ਇਤਿ ਦੈਤ੍ਯੋਕ੍ਤਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਸ਼ੁਕ੍ਰਃ ਪ੍ਰਾਹਾਰ੍ਣਵਾਤ੍ਮਜਮ੍ । ਕ੍ਸ਼ੀਰਸਾਗਰਮਧ੍ਯਸ੍ਥੋ ਦ੍ਰੋਣੋਨਾਮ ਮਹਾਗਿਰਿਃ
ਦੈਤ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ੁਕਰ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਕਸ਼ੀਰ ਸਾਗਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇਕ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਦ੍ਰੋਣ ਹੈ।"
ਔषਧ੍ਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਂਤਿ ਜੀਵਯਂਤਿ ਚ ਯਾ ਮृਤਾਨ੍ । ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਸੁਰਾਚਾਰ੍ਯੋ ਗृਹੀਤ੍ਵੋषਧਿਸਂਚਯਮ੍
ਉਥੇ ਐਸੀਆਂ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਮਰੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਫਿਰ ਜੀਵਤ ਕਰ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਰਣੇ ਵਿਨਿਹਤਾਨ੍ਦੇਵਾਨੁਤ੍ਥਾਪਯਤਿ ਮਂਤ੍ਰਤਃ । ਭਾਰ੍ਗਵੋਕ੍ਤਮਥਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਸੈਨ੍ਯਭਾਰਂ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਹ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਰੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਫਿਰ ਜੀਵਤ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਭਾਰਗਵ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਫੌਜ ਦਾ ਭਾਰ ਚੁੱਕਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ,
ਸ਼ੁਂਭੇ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਤਰਸਾ ਯਯੌ ਜਾਲਂਧਰੋऽਰ੍ਣਵਮ੍ । ਅਥ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰਾਬ੍ਧੌ ਵੇਸ਼੍ਮਦਿਵ੍ਯਂ ਮਹਾਪ੍ਰਭਮ੍
ਸ਼ੁੰਭਾ ਕੋਲ ਫੌਜ ਛੱਡ ਕੇ, ਜਾਲੰਧਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਚਲਿਆ। ਫਿਰ, ਕਸ਼ੀਰ ਸਾਗਰ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਅਸਧਾਰਣ, ਦਿਵਿਆ ਮਹਲ ਦੇਖਿਆ।
ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਤਤ੍ਰ ਕ੍ਸ਼ੀਰਾਬ੍ਧੇਃ ਕ੍ਰੀਡਾਸ੍ਥਾਨਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸਃ । ਨੋष੍ਣੋ ਨ ਸ਼ੀਤਲੋ ਵਾਯੁਰ੍ਨ ਤਮੋ ਯਤ੍ਰ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਉਥੇ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਕਸ਼ੀਰ ਸਾਗਰ ਦੀ ਖੇਡ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਵੇਖੀ, ਜਿੱਥੇ ਨਾ ਗਰਮੀ ਹੈ, ਨਾ ਠੰਢ, ਨਾ ਹਨੇਰਾ।
ਯਤ੍ਰ ਗਾਯਂਤਿ ਨृਤ੍ਯਂਤਿ ਕ੍ਰੀਡਂਤਿ ਚ ਵਰਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ । ਸੁਪੀਨਸ੍ਤਨਭਾਰਾਢ੍ਯਾਃ ਕृਸ਼ੋਦਰ੍ਯਃ ਸੁਦਂਤਿਕਾਃ 6.7.
ਉਥੇ ਉੱਚੀ ਜਾਤ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਗਾਉਂਦੀਆਂ, ਨੱਚਦੀਆਂ ਤੇ ਖੇਡਦੀਆਂ ਹਨ—ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਭਰੀਆਂ, ਕਮਰ ਪਤਲੀਆਂ ਤੇ ਦੰਦ ਸੁੰਦਰ ਹਨ।
ਨੇਤ੍ਰਵਿਭ੍ਰਮਵਿਕ੍ਸ਼ੇਪੈਰ੍ਨਿਤਂਬਪਰਿਵਰ੍ਤ੍ਤਨੈਃ । ਅਂਗੈਃ ਸਂਮੋਹਨੈ ਰਮ੍ਯੈਰ੍ਬਾਹੁਵਲ੍ਲੀਵਿਚਾਲਨੈਃ
ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਇਸ਼ਾਰਿਆਂ, ਨਜ਼ਰਾਂ ਦੇ ਘੁੰਮਣ, ਕਮਰ ਦੇ ਹਿਲਣ, ਮਨਮੋਹਣ ਅੰਗਾਂ ਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਲਚਕੀਲੇ ਚਲਣ ਨਾਲ,
ਪਾਦਵਿਨ੍ਯਾਸਰਣਿ ਤੈਰ੍ਮਧੁਰੈਰ੍ਵਚਨਸ੍ਤਵੈਃ । ਸੌਗਂਧ੍ਯਸੌਖ੍ਯਦੈਰ੍ਵਾਸੈਰ੍ਨੇਤ੍ਰਭ੍ਰਮਰਹੁਂਕृਤੈਃ
ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਰਚਨਾਤਮਕ ਚਾਲਾਂ, ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ, ਸੁਗੰਧਤ ਤੇ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਕਪੜੇ, ਤੇ ਅੱਖਾਂ 'ਤੇ ਭੌਰਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ,
ਚਾਮਰਾਂਦੋਲਲੀਲਾਭਿਃ ਸ੍ਰਗ੍ਭਿਃ ਸ੍ਮਿਤਵਿਲੋਕਿਤੈਃ। ਸੇਵਾਂ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਵਿਲਾਸਿਨ੍ਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸੁਤਃ
ਚਮਰਾਂ ਦੀ ਲੀਲਾ, ਹਾਰਾਂ, ਤੇ ਮੁਸਕਾਨ ਭਰੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਵਿਲਾਸੀ ਔਰਤਾਂ ਉਥੇ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਕ੍ਰੀਡਂਤਂ ਤਤ੍ਰ ਦੁਗ੍ਧਾਬ੍ਧਿਂ ਸਂਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਮਰੋਤ੍ਸੁਕਃ। ਅਥਾਹ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯਾਸੌ ਕ੍ਸ਼ੀਰਾਬ੍ਧਿਂ ਤਾਤ ਹਂਸਿ ਮਾਮ੍। ਦ੍ਰੋਣਾਚਲੌषਧੀਰ੍ਵ੍ਯਾਜਾਦਂਬੁਭਿਃ ਪ੍ਲਾਵਯਸ੍ਵਤਃ
ਉਥੇ ਕਸ਼ੀਰ ਸਾਗਰ ਨੂੰ ਖੇਡਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੰਗ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਨਮ ਸਕਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਕਸ਼ੀਰ ਸਾਗਰ, ਪਿਤਾ ਜੀ, ਮੈਨੂੰ ਰਸਤਾ ਦਿਓ—ਦ੍ਰੋਣ ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਡੁਬੋ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਜਾਵਣ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਦਿਓ।"
ਕ੍ਸ਼ੀਰਸਾਗਰ ਉਵਾਚ-। ਤਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਸ਼ਰਣਂ ਪੁਤ੍ਰ ਪ੍ਲਾਵਯਾਮ੍ਯੂਰ੍ਮਿਭਿਃ ਕਥਮ੍ । ਮੁਨੀਂਦ੍ਰਾਸ੍ਤਂ ਨ ਸ਼ਂਸਂਤਿ ਯਸ੍ਤ੍ਯਜੇਚ੍ਛਰਣਾਗਤਮ੍
ਕਸ਼ੀਰ ਸਾਗਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਆਇਆ ਹੈ—ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਨਾ ਡੁਬੋਵਾਂ? ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਉਹਨੂੰ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੇ ਜੋ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਆਏ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।"
ਪਿਤृਵ੍ਯਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਂਕ੍ਰੋਧਾਤ੍ਸਂਤਤਂ ਗਿਰਿਮ੍ । ਤਲਪ੍ਰਹਰਣੇਨੈਵ ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਦੈਤ੍ਯਰਾਟ੍
ਪਿਤਾ-ਤਾਇਆ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਦੀ ਥੱਪ ਨਾਲ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਮਾਰਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਤੋ ਦ੍ਰੋਣਗਿਰੀ ਰਾਜਨ੍ਭੀਤੋ ਜਾਲਂਧਰਾਦ੍ਭृਸ਼ਮ੍ । ਅਥਾਜਗਾਮ ਰੂਪੇਣ ਪ੍ਰਾਹ ਜਾਲਂਧਰਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ, ਦ੍ਰੋਣ ਪਹਾੜ ਜਾਲੰਧਰ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਵਾਹਮਭਵਂ ਦਾਸੋ ਰਕ੍ਸ਼ ਮਾਂ ਸ਼ਰਣਾਗਤਮ੍ । ਰਸਾਤਲਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤਵ ਸ਼ਾਸਨਾਤ੍
"ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਦਾਸ ਬਣ ਗਿਆ ਹਾਂ; ਮੈਨੂੰ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਆਇਆ ਹੋਇਆ ਬਚਾ। ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਮੈਂ ਰਸਾਤਲ ਵਿਚ ਜਾਵਾਂਗਾ।"
ਯਾਵਤ੍ਤ੍ਵਂ ਕੁਰੁषੇ ਰਾਜ੍ਯਂ ਤਾਵਤ੍ਸ੍ਥਾਸ੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਪ੍ਰਭੋ । ਓषਧੀਨਾਂ ਵਿਰਾਵੇਣ ਸਿਦ੍ਧਾਨਾਂ ਰੋਦਨੇਨ ਚ
"ਜਦ ਤੱਕ ਤੂੰ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਰਹਾਂਗਾ। ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਤੇ ਸਿੱਧਾਂ ਦੀ ਰੋਹਣੀ ਸੁਣ ਕੇ,"
ਰਸਾਤਲਂ ਜਗਾਮਾਦ੍ਰਿਃ ਸਿਂਧੁਸੂਨੋਃ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਤਃ । ਤਤੋ ਜਾਲਂਧਰੋ ਵੀਰ ਆਜਗਾਮ ਮਹਾਰਣਮ੍
ਪਹਾੜ ਨੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਰਸਾਤਲ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਜਾਲੰਧਰ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਵੱਲ ਮੁੜ ਗਿਆ।
ਪੂਰ੍ਵਕਲ੍ਪਿਤਮਾਰੁਹ੍ਯ ਰਥਸ੍ਥਂ ਕੇਸ਼ਵਂ ਯਯੌ । ਰਥਸ੍ਥਂ ਮਾਧਵਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਜਹਾਸੋਚ੍ਚੈਰ੍ਨਦੀਸੁਤਃ
ਪਹਿਲਾਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਰਥ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਕੇਸ਼ਵ ਚਲ ਪਿਆ; ਰਥ ਉੱਤੇ ਮਾਧਵ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਦਰਿਆ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਉੱਚੀ ਹੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਤਾਵਤ੍ਤ੍ਵਂ ਤਿष੍ਠ ਸ਼ਕਟੇ ਯਾਵਦ੍ਧਨ੍ਯਾਮਰੀਨਹਮ੍ । ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਜਘਾਨਾਸ਼ੁ ਸ਼ਰੈਸ੍ਤਾਂ ਦੇਵਵਾਹਿਨੀਮ੍
ਤੂੰ ਹੁਣ ਰਥ 'ਚ ਹੀ ਰਹਿ, ਜਦ ਤਕ ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਨਾ ਲਵਾਂ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਫੌਜ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਬਾਣੈਰ੍ਵਿਦਾਰਿਤਾ ਦੇਵਾਸ੍ਤ੍ਰਾਹੀਤ੍ਯੂਚੁਰ੍ਬृਹਸ੍ਪਤਿਮ੍ । ਤਤੋ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਗਮਤ੍ਕ੍ਸ਼ੀਰਸਾਗਰਮ੍
ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੂੰ ਬਚਾਓ ਲਈ ਪੁਕਾਰਨ ਲੱਗੇ; ਫਿਰ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੁੱਧ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਅਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਂ ਤਤੋ ਦ੍ਰੋਣਮਭੂਚ੍ਚਿਨ੍ਤਾਪਰੋ ਨृਪ । ਅਥਾਗਤ੍ਯ ਰਣਂ ਤੂਰ੍ਣਮਮਰਾਨ੍ਪ੍ਰਾਹ ਗੀष੍ਪਤਿਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਦ੍ਰੋਣ ਸੋਚ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ, ਰਾਜਾ; ਫਿਰ ਬੋਲਣ ਦੇ ਮਾਲਕ ਜੰਗ 'ਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਪਲਾਯਧ੍ਵਂ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦ੍ਰੋਣਾਦ੍ਰਿਃ ਕ੍ਸ਼ਯਮਾਗਤਃ । ਏਵਮੁਕ੍ਤਵਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਗੁਰੋਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸਿਂਧੁਜਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਦ੍ਰੋਣ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਭੱਜ ਜਾਓ, ਉਹ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਐਸਾ ਕਹਿ ਕੇ, ਦਰਿਆ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦਾ ਜਨੈਊ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤਂ ਕੇਸ਼ਾਂਸ਼੍ਚ ਬਾਣੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰ੍ਹਸਨ੍ਸੁਰਾਨ੍ । ਤਤੋ ਦੁਦ੍ਰਾਵ ਵੇਗੇਨ ਗੁਰੁਃ ਪ੍ਰਾਣਭਯਾਰ੍ਦਿਤਃ
ਉਹ ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਜਨੈਊ ਤੇ ਵਾਲ ਕੱਟ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਅਧਿਆਪਕ ਜਾਨ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭੱਜ ਪਿਆ।
ਦੇਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਰਣਂ ਹਿਤ੍ਵਾ ਪਲਾਯਾਂਚਕ੍ਰਿਰੇ ਨृਪ । ਏਵਂ ਵਿਦ੍ਰਾਵ੍ਯ ਦੇਵਾਨ੍ਵੈ ਜਨਾਰ੍ਦ੍ਦਨਮਧਾਵਤ
ਸਭ ਦੇਵਤੇ ਜੰਗ ਛੱਡ ਕੇ ਭੱਜ ਗਏ, ਰਾਜਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਭਜਾ ਕੇ, ਉਹ ਜਨਾਰਦਨ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ।
ਹृषੀਕੇਸ਼ੋऽਪਿ ਦੈਤ੍ਯੇਸ਼ਮਨ੍ਵਧਾਵਦ੍ਰਣੋਤ੍ਸੁਕਃ । ਤਤੋ ਯੁਦ੍ਧਮਭੂਦ੍ਧੋਰਂ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਜਾਲਂਧਰਸ੍ਯ ਚ
ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਵੀ ਜੰਗ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜਿਆ; ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਤੇ ਜਾਲੰਧਰ ਵਿਚ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਹੋਈ।
ਦੁਰ੍ਦ੍ਧਰ੍षਣੋ ਬਾਣਜਾਲੈਃ ਪ੍ਲਾਵਯਾਮਾਸ ਕੇਸ਼ਵਮ੍ । ਤਾਨ੍ਬਾਣਾਨ੍ਖਂਡਸ਼ਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਪੂਰਯਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ਰੈਰ੍ਮਹਾਨ੍
ਉਹ ਵਿਰੋਧ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਸੀ, ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਡੁੱਬਾ ਦਿੱਤਾ; ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਟੁਕੜੇ-ਟੁਕੜੇ ਕਰ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਭਰ ਦਿੱਤਾ।
ਵਾਸੁਦੇਵੋਸੁਰਂ ਬਾਣੈਰ੍ਜਾਲਂਧਰਮਪੀਡਯਤ੍ । ਜਾਲਂਧਰੋ ਰਥਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਰਪੀਡਿਤਵਿਗ੍ਰਹਃ
ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਅਸੁਰ ਜਾਲੰਧਰ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ ਦਿੱਤੀ; ਜਾਲੰਧਰ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਰਥ ਛੱਡ ਗਿਆ।
ਵਿष੍ਣੁਂ ਵਿਜੇਤੁਂ ਦੁਦ੍ਰਾਵ ਸਂਯਤਿਸ੍ਥਮਥ ਦ੍ਰੁਤਮ੍ । ਤਮਾਯਾਂਤਂ ਰਣੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਰਿਰ੍ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਸਾਯਕੈਃ
ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਜੰਗ 'ਚ ਹਰਾ ਲਈ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜਿਆ; ਜੰਗ 'ਚ ਉਸ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਬਾਣਾਨਂਗੇਸਹਦ੍ਵਿष੍ਣੋਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋऽਸੌ ਰਥਸਂਨਿਧੌ । ਹਸ੍ਤੇਨੈਕੇਨ ਗਰੁਡਂ ਦ੍ਵਿਤੀਯੇਨ ਰਥਂ ਹਰੇਃ
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਰਥ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਲਗੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਤੇ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਹਰੀ ਦੇ ਰਥ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ।
ਭ੍ਰਾਮਯਿਤ੍ਵਾਂਬਰੇ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ਸ਼੍ਵੇਤਦ੍ਵੀਪੇ ਨ੍ਯਪਾਤਯਤ੍ । ਜਾਲਂਧਰਕਰਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤੋ ਗਰੁਡੋऽਪਿ ਪਪਾਤ ਹ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅਸਮਾਨ 'ਚ ਘੁੰਮਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਸ੍ਵੇਤਦਵੀਪ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਜਾਲੰਧਰ ਦੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ ਗਰੁੜ ਵੀ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਕ੍ਰੌਂਚਦ੍ਵੀਪੇ ਸ ਤਤ੍ਰੈਵ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮਮਕਰੋਚ੍ਚਿਰਮ੍ । ਅਚ੍ਯੁਤਃ ਪ੍ਰਚ੍ਯੁਤਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਭ੍ਰਮਤੋ ਰਥਮਂਡਲਾਤ੍
ਉਹ ਉਥੇ ਕ੍ਰੌਂਚਦਵੀਪ 'ਤੇ ਲੰਬਾ ਸਮਾਂ ਆਰਾਮ ਕੀਤਾ; ਅਚ੍ਯੁਤ ਰਥ ਦੇ ਘੁੰਮਦੇ ਚੱਕਰ ਤੋਂ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ।