ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ- ਨਾਰਾਯਣਪ੍ਰਪਨ੍ਨਾ ਯੇ ਨਰਾਭਕ੍ਤਿਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ । ਕਦਾਚਿਦਸ਼ੁਭਂ ਤੇषਾਂ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਨ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਕੋਈ ਅਸ਼ੁਭ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।
ਪੁਨਰੇਵ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਕਮਲਾਪਤੇਃ । ਯਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਾਨਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਲਭਂਤੇ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍
ਮੈਂ ਫਿਰ ਲਕਸ਼ਮੀਪਤੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸਾਂਗਾ; ਇਸ ਨੂੰ ਸੁਣਕੇ ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤृਪ੍ਯਂਤਿ ਵੈष੍ਣਵਾਃ । ਪਾਖਣ੍ਡਾ ਨ ਹਿ ਤृਪ੍ਯਂਤਿ ਨਰਕੇ ਕ੍ਲੇਸ਼ਭਾਗਿਨਃ
ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੁਭਗਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਪਾਖੰਡੀਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਕਲੇਸ਼ ਭੋਗਦੇ ਹਨ।
ਪਾਖਣ੍ਡਾਨਾਂ ਸਮੀਪੇ ਤੁ ਵਿष੍ਣੁਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਨ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਵੈष੍ਣਵਾਗ੍ਰਤਃ
ਹੇ ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਪਾਖੰਡੀਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਹੀਂ ਦੱਸਣੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਇਹ ਵਿਸ਼ਨੁਭਗਤਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੀ ਦੱਸੋ।
ਪੂਰ੍ਵਂ ਤ੍ਰੇਤਾਯੁਗੇ ਵਿਪ੍ਰ ਉਰ੍ਵੀਸ਼ੁਰ੍ਨਾਮ ਜੈਮਿਨੇ । ਆਸੀਤ੍ਪਾਪਰਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਨਿਂਦਾਪਰਾਯਣਃ
ਪਹਿਲਾਂ ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਜੈਮਿਨੀ, ਉਰਵੀਸ਼ੁਰ ਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਸੀ ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਾਪ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ ਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਵਹਾਰੀ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਪਰਸ੍ਤ੍ਰੀਗਮਨੋਦ੍ਯਤਃ । ਗੋਮਾਂਸਾਸ਼ੀ ਸੁਰਾਪੀ ਚ ਵੇਸ਼੍ਯਾਵਿਭ੍ਰਮਲੋਲੁਪਃ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਚੋਰੀ ਕਰਦਾ, ਪਰਾਈ ਔਰਤਾਂ ਵੱਲ ਲੁਭਦਾ, ਗਾਂ ਦਾ ਮਾਸ ਖਾਂਦਾ, ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਂਦਾ ਤੇ ਵੈਸ਼ਿਆਵਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਸ਼ਰਣਾਗਤਹਂਤਾ ਚ ਪਰਨਿਂਦਾਕਰਃ ਸਦਾ । ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਘਾਤੀ ਮਿਤ੍ਰਘ੍ਨੋ ਜ੍ਞਾਤਿਪੀਡਾਕਰਸ੍ਤਥਾ
ਉਹ ਸ਼ਰਨ ਆਏ ਹੋਏ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਕਰਦਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੋੜਦਾ, ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਅਸਤ੍ਯਭਾषੀ ਕ੍ਰੂਰਸ਼੍ਚ ਪਾਖਂਡਜਨਸਙ੍ਗਭਾਕ੍ । ਵृਤ੍ਤਿਚ੍ਛੇਦੀ ਦ੍ਵਿਜਾਤੀਨਾਂ ਨ੍ਯਾਸਾਪਹਾਰਕਸ੍ਤਥਾ
ਉਹ ਝੂਠ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ, ਕਰੂੜ, ਪਾਖੰਡੀਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਾਲਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਰੋਜ਼ੀ ਰੋਟੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਜਮ੍ਹਾਂ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਵਸਤੂ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਤਾਦृਸ਼ਂ ਤਂ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਦੁष੍ਟਂ ਪਾਪਪਰਾਯਣਮ੍ । ਆਜਗ੍ਮੁਰ੍ਜ੍ਞਾਤਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਨਿਜਂਗृਹਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਇੰਨਾ ਬੁਰਾ ਤੇ ਪਾਪੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਘਰ ਆ ਗਏ।
ਜ੍ਞਾਤਯ ਊਚੁਃ - ਪ੍ਰਤਿष੍ਠੋਪਾਰ੍ਜਿਤਾ ਪੂਰ੍ਵੈਰਸ੍ਮਾਕਂ ਵਿਮਲੇ ਕੁਲੇ । ਸਾ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾ ਤ੍ਵਯਾ ਮੂਢ ਵਿਨਾਸ਼ਂ ਪ੍ਰਤਿਨੀਯਤੇ
ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸਾਡੀ ਪਵਿੱਤਰ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਪੂਰਵਜਾਂ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਈ ਇੱਜ਼ਤ, ਤੂੰ ਮੂਰਖ, ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ।
ਧਰ੍ਮਮਾਰ੍ਗਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਕੁਰੁषੇ ਪਾਤਕਂ ਸਦਾ । ਮਦ੍ਵਂਸ਼ਕੀਰ੍ਤਿਹਨਨਂ ਜਾਤੋऽਸਿ ਜ੍ਞਾਤਿਦੁਃਖਦਃ
ਤੂੰ ਧਰਮ ਦਾ ਰਾਹ ਛੱਡ ਕੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈਂ।
ਅਤਿਵਿਸ੍ਮਯਦਾ ਸृष੍ਟਿਰ੍ਵਿਧਾਤੁਰ੍ਮਨ੍ਯਤੇ ਤ੍ਵਯਿ । ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਸਿਂਧੌ ਸ਼ਸ਼ੀ ਜਾਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕ੍ਸ਼੍ਵੇਡੋਦ੍ਭਵੋऽਪਿ ਚ
ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਦੀ ਰਚਨਾ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਇੰਨੀ ਅਜੀਬ ਹੈ; ਜਿਸ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਚੰਦ ਜਨਮਿਆ, ਉਥੇ ਝੱਗ ਵੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅਹੋ ਸ਼ਕ੍ਤਿਃ ਕੁਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਸਂਖ੍ਯਾਤੁਂ ਨ ਚ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ । ਅਨੇਕੈਃ ਪੁਰੁषੈਃ ਕੀਰ੍ਤਿਂ ਸਂਚਿਤਾਂ ਹਂਤਿ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਵਿਕਾਰੀਆਂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦਾ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਨਹੀਂ ਲਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ; ਉਹ ਕਈ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਇਕੱਠੀ ਕੀਤੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨੂੰ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਜਾਤੇ ਪੁਤ੍ਰੋਤ੍ਤਮੇ ਵਂਸ਼ਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸ੍ਯਾਦਧਮੋऽਪਿ ਚ । ਪੁਤ੍ਰੇਧਮੇਤੁ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋऽਪਿ ਵਂਸ਼ੋ ਗਚ੍ਛਤਿ ਹੀਨਤਾਮ੍
ਜੇ ਚੰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲੈ ਲਵੇ ਤਾਂ ਵੰਸ਼ ਉੱਚਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੇ ਮਾੜਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਚੰਗਾ ਵੰਸ਼ ਵੀ ਹੇਠਾਂ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ- ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਜ੍ਞਾਤਯਸ੍ਤੇ ਚ ਤਂ ਸਰ੍ਵੇ ਪਾਪਿਨਾਂ ਵਰਮ੍ । ਅਪਕੀਰ੍ਤਿਭਯਾਤ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਸ੍ਤਤ੍ਯਜੁਃ ਸਹਸਾ ਦ੍ਵਿਜ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ — ਇਹ ਗੱਲ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹਦੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਬਦਨਾਮੀ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਪਾਪੀ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਛੱਡ ਗਏ।
ਜ੍ਞਾਤਿਭਿਃ ਸ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤੋ ਜਨੈਃ ਸਰ੍ਵੈਸ਼੍ਚ ਧਿਕ੍ਕृਤਃ । ਪ੍ਰਪੇਦੇ ਦਸ੍ਯੁਤਾਂ ਦੁਃਖੀ ਵਿਭ੍ਰष੍ਟਾਖਿਲਵੈਭਵਃ
ਜਦ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਵੀ ਉਸਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਧਨ ਗਵਾ ਕੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਚੋਰੀ-ਡਾਕੇ ਵਾਲਾ ਜੀਵਨ ਵਲ ਮੁੜ ਗਿਆ।
ਤਂ ਦਸ੍ਯੁਕਰ੍ਮਕੁਰ੍ਵਂਤਂ ਨਿਰ੍ਦ੍ਦਯਂ ਪਰਹਿਂਸਕਮ੍ । ਧृਤ੍ਵਾ ਜਨਪਦਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭੂਪਾਲਾਯ ਨ੍ਯਵੇਦਯਨ੍
ਜਦ ਉਹ ਬੇਦਰਦੀ ਹੋ ਕੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ਼ ਦੇਂਦਾ ਚੋਰ ਬਣ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਪਿੰਡ-ਪੜੋਸ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਲੈ ਜਾ ਕੇ ਪੇਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇਨ ਭੂਮਿਭੁਜਾ ਤਸ੍ਯ ਪਿਤृਸ੍ਨੇਹਾਦ੍ਦਿਵਜੋਤ੍ਤਮ । ਨ ਹਤੋऽਸੌ ਦੁਰਾਚਾਰੋ ਨਿਜਦੇਸ਼ਾਦ੍ਵਹਿष੍ਕृਤਃ
ਪਰ ਰਾਜੇ ਨੇ, ਉਸਦੇ ਪਿਓ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਮਾੜੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋऽਸੌ ਵਨਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਦਸ੍ਯੁਭਿਃ ਸਹ ਨਿਰ੍ਦ੍ਦਯਃ । ਪਾਂਥਸ੍ਵਹਰਣਾਰ੍ਥਾਯ ਤਸ੍ਥੌ ਬਹੁਭਿਰੁਦ੍ਧਤੈਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਚੋਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਬੇਦਰਦੀ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਹੀਂ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਲੁੱਟਣ ਲਈ ਉਥੇ ਹੀ ਰਿਹਾ।
ਕਦਾਚਿਤ੍ਤਟਿਨੀਤੀਰਂ ਦਸ੍ਯੁਭਿਃ ਸਹ ਜੈਮਿਨੇ । ਵਨਪਰ੍ਯਟਨੇ ਸ਼੍ਰਾਂਤੋ ਜਗਾਮ ਸ੍ਨਾਨਹੇਤਵੇ
ਇੱਕ ਵਾਰ, ਜਦ ਉਹ ਚੋਰਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਿਆਂ ਥੱਕ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਨ੍ਹਾਉਣ ਲਈ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਗਿਆ, ਹੇ ਜੈਮਿਨੀ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਤਟਿਨ੍ਯਾਂ ਭਗਵਤ੍ਪਰਿਚਰ੍ਯਾਪਰਾਯਣਾਨ੍ । ਅਸੌ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਕृਤਿਨੋ ਬਹੂਨ੍
ਉਥੇ, ਉਸ ਮਾੜੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੇਖੇ, ਜੋ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਅਥ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਮਾਰਾਧ੍ਯ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ । ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਕਥਯਾਮਾਸੁਰ੍ਵਿਹਿਤਾ ਅਤਿ ਕੌਤੁਕਾਤ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਅਦ੍ਯ ਚਂਪਕਪੁष੍ਪਾਣਿ ਮਯਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤਾਨਿ ਤਾਨਿ ਵੈ । ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਵਦਤਿ ਤਾਂਬੂਲਂ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਂ ਮੁਰਾਰਯੇ
ਕਿਸੇ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਅੱਜ ਮੈਂ ਚੰਪਾ ਦੇ ਫੁੱਲ ਚੜ੍ਹਾਏ ਹਨ।" ਹੋਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਮੁਰਾਰੀ ਨੂੰ ਪਾਨ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।"
ਨ ਖਾਦਿਤਵ੍ਯਂ ਤਾਂਬੂਲਂ ਕਦਾਚਿਦਪਿ ਜਨ੍ਮਨਿ । ਮਯਾਦ੍ਯ ਹਰਯੇ ਦਤ੍ਤਂ ਕਦਲੀਫਲਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
"ਪਾਨ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਅੱਜ ਮੈਂ ਹਰੀ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕੇਲਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ," ਹੋਰ ਨੇ ਆਖਿਆ।
ਜਨ੍ਮਜਨ੍ਮਾਨਿ ਚ ਮਯਾ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਚ ਕਦਲੀਫਲਮ੍ । ਕੋऽਪਿ ਵਕ੍ਤਿ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਂ ਹਰਯੇ ਦਾਡਿਮੀਫਲਮ੍
"ਅਨੇਕ ਜਨਮਾਂ ਤੋਂ ਮੈਂ ਕੇਲਾ ਖਾਂਦਾ ਆ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਕੋਈ ਹੋਰ ਆਖਦਾ, 'ਮੈਂ ਹਰੀ ਨੂੰ ਦਾਣਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।'"
ਕੋऽਪਿ ਵਕ੍ਤਿ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਂ ਰਸਾਲਫਲਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਅਨ੍ਯੋऽਨ੍ਯਮੇਤਦ੍ਵਦਤਾਂ ਤੇषਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਾਂਸਿ ਚ
"ਕੋਈ ਹੋਰ ਆਖਦਾ, 'ਮੈਂ ਹਰੀ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅੰਬ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।'" ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ—
ਉਰ੍ਵੀਸ਼ੁਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਕਿਂ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਵਿष੍ਣਵੇ । ਸਂਸਾਰੇ ਯਾਨਿ ਵਸ੍ਤੂਨਿ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਣਿ ਸਂਤਿ ਤਾਨ੍ਯਹਮ੍
ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, 'ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਕੀ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਹੈ।'
ਨ ਹਿ ਸ਼ਕ੍ਨੋਮਿ ਸਂਤ੍ਯਕ੍ਤੁਂ ਕਿਂ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਮੁਰਾਰਯੇ । ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਨਾਂਤਰਸ੍ਥੋऽਹਂ ਚੌਰੋ ਰਾਜਭਯਾਕੁਲਃ
'ਪਰ ਮੈਂ ਕੁਝ ਵੀ ਛੱਡਣ ਜੋਗਾ ਨਹੀਂ ਹਾਂ—ਮੈਂ ਮੁਰਾਰੀ ਨੂੰ ਕੀ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਮੈਂ ਤਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਚੋਰ ਹਾਂ, ਰਾਜੇ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਹਾਂ।'
ਸ਼ਕਟਾਰੋਹਣੇ ਨਾਸ੍ਤਿ ਹ੍ਯਧਿਕਾਰਃ ਕਦਾਪਿ ਮੇ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ- ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦਸ੍ਯੁਨਾ ਤੇਨ ਭੂਯੋਭੂਯੋ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
'ਮੈਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹਨ ਦਾ ਹੱਕ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ।' ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ — ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਚੋਰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਇਹੀ ਗੱਲ ਆਖਦਾ ਰਿਹਾ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ।
ਸ਼ਕਟਂ ਹਰਯੇ ਦਤ੍ਤਂ ਚਤੁਰ੍ਵਰ੍ਗਪ੍ਰਦਾਯਿਨੇ । ਅਥ ਤੇਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਵਿਪ੍ਰ ਯਥਾਗਤਾਃ
'ਮੈਂ ਹਰੀ ਨੂੰ ਰਥ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਚਾਰ ਪਦਾਰਥ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।' ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸਨ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਚਲੇ ਗਏ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।