ਨ ਕਲਿਪ੍ਰਣਯਾਦਨ੍ਯੋ ਨ ਭੋਗਾਦਪਰਃ ਕ੍ਸ਼ਯਃ । ਨ ਵਂਧ੍ਯਾ ਦੁਰ੍ਭਗਾ ਨਾਰੀ ਨਾਲਂਕਾਰੈਰ੍ਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾ
ਕਲਿਯੁਗ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਜਾਂ ਵਿਅਸਨ ਕਰਕੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਕੋਈ ਔਰਤ ਬਾਂਝ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਉੱਤੇ ਦੁੱਖ ਸੀ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਗਹਣਿਆਂ ਤੋਂ ਵੰਝੀ ਸੀ।
ਕੁਰੂਪਾ ਦੁਰ੍ਗਤਾ ਦੁष੍ਟਾऽਯਸ਼ਸ੍ਯਾ ਨ ਚ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ । ਨ ਤਤ੍ਰ ਵਿਧਵਾ ਨਾਰੀ ਨ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਨਿਰ੍ਦ੍ਧਨੋ ਜਨਃ
ਉਥੇ ਕੋਈ ਕੁਰੂਪ, ਗਰੀਬ, ਮਾੜਾ ਜਾਂ ਬਦਨਾਮ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਨਾ ਕੋਈ ਵਿਧਵਾ ਸੀ, ਨਾ ਕੋਈ ਮੁਫਲਿਸ।
ਦਾਤਾਰਃ ਸਂਤਿ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਨ ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਾਹਿਣਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ । ਪੁਣ੍ਯਾ ਜਨਾਃ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਂਤਿ ਦ੍ਵਿਜੇਭ੍ਯੋ ਹ੍ਯਾਤ੍ਮਨੋ ਧਨਮ੍
ਹਰ ਥਾਂ ਦਾਤੀ ਹੀ ਦਾਤੀ ਹਨ, ਪਰ ਕਿਤੇ ਵੀ ਮੰਗਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ। ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਆਪਣਾ ਧਨ ਸਦਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਰੂਪਯੌਵਨਸ਼ਾਲਿਨ੍ਯਃ ਸੀਮਂਤਿਨ੍ਯੋ ਗृਹੇ ਗृਹੇ । ਗੋਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਦਧਿਸਰ੍ਪਿਸ਼੍ਚ ਯਤ੍ਰ ਨਿਰ੍ਜਰਸੋ ਜਨਾਃ
ਹਰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਔਰਤਾਂ ਹਨ। ਉਥੇ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ, ਦਹੀਂ ਤੇ ਘਿਉ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਲੋਕ ਅਮਰਾਂ ਵਰਗੇ ਹਨ।
ਮਂਗਲਂ ਤਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਨ ਕ੍ਵਚਿਦ੍ਵਧਬਂਧਨਮ੍ । ਸ਼ਰੇਣ ਨ ਚ ਹਿਂਸਾਸ੍ਤਿ ਨ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਕੇਨ ਬਾਧ੍ਯਤੇ
ਉਥੇ ਸਭ ਲਈ ਚੰਗਾ ਹੀ ਚੰਗਾ ਹੈ, ਕਿਤੇ ਵੀ ਵਿਆਹ ਦਾ ਬੰਧਨ ਨਹੀਂ। ਨਾ ਹੀ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਨੁਕਸਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ऋਣਂ ਨ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਰਾਜਨ੍ਧਨਿਨਃ ਸਂਤਿ ਸਰ੍ਵਤਃ । ਸਂਤੁष੍ਟਾਃ ਸਰ੍ਵਸਸ੍ਯਾਢ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰਪਾਰ੍ਥਿਵ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਥੇ ਕਿਸੇ ਉੱਤੇ ਕਰਜ਼ਾ ਨਹੀਂ, ਹਰ ਥਾਂ ਧਨਵਾਨ ਹਨ। ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਅਨਾਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ।
ਕੇਲੀਕ੍ਸ਼ੁਦਂਡਪ੍ਰਭਵਸ਼੍ਚ ਦੁਗ੍ਧਰਸੋऽਤਿ ਸੁਸ੍ਵਾਦੁਤਰੋ ਗृਹੇ ਨृਣਾਮ੍ । ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਨਾਰੀਨਰਯੋਰ੍ਹਿਤਂ ਵਚੋ ਨ ਚਾਪਹਰ੍ਤਾਧ੍ਵਨਿ ਗਚ੍ਛਤਾਂ ਸਦਾ
ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਗੰਨੇ ਦਾ ਰਸ ਤੇ ਦੁੱਧ ਬੜਾ ਮਿੱਠਾ ਹੈ। ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਮਰਦ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਲਈ ਚੰਗੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਚੋਰ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਪਤਂਤ੍ਯਖਂਡਾ ਨਭਸੋ ਯਤਸ੍ਤਤੋ ਧਾਰਾਸ਼੍ਚ ਕਰ੍ਮਾਰਵਿਮਿਸ਼੍ਰਸਰ੍ਪਿषਃ । ਸਂਮਿਸ਼੍ਰਿਤਾਃ ਸ਼ਰ੍ਕਰਯਾ ਪਰਿਸ਼੍ਰੁਤਾਃ ਸਮੁਦ੍ਰਸੂਨੋਃ ਸ੍ਮਰਣਾਨ੍ਮੁਖੇ ਨृਣਾਮ੍
ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਜਿੱਥੇ-ਤਿੱਥੇ ਘਿਉ ਤੇ ਚੀਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਹੋਈਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ। ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮਿੱਠੀ ਧਾਰ ਮਾਨਵਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਪੈਂਦੀ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ ਉਵਾਚ- ਇਂਦ੍ਰਾਦਿਭਿਸ੍ਤਦਾ ਦੇਵੈਃ ਕਿਂ ਕृਤਂ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ । ਜਾਲਂਧਰੇਣ ਵਿਜਿਤੈਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਰਾਜ੍ਯੇ ਹृਤੇ ਸਤਿ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਦ ਜਲੰਧਰ ਨੇ ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਸੁਰਗ ਲੈ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕੀ ਕੀਤਾ?
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ-। ਅਥ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦਿਵਂ ਦੇਵਾਃ ਪ੍ਰਾਪੁਸ੍ਤੇ ਦੁਰ੍ਦਸ਼ਾਂ ਚਿਰਮ੍ । ਨ ਪੀਯੂषਂ ਨੈਵ ਯਜ੍ਞਾਃ ਯਯੁਃ ਸ੍ਥਾਨਂ ਸ੍ਵਯਂਭੁਵਃ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ ਸੁਰਗ ਛੱਡ ਕੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਪੈ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਨਾ ਅਮ੍ਰਿਤ ਸੀ, ਨਾ ਯਜਨ ਹੋ ਸਕਦੇ ਸਨ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਥਾਂ ਪਹੁੰਚੇ।
ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਭੁਵਨੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਮ੍ । ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮੇਨ ਯੁਂਜਾਨਂ ਮਨਃ ਸ੍ਵਂ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਿ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ਟੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸਾਹ ਲੈਣ-ਛੱਡਣ ਦੀ ਕਸਰਤ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਪਣਾ ਮਨ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤੇ ਤੁष੍ਟੁਵੁਃ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਾਗ੍ਭਿਸ੍ਤਥ੍ਯਾਭਿਰਾਦृਤਾਃ । ਤਤਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਭਗਵਾਨ੍ਕਿਂਕਰੋਮੀਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਆਦਰ ਅਤੇ ਸੱਚੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ, 'ਕਿ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰਾਂ?'
ਤਤੋ ਨਿਵੇਦਯਾਂਚਕ੍ਰੁਃ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇ ਵਿਬੁਧਾਃ ਪੁਨਃ । ਜਾਲਂਧਰਸ੍ਯ ਸਕਲਂ ਤਥਾ ਨਿਜਪਰਾਭਵਮ੍
ਫਿਰ ਦੇਵਤੇਆਂ ਨੇ ਸਾਰੀ ਗੱਲ, ਜਾਲੰਧਰ ਦੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਤੇ ਹੋਈ ਹਾਰ ਦੀ, ਮੁੜ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਯਯੌ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਕੈਲਾਸਂ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਃ ਸਹ । ਤਸ੍ਯ ਸ਼ੈਲਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਤੇ ਵੈਚਿਤ੍ਰ੍ਯੇਣ ਸਮਾਕੁਲਾਃ । ਸ੍ਥਿਤਾਃ ਸਂਤੁष੍ਟੁਵੁਰ੍ਦੇਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ਼ਕ੍ਰਪੁਰੋਗਮਾਃ
ਇੱਕ ਪਲ ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਗਏ। ਉਸ ਪਹਾੜ ਦੇ ਪਾਸ, ਅਜੀਬ-ਅਜੀਬ ਨਜ਼ਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਦੇਵਤੇ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਨਮੋ ਭਵਾਯ ਸ਼ਰ੍ਵਾਯ ਨੀਲਗ੍ਰੀਵਾਯ ਤੇ ਨਮਃ । ਨਮਃ ਸ੍ਥੂਲਾਯ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਯ ਬਹੁਰੂਪਾਯ ਤੇ ਨਮਃ
ਭਵਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਸ਼ਰਵਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਤੇਰੇ ਨੀਲੇ ਗਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਜੋ ਮੋਟਾ ਵੀ ਹੈਂ, ਸੁੱਖਾ ਵੀ ਹੈਂ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਇਤਿ ਸਰ੍ਵਮੁਖੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਵਾਣੀਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਸ਼ਂਕਰਃ । ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਨਂਦਿਨਂ ਦੇਵਾ ਨਾਨਯਸ੍ਵੇਤਿ ਸਤ੍ਵਰਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਭ ਪਾਸਿਆਂ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਨੰਦੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆਓ।'
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ਂਭੋਰ੍ਵਚੋ ਦੇਵਾ ਆਹੂਤਾ ਨਂਦਿਨਾ ਦ੍ਰੁਤਮ੍ । ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯਾਂਤਃਪੁਰੇ ਦੇਵਾ ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਵਿਸ੍ਮਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾਃ
ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਸੁਣ ਕੇ, ਨੰਦੀ ਨੇ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਬੁਲਾ ਲਏ। ਉਹ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ ਤੇ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਵੇਖਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਤਤ੍ਰਾਸਨੇ ਸਮਾਸੀਨਂ ਸ਼ਂਕਰਂ ਲੋਕਸ਼ਂਕਰਮ੍ । ਗਣੈਃ ਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰੈਸ੍ਤੁ ਸੇਵਿਤਂ ਭਕ੍ਤਿਸ਼ਾਲਿਭਿਃ
ਉਥੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਭਲੇ ਵਾਲੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠਿਆ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਭਗਤ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਨਗ੍ਨੈਰ੍ਵਿਰੂਪੈਃ ਕੁਟਿਲੈਰ੍ਜਟਿਲੈਰ੍ਧੂਲਿਧੂਸਰੈਃ । ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯਾਗ੍ਰਤਃ ਪ੍ਰਾਹ ਸਹ ਦੇਵੈਃ ਪਿਤਾਮਹਃ
ਨੰਗੇ, ਵਿਅੰਗ, ਟੇਢੇ-ਮੇਢੇ, ਜਟਾਂ ਵਾਲੇ ਤੇ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲਿਪੇ ਹੋਏ ਗਣਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਅੱਗੇ ਝੁਕ ਕੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ।
ਸੁਖਰੋਗੋ ਯਥਾ ਸ੍ਯਾਸੀਚ੍ਛਕ੍ਰਃ ਸੋऽਯਂ ਵृਥਾਗਤਃ । ਕृਪਾਂ ਕੁਰੁ ਮਹਾਦੇਵ ਸ਼ਰਣਾਗਤਵਤ੍ਸਲ
ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਤੰਦਰੁਸਤ ਬੰਦਾ ਬੀਮਾਰ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਐਸੇ ਹੀ ਇਹ ਇੰਦਰ ਵਿਅਰਥ ਆ ਗਿਆ। ਮਹਾਦੇਵ! ਜੋ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਸਾਨੂੰ ਮਿਹਰ ਕਰ।
ਤਤ ਉਚ੍ਚੈਰ੍ਵਿਭੋਰ੍ਹਾਸ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਪਿਨਾਕਿਨਃ । ਉਵਾਚ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਂ ਪਸ਼੍ਯਾਵਸ੍ਥਾਂ ਦਿਵੌਕਸਾਮ੍
ਫਿਰ ਪਿਨਾਕਧਾਰੀ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਉੱਚੀ ਹਾਸੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਸੁਰਗਵਾਸੀਆਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵੇਖੋ।'
ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇਸ਼੍ਵਰੋ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਮਨਸੇਪ੍ਸਿਤਮ੍ । ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਮਾਨਭਂਗਂ ਚ ਦੇਵਾਰ੍ਥੇ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਬੇਇੱਜਤੀ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾ ਭਵਾਨ੍ਯਾ ਵਿਜ੍ਞਪ੍ਤੋ ਨृਪ ਪ੍ਰਾਹ ਵਚੋ ਹਰਃ । ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਨ ਹਤੋ ਯੋऽਰਿ ਸ ਕਥਂ ਹਨ੍ਯਤੇ ਮਯਾ
ਭਵਾਨੀ ਦੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਹਰੇ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਜਿਸ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰ ਸਕਿਆ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?'
ਪੂਰ੍ਵਸृष੍ਟਾਨ੍ਯਾਯੁਧਾਨਿ ਵਜ੍ਰਾਦੀਨਿ ਪਿਤਾਮਹ । ਤੈਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਨੈਵ ਵਧ੍ਯੋऽਸੌ ਬਲੀ ਜਾਲਂਧਰੋऽਸੁਰਃ
ਪਹਿਲਾਂ ਬਣੇ ਹਥਿਆਰ, ਜਿਵੇਂ ਵਜਰ ਆਦਿ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਉਹ ਤਾਕਤਵਰ ਜਾਲੰਧਰ ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰ ਸਕਦੇ।
ਹੇਤਿਭਿਃ ਪੂਰ੍ਵਸਂਸृष੍ਟੈਃ ਸਮਯਾਪਿ ਨ ਹਨ੍ਯਤੇ । ਦੇਵਾਃ ਕੁਰ੍ਵਂਤੁ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਂ ਹਿ ਮਮ ਪ੍ਰਾਣਸਹਂ ਦृਢਮ੍
ਪੁਰਾਣੇ ਬਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਉਹ ਨਹੀਂ ਮਰਦਾ। ਦੇਵਤੇ ਐਸਾ ਹਥਿਆਰ ਬਣਾਉਣ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਜਿੰਦ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋਵੇ।
ਸ਼ਂਭੋਰਿਤ੍ਯੁਤ੍ਤਰਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚਾਥ ਸ਼ਂਕਰਮ੍ । ਸ੍ਵਯਂ ਕੁਰੁ ਮਹਾਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਂ ਤ੍ਵਂ ਵੇਤ੍ਥ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਨੋ ਬਲਮ੍
ਸ਼ੰਭੂ ਦਾ ਜਵਾਬ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਤੂੰ ਆਪ ਵੱਡਾ ਹਥਿਆਰ ਬਣਾਂ, ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਪੂਰੀ ਪਤਾ ਹੈ।'
ਇਤਿ ਤਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਵਿਮੁਂਚ ਤੇਜਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕ੍ਰੋਧਯੁਕ੍ਤਂ ਸੁਰੈਃ ਸਹ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, 'ਬ੍ਰਹਮਾ! ਤੂੰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਜੋਤ ਛੱਡੋ।'
ਤਤਸ੍ਤੇਜੋ ਮੁਮੋਚਾਥ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸ੍ਤ੍ਰਸੂਚਕਃ । ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਜਂ ਤੇਜਸ੍ਤਤੋ ਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਵਾਨ੍ਸ੍ਵਯਮ੍
ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜੋਤ ਛੱਡੀ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾਸਤਰ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਸੀ। ਫਿਰ ਰੁਦਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਜੇ ਨੈਣ ਦੀ ਜੋਤ ਆਪ ਛੱਡੀ।
ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਮੁਮੁਚੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਕ੍ਰੋਧਂ ਤੇਜਸਾਂ ਚਯਮ੍ । ਅਤ੍ਰਾਂਤਰੇ ਸ੍ਮृਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਹਰੇਣ ਮਧੁਸੂਦਨਃ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਜੋਤ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ। ਇਸੀ ਵੇਲੇ, ਮਧੁਸੂਦਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਹਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਕਿਂ ਕਰੋਮੀਤਿ ਤੇਨੋਕ੍ਤਃ ਸ਼ਿਵਃ ਪ੍ਰਾਹ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ । ਵਿष੍ਣੋ ਜਾਲਂਧਰਃ ਕਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਹਤਃ ਸਂਗਰੇ ਤ੍ਵਯਾ
ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?'—ਤਦ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜਲੰਧਰ ਨੂੰ ਤੂੰ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਮਾਰਿਆ?'