ਨਿਃਸ਼ਂਕਂ ਜਹਿ ਮਾਂ ਵਿष੍ਣੋ ਨਾਹਂ ਤ੍ਵਾ ਹਨ੍ਮਿ ਮਾਧਵ । ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕ੍ਰੋਧਸਂਰਕ੍ਤਲੋਚਨਃ
ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਸੰਦੇਹ ਦੇ ਮੈਨੂੰ ਵਾਰ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵਾਰਾਂਗਾ, ਹੇ ਮਾਧਵ। ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਨਾਰਾਯਣਃ ਪ੍ਰਾਣਹਰੈਃ ਸ਼ਰੈਰੇਨਮਪੂਰਯਤ੍ । ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਚ ਵਿਭਿਨ੍ਨਾਂਗੋऽਰ੍ਣਵਸੂਨੁਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਜਿੰਦ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੱਤਾ; ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਜਖਮੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਹਰਿਂ ਸਂਪੂਰਯਾਮਾਸ ਮਾਰ੍ਗਣੌਘੈਰ੍ਨਿਰਂਤਰਮ੍ । ਨਾਰਾਯਣਃ ਪ੍ਰਾਣਹਰੈਃ ਸ਼ਰੈਰੇਨਮਪੂਰਯਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਲਗਾਤਾਰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਾਰਿਸ਼ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲਿਆ; ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਜਿੰਦ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ।
ਗਰੁਡਂ ਪਤਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਸਿਂਧੁਸੂਨੋਃ ਸ਼ਰੈਰ੍ਭੁਵਿ । ਰਥਂ ਸਂਸ੍ਮਾਰਯਾਮਾਸ ਵੈਕੁਂਠਸ੍ਥਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਜਦੋਂ ਜਲੰਧਰ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਗਰੁੜ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਵੈਕੁੰਠ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰਥ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।
ਸਰਥਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸੂਤਹੀਨੋ ਹਯੈਰ੍ਵृਤਃ । ਅਸ਼੍ਵੈਰ੍ਯੁਤਂ ਰਥਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਸ੍ਮਿਤੋ ਭਗਵਾਨ੍ਰਣੇ
ਉਸਦਾ ਰਥ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਰਣਭੂਮੀ ਵਿੱਚ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਰਥ ਵੇਖ ਕੇ ਭਗਵਾਨ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸਂਬੋਧਯਿਤ੍ਵਾ ਗਰੁਡਂ ਸਾਰਥ੍ਯੇ ਸਮਯੋਜਯਤ੍ । ਸ ਧृਤ੍ਵਾ ਮੁਕੁਟਂ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਕੌਸ੍ਤੁਭਂ ਹृਦਯੇ ਮਣਿਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਜਗਾ ਕੇ ਰਥ ਦਾ ਸਾਰਥੀ ਬਣਾਇਆ; ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਮੁਕੁਟ ਤੇ ਦਿਲ ਉੱਤੇ ਕੌਸਤੁਭ ਮਣੀ ਰੱਖੀ।
ਪੁਰੁषਾਰ੍ਥਾਨ੍ਹਯਾਨ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਯਯੌ ਜਾਲਂਧਰਂ ਹਰਿਃ । ਮੇਦਿਨੀਂ ਰਥਚਕ੍ਰੇਣ ਦਾਰਯਂਸ਼੍ਚ ਸੁਰੈਃ ਸਹ
ਹਰੀ ਨੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖੀ ਉਦੇਸ਼ਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਦੇ ਕੇ, ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਏ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਚੀਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਜਲੰਧਰ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕੀਤਾ।
ਜਘਾਨ ਤਰਸਾ ਬਾਣੈਰ੍ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਚ ਵਾਹਿਨੀਮ੍ । ਦੇਵਰਾਜੇਨ ਸਂਦਿष੍ਟੋ ਵੀਤਿਹੋਤ੍ਰੋ ਰਣਾਂਗਣੇ
ਉਸ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ; ਇੰਦਰ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ ਵੀਤਿਹੋਤ੍ਰ ਨੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ।
ਦਦਾਹ ਦਾਨਵਾਨੀਕਂ ਸਮੀਰਣਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਤਦਾਹ ਤਂ ਭਗਵਤਾ ਦੈਤ੍ਯਸੈਨ੍ਯਂ ਸੁਰੈਃ ਸਹ
ਉਸ ਨੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ; ਉਸ ਵੇਲੇ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਸੈਨਾ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਜਾਲਂਧਰਃ ਸ੍ਵਲ੍ਪਸ਼ੇषਂ ਦਧ੍ਯੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬਲਂ ਸ੍ਵਕਮ੍ । ਅਥਾਹ ਭਾਰ੍ਗਵਂ ਰਾਜਾ ਮਤ੍ਸੈਨ੍ਯਂ ਨਿਹਤਂ ਸੁਰੈਃ
ਜਲੰਧਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਬਚੀ ਕੁਚੀ ਫੌਜ ਵੇਖ ਕੇ, ਭਾਰਗਵ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੇਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।'
ਤ੍ਵਯਿ ਤਿष੍ਠਤਿ ਮਂਤ੍ਰਜ੍ਞੇ ਵਿਖ੍ਯਾਤੋ ਵਿਦ੍ਯਯਾ ਭਵਾਨ੍ । ਕਿਂ ਤਯਾ ਵਿਦ੍ਯਯਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੇਣਾਥ ਬਲੇਨ ਚ
ਜਦ ਤੂੰ, ਮੰਤਰਾਂ ਦੇ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਇੱਥੇ ਹੈਂ, ਤੇਰੀ ਵਿਦਿਆ ਲਈ ਤੂੰ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈਂ; ਫਿਰ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਸ ਵਿਦਿਆ ਜਾਂ ਤਾਕਤ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ?
ਯਾ ਨ ਰਕ੍ਸ਼ਤਿ ਰੋਗਾਰ੍ਤਾਨ੍ਯਦ੍ਬਲਂ ਸ਼ਰਣਾਗਤਾਨ੍ । ਜਾਲਂਧਰਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭਾਰ੍ਗਵਸ੍ਤਮਭਾषਤ
ਜੋ ਤਾਕਤ ਬੀਮਾਰਾਂ ਜਾਂ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ, ਉਸ ਤਾਕਤ ਦਾ ਕੀ ਫਾਇਦਾ? ਜਲੰਧਰ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਭਾਰਗਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪਸ਼੍ਯ ਰਾਜਨ੍ਮਮ ਬਲਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਰਣਾਂਗਣੇ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਾਰਿਣਾ ਸ੍ਪृष੍ਟਾ ਹੁਂਕਾਰੇਣ ਪ੍ਰਬੋਧਿਤਾਃ
'ਰਾਜਨ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਾਲੇ ਬਲ ਨੂੰ ਵੇਖ।' ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕ ਕੇ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ।
ਉਤ੍ਥਾਪਿਤਾਸ੍ਤੇ ਕਵਿਨਾ ਸ਼ਰੌਘੈਃ ਪ੍ਰਾਣਹਾਰਕੈਃ । ਦੇਵਾਹਤਾ ਰਣੇ ਪੇਤੁਃ ਸਮਂਤਾਤ੍ਸਿਂਧੁਸੂਨੁਨਾ
ਕਵੀ ਵਲੋਂ ਜਗਾਏ ਹੋਏ ਉਹ ਸਾਰੇ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਜਿੰਦ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਾਰਿਸ਼ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਮੇਤ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਬਾਣੈਰ੍ਜਰ੍ਜਰਦੇਹਾਸ੍ਤੇ ਧृਤਪ੍ਰਾਣਾ ਨਰਾਧਿਪ । ਨ ਮृਤਾਸ੍ਤ੍ਵਮਰਤ੍ਵਾਚ੍ਚ ਬਾਣੈਰ੍ਭਿਨ੍ਨਾਸ਼੍ਚ ਸਤ੍ਤਮ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚੱਕਣ-ਭੱਦ ਹੋ ਗਏ, ਪਰ ਉਹ ਜਿੰਦ ਨੂੰ ਫੜੇ ਰੱਖੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ; ਉਹ ਮਰੇ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਅਮਰ ਸਨ, ਭਾਵੇਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛਿੱਦਰ ਹੋ ਗਏ, ਹੇ ਚੰਗੇ।
ਤਤੋ ਨਾਰਾਯਣੋ ਦੇਵੋ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਮਭਾषਤ । ਧਿਗ੍ਬਲਂ ਦੈਵਤਗੁਰੋ ਯੋ ਨ ਜੀਵਯਸੇ ਸੁਰਾਨ੍
ਫਿਰ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇਵ ਨੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਇਹ ਤਾਕਤ ਕਿਸ ਕੰਮ ਦੀ, ਜਦ ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜੀਉਂਦਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ?'
ਧਿषਣਸ੍ਤੁ ਜਗਨ੍ਨਾਥਮੁਵਾਚ ਤ੍ਵਰਿਤਂ ਤਦਾ । ਓषਧੀਭਿਰਹਂ ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ਜੀਵਯਿष੍ਯਾਮਿ ਨਿਰ੍ਜਰਾਨ੍
ਧਿਸ਼ਣਾ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮਾਲਕ, ਮੈਂ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜੀਉਂਦਾ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਧਿषਣਃ ਸੋऽਪਿ ਯਯੌ ਕ੍ਸ਼ੀਰਾਰ੍ਣਵਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਦ੍ਰੋਣਮਦ੍ਰਿਂ ਤਦਾ ਗਤ੍ਵਾ ਸੁਖਂ ਗृਹ੍ਯੌषਧੀਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਧਿਸ਼ਣਾ ਵੀ ਖੀਰ-ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਡ੍ਰੋਣ ਪਹਾੜ ਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ।
ਗੁਰੁਸ੍ਤਾਸਾਂ ਚ ਯੋਗੇਨ ਜੀਵਯਾਮਾਸ ਨਿਰ੍ਜਰਾਨ੍ । ਉਤ੍ਥਿਤਾਸ੍ਤੇ ਤਤੋ ਦੇਵਾ ਜਘ੍ਨੁਰ੍ਦਾਨਵਵਾਹਿਨੀਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੁਰੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਯੋਗ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਫਿਰ ਜਿੰਦਾਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉੱਠ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਦੇਵਾਨ੍ਸਮੁਤ੍ਥਿਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬਭਾषੇ ਸਿਂਧੁਜਃ ਕਵਿਮ੍ । ਵਿਨਾ ਤ੍ਵਦ੍ਵਿਦ੍ਯਯਾ ਕਾਵ੍ਯ ਕਥਮੇਤੇ ਸਮੁਤ੍ਥਿਤਾਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜੀਵਿਤ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਕਵੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕਾਵਿਆ ਜੀ, ਤੁਹਾਡੀ ਵਿਦਿਆ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਇਹ ਲੋਕ ਕਿਵੇਂ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ?"
ਇਤਿ ਦੈਤ੍ਯੋਕ੍ਤਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਸ਼ੁਕ੍ਰਃ ਪ੍ਰਾਹਾਰ੍ਣਵਾਤ੍ਮਜਮ੍ । ਕ੍ਸ਼ੀਰਸਾਗਰਮਧ੍ਯਸ੍ਥੋ ਦ੍ਰੋਣੋਨਾਮ ਮਹਾਗਿਰਿਃ
ਦੈਤ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ੁਕਰ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਕਸ਼ੀਰ ਸਾਗਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇਕ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਦ੍ਰੋਣ ਹੈ।"
ਔषਧ੍ਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਂਤਿ ਜੀਵਯਂਤਿ ਚ ਯਾ ਮृਤਾਨ੍ । ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਸੁਰਾਚਾਰ੍ਯੋ ਗृਹੀਤ੍ਵੋषਧਿਸਂਚਯਮ੍
ਉਥੇ ਐਸੀਆਂ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਮਰੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਫਿਰ ਜੀਵਤ ਕਰ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਰਣੇ ਵਿਨਿਹਤਾਨ੍ਦੇਵਾਨੁਤ੍ਥਾਪਯਤਿ ਮਂਤ੍ਰਤਃ । ਭਾਰ੍ਗਵੋਕ੍ਤਮਥਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਸੈਨ੍ਯਭਾਰਂ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਹ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਰੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਫਿਰ ਜੀਵਤ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਭਾਰਗਵ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਫੌਜ ਦਾ ਭਾਰ ਚੁੱਕਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ,
ਸ਼ੁਂਭੇ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਤਰਸਾ ਯਯੌ ਜਾਲਂਧਰੋऽਰ੍ਣਵਮ੍ । ਅਥ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰਾਬ੍ਧੌ ਵੇਸ਼੍ਮਦਿਵ੍ਯਂ ਮਹਾਪ੍ਰਭਮ੍
ਸ਼ੁੰਭਾ ਕੋਲ ਫੌਜ ਛੱਡ ਕੇ, ਜਾਲੰਧਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਚਲਿਆ। ਫਿਰ, ਕਸ਼ੀਰ ਸਾਗਰ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਅਸਧਾਰਣ, ਦਿਵਿਆ ਮਹਲ ਦੇਖਿਆ।
ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਤਤ੍ਰ ਕ੍ਸ਼ੀਰਾਬ੍ਧੇਃ ਕ੍ਰੀਡਾਸ੍ਥਾਨਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸਃ । ਨੋष੍ਣੋ ਨ ਸ਼ੀਤਲੋ ਵਾਯੁਰ੍ਨ ਤਮੋ ਯਤ੍ਰ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਉਥੇ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਕਸ਼ੀਰ ਸਾਗਰ ਦੀ ਖੇਡ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਵੇਖੀ, ਜਿੱਥੇ ਨਾ ਗਰਮੀ ਹੈ, ਨਾ ਠੰਢ, ਨਾ ਹਨੇਰਾ।
ਯਤ੍ਰ ਗਾਯਂਤਿ ਨृਤ੍ਯਂਤਿ ਕ੍ਰੀਡਂਤਿ ਚ ਵਰਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ । ਸੁਪੀਨਸ੍ਤਨਭਾਰਾਢ੍ਯਾਃ ਕृਸ਼ੋਦਰ੍ਯਃ ਸੁਦਂਤਿਕਾਃ 6.7.
ਉਥੇ ਉੱਚੀ ਜਾਤ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਗਾਉਂਦੀਆਂ, ਨੱਚਦੀਆਂ ਤੇ ਖੇਡਦੀਆਂ ਹਨ—ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਭਰੀਆਂ, ਕਮਰ ਪਤਲੀਆਂ ਤੇ ਦੰਦ ਸੁੰਦਰ ਹਨ।
ਨੇਤ੍ਰਵਿਭ੍ਰਮਵਿਕ੍ਸ਼ੇਪੈਰ੍ਨਿਤਂਬਪਰਿਵਰ੍ਤ੍ਤਨੈਃ । ਅਂਗੈਃ ਸਂਮੋਹਨੈ ਰਮ੍ਯੈਰ੍ਬਾਹੁਵਲ੍ਲੀਵਿਚਾਲਨੈਃ
ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਇਸ਼ਾਰਿਆਂ, ਨਜ਼ਰਾਂ ਦੇ ਘੁੰਮਣ, ਕਮਰ ਦੇ ਹਿਲਣ, ਮਨਮੋਹਣ ਅੰਗਾਂ ਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਲਚਕੀਲੇ ਚਲਣ ਨਾਲ,
ਪਾਦਵਿਨ੍ਯਾਸਰਣਿ ਤੈਰ੍ਮਧੁਰੈਰ੍ਵਚਨਸ੍ਤਵੈਃ । ਸੌਗਂਧ੍ਯਸੌਖ੍ਯਦੈਰ੍ਵਾਸੈਰ੍ਨੇਤ੍ਰਭ੍ਰਮਰਹੁਂਕृਤੈਃ
ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਰਚਨਾਤਮਕ ਚਾਲਾਂ, ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ, ਸੁਗੰਧਤ ਤੇ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਕਪੜੇ, ਤੇ ਅੱਖਾਂ 'ਤੇ ਭੌਰਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ,
ਚਾਮਰਾਂਦੋਲਲੀਲਾਭਿਃ ਸ੍ਰਗ੍ਭਿਃ ਸ੍ਮਿਤਵਿਲੋਕਿਤੈਃ। ਸੇਵਾਂ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਵਿਲਾਸਿਨ੍ਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸੁਤਃ
ਚਮਰਾਂ ਦੀ ਲੀਲਾ, ਹਾਰਾਂ, ਤੇ ਮੁਸਕਾਨ ਭਰੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਵਿਲਾਸੀ ਔਰਤਾਂ ਉਥੇ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਕ੍ਰੀਡਂਤਂ ਤਤ੍ਰ ਦੁਗ੍ਧਾਬ੍ਧਿਂ ਸਂਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਮਰੋਤ੍ਸੁਕਃ। ਅਥਾਹ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯਾਸੌ ਕ੍ਸ਼ੀਰਾਬ੍ਧਿਂ ਤਾਤ ਹਂਸਿ ਮਾਮ੍। ਦ੍ਰੋਣਾਚਲੌषਧੀਰ੍ਵ੍ਯਾਜਾਦਂਬੁਭਿਃ ਪ੍ਲਾਵਯਸ੍ਵਤਃ
ਉਥੇ ਕਸ਼ੀਰ ਸਾਗਰ ਨੂੰ ਖੇਡਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੰਗ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਨਮ ਸਕਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਕਸ਼ੀਰ ਸਾਗਰ, ਪਿਤਾ ਜੀ, ਮੈਨੂੰ ਰਸਤਾ ਦਿਓ—ਦ੍ਰੋਣ ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਡੁਬੋ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਜਾਵਣ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਦਿਓ।"