ਪਲਾਯਧ੍ਵਂ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦ੍ਰੋਣਾਦ੍ਰਿਃ ਕ੍ਸ਼ਯਮਾਗਤਃ । ਏਵਮੁਕ੍ਤਵਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਗੁਰੋਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸਿਂਧੁਜਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਦ੍ਰੋਣ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਭੱਜ ਜਾਓ, ਉਹ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਐਸਾ ਕਹਿ ਕੇ, ਦਰਿਆ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦਾ ਜਨੈਊ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤਂ ਕੇਸ਼ਾਂਸ਼੍ਚ ਬਾਣੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰ੍ਹਸਨ੍ਸੁਰਾਨ੍ । ਤਤੋ ਦੁਦ੍ਰਾਵ ਵੇਗੇਨ ਗੁਰੁਃ ਪ੍ਰਾਣਭਯਾਰ੍ਦਿਤਃ
ਉਹ ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਜਨੈਊ ਤੇ ਵਾਲ ਕੱਟ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਅਧਿਆਪਕ ਜਾਨ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭੱਜ ਪਿਆ।
ਦੇਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਰਣਂ ਹਿਤ੍ਵਾ ਪਲਾਯਾਂਚਕ੍ਰਿਰੇ ਨृਪ । ਏਵਂ ਵਿਦ੍ਰਾਵ੍ਯ ਦੇਵਾਨ੍ਵੈ ਜਨਾਰ੍ਦ੍ਦਨਮਧਾਵਤ
ਸਭ ਦੇਵਤੇ ਜੰਗ ਛੱਡ ਕੇ ਭੱਜ ਗਏ, ਰਾਜਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਭਜਾ ਕੇ, ਉਹ ਜਨਾਰਦਨ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ।
ਹृषੀਕੇਸ਼ੋऽਪਿ ਦੈਤ੍ਯੇਸ਼ਮਨ੍ਵਧਾਵਦ੍ਰਣੋਤ੍ਸੁਕਃ । ਤਤੋ ਯੁਦ੍ਧਮਭੂਦ੍ਧੋਰਂ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਜਾਲਂਧਰਸ੍ਯ ਚ
ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਵੀ ਜੰਗ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜਿਆ; ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਤੇ ਜਾਲੰਧਰ ਵਿਚ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਹੋਈ।
ਦੁਰ੍ਦ੍ਧਰ੍षਣੋ ਬਾਣਜਾਲੈਃ ਪ੍ਲਾਵਯਾਮਾਸ ਕੇਸ਼ਵਮ੍ । ਤਾਨ੍ਬਾਣਾਨ੍ਖਂਡਸ਼ਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਪੂਰਯਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ਰੈਰ੍ਮਹਾਨ੍
ਉਹ ਵਿਰੋਧ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਸੀ, ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਡੁੱਬਾ ਦਿੱਤਾ; ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਟੁਕੜੇ-ਟੁਕੜੇ ਕਰ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਭਰ ਦਿੱਤਾ।
ਵਾਸੁਦੇਵੋਸੁਰਂ ਬਾਣੈਰ੍ਜਾਲਂਧਰਮਪੀਡਯਤ੍ । ਜਾਲਂਧਰੋ ਰਥਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਰਪੀਡਿਤਵਿਗ੍ਰਹਃ
ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਅਸੁਰ ਜਾਲੰਧਰ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ ਦਿੱਤੀ; ਜਾਲੰਧਰ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਰਥ ਛੱਡ ਗਿਆ।
ਵਿष੍ਣੁਂ ਵਿਜੇਤੁਂ ਦੁਦ੍ਰਾਵ ਸਂਯਤਿਸ੍ਥਮਥ ਦ੍ਰੁਤਮ੍ । ਤਮਾਯਾਂਤਂ ਰਣੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਰਿਰ੍ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਸਾਯਕੈਃ
ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਜੰਗ 'ਚ ਹਰਾ ਲਈ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜਿਆ; ਜੰਗ 'ਚ ਉਸ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਬਾਣਾਨਂਗੇਸਹਦ੍ਵਿष੍ਣੋਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋऽਸੌ ਰਥਸਂਨਿਧੌ । ਹਸ੍ਤੇਨੈਕੇਨ ਗਰੁਡਂ ਦ੍ਵਿਤੀਯੇਨ ਰਥਂ ਹਰੇਃ
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਰਥ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਲਗੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਤੇ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਹਰੀ ਦੇ ਰਥ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ।
ਭ੍ਰਾਮਯਿਤ੍ਵਾਂਬਰੇ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ਸ਼੍ਵੇਤਦ੍ਵੀਪੇ ਨ੍ਯਪਾਤਯਤ੍ । ਜਾਲਂਧਰਕਰਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤੋ ਗਰੁਡੋऽਪਿ ਪਪਾਤ ਹ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅਸਮਾਨ 'ਚ ਘੁੰਮਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਸ੍ਵੇਤਦਵੀਪ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਜਾਲੰਧਰ ਦੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ ਗਰੁੜ ਵੀ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਕ੍ਰੌਂਚਦ੍ਵੀਪੇ ਸ ਤਤ੍ਰੈਵ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮਮਕਰੋਚ੍ਚਿਰਮ੍ । ਅਚ੍ਯੁਤਃ ਪ੍ਰਚ੍ਯੁਤਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਭ੍ਰਮਤੋ ਰਥਮਂਡਲਾਤ੍
ਉਹ ਉਥੇ ਕ੍ਰੌਂਚਦਵੀਪ 'ਤੇ ਲੰਬਾ ਸਮਾਂ ਆਰਾਮ ਕੀਤਾ; ਅਚ੍ਯੁਤ ਰਥ ਦੇ ਘੁੰਮਦੇ ਚੱਕਰ ਤੋਂ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ।
ਰਣਮਾਗਤ੍ਯ ਦੈਤ੍ਯੇਸ਼ਂ ਤਿष੍ਠਤਿष੍ਠੇਤ੍ਯਭਾषਤ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਮਾਗਤਂ ਭੂਯਃ ਕੇਸ਼ਵਂ ਸਮਰਪ੍ਰਿਯਃ
ਜੰਗ 'ਚ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਠਹਿਰ, ਠਹਿਰ!'; ਜੰਗ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਮੁੜ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ,
ਪੂਰਯਨ੍ਮਾਰ੍ਗਣੈਰ੍ਭੂਮਿਂ ਜਗਰ੍ਜਾਰ੍ਣਵਨਂਦਨਃ
ਦਰਿਆ ਦਾ ਪੁੱਤ ਗੱਜ ਪਿਆ, ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਭਰ ਦਿੱਤੀ।
ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਦੈਤ੍ਯਂ ਹਰਿਰਾਸ਼ੁ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਹृਦਿ ਸ੍ਫੁਰਂਤ੍ਯਾ ਸ ਤਤਃ ਪਪਾਤ । ਸੂਤੋ ਨ ਯਤ੍ਤਂ ਸਮਰਾਨ੍ਨਿਵਾਸਂ ਤਂ ਪ੍ਰਾਹ ਰੇ ਕੇਨ ਕृਤੋਸ੍ਮ੍ਯਲਜ੍ਜਃ
ਹਰੀ ਨੇ ਦੈਤ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਚਮਕਦਾਰ ਬਰਛੀ ਨਾਲ ਦਿਲ 'ਚ ਵਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਡਿੱਗ ਪਿਆ; ਸਾਰਥੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਜੰਗ 'ਚ ਰੱਖ ਨਾ ਸਕਿਆ, ਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਕਿਸ ਨੇ ਲਾਜ ਰਹਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ?'
ਦੈਤ੍ਯਾਰਿ ਜਾਲਂਧਰਯੋਰ੍ਮਹਤ੍ਤਦਾ ਬਭੂਵ ਯੁਦ੍ਧਂ ਧਰਣੀਤਲਸ੍ਥਯੋਃ । ਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾ ਸ਼੍ਰਿਯਸ੍ਤਂ ਨ ਜਘਾਨ ਦਾਨਵਂ ਸ੍ਵਯਂ ਹਰਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਰੈਃ ਪਪਾਤ
ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਵਿਰੋਧੀ ਤੇ ਜਾਲੰਧਰ ਵਿਚ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਡਾ ਜੰਗ ਹੋਇਆ; ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਸ਼੍ਰੀ ਨੇ ਦੈਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਹਰੀ ਆਪ ਉਸ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਤਤੋ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਗੋਵਿਂਦਂ ਪਤਿਤਂ ਧਰਣੀਤਲੇ । ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯਾਰ੍ਣਵਜੋ ਦੈਤ੍ਯ ਆਰੁਰੋਹ ਨਿਜਂ ਰਥਮ੍ । ਤਤਸ੍ਤਮਿਂਦਿਰਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਰੁਦਂਤੀ ਵਿष੍ਣੁਵਲ੍ਲਭਾ
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਗੋਵਿੰਦ ਜੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗੇ ਵੇਖੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ ਤੇ ਦੈਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰਥ ਚੜ੍ਹ ਲਿਆ। ਓਸ ਵੇਲੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਲਕਸ਼ਮੀ, ਰੋਦੀ ਹੋਈ, ਉਥੇ ਆ ਗਈ।
ਸਂਸ੍ਥਿਤਾ ਕਮਲਾ ਤਤ੍ਰ ਪਤਿਂ ਕਮਲਲੋਚਨਮ੍ । ਪਤਿਤਂ ਤੁ ਪਤਿਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਃ ਪ੍ਰਾਹਾਰ੍ਣਵਾਤ੍ਮਜਮ੍
ਉਥੇ ਕਮਲਾ ਆਪਣੇ ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਪਤੀ ਅੱਗੇ ਖਲੋਤੀ ਸੀ। ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਡਿੱਗਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਸ਼ृਣੁष੍ਵ ਵਚਨਂ ਭ੍ਰਾਤਰ੍ਜਿਤੋ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਧृਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ । ਭਗਿਨ੍ਯਾ ਨ ਚ ਵੈਧਵ੍ਯਂ ਦਾਤੁਂ ਯੁਕ੍ਤਂ ਮਹਾਬਲ
ਭਰਾ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ—ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਤੇ ਫੜ ਲਿਆ। ਪਰ, ਵੱਡੇ ਬਲਵਾਨ, ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਵਿਧਵਾ ਕਰਨਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯਾ ਮੁਮੋਚ ਜਗਤਃ ਪਤਿਮ੍ । ਜਾਲਂਧਰੋ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਸ੍ਵਸ੍ਰੇ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਨਨਾਮ ਚ
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਾਲੰਧਰ ਨੇ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਾਨ ਸੀ, ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਭੈਣ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਵਵਂਦੇ ਚਰਣੌ ਵਿष੍ਣੋਃ ਸ੍ਵਸੁਃ ਸ੍ਨੇਹਾਤ੍ਤਦਾਂਜਸਾ । ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਜਾਲਂਧਰਂ ਪ੍ਰਾਹ ਤੁष੍ਟੋऽਸ੍ਮਿ ਤਵ ਕਰ੍ਮਣਾ । ਵਰਂ ਵਰਯ ਦੈਤ੍ਯੇਸ਼ ਕਿਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਾਮਿ ਤੇ ਵਰਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਭੈਣ ਦੇ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਨੇ ਜਾਲੰਧਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੰਮ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ। ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮੰਗ ਜੋ ਮੰਗਣਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਰ ਦਿਆਂ।"
ਜਾਲਂਧਰ ਉਵਾਚ-। ਯਦਿ ਤ੍ਵਂ ਮਮ ਤੁष੍ਟੋऽਸਿ ਸ਼ੌਰ੍ਯੇਣਾਨੇਨ ਕੇਸ਼ਵ । ਸ੍ਥਾਤਵ੍ਯਂ ਮਤ੍ਪਿਤੁਃ ਸ੍ਥਾਨੇ ਤ੍ਵਯਾ ਕਮਲਯਾ ਸਹ
ਜਾਲੰਧਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਸ਼ੌਰਯ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ, ਕੇਸ਼ਵ ਜੀ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਕਮਲਾ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਪਿਉ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਵੱਸੋ।"
ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਸਂਸ੍ਮृਤ੍ਯ ਗਰੁਡਂ ਧਰਣੀਧਰਃ । ਆਰੁਹ੍ਯ ਚ ਜਗਨ੍ਨਾਥਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰਾਬ੍ਧਿਂ ਪ੍ਰਿਯਯਾ ਸਹ
"ਠੀਕ ਹੈ" ਆਖ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੇ ਤੇ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖੀਰ-ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤਦਾਪ੍ਰਭृਤਿ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਵਾਸਃ ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰਮਂਦਿਰੇ । ਅਬ੍ਧੌ ਵਸਤਿ ਦੇਵੇਸ਼ੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਿਯਚਿਕੀਰ੍षਯਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਆਪਣੇ ਸੱਸੁਰ ਦੇ ਮਹਿਲ ਵਿਚ ਵੱਸਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ ਉਵਾਚ- ਦੇਵਾਨ੍ਵਿਕ੍ਲਾਵ੍ਯ ਸਮਰੇ ਵਿष੍ਣੁਂ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯਾਤ੍ਮਮਂਦਿਰੇ । ਜਾਲਂਧਰੇਣਾਬ੍ਧਿਜੇਨ ਯਤ੍ਕृਤਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਨਾਰਦ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਨਾਰਦ ਜੀ, ਦੱਸੋ ਕਿ ਜਦੋਂ ਜਾਲੰਧਰ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਹਰਾ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਰੱਖ ਲਿਆ, ਫਿਰ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਕੀ ਕੀਤਾ?"
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ-। ਸ਼ੁਂਭਾਦੀਨਾਂ ਤੁ ਵੀਰਾਣਾਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਦਾਨਂ ਪ੍ਰਸਾਦਜਮ੍ । ਜਾਲਂਧਰੋ ਜਗਾਮਾਥ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਾਵਲੋਕਯਤ੍
ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਸ਼ੁੰਭ ਆਦਿਕ ਵੱਡੇ ਵਿਰਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮਿਲੇ ਸੀ, ਜਾਲੰਧਰ ਸੁਆਰਗ ਗਿਆ ਤੇ ਉਥੇ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਵੇਖੀ।"
ਹਿਰਣ੍ਯਵਰ੍षੇਣ ਜਨਾਨ੍ਭੂषਯਂਤਂ ਦਿਨੇਦਿਨੇ । ਫਲਂਤਿ ਤਰਵੋऽਜਸ੍ਰਂ ਵਾਜਿਮੇਧਕ੍ਰਤੋਃ ਫਲਮ੍
ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਰੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਫਲ ਲਾਉਂਦੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਘੋੜਾ-ਯੱਗ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਗਜਵਸ੍ਤ੍ਰਸੁਵਰ੍ਣਾਨਿ ਧੇਨੁ ਕਨ੍ਯਾ ਤਿਲਾਨਿ ਚ । ਪੁष੍ਪਕਰ੍ਪੂਰਤਾਂਬੂਲ ਕਸ੍ਤੂਰੀ ਕੁਂਕੁਮਾਨਿ ਚ
ਹਾਥੀ, ਕੱਪੜੇ, ਸੋਨਾ, ਗਾਂਵਾਂ, ਕੁੜੀਆਂ, ਤਿਲ, ਫੁੱਲ, ਕਪੂਰ, ਪਾਨ, ਕਸਤੂਰੀ ਤੇ ਕੇਸਰ—
ਯੇ ਯਚ੍ਛਂਤਿ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਸ੍ਤੇ ਪਸ਼੍ਯਂਤ੍ਯਮਰਾਵਤੀਮ੍ । ਵਰ੍षਾਸੁ ਗृਹਦਾਨੇਨ ਸ਼ਿਸ਼ਿਰੇऽਗ੍ਨਿਪ੍ਰਦਾਨਤਃ
ਜੋ ਵੱਡੇ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਦਾਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਮਰਾਵਤੀ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਮੀਂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਘਰ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਸਰਦੀ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ—
ਵਾਦਿਤ੍ਰਾਣਿ ਚ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਵਾਦਯਂਤਿ ਸ਼ਿਵਾਲਯੇ । ਪ੍ਰਪਾਂ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਯੇ ਚੈਤ੍ਰੇ ਦਧ੍ਯੋਦਨਸਮਨ੍ਵਿਤਾਮ੍
ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿਚ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਵਾਜੇ ਵੱਜਦੇ ਹਨ। ਚੈਤ੍ਰ ਮਹੀਨੇ ਵਿਚ ਜੋ ਲੋਕ ਦਹੀਂ-ਚੌਲ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਕੂਆਂ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ—
ਯਤ੍ਰ ਹਿਂਦੋਲਪਰ੍ਯਂਕਂ ਸ੍ਵਯਮਾਂਦੋਲਯਂਤਿ ਚ । ਸਾਰਿਕਾਸ਼ੁਕਹਂਸਾਸ਼੍ਚ ਭ੍ਰਮਦ੍ਭ੍ਰਮਰਕੋਕਿਲਾਃ
ਉਥੇ ਝੂਲੇ ਤੇ ਪਾਲਣੇ ਆਪ ਹੀ ਝੁਲਦੇ ਹਨ। ਤੋਤੇ, ਸਾਰੀਆਂ, ਹੰਸ, ਭੌਂਰੇ ਤੇ ਕੋਇਲ ਉਥੇ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ।
ਕੁਰ੍ਵਂਤੋ ਦੂਤਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਯਚ੍ਛਂਤੇ ਪ੍ਰਿਯਸਂਗਮਮ੍ । ਰਂਭਾ ਯਤ੍ਰ ਪੁਰੇ ਰਾਮ ਮੇਨਕਾ ਚ ਤਿਲੋਤ੍ਤਮਾ
ਉਥੇ ਦੂਤ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਪ੍ਰੀਤਮਾਂ ਦੀਆਂ ਮੁਲਾਕਾਤਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਰੰਭਾ, ਰਾਮਾ, ਮੇਨਕਾ ਤੇ ਤਿਲੋਤਮਾ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।