ਕ੍ਸ਼ਤਜਾਤ੍ਪਦ੍ਮਰਾਗਾਃ ਸ੍ਯੁਃ ਮੇਦਸੋ ਮਰਕਤਾਸ੍ਤਥਾ । ਪ੍ਰਵਾਲਾਨਿ ਚ ਜਿਹ੍ਵਾਤੋ ਦਂਤਾ ਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤਥਾਭਵਨ੍
ਉਸਦੇ ਲਹੂ ਤੋਂ ਪਦਮਰਾਗ, ਚਰਬੀ ਤੋਂ ਪੰਨਾ, ਜੀਭ ਤੋਂ ਮੂੰਗਾ, ਤੇ ਦੰਦਾਂ ਤੋਂ ਮੋਤੀ ਬਣੇ।
ਮਜ੍ਜੋਦ੍ਭਵਂ ਮਰਕਤਂ ਗਾਰੁਤ੍ਮਤਮਭੂਨ੍ਨਸਾ । ਕਾਂਸ੍ਯਂ ਪੁਰੀषਂ ਰਜਤਂ ਵੀਰ੍ਯਂ ਤਾਮ੍ਰਂ ਚ ਮੂਤ੍ਰਜਮ੍
ਮੱੱਜ ਤੋਂ ਤੇ ਨੱਕ ਤੋਂ ਗਰੁੜ ਪੰਨਾ ਬਣਿਆ। ਗੋਬਰ ਤੋਂ ਪਿਤਲ, ਵੀਰਜ ਤੋਂ ਚਾਂਦੀ, ਤੇ ਪਿਸ਼ਾਬ ਤੋਂ ਤਾਮਾ ਬਣਿਆ।
ਅਂਗਸ੍ਯੋਦ੍ਵਰ੍ਤਨਾਜ੍ਜਾਤਂ ਪਿਤ੍ਤਲਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵੀਤਿਕਾਃ । ਨਾਦਾਦ੍ਵੈਦੂਰ੍ਯਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਂ ਰਤ੍ਨਂ ਚਾਰੁਤਰਂ ਤਥਾ
ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਮਲਣ ਨਾਲ ਪਿੱਤਲ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਵਿਤਿਕਾ ਰਤਨ ਬਣੇ। ਆਵਾਜ਼ ਤੋਂ ਵੈਦੂਰਯ ਤੇ ਹੋਰ ਸੋਹਣੇ ਰਤਨ ਉਪਜੇ।
ਨਖੇਭ੍ਯਃ ਕਨਕੋਤ੍ਪਤ੍ਤੀ ਰੁਧਿਰਾਚ੍ਚ ਰਸੋਦ੍ਭਵਃ । ਮੇਦਸਃ ਸ੍ਫਟਿਕਂ ਜਾਤਂ ਪ੍ਰਵਾਲਂ ਮਾਂਸਸਂਭਵਮ੍
ਉਸਦੇ ਨਖਾਂ ਤੋਂ ਸੋਨਾ, ਲਹੂ ਤੋਂ ਪਾਰਾ, ਚਰਬੀ ਤੋਂ ਸਫੈਦ ਪੱਥਰ, ਤੇ ਮਾਸ ਤੋਂ ਮੂੰਗਾ ਬਣਿਆ।
ਬਲਦੇਹੋਦ੍ਭਵਾਨ੍ਯਾਸਨ੍ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਪृਥਿਵੀਤਲੇ । ਪੁਣ੍ਯੋਪਚਯਸਂਪਤ੍ਤ੍ਯਾ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਂਤੇ ਵਿਮਲੈਰ੍ਜਨੈਃ
ਬਲ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਉਪਜੇ ਹੋਏ ਰਤਨ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਏ। ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਜੋੜ ਨਾਲ, ਇਹ ਰਤਨ ਸਾਫ-ਦਿਲ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਭੋਗੇ ਜਾਣਗੇ।
ਅਤ੍ਰਾਂਤਰੇ ਹਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਬਲਂ ਮਘਵਤਾ ਮृਧੇ । ਪ੍ਰਭਾਵਤੀ ਨਾਮ ਰਾਜ੍ਞੀ ਯਯੌ ਤਚ੍ਚਰਣਾਂਤਿਕਮ੍
ਇਸ ਵੇਲੇ, ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਤੀ ਨਾਂ ਦੀ ਰਾਣੀ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਮਘਵਾਨ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬਲ ਦੀ ਫੌਜ ਮਾਰ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਉਹ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਆ ਗਈ।
ਵਿਲਲਾਪ ਪਤਿਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਕੀਰ੍ਣਾਵਯਵਂ ਰਣੇ । ਪ੍ਰਭਾਵਤ੍ਯਸ਼੍ਰੁਪੂਰ੍ਣਾਕ੍ਸ਼ੀ ਮੁਕ੍ਤਕੇਸ਼ੀ ਘਨਸ੍ਤਨੀ
ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਅੰਗ ਵੱਖਰੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ, ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਵਾਲ, ਤੇ ਭਾਰੇ ਸਿਨੇ ਨਾਲ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਹਾ ਨਾਥ ਬਲਵਿਕ੍ਰਾਂਤ ਕਾਂਤਦੇਹ ਜਗਤ੍ਪ੍ਰਿਯ । ਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਵਿਹਾਯ ਕਿਂ ਚਾਤ੍ਰ ਕੈਵਲ੍ਯਂ ਗਤਵਾਨਸਿ
ਹਾਏ ਮੇਰੇ ਸਵਾਮੀ! ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਬਹਾਦਰ, ਪਿਆਰਾ ਸਰੀਰ, ਜਗਤ ਦਾ ਚਾਹਿਤਾ—ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਕਿਹੜੀ ਮੁਕਤੀ ਲੱਭ ਲਈ?
ਜਰਾਕੁष੍ਠਾਦਿਭਿਰ੍ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਦੇਹਂ ਤ੍ਯਜਂਤਿ ਨ । ਦੇਹਿਨੋऽਨ੍ਯੇ ਪਰਂ ਕਾਂਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਦੇਹੋ ਵृਥੋਜ੍ਝਿਤਃ
ਹੋਰ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਬੁੱਢੇਪੇ, ਕੋੜ੍ਹ ਆਦਿਕ ਰੋਗਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਜਾਣ ਕੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦੇ; ਪਰ ਤੂੰ, ਪਿਆਰੇ, ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਵਿਅਰਥ ਹੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਤਵ ਦੇਹੇਨ ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਹਾਰਕਂ ਭੂष੍ਯਤੇ ਪ੍ਰਿਯ । ਰਣੋਤ੍ਸੁਕੇਨ ਭਵਤਾ ਯਾ ਵੇਣੀ ਗ੍ਰਥਿਤਾ ਮਮ
ਤੇਰੇ ਇਸ ਦੇਵੀ ਸਰੀਰ ਨਾਲ, ਪਿਆਰੇ, ਹਾਰ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਤੇ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ, ਜੋ ਚੋਟੀ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਵੱਟੀ ਸੀ—
ਤਾਮੁਦ੍ਗ੍ਰਥਯ ਵੈਧਵ੍ਯਦੁਃਖਾਰ੍ਤ੍ਤਾਯਾਃ ਸ੍ਵਯਂ ਪ੍ਰਿਯ । ਏਵਂ ਵਿਲਪਤੀਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਬਲਰਾਜ੍ਞੀਂ ਸਮੁਦ੍ਰਜਃ । ਦੁਃਖਿਤਃ ਸ਼ੁਕ੍ਰਮਿਤ੍ਯਾਹ ਬਲਂ ਜੀਵਯ ਭਾਰ੍ਗਵ
ਹੁਣ ਉਹ ਚੋਟੀ ਤੂੰ ਆਪ ਖੋਲ੍ਹ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਵਿਧਵਾ ਹੋਣ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਤੜਪ ਰਹੀ ਹਾਂ। ਪ੍ਰਭਾਵਤੀ ਨੂੰ ਐਸਾ ਰੋਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਨੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਸ਼ੁਕਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਭਾਰਗਵ, ਬਲ ਨੂੰ ਜਿਉਂਦਾ ਕਰ।'
ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਉਵਾਚ-। ਇਚ੍ਛਯਾਮਰਣਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਤਂ ਕਥਂ ਜੀਵਯਾਮ੍ਯਹਮ੍ । ਤਥਾਪਿ ਮਂਤ੍ਰਸਾਮਰ੍ਥ੍ਯਾਦ੍ਵਾਚਮੁਚ੍ਚਾਰਯਿष੍ਯਤਿ
ਸ਼ੁਕਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਮੌਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ ਹੈ—ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਜਿਉਂਦਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਫਿਰ ਵੀ, ਮੰਤਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਬੋਲ ਉਚਾਰੇਗਾ।'
ਜਾਲਂਧਰ ਉਵਾਚ-। ਬਲਸ੍ਯ ਰੂਪ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਭਾਰ੍ਗਵ । ਜਾਲਂਧਰੇਣੈਵਮੁਕ੍ਤਃ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਧ੍ਯਾਨਪਰੋऽਭਵਤ੍
ਜਾਲੰਧਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਭਾਰਗਵ, ਮੈਂ ਬਲ ਦਾ ਰੂਪ ਤੇ ਉਸਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।' ਜਾਲੰਧਰ ਵਲੋਂ ਐਸਾ ਆਖਣ ਤੇ, ਸ਼ੁਕਰ ਕੁਝ ਪਲ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਥੋਦਤਿष੍ਠਦ੍ਵਦਨਾਤ੍ਸ੍ਵਨਃ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਮਨੋਰਮਃ । ਪ੍ਰਭਾਵਤੀਂ ਪ੍ਰਤਿ ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਵਾਦ੍ਯਭਾਂਡਾ ਦਿਵੋਤ੍ਥਿਤਃ
ਫਿਰ, ਬਲ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਇਕ ਮਿੱਠੀ ਤੇ ਸੁਹਣੀ ਧੁਨੀ ਨਿਕਲੀ, ਜੋ ਪ੍ਰਭਾਵਤੀ ਲਈ ਸਾਫ਼ ਤੇ ਸੁਰਲੇ ਸਾਜਾਂ ਵਾਂਗ ਸਨੁਣਨ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਪ੍ਰਭਾਵਤਿ ਸ੍ਵਦੇਹਂ ਤ੍ਵਂ ਮਮਾਂਗੇषੁ ਲਯਂ ਨਯ । ਇਤਿ ਤਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਦੀ ਜਾਤਾ ਪ੍ਰਭਾਵਤੀ
'ਪ੍ਰਭਾਵਤੀ, ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਮੇਰੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾ ਦੇ।' ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਭਾਵਤੀ ਨਦੀ ਬਣ ਗਈ।
ਬਲਾਙ੍ਗੇष੍ਵੇਵ ਲੀਨਾ ਸਾ ਸੁਮੇਰੋਃ ਪੂਰ੍ਵਵਾਹਿਨੀ । ਯਸ੍ਯਾਸ੍ਤੋਯੇਨ ਸਂਜਾਤਾ ਰਤ੍ਨਾਨਾਂ ਕਾਂਤਿਰੁਤ੍ਤਮਾ
ਉਹ ਬਲ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਸੁਮੇਰੁ ਪਹਾੜ ਦੇ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਵਹੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ, ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋ ਗਈ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਤਤੋ ਜਾਲਂਧਰਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪ੍ਰਾਹ ਤਂ ਦੈਤ੍ਯਸੂਦਨਮ੍ । ਕਪਟੇਨ ਬਲਂ ਹਤ੍ਵਾ ਕ੍ਵ ਯਾਸ੍ਯਸਿ ਬਲਾਧਮ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਫਿਰ ਜਾਲੰਧਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਕਪਟ ਨਾਲ ਬਲ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਜਾਵੇਂਗਾ, ਹੇ ਬਲਹੀਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲਾ?'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਂ ਸ਼ਤਮਖਂ ਸਿਂਧੁਸੂਨੁਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ । ਸਸੂਤਾਸ਼੍ਵਧ੍ਵਜਰਥਂ ਛਾਦਯਾਮਾਸ ਮਾਰ੍ਗਣੈਃ
ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੂ, ਉਸਦੇ ਸਾਰਥੀ, ਘੋੜਿਆਂ, ਝੰਡੇ ਤੇ ਰਥ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਪਪਾਤ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਰਥੋਪਰਿ ਸ਼ਰੈਃ ਕ੍ਸ਼ਤਃ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਂ ਪਤਿਤਂ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਜਗਰ੍ਜਾਰ੍ਣਵਨਂਦਨਃ
ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਕਰੋ ਰਥ ਉੱਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਸ਼ਕਰ ਨੂੰ ਡਿੱਗਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ ਚਾਹਿਤਾ ਗੱਜ ਉਠਿਆ।
ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮੁਮੋਚੇਂਦ੍ਰੋ ਵਜ੍ਰਂ ਜਾਲਂਧਰਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਤਦਾਦ੍ਰਿਦਲਨਂ ਹਸ੍ਤੇ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸਿਂਧੁਸਂਭਵਃ
ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਜਾਲੰਧਰ ਵੱਲ ਵਜਰ ਸੁੱਟਿਆ। ਸਮੁੰਦਰ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉਹ ਪਹਾੜ ਤੋੜਨ ਵਾਲਾ ਹਥਿਆਰ ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੜ ਲਿਆ।
ਵਜ੍ਰਂ ਕਕ੍ਸ਼ਾਪੁਟੇ ਧृਤ੍ਵਾ ਰਥਾਦੁਤ੍ਤੀਰ੍ਯ ਸਤ੍ਵਰਮ੍ । ਅਭ੍ਯਧਾਵਤ ਦੈਤ੍ਯੇਂਦ੍ਰੋ ਦੇਵੇਂਦ੍ਰਂ ਧਰ੍ਤੁਮਾਹਵੇ
ਵਜਰ ਨੂੰ ਬਾਂਹ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਰਥ ਤੋਂ ਥੱਲੇ ਉਤਰਿਆ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਫੜਨ ਲਈ ਦੌੜ ਪਿਆ।
ਤਤੋ ਦੁਦ੍ਰਾਵ ਮਘਵਾ ਰਥਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਹਰਿਂ ਸ੍ਮਰਨ੍ । ਰਥਮਿਂਦ੍ਰਸ੍ਯ ਮਦਵਾਨਾਰੁਹ੍ਯਾਰ੍ਣਵਨਂਦਨਃ
ਫਿਰ ਮਘਵਾਨ, ਰਥ ਛੱਡ ਕੇ, ਹਰੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਭੱਜ ਪਿਆ। ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਰਥ ਉੱਤੇ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਸਤ ਹੋਇਆ ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ ਚਾਹਿਤਾ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਯਂਤਾਰਂ ਮਾਤਲਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਯਯੌ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮਨੋਰਥਃ । ਰਥਮਿਂਦ੍ਰਸ੍ਯ ਤਰਸਾ ਯਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਯਯੌ ਬਲੇ
ਮਾਤਲੀ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਰਥ ਹੰਕਣ ਵਾਲਾ ਬਣਾ ਕੇ, ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਰਥ 'ਚ ਆਪਣੀ ਮਨਚਾਹੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ, ਜਿਧਰ-ਜਿਧਰ ਬਲੀ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਉਥੇ-ਉਥੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਜਾਲਂਧਰੋ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਸ੍ਵਯਂ ਚਾਂਬੁਧਰੋ ਯਥਾ । ਤਤਃ ਸ ਕੋਪਾਤ੍ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ ਸ੍ਵਯਂ ਖਡ੍ਗਂ ਸਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਚ ਨਂਦਕਂ ਰਣੇ
ਜਾਲੰਧਰ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀਆਂ ਸਨ, ਆਪ ਹੀ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਜੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਨੰਦਕ ਤਲਵਾਰ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਸਂਪ੍ਰੇਰਯਿਤ੍ਵਾ ਗਰੁਡਂ ਮਨੋਜਵਂ ਜਘਾਨ ਕੋਪੇਨ ਚ ਦੈਤ੍ਯਵਾਹਿਨੀਮ੍ । ਰਥਾਨ੍ਹਯਾਨ੍ਕੁਂਜਰਪਤ੍ਤਿਸਂਘਾਨ੍ਸ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਬਲਾਤ੍ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਉਸ ਨੇ ਮਨ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਭੇਜ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਉਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਥ, ਘੋੜੇ, ਹਾਥੀ ਤੇ ਪੈਦਲ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਨੂੰ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ।
ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ ਕਸ਼੍ਯਪਸੂਨੁਸਂਵृਤਸ਼੍ਚਕਾਰ ਸਂਖ੍ਯੇ ਚਰਿਤਂ ਭਯਾਵਹਮ੍ । ਕੇਸ਼ਾਸ੍ਥਿਮਜ੍ਜਾਰੁਧਿਰੌਘਵਾਹਿਨੀਂ ਪਿਸ਼ਾਚਵੇਤਾਲਵਿਹਂਗਸੇਵਿਤਾਮ੍
ਜਨਾਰਦਨ, ਕਸ਼੍ਯਪ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਐਸਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਡਰਾ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਵਾਲ, ਹੱਡੀਆਂ, ਗੂਦ ਤੇ ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਗ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਜਿੱਥੇ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ ਤੇ ਗਿੱਧ ਵੀ ਆਉਂਦੇ ਸਨ।
ਕਰੋਰੁਜਂਘਾਯੁਧਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਪੂਰਿਤਾਂ ਸੁਦੁਸ੍ਤਰਾਂ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਗਜੇਂਦ੍ਰ ਸੇਵਿਤਾਮ੍ । ਰਕ੍ਤਾਂਤ੍ਰਹਾਰਾਂਗਦਭੂषਿਤਾਂਤਾਂ ਵਿਘੂਰ੍ਣਨੇਤ੍ਰੋਤ੍ਸਵਕਾਂਤਿਵਾਸਸਮ੍
ਉਹ ਦਰਿਆ ਹਥਿਆਰਾਂ, ਬਾਂਹਾਂ, ਪਿੰਡੀਆਂ, ਲੱਤਾਂ ਅਤੇ ਤੀਰ-ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਬਾਘ ਤੇ ਹਾਥੀ ਵੀ ਆਉਂਦੇ ਸਨ, ਤੇ ਲਹੂ ਵਾਲੀਆਂ ਆਂਤਾਂ ਅਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਮਰੇ ਹੋਏ ਦੀਆਂ ਘੁੰਮਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਸਨ।
ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਨਿਹਤਂ ਸੈਨ੍ਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦਾਨਵਪੁਂਗਵਾਃ । ਜਾਲਂਧਰਾਜ੍ਞਯਾ ਸਰ੍ਵੇ ਰੁਰੁਧੁਃ ਪਰਿਤੋ ਹਰਿਮ੍
ਜਦੋਂ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਮਾਰ ਦਿੱਤੀ, ਤਾਂ ਜਾਲੰਧਰ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਸਭ ਵੱਡੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਤੇ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਦੈਤ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਤਤ੍ਰ ਬਾਣੌਘਾਨ੍ਵਰ੍षਮਾਣਾ ਯਥਾਂਬੁਦਾਃ । ਯਥਾਦ੍ਵਿਰੇਫਾਃ ਕਮਲਂ ਪਰ੍ਵਤਂ ਜਲਦਾ ਇਵ
ਉਥੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਕਮਲ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦੀਆਂ ਹਨ ਜਾਂ ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਬੱਦਲ ਘੇਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਚੂਤਂ ਯਥਾ ਪਕ੍ਸ਼ਿਗਣਾ ਗਗਨਂ ਧੂਪਸਂਚਯਃ । ਨ ਦृਸ਼੍ਯੋऽਭੂਤ੍ਤਦਾ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਨ ਤਾਰ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯੋ ਰਣਸਂਕਟੇ
ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਅੰਬ ਦੇ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਬੱਦਲ ਅਸਮਾਨ 'ਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੰਗ ਦੇ ਗੁੱਤਮਗੁੱਤਾ ਵਿਚ ਨਾ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦਿਸਦੇ ਸਨ, ਨਾ ਗਰੁੜ।