ਤਤ ਉਚ੍ਚੈਰ੍ਵਿਭੋਰ੍ਹਾਸ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਪਿਨਾਕਿਨਃ । ਉਵਾਚ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਂ ਪਸ਼੍ਯਾਵਸ੍ਥਾਂ ਦਿਵੌਕਸਾਮ੍
ਫਿਰ ਪਿਨਾਕਧਾਰੀ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਉੱਚੀ ਹਾਸੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਸੁਰਗਵਾਸੀਆਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵੇਖੋ।'
ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇਸ਼੍ਵਰੋ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਮਨਸੇਪ੍ਸਿਤਮ੍ । ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਮਾਨਭਂਗਂ ਚ ਦੇਵਾਰ੍ਥੇ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਬੇਇੱਜਤੀ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾ ਭਵਾਨ੍ਯਾ ਵਿਜ੍ਞਪ੍ਤੋ ਨृਪ ਪ੍ਰਾਹ ਵਚੋ ਹਰਃ । ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਨ ਹਤੋ ਯੋऽਰਿ ਸ ਕਥਂ ਹਨ੍ਯਤੇ ਮਯਾ
ਭਵਾਨੀ ਦੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਹਰੇ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਜਿਸ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰ ਸਕਿਆ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?'
ਪੂਰ੍ਵਸृष੍ਟਾਨ੍ਯਾਯੁਧਾਨਿ ਵਜ੍ਰਾਦੀਨਿ ਪਿਤਾਮਹ । ਤੈਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਨੈਵ ਵਧ੍ਯੋऽਸੌ ਬਲੀ ਜਾਲਂਧਰੋऽਸੁਰਃ
ਪਹਿਲਾਂ ਬਣੇ ਹਥਿਆਰ, ਜਿਵੇਂ ਵਜਰ ਆਦਿ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਉਹ ਤਾਕਤਵਰ ਜਾਲੰਧਰ ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰ ਸਕਦੇ।
ਹੇਤਿਭਿਃ ਪੂਰ੍ਵਸਂਸृष੍ਟੈਃ ਸਮਯਾਪਿ ਨ ਹਨ੍ਯਤੇ । ਦੇਵਾਃ ਕੁਰ੍ਵਂਤੁ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਂ ਹਿ ਮਮ ਪ੍ਰਾਣਸਹਂ ਦृਢਮ੍
ਪੁਰਾਣੇ ਬਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਉਹ ਨਹੀਂ ਮਰਦਾ। ਦੇਵਤੇ ਐਸਾ ਹਥਿਆਰ ਬਣਾਉਣ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਜਿੰਦ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋਵੇ।
ਸ਼ਂਭੋਰਿਤ੍ਯੁਤ੍ਤਰਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚਾਥ ਸ਼ਂਕਰਮ੍ । ਸ੍ਵਯਂ ਕੁਰੁ ਮਹਾਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਂ ਤ੍ਵਂ ਵੇਤ੍ਥ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਨੋ ਬਲਮ੍
ਸ਼ੰਭੂ ਦਾ ਜਵਾਬ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਤੂੰ ਆਪ ਵੱਡਾ ਹਥਿਆਰ ਬਣਾਂ, ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਪੂਰੀ ਪਤਾ ਹੈ।'
ਇਤਿ ਤਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਵਿਮੁਂਚ ਤੇਜਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕ੍ਰੋਧਯੁਕ੍ਤਂ ਸੁਰੈਃ ਸਹ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, 'ਬ੍ਰਹਮਾ! ਤੂੰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਜੋਤ ਛੱਡੋ।'
ਤਤਸ੍ਤੇਜੋ ਮੁਮੋਚਾਥ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸ੍ਤ੍ਰਸੂਚਕਃ । ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਜਂ ਤੇਜਸ੍ਤਤੋ ਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਵਾਨ੍ਸ੍ਵਯਮ੍
ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜੋਤ ਛੱਡੀ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾਸਤਰ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਸੀ। ਫਿਰ ਰੁਦਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਜੇ ਨੈਣ ਦੀ ਜੋਤ ਆਪ ਛੱਡੀ।
ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਮੁਮੁਚੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਕ੍ਰੋਧਂ ਤੇਜਸਾਂ ਚਯਮ੍ । ਅਤ੍ਰਾਂਤਰੇ ਸ੍ਮृਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਹਰੇਣ ਮਧੁਸੂਦਨਃ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਜੋਤ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ। ਇਸੀ ਵੇਲੇ, ਮਧੁਸੂਦਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਹਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਕਿਂ ਕਰੋਮੀਤਿ ਤੇਨੋਕ੍ਤਃ ਸ਼ਿਵਃ ਪ੍ਰਾਹ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ । ਵਿष੍ਣੋ ਜਾਲਂਧਰਃ ਕਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਹਤਃ ਸਂਗਰੇ ਤ੍ਵਯਾ
ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?'—ਤਦ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜਲੰਧਰ ਨੂੰ ਤੂੰ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਮਾਰਿਆ?'
ਕਥਂ ਸੁਰਾਨ੍ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ੀਰਾਬ੍ਧਿਂ ਸ਼ਯਿਤੁਂ ਗਤਃ
ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਦੂਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ ਕਰਨ ਕਿਉਂ ਚਲਾ ਗਿਆ?
ਸ਼੍ਰੀਵਿष੍ਣੁਰੁਵਾਚ-। ਯਦਿ ਤਂ ਹਨ੍ਮਿ ਦੇਵੇਸ਼ ਸ਼੍ਰੀਃ ਕਥਂ ਮਮ ਵਲ੍ਲਭਾ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਪਾਰ੍ਵਤੀਕਾਂਤ ਜਹਿ ਜਾਲਂਧਰਂ ਰਣੇ
ਸ਼੍ਰੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਜੇ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਆਂ, ਤਾਂ ਸ਼੍ਰੀ, ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਰਹੇਗੀ? ਇਸ ਲਈ, ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਤੂੰ ਜਲੰਧਰ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ।'
ਤੇਜਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕ੍ਰੋਧਜਂ ਮੁਂਚੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ਼ਰ੍ਵੇਣ ਕੇਸ਼ਵਃ । ਮੁਮੋਚ ਵੈष੍ਣਵਂ ਤੇਜਃ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਸਮਵਰ੍ਦ੍ਧਤ । ਤੇਜਃ ਪ੍ਰਵृਦ੍ਧਂ ਤਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵ੍ਯਾਪਕਂ ਪ੍ਰਾਹ ਕੇਸ਼ਵਮ੍
ਸ਼ਰਵ ਨੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਆਪਣੀ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੀ ਜੋਤ ਛੱਡ।' ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੋਤ ਛੱਡੀ, ਜੋ ਹੋਰ ਵਧ ਗਈ। ਉਹ ਜੋਤ ਵਧਦੀ ਤੇ ਫੈਲਦੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਸ਼ਂਕਰ ਉਵਾਚ-। ਏਤੇਨ ਤੇਜਸਾ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਮਮਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਥ । ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾਦਯਸ੍ਤਚ੍ਚ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ਂਕਰਭਾषਿਤਮ੍
ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਸ ਜੋਤ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਹਥਿਆਰ ਜਲਦੀ ਬਣਾਓ।' ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਤੇ ਹੋਰ ਸਭ—
ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚ ਤਦਾऽਨ੍ਯੋऽਨ੍ਯਂ ਕਿਂ ਕੁਰ੍ਮ ਇਤਿ ਸ਼ਂਕਿਤਾਃ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੂष੍ਣੀਂ ਸ੍ਥਿਤਾਂਸ੍ਤਾਂਸ਼੍ਚ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤਨ੍ਮਨਸਿ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਹ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਈ ਕਿ ਕੀ ਕਰੀਏ, ਤੇ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਖੜੇ ਰਹੇ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਮਨ ਦੀ ਗੱਲ ਸਮਝਦੇ ਹੋਏ।
ਤਦਾਹ ਭਗਵਾਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਅਨਾਲੋਕ੍ਯਂ ਹਿ ਦੈਵਤੈਃ । ਸੋਢੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਤੇਜੋ ਧਰ੍ਤੁਂ ਕੇਨ ਚ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ
ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਜੋਤ ਦੇਵਤੇ ਨਹੀਂ ਦੇਖ ਸਕਦੇ; ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ—ਇਹ ਜੋਤ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਸਹੀ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀ।'
ਤਤਃ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਭਗਵਾਨੁਤ੍ਪਤ੍ਯੋਪਰਿ ਤੇਜਸਃ । ਵਾਮਾਂਘ੍ਰਿਪਾਰ੍ष੍ਣਿਨਾ ਸ਼ਂਭੁਰ੍ਨਨਰ੍ਤ ਭ੍ਰਮਰੀਚਯਮ੍
ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਜੋਤ ਤੋਂ ਉਪਰ ਚੜ੍ਹ ਗਏ; ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਖੱਬੀ ਐੜੀ ਨਾਲ ਭੰਭੀਰਾਂ ਦਾ ਚੱਕਰ ਨਚਾਇਆ।
ਤਤੋ ਦੇਵਾ ਮਹੇਂਦ੍ਰਾਦ੍ਯਾਸ੍ਤੇਜਸੋਪਰਿ ਸ਼ਂਕਰਮ੍ । ਨृਤ੍ਯਮਾਨਂ ਤਦਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੁਦਾ ਵਾਦ੍ਯਾਨ੍ਯਵਾਦਯਨ੍
ਫਿਰ ਮਹਿੰਦਰ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਜੋਤ ਉਪਰ ਨੱਚਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵਾਜੇ ਵਜਾਏ।
ਤਦਾਪ੍ਰਭृਤਿ ਨृਤ੍ਯੇषੁ ਭ੍ਰਾਮ੍ਯਤੇ ਭ੍ਰਮਰੀਚਯਮ੍ । ਅਥ ਚਕ੍ਰਂ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਂ ਸ਼ਂਭੋਰ੍ਨਰ੍ਤਨਮਰ੍ਦਨਾਤ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੋਂ ਨੱਚਣ ਵਿੱਚ ਭੰਭੀਰਾਂ ਦਾ ਚੱਕਰ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਨੱਚਣ ਤੇ ਪੈਰ ਮਾਰਨ ਨਾਲ ਇੱਕ ਚੱਕਰ ਬਣਿਆ।
ਆਰਲਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਯੋਪੇਤਂ ਅਸ੍ਥਿਕੋਟਿਸਮਾਕੁਲਮ੍ । ਸ਼ਰ੍ਵਾਂਘ੍ਰਿਕषਣਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਤੇਜਸੋ ਨਿਸृਤਾਃ ਕਣਾਃ
ਉਹ ਚੱਕਰ ਤਿੰਨ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਨਾਲ, ਹੱਡੀਆਂ ਦੇ ਕਿਨਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਸ਼ਰਵ ਦੇ ਪੈਰ ਮਾਰਨ ਨਾਲ, ਉਸ ਜੋਤ ਦੇ ਕਣ ਨਿਕਲੇ।
ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾ ਚ ਤੇਨਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਵਿਮਾਨਾਨਿ ਚ ਨਿਰ੍ਮਮੇ । ਤਤਸ੍ਤੇ ਨਿਰ੍ਜ੍ਜਰਾ ਭੀਤ੍ਯਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਕ੍ਰਂ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਉਡਣ ਵਾਲੀਆਂ ਰਥਾਂ ਬਣਾਈਆਂ; ਫਿਰ ਅਮਰ ਲੋਕ, ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਡਰ ਗਏ।
ਤ੍ਰਾਹਿਤ੍ਰਾਹੀਤਿ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੂਚੁਸ੍ਤੇ ਸੁਰਾਨ੍ਨृਪ । ਪृਥ੍ਵੀਕਾਠਿਨ੍ਯਮਾਦਾਯ ਲੋਹਾਨਾਮਪਿ ਤੇਜਸਾਮ੍
ਉਹ ਸਭ 'ਬਚਾਓ! ਬਚਾਓ!' ਕਰਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਪੁਕਾਰਣ ਲੱਗੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ; ਧਰਤੀ ਦੀ ਕਠੋਰਤਾ ਤੇ ਧਾਤਾਂ ਦੀ ਜੋਤ ਲੈ ਕੇ—
ਯਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ ਕੋਸ਼ਂ ਕृਤਂ ਭਸ੍ਮੀਕृਤਂ ਚ ਤਤ੍ । ਸृष੍ਟੇਨ ਤੇਨ ਚਕ੍ਰੇਣ ਦਗ੍ਧਃ ਕਾਲੋऽਪਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ
ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ ਕਵਚ ਸੁਆਹ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਸ ਚੱਕਰ ਦੀ ਮਾਰ ਨਾਲ, ਸਮਾਂ ਵੀ ਸੜ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਹਸ੍ਤੇ ਦਦੌ ਚਕ੍ਰਂ ਸ ਧੂਰ੍ਜਟਿਃ । ਚਕ੍ਰਾਰ੍ਚਿਰ੍ਨਿਚਯੈਃ ਕੂਰ੍ਚਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦਗ੍ਧਮੁਮਾਪਤਿਃ
ਫਿਰ ਧੂਰਜਟੀ ਨੇ ਉਹ ਚੱਕਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤਾ; ਚੱਕਰ ਦੀਆਂ ਅੱਗਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਮਾ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਸੜ ਗਏ।
ਹਸਿਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਹਸ੍ਤਾਦ੍ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸਤ੍ਵਰਂ ਸ਼ਿਵਃ । ਦਧੌ ਕਕ੍ਸ਼ਾਪੁਟੇ ਚਕ੍ਰਂ ਨਿਧਾਨਂ ਨਿਰ੍ਧਨੋ ਯਥਾ
ਹੱਸ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਹੱਥ ਤੋਂ ਚੱਕਰ ਫ਼ੌਰਣ ਲਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਦੀ ਪੱਲੀ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਗਰੀਬ ਆਪਣਾ ਖਜ਼ਾਨਾ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਨ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਚਕ੍ਰਂ ਸ਼ਿਵਕਕ੍ਸ਼ਾਪੁਟੇਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਮਹਾਮੂਰ੍ਖਸ੍ਯ ਯਦ੍ਦਤ੍ਤਂ ਦਾਨਂ ਤਸ੍ਯ ਫਲਂ ਯਥਾ
ਫਿਰ ਉਹ ਚੱਕਰ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੱਲੀ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਦਿਸਿਆ ਨਹੀਂ; ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੇ ਮੂਰਖ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਦਾਨ ਫਲ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦਾ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਅਤ੍ਰੋਤ੍ਤਰੇ ਮਯਾ ਗਤ੍ਵਾ ਕਥਿਤਂ ਸਿਂਧੁਸੂਨਵੇ । ਤ੍ਵਾਂ ਹਂਤੁ ਸਰ੍ਵਵੀਰੇਸ਼ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾ ਸ਼ਂਭੁਨਾ ਕृਤਾ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੇਤ੍ਥਂ ਮਦ੍ਵਚੋ ਰਾਜਂਸ੍ਤਤਃ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਸੋऽਸੁਰਃ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਰਾਜਾ ਜੀ, ਫਿਰ ਮੈਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ, ਸਾਰੇ ਵੀਰਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਕਸਮ ਖਾਈ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਅਸੁਰ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਜਾਲਂਧਰ ਉਵਾਚ-। ਕਿਮਸ੍ਤਿ ਸ਼ੂਲਿਨੋ ਗੇਹੇ ਰਤ੍ਨਜਾਤਂ ਮਹਾਮੁਨੇ । ਤਨ੍ਮਮਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਸਕਲਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਯੁਦ੍ਧਂ ਨਿਰਾਮਿषਮ੍
ਜਾਲੰਧਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਜੀ, ਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਰਤਨਾਂ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਹੈ? ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਨਾਮ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕੋਈ ਲੜਾਈ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ-। ਭੂਤਿਰ੍ਗਾਤ੍ਰੇ ਵृषੋ ਜੀਰ੍ਣਃ ਫਣਿਨੋਂऽਗੇ ਗਲੇ ਵਿषਮ੍ । ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਪਾਤ੍ਰਂ ਕਰੇ ਪੁਤ੍ਰੌ ਗਜਾਨਨ षਡਾਨਨੌ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਭਸਮ, ਉਸਦਾ ਵਾਹਨ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣਾ ਬਲਦ, ਗਲ 'ਤੇ ਸੱਪ, ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਭਿਖਾ ਦਾ ਪਾਤਰ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਇੱਕ ਹਾਥੀ-ਮੁਖੀ ਤੇ ਇੱਕ ਛੇ-ਮੁਖੀ ਹਨ।
ਇਤ੍ਯਾਦਿ ਵਿਭਵਸ੍ਤਸ੍ਯ ਯਦਨ੍ਯਤ੍ਤਨ੍ਨਿਬੋਧ ਮੇ । ਤਨਯਾ ਗਿਰਿਰਾਜਸ੍ਯ ਵਿਸ਼ਾਲਾ ਹ੍ਯੁਨ੍ਨਤਸ੍ਤਨੀ
ਇਹੀ ਉਸਦੀ ਦੌਲਤ ਹੈ; ਹੁਣ ਹੋਰ ਸੁਣੋ: ਉਸਦੀ ਪਤਨੀ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਨਿੱਤ ਵੱਡੇ ਤੇ ਉੱਚੇ ਸਰੀਰ ਹਨ।