ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾ ਚ ਤੇਨਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਵਿਮਾਨਾਨਿ ਚ ਨਿਰ੍ਮਮੇ । ਤਤਸ੍ਤੇ ਨਿਰ੍ਜ੍ਜਰਾ ਭੀਤ੍ਯਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਕ੍ਰਂ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਉਡਣ ਵਾਲੀਆਂ ਰਥਾਂ ਬਣਾਈਆਂ; ਫਿਰ ਅਮਰ ਲੋਕ, ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਡਰ ਗਏ।
ਤ੍ਰਾਹਿਤ੍ਰਾਹੀਤਿ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੂਚੁਸ੍ਤੇ ਸੁਰਾਨ੍ਨृਪ । ਪृਥ੍ਵੀਕਾਠਿਨ੍ਯਮਾਦਾਯ ਲੋਹਾਨਾਮਪਿ ਤੇਜਸਾਮ੍
ਉਹ ਸਭ 'ਬਚਾਓ! ਬਚਾਓ!' ਕਰਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਪੁਕਾਰਣ ਲੱਗੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ; ਧਰਤੀ ਦੀ ਕਠੋਰਤਾ ਤੇ ਧਾਤਾਂ ਦੀ ਜੋਤ ਲੈ ਕੇ—
ਯਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ ਕੋਸ਼ਂ ਕृਤਂ ਭਸ੍ਮੀਕृਤਂ ਚ ਤਤ੍ । ਸृष੍ਟੇਨ ਤੇਨ ਚਕ੍ਰੇਣ ਦਗ੍ਧਃ ਕਾਲੋऽਪਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ
ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ ਕਵਚ ਸੁਆਹ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਸ ਚੱਕਰ ਦੀ ਮਾਰ ਨਾਲ, ਸਮਾਂ ਵੀ ਸੜ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਹਸ੍ਤੇ ਦਦੌ ਚਕ੍ਰਂ ਸ ਧੂਰ੍ਜਟਿਃ । ਚਕ੍ਰਾਰ੍ਚਿਰ੍ਨਿਚਯੈਃ ਕੂਰ੍ਚਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦਗ੍ਧਮੁਮਾਪਤਿਃ
ਫਿਰ ਧੂਰਜਟੀ ਨੇ ਉਹ ਚੱਕਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤਾ; ਚੱਕਰ ਦੀਆਂ ਅੱਗਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਮਾ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਸੜ ਗਏ।
ਹਸਿਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਹਸ੍ਤਾਦ੍ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸਤ੍ਵਰਂ ਸ਼ਿਵਃ । ਦਧੌ ਕਕ੍ਸ਼ਾਪੁਟੇ ਚਕ੍ਰਂ ਨਿਧਾਨਂ ਨਿਰ੍ਧਨੋ ਯਥਾ
ਹੱਸ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਹੱਥ ਤੋਂ ਚੱਕਰ ਫ਼ੌਰਣ ਲਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਦੀ ਪੱਲੀ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਗਰੀਬ ਆਪਣਾ ਖਜ਼ਾਨਾ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਨ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਚਕ੍ਰਂ ਸ਼ਿਵਕਕ੍ਸ਼ਾਪੁਟੇਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਮਹਾਮੂਰ੍ਖਸ੍ਯ ਯਦ੍ਦਤ੍ਤਂ ਦਾਨਂ ਤਸ੍ਯ ਫਲਂ ਯਥਾ
ਫਿਰ ਉਹ ਚੱਕਰ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੱਲੀ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਦਿਸਿਆ ਨਹੀਂ; ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੇ ਮੂਰਖ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਦਾਨ ਫਲ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦਾ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਅਤ੍ਰੋਤ੍ਤਰੇ ਮਯਾ ਗਤ੍ਵਾ ਕਥਿਤਂ ਸਿਂਧੁਸੂਨਵੇ । ਤ੍ਵਾਂ ਹਂਤੁ ਸਰ੍ਵਵੀਰੇਸ਼ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾ ਸ਼ਂਭੁਨਾ ਕृਤਾ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੇਤ੍ਥਂ ਮਦ੍ਵਚੋ ਰਾਜਂਸ੍ਤਤਃ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਸੋऽਸੁਰਃ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਰਾਜਾ ਜੀ, ਫਿਰ ਮੈਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ, ਸਾਰੇ ਵੀਰਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਕਸਮ ਖਾਈ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਅਸੁਰ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਜਾਲਂਧਰ ਉਵਾਚ-। ਕਿਮਸ੍ਤਿ ਸ਼ੂਲਿਨੋ ਗੇਹੇ ਰਤ੍ਨਜਾਤਂ ਮਹਾਮੁਨੇ । ਤਨ੍ਮਮਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਸਕਲਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਯੁਦ੍ਧਂ ਨਿਰਾਮਿषਮ੍
ਜਾਲੰਧਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਜੀ, ਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਰਤਨਾਂ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਹੈ? ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਨਾਮ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕੋਈ ਲੜਾਈ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ-। ਭੂਤਿਰ੍ਗਾਤ੍ਰੇ ਵृषੋ ਜੀਰ੍ਣਃ ਫਣਿਨੋਂऽਗੇ ਗਲੇ ਵਿषਮ੍ । ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਪਾਤ੍ਰਂ ਕਰੇ ਪੁਤ੍ਰੌ ਗਜਾਨਨ षਡਾਨਨੌ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਭਸਮ, ਉਸਦਾ ਵਾਹਨ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣਾ ਬਲਦ, ਗਲ 'ਤੇ ਸੱਪ, ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਭਿਖਾ ਦਾ ਪਾਤਰ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਇੱਕ ਹਾਥੀ-ਮੁਖੀ ਤੇ ਇੱਕ ਛੇ-ਮੁਖੀ ਹਨ।
ਇਤ੍ਯਾਦਿ ਵਿਭਵਸ੍ਤਸ੍ਯ ਯਦਨ੍ਯਤ੍ਤਨ੍ਨਿਬੋਧ ਮੇ । ਤਨਯਾ ਗਿਰਿਰਾਜਸ੍ਯ ਵਿਸ਼ਾਲਾ ਹ੍ਯੁਨ੍ਨਤਸ੍ਤਨੀ
ਇਹੀ ਉਸਦੀ ਦੌਲਤ ਹੈ; ਹੁਣ ਹੋਰ ਸੁਣੋ: ਉਸਦੀ ਪਤਨੀ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਨਿੱਤ ਵੱਡੇ ਤੇ ਉੱਚੇ ਸਰੀਰ ਹਨ।
ਦਗ੍ਧਸ੍ਮਰੋऽਪਿ ਭਗਵਾਨ੍ਯਸ੍ਯਾਰੂਪੇਣ ਮੋਹਿਤਃ । ਮਹੇਸ਼ੋ ਯਦ੍ਵਿਨੋਦਾਯ ਕੁਰੁਤੇ ਨਿਤ੍ਯ ਕੌਤੁਕਮ੍
ਭਾਵੇਂ ਉਸਨੇ ਕਾਮਦੇਵ ਨੂੰ ਜਲਾਇਆ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਵੀ ਉਸਦੇ ਰੂਪ ਤੋਂ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਮਹੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਮਨੋਰੰਜਨ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਸਭਰੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਨृਤ੍ਯਨ੍ਗਾਯਂਸ਼੍ਚ ਤਾਞ੍ਛਂਭੁਃ ਸ੍ਵਯਂ ਭਵਤਿ ਹਾਸਕਃ । ਸਾ ਪਾਰ੍ਵਤੀਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤਾ ਸੌਂਦਰ੍ਯਾਵਧਿ ਦੈਵਤਮ੍
ਨੱਚਣ ਤੇ ਗਾਉਣ ਸਮੇਂ ਸ਼ੰਭੂ ਖੁਦ ਉਸਦੇ ਲਈ ਹਾਸਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਪਾਰਵਤੀ ਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੀ ਹੱਦ।
ਵृਂਦਾ ਵਰਾਂਗਨਾ ਰਾਜਨ੍ਨਿਮਾਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸਰਸਃ ਸ਼ੁਭਾਃ । ਨ ਚਾਪ੍ਨੁਵਂਤਿ ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯਾਃ षੋਡਸ਼ੀਮਪਿ ਤਾਂ ਕਲਾਮ੍
ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨਾਰੀ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਹੋਰ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵੀ ਸੁੰਦਰ ਹਨ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਪਰ ਪਾਰਵਤੀ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੇ ਸੋਲ੍ਹਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾਹਂ ਮਹੀਪਾਲ ਜਾਲਂਧਰਮਮਰ੍षਣਮ੍ । ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਸਰ੍ਵਦੈਤ੍ਯਾਨਾਮਂਤਰ੍ਧਾਨਂ ਗਤਃ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਜਾਲੰਧਰ, ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਸਾਹਮਣੇ, ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਵੇਖਦੇ-ਵੇਖਦੇ, ਪਲ ਵਿੱਚ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਥ ਸ ਪ੍ਰੇषਯਦ੍ਦੂਤਂ ਸਿਂਧੁਜਃ ਸਿਂਹਿਕਾਸੁਤਮ੍ । ਕ੍ਸ਼ਣੇਨਾਸਾਦ੍ਯ ਕੈਲਾਸਂ ਦੇਵਾਵਾਸਮਪਸ਼੍ਯਤ
ਫਿਰ ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਦੂਤ, ਸਿੰਹਿਕਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਭੇਜਿਆ; ਉਹ ਪਲ ਵਿੱਚ ਕੈਲਾਸ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਵਾਸਾ ਵੇਖਿਆ।
ਅਤ੍ਰਾਂਤਰੇ ਹਰਿਰ੍ਭੀਮਮਾਪृਚ੍ਛ੍ਯ ਤੁ ਤਦਾ ਹਰਮ੍ । ਜਗਾਮਾਲਕ੍ਸ਼ਿਤਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਕ੍ਸ਼ੀਰਾਬ੍ਧਿਂ ਭੇਦਸ਼ਂਕਯਾ
ਇਸ ਵਿਚਕਾਰ, ਹਰੀ ਨੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਚੁਪ-ਚਾਪ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਖੀਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਨੂੰ ਫ਼ਟ ਦਾ ਡਰ ਸੀ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਰਾਹੁਰ੍ਭਵਨਂ ਸ਼ਂਕਰਸ੍ਯਾਤਿਦੀਪ੍ਤਿਮਤ੍ । ਆਤ੍ਮਾਨਮਾਤ੍ਮਨਾ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਕਿਮਿਤ੍ਯਾਹ ਸੁਵਿਸ੍ਮਿਤਃ
ਰਾਹੂ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦਾ ਬਹੁਤ ਚਮਕਦਾਰ ਮਹਲ ਦੇਖਿਆ; ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉਥੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਇਹ ਕੀ ਹੈ?'
ਪ੍ਰਵੇष੍ਟੁਕਾਮੋ ਬਲਿਭਿਰ੍ਦ੍ਵਾਰਿ ਦ੍ਵਾਸ੍ਥੈਰ੍ਨਿਰੋਧਿਤਃ । ਯਤ੍ਨਵਾਨ੍ਸ ਨਿषਿਦ੍ਧੋऽਪਿ ਤਦਾ ਤੇ ਪ੍ਰੋਦ੍ਯਤਾਯੁਧਾਃ
ਉਹ ਅੰਦਰ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਤਾਕਤਵਰ ਦਰਬਾਨਾਂ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਰੋਕ ਲਿਆ; ਉਹ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ।
ਤਾਨ੍ਨਿਵਾਰ੍ਯ ਗਣਾਨ੍ਨਂਦੀ ਵ੍ਯਾਜਹਾਰ ਵਿਧੁਂਤੁਦਮ੍ । ਕਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕਸ੍ਮਾਦਿਹਾਯਾਤਃ ਕਿਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਤਵ ਬਰ੍ਬਰ । ਬ੍ਰੂਹਿ ਕਾਰ੍ਯਂ ਗਣਾ ਯਾਵਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਨ ਹਨ੍ਯੁਰ੍ਭਯਾਵਹਾਃ
ਨੰਦੀ ਨੇ ਗਣਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਚੰਦ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ? ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਆਇਆ ਹੈਂ, ਬਰਬਰ? ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਦੱਸ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਇਹ ਡਰਾਉਣੇ ਗਣ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਣਗੇ।'
ਰਾਹੁਰੁਵਾਚ-। ਦੂਤੋ ਜਾਲਂਧਰਸ੍ਯਾਹਂ ਤ੍ਵਂ ਮਾਂ ਸ਼ਰ੍ਵਾਂਤਿਕੇ ਨਯ । ਨ ਵਾਚ੍ਯਮਂਤਰੇ ਦ੍ਵਾਸ੍ਥ ਮਹਾਰਾਜਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍
ਰਾਹੂ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਮੈਂ ਜਾਲੰਧਰ ਦਾ ਦੂਤ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਰਵਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਲੈ ਜਾ। ਰਾਜਾ ਦਾ ਕੰਮ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਦੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਦਰਬਾਨ।'
ਨਂਦੀ ਦੂਤੋਕ੍ਤਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਨੀਲਲੋਹਿਤਮਾਯਯੌ । ਦਂਡਵਤ੍ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯਾਗ੍ਰੇ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ਂਕਰਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਦੂਤ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਨੰਦੀ ਨੀਲਕੰਠ ਕੋਲ ਗਿਆ; ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ।
ਸੈਂਹਿਕੇਯੋ ਮਹਾਰਾਜ ਦ੍ਵਾਰੇ ਤਿष੍ਠਤਿ ਕਾਰ੍ਯਤਃ । ਸ ਪ੍ਰਯਾਤ੍ਵਥਵਾਯਾਤੁ ਭਵਾਨਾਜ੍ਞਪ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ
'ਮਹਾਰਾਜ, ਸਿੰਹਿਕਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਕੰਮ ਲਈ ਖੜਾ ਹੈ; ਉਹ ਅੰਦਰ ਆਵੇ ਜਾਂ ਤੁਹਾਡੀ ਆਗਿਆ ਹੋਵੇ।'
ਨਂਦਿਨੋਕ੍ਤਮਥਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਤ੍ਵਰਨ੍ਨਿਵ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਸੁਪ੍ਤਾਮਂਤਃਪੁਰਾਦ੍ਦੇਵੀਂ ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਚ ਸਖੀਵृਤਾਮ੍
ਨੰਦੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਜਿਵੇਂ ਜਲਦੀ ਵਿੱਚ, ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਸੌ ਰਹੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਸਮੇਤ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਵਾਸ੍ਥਂ ਜਗਾਦਾਥ ਨਂਦਿਨ੍ਦੂਤਂ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਯ । ਤਤੋ ਹਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯਾਮੁਂ ਦੂਤਂ ਨਂਦੀ ਮਹਾਬਲਃ
ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਦਰਬਾਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਨੰਦੀ, ਦੂਤ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਲਿਆਉ।' ਤਾਂ ਨੰਦੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਦੂਤ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਅੰਦਰ ਲੈ ਗਿਆ।
ਆਨਯਾਮਾਸ ਦੇਵਾਨਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਸ਼ਂਭੁਮਦਰ੍ਸ਼ਯਤ੍ । ਤਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਦਾ ਰਾਹੁਰ੍ਜਟਿਲਂ ਨੀਲਮਾਤ੍ਮਨਿ
ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਲੈ ਆਇਆ ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਵਿਖਾਇਆ। ਫਿਰ ਰਾਹੂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸਦੇ ਵਾਲ ਜਟਾਂ ਵਾਲੇ ਸਨ ਤੇ ਰੰਗ ਨੀਲਾ ਸੀ।
ਪਂਚਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਦਸ਼ਭੁਜਂ ਨਾਗਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤਿਨਮ੍ । ਦੇਵੀਵਿਰਹਿਤਂ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਚਂਦ੍ਰਲੇਖਾਵਿਭੂषਿਤਮ੍
ਉਸਨੇ ਪੰਜ ਮੂੰਹਾਂ, ਦਸ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਸੱਪ ਦੀ ਜਨੇਊ ਪਾਈ ਹੋਈ, ਦੇਵੀ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ, ਤੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਚੰਨਣ ਦੀ ਕਿਰਣ ਸਜਾਈ ਹੋਈ ਵੇਖਿਆ।
ਉਚ੍ਛ੍ਵਾਸੋਚ੍ਛ੍ਵਾਸਨਿਰ੍ਮੁਂਚਤ੍ਪृਦਾਕੁਗਣਸੇਵਿਤਮ੍ । ਸਰ੍ਵਦੇਵਗਣੋਪੇਤਂ ਸੇਵਿਤਂ ਗਣਕੋਟਿਭਿਃ
ਉਹ ਪ੍ਰਮਥਾ ਗਣਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਸਾਹ ਲੈ ਰਹੇ ਸਨ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਗਣਾਂ ਵਲੋਂ ਸੇਵਾ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਦੂਤਂ ਸ਼ਂਭੁਰਾਲੋਕ੍ਯ ਚਾਗ੍ਰਤਃ । ਪ੍ਰਾਹ ਬ੍ਰੂਹਿ ਤਦਾ ਰਾਹੁਰ੍ਵਕ੍ਤੁਂ ਸਮੁਪਚਕ੍ਰਮੇ
ਦੂਤ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਸਮਝ ਆਉਂਦਿਆਂ, ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਅੱਗੇ ਵੇਖਿਆ। ਫਿਰ ਰਾਹੂ ਬੋਲਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਰਾਹੁਰੁਵਾਚ-। ਦੇਵ ਜਾਲਂਧਰੇਣਾਹਂ ਪ੍ਰੇषਿਤਸ੍ਤਵ ਸਨ੍ਨਿਧੌ । ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਿਵਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਨ੍ਮੁਖੇਨ ਦ੍ਰੁਤਂ ਕੁਰੁ
ਰਾਹੂ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਹੇ ਦੇਵ, ਮੈਨੂੰ ਜਾਲੰਧਰ ਨੇ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਭੇਜਿਆ ਹੈ। ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਮੂੰਹੋਂ ਜੋ ਕਹਿਆ ਜਾਵੇ, ਝਟ ਕਰ।'
ਗਿਰਿਸ਼ਤ੍ਵਂ ਤਪੋਨਿष੍ਠੋ ਨਿਰ੍ਗੁਣੋ ਧਰ੍ਮਵਰ੍ਜਿਤਃ । ਤਵ ਨਾਸ੍ਤਿ ਪਿਤਾ ਮਾਤਾ ਵਸੁ ਗੋਤ੍ਰਾਦਿ ਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਹੇ ਗਿਰਿਸ਼, ਤੂੰ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਨਿਰਗੁਣ ਹੈਂ, ਤੇ ਧਰਮ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈਂ। ਤੇਰਾ ਨਾ ਪਿਉ ਹੈ, ਨਾ ਮਾਂ, ਨਾ ਕੋਈ ਵੰਸ਼ ਜਾਂ ਕੁਲ।