀ ਆਦਿ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਹੀ ਰਚਨਹਾਰ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਹੀ ਸੰਭਾਲਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ,' ਤੇ ਸਭ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਵਧ ਚੜ੍ਹ ਕੇ।