ਤ੍ਵਯਿ ਤਿष੍ਠਤਿ ਮਂਤ੍ਰਜ੍ਞੇ ਵਿਖ੍ਯਾਤੋ ਵਿਦ੍ਯਯਾ ਭਵਾਨ੍ । ਕਿਂ ਤਯਾ ਵਿਦ੍ਯਯਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੇਣਾਥ ਬਲੇਨ ਚ
ਜਦ ਤੂੰ, ਮੰਤਰਾਂ ਦੇ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਇੱਥੇ ਹੈਂ, ਤੇਰੀ ਵਿਦਿਆ ਲਈ ਤੂੰ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈਂ; ਫਿਰ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਸ ਵਿਦਿਆ ਜਾਂ ਤਾਕਤ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ?
ਯਾ ਨ ਰਕ੍ਸ਼ਤਿ ਰੋਗਾਰ੍ਤਾਨ੍ਯਦ੍ਬਲਂ ਸ਼ਰਣਾਗਤਾਨ੍ । ਜਾਲਂਧਰਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭਾਰ੍ਗਵਸ੍ਤਮਭਾषਤ
ਜੋ ਤਾਕਤ ਬੀਮਾਰਾਂ ਜਾਂ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ, ਉਸ ਤਾਕਤ ਦਾ ਕੀ ਫਾਇਦਾ? ਜਲੰਧਰ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਭਾਰਗਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪਸ਼੍ਯ ਰਾਜਨ੍ਮਮ ਬਲਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਰਣਾਂਗਣੇ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਾਰਿਣਾ ਸ੍ਪृष੍ਟਾ ਹੁਂਕਾਰੇਣ ਪ੍ਰਬੋਧਿਤਾਃ
'ਰਾਜਨ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਾਲੇ ਬਲ ਨੂੰ ਵੇਖ।' ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕ ਕੇ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ।
ਉਤ੍ਥਾਪਿਤਾਸ੍ਤੇ ਕਵਿਨਾ ਸ਼ਰੌਘੈਃ ਪ੍ਰਾਣਹਾਰਕੈਃ । ਦੇਵਾਹਤਾ ਰਣੇ ਪੇਤੁਃ ਸਮਂਤਾਤ੍ਸਿਂਧੁਸੂਨੁਨਾ
ਕਵੀ ਵਲੋਂ ਜਗਾਏ ਹੋਏ ਉਹ ਸਾਰੇ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਜਿੰਦ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਾਰਿਸ਼ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਮੇਤ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਬਾਣੈਰ੍ਜਰ੍ਜਰਦੇਹਾਸ੍ਤੇ ਧृਤਪ੍ਰਾਣਾ ਨਰਾਧਿਪ । ਨ ਮृਤਾਸ੍ਤ੍ਵਮਰਤ੍ਵਾਚ੍ਚ ਬਾਣੈਰ੍ਭਿਨ੍ਨਾਸ਼੍ਚ ਸਤ੍ਤਮ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚੱਕਣ-ਭੱਦ ਹੋ ਗਏ, ਪਰ ਉਹ ਜਿੰਦ ਨੂੰ ਫੜੇ ਰੱਖੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ; ਉਹ ਮਰੇ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਅਮਰ ਸਨ, ਭਾਵੇਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛਿੱਦਰ ਹੋ ਗਏ, ਹੇ ਚੰਗੇ।
ਤਤੋ ਨਾਰਾਯਣੋ ਦੇਵੋ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਮਭਾषਤ । ਧਿਗ੍ਬਲਂ ਦੈਵਤਗੁਰੋ ਯੋ ਨ ਜੀਵਯਸੇ ਸੁਰਾਨ੍
ਫਿਰ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇਵ ਨੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਇਹ ਤਾਕਤ ਕਿਸ ਕੰਮ ਦੀ, ਜਦ ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜੀਉਂਦਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ?'
ਧਿषਣਸ੍ਤੁ ਜਗਨ੍ਨਾਥਮੁਵਾਚ ਤ੍ਵਰਿਤਂ ਤਦਾ । ਓषਧੀਭਿਰਹਂ ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ਜੀਵਯਿष੍ਯਾਮਿ ਨਿਰ੍ਜਰਾਨ੍
ਧਿਸ਼ਣਾ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮਾਲਕ, ਮੈਂ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜੀਉਂਦਾ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਧਿषਣਃ ਸੋऽਪਿ ਯਯੌ ਕ੍ਸ਼ੀਰਾਰ੍ਣਵਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਦ੍ਰੋਣਮਦ੍ਰਿਂ ਤਦਾ ਗਤ੍ਵਾ ਸੁਖਂ ਗृਹ੍ਯੌषਧੀਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਧਿਸ਼ਣਾ ਵੀ ਖੀਰ-ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਡ੍ਰੋਣ ਪਹਾੜ ਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ।
ਗੁਰੁਸ੍ਤਾਸਾਂ ਚ ਯੋਗੇਨ ਜੀਵਯਾਮਾਸ ਨਿਰ੍ਜਰਾਨ੍ । ਉਤ੍ਥਿਤਾਸ੍ਤੇ ਤਤੋ ਦੇਵਾ ਜਘ੍ਨੁਰ੍ਦਾਨਵਵਾਹਿਨੀਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੁਰੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਯੋਗ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਫਿਰ ਜਿੰਦਾਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉੱਠ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਦੇਵਾਨ੍ਸਮੁਤ੍ਥਿਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬਭਾषੇ ਸਿਂਧੁਜਃ ਕਵਿਮ੍ । ਵਿਨਾ ਤ੍ਵਦ੍ਵਿਦ੍ਯਯਾ ਕਾਵ੍ਯ ਕਥਮੇਤੇ ਸਮੁਤ੍ਥਿਤਾਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜੀਵਿਤ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਕਵੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕਾਵਿਆ ਜੀ, ਤੁਹਾਡੀ ਵਿਦਿਆ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਇਹ ਲੋਕ ਕਿਵੇਂ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ?"
ਇਤਿ ਦੈਤ੍ਯੋਕ੍ਤਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਸ਼ੁਕ੍ਰਃ ਪ੍ਰਾਹਾਰ੍ਣਵਾਤ੍ਮਜਮ੍ । ਕ੍ਸ਼ੀਰਸਾਗਰਮਧ੍ਯਸ੍ਥੋ ਦ੍ਰੋਣੋਨਾਮ ਮਹਾਗਿਰਿਃ
ਦੈਤ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ੁਕਰ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਕਸ਼ੀਰ ਸਾਗਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇਕ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਦ੍ਰੋਣ ਹੈ।"
ਔषਧ੍ਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਂਤਿ ਜੀਵਯਂਤਿ ਚ ਯਾ ਮृਤਾਨ੍ । ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਸੁਰਾਚਾਰ੍ਯੋ ਗृਹੀਤ੍ਵੋषਧਿਸਂਚਯਮ੍
ਉਥੇ ਐਸੀਆਂ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਮਰੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਫਿਰ ਜੀਵਤ ਕਰ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਰਣੇ ਵਿਨਿਹਤਾਨ੍ਦੇਵਾਨੁਤ੍ਥਾਪਯਤਿ ਮਂਤ੍ਰਤਃ । ਭਾਰ੍ਗਵੋਕ੍ਤਮਥਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਸੈਨ੍ਯਭਾਰਂ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਹ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਰੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਫਿਰ ਜੀਵਤ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਭਾਰਗਵ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਫੌਜ ਦਾ ਭਾਰ ਚੁੱਕਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ,
ਸ਼ੁਂਭੇ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਤਰਸਾ ਯਯੌ ਜਾਲਂਧਰੋऽਰ੍ਣਵਮ੍ । ਅਥ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰਾਬ੍ਧੌ ਵੇਸ਼੍ਮਦਿਵ੍ਯਂ ਮਹਾਪ੍ਰਭਮ੍
ਸ਼ੁੰਭਾ ਕੋਲ ਫੌਜ ਛੱਡ ਕੇ, ਜਾਲੰਧਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਚਲਿਆ। ਫਿਰ, ਕਸ਼ੀਰ ਸਾਗਰ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਅਸਧਾਰਣ, ਦਿਵਿਆ ਮਹਲ ਦੇਖਿਆ।
ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਤਤ੍ਰ ਕ੍ਸ਼ੀਰਾਬ੍ਧੇਃ ਕ੍ਰੀਡਾਸ੍ਥਾਨਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸਃ । ਨੋष੍ਣੋ ਨ ਸ਼ੀਤਲੋ ਵਾਯੁਰ੍ਨ ਤਮੋ ਯਤ੍ਰ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਉਥੇ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਕਸ਼ੀਰ ਸਾਗਰ ਦੀ ਖੇਡ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਵੇਖੀ, ਜਿੱਥੇ ਨਾ ਗਰਮੀ ਹੈ, ਨਾ ਠੰਢ, ਨਾ ਹਨੇਰਾ।
ਯਤ੍ਰ ਗਾਯਂਤਿ ਨृਤ੍ਯਂਤਿ ਕ੍ਰੀਡਂਤਿ ਚ ਵਰਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ । ਸੁਪੀਨਸ੍ਤਨਭਾਰਾਢ੍ਯਾਃ ਕृਸ਼ੋਦਰ੍ਯਃ ਸੁਦਂਤਿਕਾਃ 6.7.
ਉਥੇ ਉੱਚੀ ਜਾਤ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਗਾਉਂਦੀਆਂ, ਨੱਚਦੀਆਂ ਤੇ ਖੇਡਦੀਆਂ ਹਨ—ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਭਰੀਆਂ, ਕਮਰ ਪਤਲੀਆਂ ਤੇ ਦੰਦ ਸੁੰਦਰ ਹਨ।
ਨੇਤ੍ਰਵਿਭ੍ਰਮਵਿਕ੍ਸ਼ੇਪੈਰ੍ਨਿਤਂਬਪਰਿਵਰ੍ਤ੍ਤਨੈਃ । ਅਂਗੈਃ ਸਂਮੋਹਨੈ ਰਮ੍ਯੈਰ੍ਬਾਹੁਵਲ੍ਲੀਵਿਚਾਲਨੈਃ
ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਇਸ਼ਾਰਿਆਂ, ਨਜ਼ਰਾਂ ਦੇ ਘੁੰਮਣ, ਕਮਰ ਦੇ ਹਿਲਣ, ਮਨਮੋਹਣ ਅੰਗਾਂ ਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਲਚਕੀਲੇ ਚਲਣ ਨਾਲ,
ਪਾਦਵਿਨ੍ਯਾਸਰਣਿ ਤੈਰ੍ਮਧੁਰੈਰ੍ਵਚਨਸ੍ਤਵੈਃ । ਸੌਗਂਧ੍ਯਸੌਖ੍ਯਦੈਰ੍ਵਾਸੈਰ੍ਨੇਤ੍ਰਭ੍ਰਮਰਹੁਂਕृਤੈਃ
ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਰਚਨਾਤਮਕ ਚਾਲਾਂ, ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ, ਸੁਗੰਧਤ ਤੇ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਕਪੜੇ, ਤੇ ਅੱਖਾਂ 'ਤੇ ਭੌਰਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ,
ਚਾਮਰਾਂਦੋਲਲੀਲਾਭਿਃ ਸ੍ਰਗ੍ਭਿਃ ਸ੍ਮਿਤਵਿਲੋਕਿਤੈਃ। ਸੇਵਾਂ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਵਿਲਾਸਿਨ੍ਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸੁਤਃ
ਚਮਰਾਂ ਦੀ ਲੀਲਾ, ਹਾਰਾਂ, ਤੇ ਮੁਸਕਾਨ ਭਰੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਵਿਲਾਸੀ ਔਰਤਾਂ ਉਥੇ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਕ੍ਰੀਡਂਤਂ ਤਤ੍ਰ ਦੁਗ੍ਧਾਬ੍ਧਿਂ ਸਂਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਮਰੋਤ੍ਸੁਕਃ। ਅਥਾਹ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯਾਸੌ ਕ੍ਸ਼ੀਰਾਬ੍ਧਿਂ ਤਾਤ ਹਂਸਿ ਮਾਮ੍। ਦ੍ਰੋਣਾਚਲੌषਧੀਰ੍ਵ੍ਯਾਜਾਦਂਬੁਭਿਃ ਪ੍ਲਾਵਯਸ੍ਵਤਃ
ਉਥੇ ਕਸ਼ੀਰ ਸਾਗਰ ਨੂੰ ਖੇਡਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੰਗ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਨਮ ਸਕਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਕਸ਼ੀਰ ਸਾਗਰ, ਪਿਤਾ ਜੀ, ਮੈਨੂੰ ਰਸਤਾ ਦਿਓ—ਦ੍ਰੋਣ ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਡੁਬੋ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਜਾਵਣ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਦਿਓ।"
ਕ੍ਸ਼ੀਰਸਾਗਰ ਉਵਾਚ-। ਤਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਸ਼ਰਣਂ ਪੁਤ੍ਰ ਪ੍ਲਾਵਯਾਮ੍ਯੂਰ੍ਮਿਭਿਃ ਕਥਮ੍ । ਮੁਨੀਂਦ੍ਰਾਸ੍ਤਂ ਨ ਸ਼ਂਸਂਤਿ ਯਸ੍ਤ੍ਯਜੇਚ੍ਛਰਣਾਗਤਮ੍
ਕਸ਼ੀਰ ਸਾਗਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਆਇਆ ਹੈ—ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਨਾ ਡੁਬੋਵਾਂ? ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਉਹਨੂੰ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੇ ਜੋ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਆਏ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।"
ਪਿਤृਵ੍ਯਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਂਕ੍ਰੋਧਾਤ੍ਸਂਤਤਂ ਗਿਰਿਮ੍ । ਤਲਪ੍ਰਹਰਣੇਨੈਵ ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਦੈਤ੍ਯਰਾਟ੍
ਪਿਤਾ-ਤਾਇਆ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਦੀ ਥੱਪ ਨਾਲ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਮਾਰਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਤੋ ਦ੍ਰੋਣਗਿਰੀ ਰਾਜਨ੍ਭੀਤੋ ਜਾਲਂਧਰਾਦ੍ਭृਸ਼ਮ੍ । ਅਥਾਜਗਾਮ ਰੂਪੇਣ ਪ੍ਰਾਹ ਜਾਲਂਧਰਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ, ਦ੍ਰੋਣ ਪਹਾੜ ਜਾਲੰਧਰ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਵਾਹਮਭਵਂ ਦਾਸੋ ਰਕ੍ਸ਼ ਮਾਂ ਸ਼ਰਣਾਗਤਮ੍ । ਰਸਾਤਲਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤਵ ਸ਼ਾਸਨਾਤ੍
"ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਦਾਸ ਬਣ ਗਿਆ ਹਾਂ; ਮੈਨੂੰ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਆਇਆ ਹੋਇਆ ਬਚਾ। ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਮੈਂ ਰਸਾਤਲ ਵਿਚ ਜਾਵਾਂਗਾ।"
ਯਾਵਤ੍ਤ੍ਵਂ ਕੁਰੁषੇ ਰਾਜ੍ਯਂ ਤਾਵਤ੍ਸ੍ਥਾਸ੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਪ੍ਰਭੋ । ਓषਧੀਨਾਂ ਵਿਰਾਵੇਣ ਸਿਦ੍ਧਾਨਾਂ ਰੋਦਨੇਨ ਚ
"ਜਦ ਤੱਕ ਤੂੰ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਰਹਾਂਗਾ। ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਤੇ ਸਿੱਧਾਂ ਦੀ ਰੋਹਣੀ ਸੁਣ ਕੇ,"
ਰਸਾਤਲਂ ਜਗਾਮਾਦ੍ਰਿਃ ਸਿਂਧੁਸੂਨੋਃ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਤਃ । ਤਤੋ ਜਾਲਂਧਰੋ ਵੀਰ ਆਜਗਾਮ ਮਹਾਰਣਮ੍
ਪਹਾੜ ਨੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਰਸਾਤਲ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਜਾਲੰਧਰ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਵੱਲ ਮੁੜ ਗਿਆ।
ਪੂਰ੍ਵਕਲ੍ਪਿਤਮਾਰੁਹ੍ਯ ਰਥਸ੍ਥਂ ਕੇਸ਼ਵਂ ਯਯੌ । ਰਥਸ੍ਥਂ ਮਾਧਵਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਜਹਾਸੋਚ੍ਚੈਰ੍ਨਦੀਸੁਤਃ
ਪਹਿਲਾਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਰਥ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਕੇਸ਼ਵ ਚਲ ਪਿਆ; ਰਥ ਉੱਤੇ ਮਾਧਵ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਦਰਿਆ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਉੱਚੀ ਹੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਤਾਵਤ੍ਤ੍ਵਂ ਤਿष੍ਠ ਸ਼ਕਟੇ ਯਾਵਦ੍ਧਨ੍ਯਾਮਰੀਨਹਮ੍ । ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਜਘਾਨਾਸ਼ੁ ਸ਼ਰੈਸ੍ਤਾਂ ਦੇਵਵਾਹਿਨੀਮ੍
ਤੂੰ ਹੁਣ ਰਥ 'ਚ ਹੀ ਰਹਿ, ਜਦ ਤਕ ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਨਾ ਲਵਾਂ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਫੌਜ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਬਾਣੈਰ੍ਵਿਦਾਰਿਤਾ ਦੇਵਾਸ੍ਤ੍ਰਾਹੀਤ੍ਯੂਚੁਰ੍ਬृਹਸ੍ਪਤਿਮ੍ । ਤਤੋ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਗਮਤ੍ਕ੍ਸ਼ੀਰਸਾਗਰਮ੍
ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੂੰ ਬਚਾਓ ਲਈ ਪੁਕਾਰਨ ਲੱਗੇ; ਫਿਰ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੁੱਧ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਅਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਂ ਤਤੋ ਦ੍ਰੋਣਮਭੂਚ੍ਚਿਨ੍ਤਾਪਰੋ ਨृਪ । ਅਥਾਗਤ੍ਯ ਰਣਂ ਤੂਰ੍ਣਮਮਰਾਨ੍ਪ੍ਰਾਹ ਗੀष੍ਪਤਿਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਦ੍ਰੋਣ ਸੋਚ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ, ਰਾਜਾ; ਫਿਰ ਬੋਲਣ ਦੇ ਮਾਲਕ ਜੰਗ 'ਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।