ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਸਂਸ੍ਮृਤ੍ਯ ਗਰੁਡਂ ਧਰਣੀਧਰਃ । ਆਰੁਹ੍ਯ ਚ ਜਗਨ੍ਨਾਥਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰਾਬ੍ਧਿਂ ਪ੍ਰਿਯਯਾ ਸਹ
"ਠੀਕ ਹੈ" ਆਖ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੇ ਤੇ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖੀਰ-ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤਦਾਪ੍ਰਭृਤਿ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਵਾਸਃ ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰਮਂਦਿਰੇ । ਅਬ੍ਧੌ ਵਸਤਿ ਦੇਵੇਸ਼ੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਿਯਚਿਕੀਰ੍षਯਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਆਪਣੇ ਸੱਸੁਰ ਦੇ ਮਹਿਲ ਵਿਚ ਵੱਸਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ ਉਵਾਚ- ਦੇਵਾਨ੍ਵਿਕ੍ਲਾਵ੍ਯ ਸਮਰੇ ਵਿष੍ਣੁਂ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯਾਤ੍ਮਮਂਦਿਰੇ । ਜਾਲਂਧਰੇਣਾਬ੍ਧਿਜੇਨ ਯਤ੍ਕृਤਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਨਾਰਦ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਨਾਰਦ ਜੀ, ਦੱਸੋ ਕਿ ਜਦੋਂ ਜਾਲੰਧਰ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਹਰਾ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਰੱਖ ਲਿਆ, ਫਿਰ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਕੀ ਕੀਤਾ?"
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ-। ਸ਼ੁਂਭਾਦੀਨਾਂ ਤੁ ਵੀਰਾਣਾਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਦਾਨਂ ਪ੍ਰਸਾਦਜਮ੍ । ਜਾਲਂਧਰੋ ਜਗਾਮਾਥ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਾਵਲੋਕਯਤ੍
ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਸ਼ੁੰਭ ਆਦਿਕ ਵੱਡੇ ਵਿਰਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮਿਲੇ ਸੀ, ਜਾਲੰਧਰ ਸੁਆਰਗ ਗਿਆ ਤੇ ਉਥੇ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਵੇਖੀ।"
ਹਿਰਣ੍ਯਵਰ੍षੇਣ ਜਨਾਨ੍ਭੂषਯਂਤਂ ਦਿਨੇਦਿਨੇ । ਫਲਂਤਿ ਤਰਵੋऽਜਸ੍ਰਂ ਵਾਜਿਮੇਧਕ੍ਰਤੋਃ ਫਲਮ੍
ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਰੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਫਲ ਲਾਉਂਦੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਘੋੜਾ-ਯੱਗ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਗਜਵਸ੍ਤ੍ਰਸੁਵਰ੍ਣਾਨਿ ਧੇਨੁ ਕਨ੍ਯਾ ਤਿਲਾਨਿ ਚ । ਪੁष੍ਪਕਰ੍ਪੂਰਤਾਂਬੂਲ ਕਸ੍ਤੂਰੀ ਕੁਂਕੁਮਾਨਿ ਚ
ਹਾਥੀ, ਕੱਪੜੇ, ਸੋਨਾ, ਗਾਂਵਾਂ, ਕੁੜੀਆਂ, ਤਿਲ, ਫੁੱਲ, ਕਪੂਰ, ਪਾਨ, ਕਸਤੂਰੀ ਤੇ ਕੇਸਰ—
ਯੇ ਯਚ੍ਛਂਤਿ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਸ੍ਤੇ ਪਸ਼੍ਯਂਤ੍ਯਮਰਾਵਤੀਮ੍ । ਵਰ੍षਾਸੁ ਗृਹਦਾਨੇਨ ਸ਼ਿਸ਼ਿਰੇऽਗ੍ਨਿਪ੍ਰਦਾਨਤਃ
ਜੋ ਵੱਡੇ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਦਾਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਮਰਾਵਤੀ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਮੀਂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਘਰ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਸਰਦੀ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ—
ਵਾਦਿਤ੍ਰਾਣਿ ਚ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਵਾਦਯਂਤਿ ਸ਼ਿਵਾਲਯੇ । ਪ੍ਰਪਾਂ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਯੇ ਚੈਤ੍ਰੇ ਦਧ੍ਯੋਦਨਸਮਨ੍ਵਿਤਾਮ੍
ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿਚ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਵਾਜੇ ਵੱਜਦੇ ਹਨ। ਚੈਤ੍ਰ ਮਹੀਨੇ ਵਿਚ ਜੋ ਲੋਕ ਦਹੀਂ-ਚੌਲ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਕੂਆਂ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ—
ਯਤ੍ਰ ਹਿਂਦੋਲਪਰ੍ਯਂਕਂ ਸ੍ਵਯਮਾਂਦੋਲਯਂਤਿ ਚ । ਸਾਰਿਕਾਸ਼ੁਕਹਂਸਾਸ਼੍ਚ ਭ੍ਰਮਦ੍ਭ੍ਰਮਰਕੋਕਿਲਾਃ
ਉਥੇ ਝੂਲੇ ਤੇ ਪਾਲਣੇ ਆਪ ਹੀ ਝੁਲਦੇ ਹਨ। ਤੋਤੇ, ਸਾਰੀਆਂ, ਹੰਸ, ਭੌਂਰੇ ਤੇ ਕੋਇਲ ਉਥੇ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ।
ਕੁਰ੍ਵਂਤੋ ਦੂਤਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਯਚ੍ਛਂਤੇ ਪ੍ਰਿਯਸਂਗਮਮ੍ । ਰਂਭਾ ਯਤ੍ਰ ਪੁਰੇ ਰਾਮ ਮੇਨਕਾ ਚ ਤਿਲੋਤ੍ਤਮਾ
ਉਥੇ ਦੂਤ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਪ੍ਰੀਤਮਾਂ ਦੀਆਂ ਮੁਲਾਕਾਤਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਰੰਭਾ, ਰਾਮਾ, ਮੇਨਕਾ ਤੇ ਤਿਲੋਤਮਾ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਸੁषਮਾ ਸੁਂਦਰੀ ਯਤ੍ਰ ਘृਤਾਚੀ ਪੁਂਜਿਕਸ੍ਥਲੀ । ਸੁਕੇਸ਼ੀ ਸੁਮੁਖੀ ਰਾਮਾ ਮਂਜੁਘੋषਾ ਚ ਮਾਲਿਨੀ
ਉਥੇ ਸੁਸ਼ਮਾ, ਸੁੰਦਰਿ, ਘ੍ਰਿਤਾਚੀ, ਪੁੰਜਿਕਸਥਲੀ, ਸੁਕੇਸ਼ੀ, ਸੁਮੁਖੀ, ਰਾਮਾ, ਮੰਜੁਘੋਸ਼ਾ ਤੇ ਮਾਲਿਨੀ ਹਨ।
ਮृਗੋਦ੍ਭਵਾ ਚ ਸੁਖਦਾ ਧਨਦਂष੍ਟ੍ਰਾ ਤਿਲਪ੍ਰਭਾ । ਵਾਜਿਮੇਧਫਲਗ੍ਰਾਹਾ ਰਾਜਸੂਯਫਲਂਤਿ ਯਾਃ
ਉਥੇ ਮ੍ਰਿਗੋਦਭਵਾ, ਸੁਖਦਾ, ਧਨਦੰਸ਼ਟਰਾ, ਤਿਲਪ੍ਰਭਾ ਤੇ ਉਹ ਹਨ ਜੋ ਘੋੜਾ-ਯੱਗ ਤੇ ਰਾਜਸੂਯ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਕੋਟਿਸ਼ੋ ਯਤ੍ਰ ਨਿਃष੍ਪਾਪਾਃ ਕ੍ਰੀਡਂਤ੍ਯਪ੍ਸਰਸੋ ਨृਪ । ਏਵਂ ਭੂਰਿਸੁਖੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਸਿਂਧੁਜਃ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਥੇ ਲੱਖਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਖੇਡਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਬੇਅੰਤ ਸੁਖ ਬਣਾਏ।
ਸ਼ੁਂਭਂ ਪ੍ਰਾਣਸਮਂ ਦੈਤ੍ਯਂ ਨਿਸ਼ੁਂਭਂ ਯੁਵਰਾਜਕੇ । ਸ੍ਵਯਂ ਜਾਲਂਧਰੇ ਪੀਠੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਦਾਗਤ੍ਯ ਸਿਂਧੁਰਾਟ੍ । ਵਰ੍षਾਰ੍ਬੁਦਦ੍ਵਯਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਚਕਾਰਾਤ੍ਮਬਲੇਨ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੁੰਭ, ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਨ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਨੂੰ ਉੱਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਬਣਾਇਆ। ਫਿਰ ਆਪ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ, ਸੁਰਗ ਤੋਂ ਆ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਜਲੰਧਰ ਦਾ ਰਾਜ ਦੋ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਚਲਾਇਆ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ ਉਵਾਚ-। ਯੁਯੁਧੇऽਸੁਰ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਸਸੁਰੈਰਪਰਾਜਿਤਃ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਕੀ ਉਹ ਅਸੁਰ, ਜੋ ਅਜੇ ਤੱਕ ਅਜੇਤੂ ਸੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿਚ ਲੜਿਆ?
ਤਤਃ ਕਿਮਕਰੋਦ੍ਰਾਜਾ ਸਿਂਧੁਸੂਨੁਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ । ਤਨ੍ਮਮਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਦੇਵਰ੍षੇ ਸ਼੍ਰੋਤੁਕਾਮਸ੍ਯ ਵਿਸ੍ਤਰਾਤ੍
ਫਿਰ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਕੀ ਕੀਤਾ? ਮੈਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ-। ਸ਼ृਣੁ ਰਾਜਨ੍ਯਥਾਤਥ੍ਯਂ ਕृਤਸਾਗਰਸੂਨੁਨਾ । ਸ ਦੇਵਾਨ੍ਸਮਰੇ ਜਿਤ੍ਵਾ ਰਾਜ੍ਯਂ ਚਕ੍ਰੇ ਹ੍ਯਕਂਟਕਮ੍
ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਰਾਜਾ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ ਕਿ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਕੀ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ, ਰਾਜ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਵਿਰੋਧ ਦੇ ਚਲਾਇਆ।
ਗਂਧਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਾਦ੍ਯਾਃ ਸੇਵਂਤੇ ਚਾਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਯਜ੍ਞਭਾਗਾਂਸ਼੍ਚ ਯੋ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵੇषਾਮਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ ਆਦਿਕ ਗੰਧਰਵ ਵੀ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸਾਰੇ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਆਪ ਹੀ ਭੋਗਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ੀਰਸਾਗਰਤੋ ਦੇਵੈਰ੍ਹृਤਂ ਰਤ੍ਨਾਦਿਕਂ ਚ ਯਤ੍ । ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਚ ਤਥਾਨ੍ਯਚ੍ਚ ਨਿਰ੍ਜਿਤ੍ਯ ਹृਤਵਾਨ੍ਬਲੀ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਜੋ ਕੁਝ ਰਤਨ ਤੇ ਹੋਰ ਖਜਾਨਾ ਖੀਰ-ਸਾਗਰ ਤੋਂ ਲਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੀ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਨੇ ਜਿੱਤ ਕੇ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਕਰ ਲਿਆ।
ਸਮੁਦ੍ਰਤਨਯੇ ਰਾਜ੍ਯਂ ਭੁਵੋ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਤਿ । ਨ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਮ੍ਰਿਯਤੇ ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਨਰਕਂ ਕੋऽਪਿ ਨ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜਦੋਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜ ਚਲਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਮਰਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਤੇ ਕੋਈ ਨਰਕ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਨ ਕਲਿਪ੍ਰਣਯਾਦਨ੍ਯੋ ਨ ਭੋਗਾਦਪਰਃ ਕ੍ਸ਼ਯਃ । ਨ ਵਂਧ੍ਯਾ ਦੁਰ੍ਭਗਾ ਨਾਰੀ ਨਾਲਂਕਾਰੈਰ੍ਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾ
ਕਲਿਯੁਗ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਜਾਂ ਵਿਅਸਨ ਕਰਕੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਕੋਈ ਔਰਤ ਬਾਂਝ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਉੱਤੇ ਦੁੱਖ ਸੀ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਗਹਣਿਆਂ ਤੋਂ ਵੰਝੀ ਸੀ।
ਕੁਰੂਪਾ ਦੁਰ੍ਗਤਾ ਦੁष੍ਟਾऽਯਸ਼ਸ੍ਯਾ ਨ ਚ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ । ਨ ਤਤ੍ਰ ਵਿਧਵਾ ਨਾਰੀ ਨ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਨਿਰ੍ਦ੍ਧਨੋ ਜਨਃ
ਉਥੇ ਕੋਈ ਕੁਰੂਪ, ਗਰੀਬ, ਮਾੜਾ ਜਾਂ ਬਦਨਾਮ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਨਾ ਕੋਈ ਵਿਧਵਾ ਸੀ, ਨਾ ਕੋਈ ਮੁਫਲਿਸ।
ਦਾਤਾਰਃ ਸਂਤਿ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਨ ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਾਹਿਣਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ । ਪੁਣ੍ਯਾ ਜਨਾਃ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਂਤਿ ਦ੍ਵਿਜੇਭ੍ਯੋ ਹ੍ਯਾਤ੍ਮਨੋ ਧਨਮ੍
ਹਰ ਥਾਂ ਦਾਤੀ ਹੀ ਦਾਤੀ ਹਨ, ਪਰ ਕਿਤੇ ਵੀ ਮੰਗਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ। ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਆਪਣਾ ਧਨ ਸਦਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਰੂਪਯੌਵਨਸ਼ਾਲਿਨ੍ਯਃ ਸੀਮਂਤਿਨ੍ਯੋ ਗृਹੇ ਗृਹੇ । ਗੋਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਦਧਿਸਰ੍ਪਿਸ਼੍ਚ ਯਤ੍ਰ ਨਿਰ੍ਜਰਸੋ ਜਨਾਃ
ਹਰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਔਰਤਾਂ ਹਨ। ਉਥੇ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ, ਦਹੀਂ ਤੇ ਘਿਉ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਲੋਕ ਅਮਰਾਂ ਵਰਗੇ ਹਨ।
ਮਂਗਲਂ ਤਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਨ ਕ੍ਵਚਿਦ੍ਵਧਬਂਧਨਮ੍ । ਸ਼ਰੇਣ ਨ ਚ ਹਿਂਸਾਸ੍ਤਿ ਨ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਕੇਨ ਬਾਧ੍ਯਤੇ
ਉਥੇ ਸਭ ਲਈ ਚੰਗਾ ਹੀ ਚੰਗਾ ਹੈ, ਕਿਤੇ ਵੀ ਵਿਆਹ ਦਾ ਬੰਧਨ ਨਹੀਂ। ਨਾ ਹੀ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਨੁਕਸਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ऋਣਂ ਨ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਰਾਜਨ੍ਧਨਿਨਃ ਸਂਤਿ ਸਰ੍ਵਤਃ । ਸਂਤੁष੍ਟਾਃ ਸਰ੍ਵਸਸ੍ਯਾਢ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰਪਾਰ੍ਥਿਵ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਥੇ ਕਿਸੇ ਉੱਤੇ ਕਰਜ਼ਾ ਨਹੀਂ, ਹਰ ਥਾਂ ਧਨਵਾਨ ਹਨ। ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਅਨਾਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ।
ਕੇਲੀਕ੍ਸ਼ੁਦਂਡਪ੍ਰਭਵਸ਼੍ਚ ਦੁਗ੍ਧਰਸੋऽਤਿ ਸੁਸ੍ਵਾਦੁਤਰੋ ਗृਹੇ ਨृਣਾਮ੍ । ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਨਾਰੀਨਰਯੋਰ੍ਹਿਤਂ ਵਚੋ ਨ ਚਾਪਹਰ੍ਤਾਧ੍ਵਨਿ ਗਚ੍ਛਤਾਂ ਸਦਾ
ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਗੰਨੇ ਦਾ ਰਸ ਤੇ ਦੁੱਧ ਬੜਾ ਮਿੱਠਾ ਹੈ। ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਮਰਦ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਲਈ ਚੰਗੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਚੋਰ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਪਤਂਤ੍ਯਖਂਡਾ ਨਭਸੋ ਯਤਸ੍ਤਤੋ ਧਾਰਾਸ਼੍ਚ ਕਰ੍ਮਾਰਵਿਮਿਸ਼੍ਰਸਰ੍ਪਿषਃ । ਸਂਮਿਸ਼੍ਰਿਤਾਃ ਸ਼ਰ੍ਕਰਯਾ ਪਰਿਸ਼੍ਰੁਤਾਃ ਸਮੁਦ੍ਰਸੂਨੋਃ ਸ੍ਮਰਣਾਨ੍ਮੁਖੇ ਨृਣਾਮ੍
ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਜਿੱਥੇ-ਤਿੱਥੇ ਘਿਉ ਤੇ ਚੀਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਹੋਈਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ। ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮਿੱਠੀ ਧਾਰ ਮਾਨਵਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਪੈਂਦੀ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ ਉਵਾਚ- ਇਂਦ੍ਰਾਦਿਭਿਸ੍ਤਦਾ ਦੇਵੈਃ ਕਿਂ ਕृਤਂ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ । ਜਾਲਂਧਰੇਣ ਵਿਜਿਤੈਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਰਾਜ੍ਯੇ ਹृਤੇ ਸਤਿ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਦ ਜਲੰਧਰ ਨੇ ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਸੁਰਗ ਲੈ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕੀ ਕੀਤਾ?
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ-। ਅਥ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦਿਵਂ ਦੇਵਾਃ ਪ੍ਰਾਪੁਸ੍ਤੇ ਦੁਰ੍ਦਸ਼ਾਂ ਚਿਰਮ੍ । ਨ ਪੀਯੂषਂ ਨੈਵ ਯਜ੍ਞਾਃ ਯਯੁਃ ਸ੍ਥਾਨਂ ਸ੍ਵਯਂਭੁਵਃ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ ਸੁਰਗ ਛੱਡ ਕੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਪੈ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਨਾ ਅਮ੍ਰਿਤ ਸੀ, ਨਾ ਯਜਨ ਹੋ ਸਕਦੇ ਸਨ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਥਾਂ ਪਹੁੰਚੇ।