ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਰਥਮਾਰੂਢਾ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਮਹਾਸੁਰਾਃ । ਵੈਕੁਂਠਾਧਿਪਤਿਂ ਜਘ੍ਨੁਰ੍ਗਰ੍ਜਂਤੋ ਭੀਮਨਿਸ੍ਵਨੈਃ
ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਰਥ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ, ਵੈਕੁੰਠ ਦੇ ਮਾਲਕ ਉੱਤੇ ਡੱਕਾ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਗੱਜਾਂ ਮਾਰਦੇ ਹੋਏ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।
ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਭੀਮਰੂਪੇਣ ਦੈਤ੍ਯਾਰਿਃ ਕੁਪਿਤਸ੍ਤਦਾ । ਰਣੇ ਨਿਪਾਤਯਾਮਾਸ ਵਾਯੁਃ ਪਰ੍ਣਚਯਂ ਯਥਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਨੇ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਪੱਤਿਆਂ ਦੇ ਢੇਰ ਉਡਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ੈਲਰੋਮਾ ਤਤੋ ਵਿष੍ਣੁਂ ਦੈਤ੍ਯਃ ਕੋਪਾਦਧਾਵਤ । ਹਰੇਰਪਿ ਸ਼ਰਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਰੀਰੇ ਸ਼ੀਰ੍ਣਤਾਂ ਗਤਾਃ
ਫਿਰ, ਸ਼ੈਲਰੋਮਾ ਨਾਮਕ ਦੈਤ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਣੂ ਵੱਲ ਦੌੜ ਲਾਇਆ। ਹਰੀ ਦੇ ਤੀਰ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਲੱਗ ਕੇ ਝੜ ਪਏ।
ਸ਼ੈਲਰੋਮਾ ਚ ਦੈਤ੍ਯਾਰਿ ਸ਼ਰੀਰਂ ਚਾਹਨਚ੍ਛਰੈਃ । ਹਰਿਃ ਖਡ੍ਗਂ ਵਿਨਿਰ੍ਧੂਯ ਸ਼ਿਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਜਹਾਰ ਹ
ਸ਼ੈਲਰੋਮਾ ਨੇ ਹਰੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚੋਭਿਆ, ਪਰ ਹਰੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਹਿਲਾ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਛਿਨ੍ਨੇ ਸ਼ਿਰਸਿ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਯ ਕਬਂਧੋ ਵਿਕ੍ਰਮਨ੍ਰਣੇ । ਸ਼ੈਲਰੋਮਾ ਭੁਜਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਤਾਰ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਪਕ੍ਸ਼ਯੋਃ
ਜਦੋਂ ਦੈਤ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਢ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਿਰ-ਵਿਗੜ੍ਹਾ ਧੜ ਜੰਗ ਵਿਚ ਲੜਦਿਆਂ-ਲੜਦਿਆਂ ਦੋਹਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਗਰੁੜ ਦੇ ਪਰ ਫੜ ਲਿਆ।
ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਚੋਤ੍ਪਤ੍ਯ ਤਰਸਾ ਵਿਲਗ੍ਨਂ ਸ੍ਕਂਧਯੋਰ੍ਦृਢਮ੍ । ਤਤਸ੍ਤਤ੍ਰਾਸ੍ਯਯੁਦ੍ਧੇਨ ਹृषੀਕੇਸ਼ੋऽਪਿ ਵਿਸ੍ਮਿਤਃ
ਉਹ ਸਿਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਉੱਡ ਕੇ ਗਰੁੜ ਦੇ ਮੋਢਿਆਂ ਨਾਲ ਜਾ ਲੱਗਾ। ਫਿਰ, ਉਸ ਅਜੀਬ ਲੜਾਈ ਵਿਚ, ਹ੍ਰੀਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਆਪ ਵੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ਼ਿਰਃ ਸਂਲਗ੍ਨਮਾਲੋਕ੍ਯ ਗਰੁਡੋ ਨ੍ਯਪਤਦ੍ਭੁਵਿ । ਪੁਨਸ਼੍ਚੋਤ੍ਪਤ੍ਯ ਵੇਗੇਨ ਸ਼ਿਰਃਸ੍ਥਾਨਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਯਤ੍
ਜਦੋਂ ਗਰੁੜ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਸਿਰ ਲੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਫਿਰ, ਫੁਰਤੀ ਨਾਲ ਉੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਸਿਰ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਜਾ ਬੈਠਾ।
ਸ਼ੈਲਰੋਮਾ ਤਤੋ ਵਿष੍ਣੁਂ ਜਹਾਰ ਗਰੁਡਾਦ੍ਬਲੀ । ਹਰਿਰ੍ਜਘ੍ਨੇ ਤਲੇਨਾਸ਼ੁ ਗਤਾਯੁਸ਼੍ਚਾਪਤਦ੍ਭੁਵਿ
ਫਿਰ ਸ਼ੈਲਰੋਮਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਗਰੁੜ ਤੋਂ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੂੰ ਛੀਨ ਲਿਆ। ਪਰ ਹਰੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਹਥੇਲੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀ ਜਾਨ ਨਿਕਲ ਗਈ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਤਤੋ ਜਾਲਂਧਰਃ ਸੂਤਂ ਖਡ੍ਗਰੋਮਾਣਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਸਂਪ੍ਰੇषਯ ਰਥਂ ਤਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਦੇਵੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਫਿਰ ਜਾਲੰਧਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਥ ਹੰਕਣ ਵਾਲੇ ਖੜਗਰੋਮਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਰਥ ਉਥੇ ਲੈ ਚਲ, ਜਿਥੇ ਦੇਵਤਾ ਜਨਾਰਦਨ ਹਨ।"
ਜਾਲਂਧਰਸ੍ਯ ਵਚਨਾਤ੍ਖਙ੍ਗਰੋਮਾਨਯਦ੍ਰਥਮ੍ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਂ ਪੁਰਤੋ ਵਿष੍ਣੁਮੁਵਾਚਾਰ੍ਣਵਨਂਦਨਃ
ਜਾਲੰਧਰ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਖੜਗਰੋਮਨ ਰਥ ਲੈ ਆਇਆ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਅਰਨਵ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬੋਲ ਪਿਆ।
ਨਿਃਸ਼ਂਕਂ ਜਹਿ ਮਾਂ ਵਿष੍ਣੋ ਨਾਹਂ ਤ੍ਵਾ ਹਨ੍ਮਿ ਮਾਧਵ । ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕ੍ਰੋਧਸਂਰਕ੍ਤਲੋਚਨਃ
ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਸੰਦੇਹ ਦੇ ਮੈਨੂੰ ਵਾਰ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵਾਰਾਂਗਾ, ਹੇ ਮਾਧਵ। ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਨਾਰਾਯਣਃ ਪ੍ਰਾਣਹਰੈਃ ਸ਼ਰੈਰੇਨਮਪੂਰਯਤ੍ । ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਚ ਵਿਭਿਨ੍ਨਾਂਗੋऽਰ੍ਣਵਸੂਨੁਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਜਿੰਦ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੱਤਾ; ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਜਖਮੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਹਰਿਂ ਸਂਪੂਰਯਾਮਾਸ ਮਾਰ੍ਗਣੌਘੈਰ੍ਨਿਰਂਤਰਮ੍ । ਨਾਰਾਯਣਃ ਪ੍ਰਾਣਹਰੈਃ ਸ਼ਰੈਰੇਨਮਪੂਰਯਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਲਗਾਤਾਰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਾਰਿਸ਼ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲਿਆ; ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਜਿੰਦ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ।
ਗਰੁਡਂ ਪਤਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਸਿਂਧੁਸੂਨੋਃ ਸ਼ਰੈਰ੍ਭੁਵਿ । ਰਥਂ ਸਂਸ੍ਮਾਰਯਾਮਾਸ ਵੈਕੁਂਠਸ੍ਥਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਜਦੋਂ ਜਲੰਧਰ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਗਰੁੜ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਵੈਕੁੰਠ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰਥ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।
ਸਰਥਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸੂਤਹੀਨੋ ਹਯੈਰ੍ਵृਤਃ । ਅਸ਼੍ਵੈਰ੍ਯੁਤਂ ਰਥਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਸ੍ਮਿਤੋ ਭਗਵਾਨ੍ਰਣੇ
ਉਸਦਾ ਰਥ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਰਣਭੂਮੀ ਵਿੱਚ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਰਥ ਵੇਖ ਕੇ ਭਗਵਾਨ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸਂਬੋਧਯਿਤ੍ਵਾ ਗਰੁਡਂ ਸਾਰਥ੍ਯੇ ਸਮਯੋਜਯਤ੍ । ਸ ਧृਤ੍ਵਾ ਮੁਕੁਟਂ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਕੌਸ੍ਤੁਭਂ ਹृਦਯੇ ਮਣਿਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਜਗਾ ਕੇ ਰਥ ਦਾ ਸਾਰਥੀ ਬਣਾਇਆ; ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਮੁਕੁਟ ਤੇ ਦਿਲ ਉੱਤੇ ਕੌਸਤੁਭ ਮਣੀ ਰੱਖੀ।
ਪੁਰੁषਾਰ੍ਥਾਨ੍ਹਯਾਨ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਯਯੌ ਜਾਲਂਧਰਂ ਹਰਿਃ । ਮੇਦਿਨੀਂ ਰਥਚਕ੍ਰੇਣ ਦਾਰਯਂਸ਼੍ਚ ਸੁਰੈਃ ਸਹ
ਹਰੀ ਨੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖੀ ਉਦੇਸ਼ਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਦੇ ਕੇ, ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਏ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਚੀਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਜਲੰਧਰ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕੀਤਾ।
ਜਘਾਨ ਤਰਸਾ ਬਾਣੈਰ੍ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਚ ਵਾਹਿਨੀਮ੍ । ਦੇਵਰਾਜੇਨ ਸਂਦਿष੍ਟੋ ਵੀਤਿਹੋਤ੍ਰੋ ਰਣਾਂਗਣੇ
ਉਸ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ; ਇੰਦਰ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ ਵੀਤਿਹੋਤ੍ਰ ਨੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ।
ਦਦਾਹ ਦਾਨਵਾਨੀਕਂ ਸਮੀਰਣਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਤਦਾਹ ਤਂ ਭਗਵਤਾ ਦੈਤ੍ਯਸੈਨ੍ਯਂ ਸੁਰੈਃ ਸਹ
ਉਸ ਨੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ; ਉਸ ਵੇਲੇ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਸੈਨਾ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਜਾਲਂਧਰਃ ਸ੍ਵਲ੍ਪਸ਼ੇषਂ ਦਧ੍ਯੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬਲਂ ਸ੍ਵਕਮ੍ । ਅਥਾਹ ਭਾਰ੍ਗਵਂ ਰਾਜਾ ਮਤ੍ਸੈਨ੍ਯਂ ਨਿਹਤਂ ਸੁਰੈਃ
ਜਲੰਧਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਬਚੀ ਕੁਚੀ ਫੌਜ ਵੇਖ ਕੇ, ਭਾਰਗਵ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੇਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।'
ਤ੍ਵਯਿ ਤਿष੍ਠਤਿ ਮਂਤ੍ਰਜ੍ਞੇ ਵਿਖ੍ਯਾਤੋ ਵਿਦ੍ਯਯਾ ਭਵਾਨ੍ । ਕਿਂ ਤਯਾ ਵਿਦ੍ਯਯਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੇਣਾਥ ਬਲੇਨ ਚ
ਜਦ ਤੂੰ, ਮੰਤਰਾਂ ਦੇ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਇੱਥੇ ਹੈਂ, ਤੇਰੀ ਵਿਦਿਆ ਲਈ ਤੂੰ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈਂ; ਫਿਰ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਸ ਵਿਦਿਆ ਜਾਂ ਤਾਕਤ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ?
ਯਾ ਨ ਰਕ੍ਸ਼ਤਿ ਰੋਗਾਰ੍ਤਾਨ੍ਯਦ੍ਬਲਂ ਸ਼ਰਣਾਗਤਾਨ੍ । ਜਾਲਂਧਰਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭਾਰ੍ਗਵਸ੍ਤਮਭਾषਤ
ਜੋ ਤਾਕਤ ਬੀਮਾਰਾਂ ਜਾਂ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ, ਉਸ ਤਾਕਤ ਦਾ ਕੀ ਫਾਇਦਾ? ਜਲੰਧਰ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਭਾਰਗਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪਸ਼੍ਯ ਰਾਜਨ੍ਮਮ ਬਲਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਰਣਾਂਗਣੇ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਾਰਿਣਾ ਸ੍ਪृष੍ਟਾ ਹੁਂਕਾਰੇਣ ਪ੍ਰਬੋਧਿਤਾਃ
'ਰਾਜਨ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਾਲੇ ਬਲ ਨੂੰ ਵੇਖ।' ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕ ਕੇ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ।
ਉਤ੍ਥਾਪਿਤਾਸ੍ਤੇ ਕਵਿਨਾ ਸ਼ਰੌਘੈਃ ਪ੍ਰਾਣਹਾਰਕੈਃ । ਦੇਵਾਹਤਾ ਰਣੇ ਪੇਤੁਃ ਸਮਂਤਾਤ੍ਸਿਂਧੁਸੂਨੁਨਾ
ਕਵੀ ਵਲੋਂ ਜਗਾਏ ਹੋਏ ਉਹ ਸਾਰੇ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਜਿੰਦ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਾਰਿਸ਼ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਮੇਤ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਬਾਣੈਰ੍ਜਰ੍ਜਰਦੇਹਾਸ੍ਤੇ ਧृਤਪ੍ਰਾਣਾ ਨਰਾਧਿਪ । ਨ ਮृਤਾਸ੍ਤ੍ਵਮਰਤ੍ਵਾਚ੍ਚ ਬਾਣੈਰ੍ਭਿਨ੍ਨਾਸ਼੍ਚ ਸਤ੍ਤਮ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚੱਕਣ-ਭੱਦ ਹੋ ਗਏ, ਪਰ ਉਹ ਜਿੰਦ ਨੂੰ ਫੜੇ ਰੱਖੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ; ਉਹ ਮਰੇ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਅਮਰ ਸਨ, ਭਾਵੇਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛਿੱਦਰ ਹੋ ਗਏ, ਹੇ ਚੰਗੇ।
ਤਤੋ ਨਾਰਾਯਣੋ ਦੇਵੋ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਮਭਾषਤ । ਧਿਗ੍ਬਲਂ ਦੈਵਤਗੁਰੋ ਯੋ ਨ ਜੀਵਯਸੇ ਸੁਰਾਨ੍
ਫਿਰ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇਵ ਨੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਇਹ ਤਾਕਤ ਕਿਸ ਕੰਮ ਦੀ, ਜਦ ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜੀਉਂਦਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ?'
ਧਿषਣਸ੍ਤੁ ਜਗਨ੍ਨਾਥਮੁਵਾਚ ਤ੍ਵਰਿਤਂ ਤਦਾ । ਓषਧੀਭਿਰਹਂ ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ਜੀਵਯਿष੍ਯਾਮਿ ਨਿਰ੍ਜਰਾਨ੍
ਧਿਸ਼ਣਾ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮਾਲਕ, ਮੈਂ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜੀਉਂਦਾ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਧਿषਣਃ ਸੋऽਪਿ ਯਯੌ ਕ੍ਸ਼ੀਰਾਰ੍ਣਵਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਦ੍ਰੋਣਮਦ੍ਰਿਂ ਤਦਾ ਗਤ੍ਵਾ ਸੁਖਂ ਗृਹ੍ਯੌषਧੀਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਧਿਸ਼ਣਾ ਵੀ ਖੀਰ-ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਡ੍ਰੋਣ ਪਹਾੜ ਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ।
ਗੁਰੁਸ੍ਤਾਸਾਂ ਚ ਯੋਗੇਨ ਜੀਵਯਾਮਾਸ ਨਿਰ੍ਜਰਾਨ੍ । ਉਤ੍ਥਿਤਾਸ੍ਤੇ ਤਤੋ ਦੇਵਾ ਜਘ੍ਨੁਰ੍ਦਾਨਵਵਾਹਿਨੀਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੁਰੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਯੋਗ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਫਿਰ ਜਿੰਦਾਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉੱਠ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਦੇਵਾਨ੍ਸਮੁਤ੍ਥਿਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬਭਾषੇ ਸਿਂਧੁਜਃ ਕਵਿਮ੍ । ਵਿਨਾ ਤ੍ਵਦ੍ਵਿਦ੍ਯਯਾ ਕਾਵ੍ਯ ਕਥਮੇਤੇ ਸਮੁਤ੍ਥਿਤਾਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜੀਵਿਤ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਕਵੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕਾਵਿਆ ਜੀ, ਤੁਹਾਡੀ ਵਿਦਿਆ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਇਹ ਲੋਕ ਕਿਵੇਂ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ?"